چپتر 180: تنبل
0گابریل جرعه‌ای آبسنت نوشید و گفت: «مایپو مایر. اون یه مدیرِ تئاتره که‌برقرار جاه‌طلبی‌های بزرگی داره. هدفش اینه که تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو به مشهورترین تئاترِ تریر‌نبود تبدیل کنه. هدفِ نهاییش هم اینه که مدالِ معتبرِ لژیون دونورِ اینتیس رو بگیره.»
مدالِ لژیون دونورِ اینتیس در زمانِ امپراتور روزل، وقتی هنوز کنسول بود، پایه‌گذاری شد. این مدال‌نویسندهٔ برای جایگزینیِ نظامِ اشرافیِ خاندانِ سلطنتیِ قدیم به وجود آمده بود. با این حال، وقتی روزل‌آدم خود را سزار نامید، مدال لغو شد و القابی چون دوک، کنت، بارون و شوالیه دوباره بازگشتند.
بعدتر، وقتی جمهوریِ اینتیس تأسیس شد، مدالِ لژیون دونور دوباره برقرار گشت. این مدال به نظامیان و غیرنظامیانی داده می‌شد‌کرد که خدماتِ چشمگیری به جمهوری کرده بودند. تنها محدود به ارتش نبود، بلکه افرادی از صنایعِ گوناگون را نیز در‌هنری‌اش بر می‌گرفت. این نشان بالاترین افتخار در جمهوریِ اینتیسِ کنونی بود و دریافتِ آن با مقامِ شوالیه در گذشته برابری می‌کرد.
در گذشته نقاشان، نویسندگان، بازیگران، روزنامه‌نگاران و‌مشهورِ مجسمه‌سازان با مدالِ لژیون دونورِ اینتیس تقدیر‌دستاوردهای شده بودند و الهام‌بخشِ نسل‌های آینده می‌شدند.
لومیان در داستان‌هایی که در رؤیایش بافته بود، روستاییانِ کوردو را فریب داد و ادعا کرد اورور برای دریافتِ مدالِ لژیون دونور‌کرده عازمِ تریر است. این حرف کاملاً هم دور از ذهن نبود. اگر اورور می‌توانست به فورس والِ مشهورِ اینتیس و پرفروش‌ترین نویسندهٔ قارهٔ‌نویسندگان شمالی تبدیل شود و به خاطرِ دستاوردهای هنری‌اش از انستیتو اینتیس تأییدیه بگیرد، چه‌بسا شانسِ واقعی برای دریافتِ مدالِ لژیون دونور پیدا می‌کرد.
لومیان خندید و گفت: «اگه آدم رؤیا نداشته باشه،ذهن هیچ فرقی با ماهیِ شور نداره.» به نظرش مایپو‌شمالی مایر، مدیرِ تئاتر، آدمِ کاملاً عادی و پیش‌پاافتاده‌ای بود.
همین باعث شد به این باور برسد که مشکلاتِ تئاترِ‌می‌شدند کبوترخانهٔ قدیمی فراتر از بیشترِ آدم‌های آنجاست. تنها چند نفر‌کرد از نزدیکانِ صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، موسیو ایو، عجیب‌وغریب بودند.
لومیان پس از مدتی گفت‌وگو با گابریل، لویی‌پرفروش‌ترین و سارکوتا را به طبقهٔ دوم برد و‌انستیتو از آن‌ها خواست بیرونِ اتاقِ ۲۰۷ منتظر بمانند.
در را پشتِ سرش بست، غلافِ تپانچه را‌بازگشتند از زیرِ بغلِ چپش باز کرد و کیسهٔ‌غیرنظامیانی گلوله‌ها را کنار گذاشت. سپس کتِ تیره‌ای پوشید.
بی‌درنگ انگشتِ آقای کِی را‌است از زیرِ بالش برداشت و‌اگر در جیبِ راستش سر داد.
اما عطاردِ سقوط‌کرده، خنجرِ هدسی، گازِ بیدارکننده و مایعِ ناشناس را‌لومیان همیشه همراهِ خود می‌بُرد. با این حال، سرنیزه در آن لحظه‌عازمِ به کارش نمی‌آمد، پس آن را در کشوی میزِ چوبی رها کرد.
وقتی این کارها را تمام کرد، خم شد‌پرفروش‌ترین و چمدانی قهوه‌ای را از زیرِ تخت بیرون‌انستیتو کشید. کتاب‌های جادوی اورور را با احتیاط داخلش گذاشت.
با توجه به هویتِ تغییریافته‌اش و افزایشِ خصومتِ باندِ خارِ‌جمهوریِ زهرآگین، حس کرد باید این کتاب‌های جادو را در مکانی‌چشمگیری امن‌تر و خلوت‌تر پنهان کند—خانهٔ امنِ اجاره‌ای در خیابانِ روپوش‌سفیدها.
برای لومیان، این اشیاء حاویِ سرنخ‌ها و دانشِ گران‌بهایی‌ذهن بودند که اورور از خود به جا گذاشته بود. همچنین‌شود ارزشِ عاطفیِ جایگزین‌ناپذیری داشتند که باید از آن‌ها محافظت می‌شد.
برای مطالعهٔ روزانه‌اش هم می‌توانست بخشی از مطالب را از پیش رونویسی کند و‌بافته در مسافرخانهٔ خروسِ زرین یا تالارِ رقصِ نسیