چپتر 485: ستونِ شب
0مِهِ خاکستری که در مرکز غلیظ‌تر می‌شد و به هر گوشه از تریرِ دورانِ چهارم رخنه می‌کرد، گاردنر مارتن را که زرهِ‌نمی‌کرد تمام‌تنهٔ نقره‌ای و صیقلی به تن داشت، نترساند. به‌جای وحشت، غرق در شعف شد. از زمانِ رخنهٔ قدرت از ساختمانِ ۱۳ در بلوارِ‌دقیق بازار و شنیدنِ آن صدای عظیم، چنین صحنه‌هایی مدام به خوابش می‌آمد. گویی به خانه بازمی‌گشت و درها کاملاً به رویش باز بود.
گاردنر مارتن بی‌درنگ به‌سوی قلبِ‌نکن تریرِ دورانِ چهارم دوید و راهِ‌هرچند سرزمینِ خدای سقوط‌کرده را پیش گرفت.
...
لومیان و همراهانش از میانِ خیابانی چنان باریک‌می‌دویدند می‌دویدند که ساکنانِ خانه‌های دو طرفش تقریباً می‌توانستند‌کنند دست دراز کنند و با هم دست بدهند.
تنها پس از دوازده قدم، لومیان حس کرد نیرویی ناملموس از درونِ‌دستِ مِهِ خاکستریِ قیرگون ساطع می‌شود. گویی بازوهای بی‌شمارِ موجودی هولناک بود که‌دید آرام و باحوصله هر جانداری را نوازش می‌کرد تا طعمه‌اش را برگزیند.
پوستِ سرِ لومیان مورمور شد. با اینکه لباس‌دستِ به تن داشت، هر جا که آن موجودِ‌حمله بی‌شکل لمسش می‌کرد، مو بر تنش سیخ می‌شد.
غریزه وادارش می‌کرد مقاومت‌سیخ کند، اما حرفِ ترمیبوروس‌کند را به یاد آورد.
«توقف نکن. برنگرد.همراهانش تلپورت نکن. دستِ‌چنان همراهانت رو نکش!»
هرچند این حرف صراحتاً مقاومت، دفاع یا‌آورد حمله را منع نمی‌کرد، لومیان صلاح دید‌نکش اوضاع را زیر نظر بگیرد و منتظر بماند.
میل به سوزاندنِ آن موجوداتِ بی‌شکل‌برنگرد را پس زد و خود را‌این وادار کرد به راهش ادامه دهد.
ژنا در کنارش، و فرانکا و آنتونی پشتِ سرش، لومیان را‌ترمیبوروس دقیق زیرِ نظر داشتند. اگر او کاری نمی‌کرد، آن‌ها هم دست‌این نگه می‌داشتند. اگر دست به کار می‌شد، بی‌درنگ از او پیروی می‌کردند.
وقتی دیدند لومیان از رویارویی با آن موجودِ بی‌شکل‌ساکنانِ در مِهِ خاکستریِ تاریک خودداری می‌کند، دندان روی جگر‌تنها گذاشتند و آن نوازش‌های سنگین و خطیر را تاب آوردند.
در این میان، آن‌حرفِ شیءِ بی‌شکل به نظرِ‌توقف فرانکا کمی آشنا آمد.
با یادآوریِ این گمان که اینجا احتمالاً تریرِ‌دستِ دورانِ چهارمِ آینه‌ای است و پیوندِ تنگاتنگی با‌حمله مسیرِ دیوبانو دارد، خیلی زود به پاسخ رسید.
این موجود شباهتِ عجیبی‌سیخ به تارِ عنکبوتِ یک‌کند زن شیطانی لذت داشت!
آیا ممکن بود اثرِ به‌جامانده از یک دیوبانوی رده‌بالا باشد؟ فرانکا صحنه‌ای را در ذهن مجسم‌کنند کرد: عنکبوتی غول‌آسا، قیرگون و نیمه‌انسان که بی‌صدا در اعماقِ مِهِ خاکستری چمباتمه زده بود و‌هولناک تارهایی را که گویی جان داشتند به بیرون می‌فرستاد تا طعمه‌اش را بیابد و به دام اندازد.
پس از آنکه بیش از ده قدم دویدند، لومیان با خوشحالی متوجه شد‌همراهانت که آن موجودِ بی‌شکل دارد آرام عقب می‌کشد. دیگر فعالانه لمسش نمی‌کرد، اما‌زیر از آنجا که تراکمِ تارها بسیار بالا بود، برخوردها و تماس‌های گاه‌وبیگاه اجتناب‌ناپذیر می‌نمود.
ظاهراً این تغییر واکنشی‌توقف بود به حرکتِ جسورانهٔ او‌همراهانت به‌سوی سرچشمهٔ این موجوداتِ بی‌شکل.
انگار این موجوداتِ بی‌شکل‌سیخ فقط کسانی را هدف‌کند می‌گرفتند که قصدِ فرار داشتند!
به‌محضِ خروج از آن خیابانِ باریک و ورود به درونِ‌خانه‌های مِهِ خاکستریِ غلیظ، لومیان ناگهان حس کرد مو بر تنش‌قدم سیخ شده است و سرمایی از ستونِ فقراتش پایین دوید.
غریزه‌اش از خطری عظیم در پیشِ رو هشدار می‌داد؛نکن تهدیدی که می‌توانست همهٔ آن‌ها را نابود کند. عواقبِ‌صراحتاً نزدیک‌تر شدن به آن از حدِ تصور فراتر بود.
فرانکا و دیگران بی‌اختیار قدم سست کردند. وحشت‌دستِ کاملاً ملموس بود؛ گویی هفت‌تیری پر را روی پیشانی‌شان‌منع گذاشته بودند که هر لحظه ممکن بود شلیک کند.
لومیان دندان به‌تنش هم سایید و‌وادارش به راهش ادامه داد.
حالا که تصمیم گرفته بود به توصیهٔ ترمیبوروس‌می‌دویدند اعتماد کند، باید تا زمانی که خلافش ثابت می‌شد‌بدهند تاب می‌آورد. وگرنه از همان ابتدا کارِ دیگری می‌کرد!
او توقف نکرد، ژنا و دیگران هم جرئت نکردند بایستند. شبیه احمق‌هایی‌دستِ شده بودند که پرتگاهی را در پیشِ رو می‌دیدند و به ناچیز‌دید بودنِ خود واقف بودند، اما باز هم ابلهانه به سمتِ جلو می‌شتافتند.
در همان لحظه، لومیان از گوشهٔ چشم دید‌دستِ که شعله‌های سیاه روی بدنِ ژنا زبانه کشید. درد‌منع در چهره‌اش نقش بست و ترس در چشمانش دوید.
تَرَق! ژنا همچون آینه‌ای خُرد شد و‌مقاومت بی‌درنگ دوباره ظاهر گشت، در حالی که هنوز‌نکن در شعله‌های سیاه و سرمای استخوان‌سوز غوطه‌ور بود.
با چشمانش‌لومیان از لومیان‌میانِ التماس می‌کرد.
لومیان بی‌اختیار دستِ چپش را بالا آورد تا به‌نکن ژنا کمک کند. با این حال، لحظه‌ای کوتاه درنگ کرد،دفاع دستش را عقب کشید و نگاهش را به روبه‌رو دوخت.
دستِ همراهانت رو نکش!
ناامیدی، بهت و‌تنش کینه در دم چشمانِ‌مقاومت ژنا را پر کرد.
سرفه‌ای کرد‌لومیان و سرِ‌میانِ جایش خشک شد.
به‌سرعت در دامِ آن موجوداتِ‌ترمیبوروس بی‌شکل گرفتار آمد و به‌برنگرد اعماقِ مِهِ خاکستری کشیده شد.
فرانکا که شاهدِ این صحنه بود، رنگ‌تلپورت از رخسارش پرید و آماده شد به کمکش‌دفاع بشتابد، اما ناگهان هشدارهای لومیان از ذهنش گذشت.
درنگ کرد.
در آن لحظه، چهرهٔ ژنا آکنده از نفرتی خالص شد‌خانه‌های و خون از منافذِ صورتش بیرون زد. جیغِ گوش‌خراشی از میانِ‌کرد لبانش فرار کرد؛ همچون نفرینی که بر سرِ همه آوار شود.
با دیدنِ این‌اما صحنه، لومیان و‌یاد دیگران نفسِ راحتی کشیدند.
این ژنا بیشتر‌آورد به یک آدمِ‌برنگرد آینه شباهت داشت!
در میانِ آن جیغِ گوش‌خراش،غریزه ژنا در اعماقِ مِهِ خاکستری‌حرفِ ناپدید شد و صدایش ناگهان برید.
تقریباً در همان لحظه، لومیان از‌چنان گوشهٔ چشم دید که ژنا با‌تقریباً چهره‌ای مضطرب و نگران دوشادوشِ او می‌دود.
همون‌طور که انتظار می‌رفت!
لومیان تا حدودی فهمید‌توقف چرا ترمیبوروس دربارهٔ کشیدنِ‌دستِ همراهان هشدار داده بود.
در این قلمرو، هر همراهی ممکن بود در هر لحظه بی‌سروصدا با همتای آینه‌ایِ خود جابه‌جا شود.تلپورت کمک به «آدمِ آینه» خطرِ آسیب رساندن به همراهِ واقعی را در پی داشت و باعث می‌شد فرد‌منتظر کاملاً در این مکان جذب شده و به «غذای» آن موجودِ نهفته در سرچشمهٔ اشیاءِ بی‌شکل تبدیل شود.
لعنتی! نمی‌تونستی واضح‌تر بگی؟ این دلیلا که‌باریک خیلی پیچیده نیستن. حتماً باید اصرار کنی‌دست خودمون تجربه‌شون کنیم و از پسشون بربیایم!
لومیان در دل ترمیبوروس را‌ترمیبوروس لعنت کرد و با عزمی‌برنگرد راسخ‌تر به راهش ادامه داد.
در برخوردهای بعدی، چالش‌های مشابهی بارها پیش آمد. با این حال،هرچند آن‌ها که اکنون تجربه داشتند، از مقاومت یا تلاش برای فرار‌زیر خودداری کردند. در برابرِ میلِ کمک به همراهانشان نیز مقاومت می‌کردند.
لومیان و بقیه با تمرکز بر مسیرشان،مقاومت ستونِ سیاه را راهنمای خود قرار دادند و‌نکن مستقیم دویدند. گاهی نیز موانع را دور می‌زدند.
سرانجام، ستونِ سیاه‌همراهانش در فاصله‌ای نه‌چندان‌چنان دور پدیدار شد.
هم‌زمان، لومیان، آنتونی و بقیه با حیرت متوجه‌توقف شدند خطرِ قریب‌الوقوعی که در آستانهٔ برخورد با‌این آن‌ها بود، به طرزِ رازآلودی ناپدید شده است.
نه، ناپدید نشده بود. اکنون‌نکن پشتِ سرِ لومیان و گروه‌نکش قرار داشت — در دوردست!
دویدن به سمتِ خطر باعث می‌شه ازش دور‌کند بشی؟ درست مثلِ محوطهٔ آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ‌برنگرد تو بیابون، اینجا هم جهت‌ها پیچ‌خورده و آشفته‌ست؟
لومیان در میانِ حیرتش نه به عقب نگاه‌می‌دویدند کرد و نه برای شادی کردن ایستاد. به‌کنند راهش ادامه داد و به سوی ستونِ سیاه دوید.
اگر او چنین الگوی قاطعانه‌ای به جا نمی‌گذاشت، چه‌بسا فرانکا‌برنگرد و ژنا برمی‌گشتند. با این حال، آن‌ها به پیشروی ادامه‌حمله دادند؛ در حالی که حسِ آسودگی با ترسی ماندگار درآمیخته بود.
پس از طی کردنِ ده‌ها متر،برنگرد آن چهار نفر به میدانی رسیدند‌این که ستونِ سیاه در آن ایستاده بود.
زمین با آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ فرش شده بود‌اما و ستون‌های سنگیِ خاکستری‌وسفیدِ متعددی ویران شده بودند و‌دستِ تنها بقایای اندکی از آن‌ها به جا مانده بود.
در مقایسه با ستونِ سیاه،خیابانی این ستون‌های سنگیِ خاکستری‌وسفیدِ «بازمانده»خانه‌های به اندازهٔ مورچه ناچیز بودند.
این ستونِ سیاهِ غول‌آسا حتی از ستونِ شبِ کریسمونا که لومیان در طبقهٔ‌همراهانت سومِ دخمه‌ها دیده بود نیز فراتر می‌رفت. تا آسمان امتداد داشت و گویی‌زیر با شعله‌هایی بی‌شکل می‌سوخت و مقصدش در هاله‌ای از ابهام فرو رفته بود.
این صحنه آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگِ بیابانِ بیرون‌دستِ و ستون‌های سنگیِ خاکستری‌وسفیدِ متعددِ آن حوالی را به‌منع یادِ لومیان آورد، اما هیچ‌چیز شبیهِ ستونِ سیاه نبود.
نکنه ستونِ شب تو بیابون فروریخته و نابود شده؟ همون اتفاق باعث شده‌آورد استخون‌های قدیمی بیرون بخزن و تباهیِ ساختمانِ ۱۳ تو بلوارِ بازار رو به‌حمله بار بیارن؟ بعدش با ساختنِ دخمه‌ها و جابه‌جا کردنِ بی‌شمار جسد ترمیمش کردن؟
لومیان بر‌لومیان اساسِ این‌میانِ افکار حدسی زد.
فرانکا و ژنا میدانِ پیشِ رو را بررسی کردند و دیدند که‌دستِ محوطهٔ اطرافِ ستونِ سیاه در زمین فرو رفته است. به نظر می‌رسید در‌اوضاع پایین موادِ مذابِ سفیدی جریان دارد و شاخک‌های سیاهِ کم‌رنگی در کمین نشسته‌اند.
گرچه هیچ هشدارِ صریحی از خطر وجود نداشت، لومیان‌همراهانت و بقیه حس کردند این مکان شاید حتی از موجودی‌صلاح که پیش‌تر با آن روبه‌رو شده بودند نیز خطرناک‌تر باشد.
در کنارِ ستونِ سیاه، آدم‌برفی‌ای به بلندیِ ۱.۷۸ متر‌اما ایستاده بود. چهرهٔ یخ‌زده‌اش که برای شکل دادن به‌دستِ چشم، بینی و دهان ترک خورده بود، گوش نداشت.
وقتی نگاهِ لومیان‌همراهانش بی‌تفاوت از روی آدم‌برفی‌باریک گذشت، ناگهان خشکش زد.
لکهٔ تیره‌ای روی چشمِ‌حرفِ راستِ آدم‌برفی دید، گویی‌توقف عینکِ تک‌چشمی زده باشد.
آمون؟
لومیان جا خورد‌تنش و میل به فرار‌مقاومت وجودش را فرا گرفت.
در آن لحظه،همراهانش صدای پرشکوهِ ترمیبوروس‌چنان در گوشش طنین انداخت:
«مرده.»
مرده...
لومیان آهِ آسودگی کشید.
منطقیه. آمون، نجیب‌زادهٔ امپراتوریِ تودور تو دورانِ چهارم، از تلفاتِ جنگِ خدایان‌تقریباً در امان نبوده. خیلی محتمله که ده‌ها یا حتی صدها بدلش اون زمان‌خاکستریِ از بین رفته باشن. احتمالاً تو اون شرایط پس گرفتنشون هم ممکن نبوده.
لومیان به دلیلی نامعلوم،حرفِ ردی از شادی در‌توقف کلماتِ مختصرِ ترمیبوروس حس کرد.
آنتونی با تماشای آدم‌برفی، ناگهان حس‌برنگرد کرد پیشانی‌اش داغ شده و نفسش به‌حرف داغی می‌زند. پیکرِ روحش به‌سرعت ضعیف می‌شد.
او با آرامش‌تنش به همراهانش اطلاع‌وادارش داد: «آلوده شدم.»
بیماری...
لومیان دوباره‌کند به ستونِ‌حرفِ سیاه نگاه کرد.
یعنی این‌یاد شکلِ واقعیِ‌توقف ستونِ شبِ کریسموناست؟
حتی مجسمهٔ دیوبانوی نخستین‌سیخ هم نمی‌تونه جلوی تباهیِ‌کند بیماری‌های اینجا رو بگیره؟
دلِ فرانکا ریخت و‌میانِ به ژنا دستور داد:می‌دویدند «اون مجسمه رو دربیار.»
هم‌زمان، دست در جیبش برد و‌یاد مجسمهٔ دیوبانوی نخستین را که از‌دستِ استخوان تراشیده شده بود، بیرون کشید.
پس از آنکه ژنا مجسمهٔ سیاه را به‌دستِ او داد، فرانکا به آنتونی اشاره کرد نزدیک‌تر‌حمله بیاید و حالتِ چهره‌اش را زیرِ نظر گرفت.
«الان چه حسی داری؟»
آنتونی با دقت وضعیتِ جسمانی‌اش‌خیابانی را بررسی کرد و گفت:خانه‌های «انگار بهترم. دارم... دارم بهتر می‌شم.»
فرانکا لبخند زد.
«می‌دونستم. چطور ممکنه من‌توقف و ژنا حالمون خوب‌دستِ باشه ولی تو مریض بشی؟»
«انگار باید فاصلهٔ‌تنش مشخصی رو با‌وادارش مجسمه‌ها حفظ کنیم.»
به‌محضِ اینکه حرفش تمام شد، کلاغ‌های آتشینِ‌باریک سفید و شعله‌وری از پشتِ ستونِ سیاه به‌دراز پرواز درآمدند و به سوی آن‌ها یورش بردند.
سپس، پیکری نمایان شد. گاردنر مارتن‌یاد بود که کت‌وشلوارِ رسمیِ سیاه و‌دستِ جلیقهٔ زردی به تن داشت؛ منظره‌ای نامعمول.
نگاهش روی مجسمهٔ سیاهِ دستِ ژنا‌برنگرد و مجسمهٔ استخوانیِ دستِ فرانکا ثابت ماند‌حرف و چهره‌اش اشتیاقی عمیق را نشان می‌داد.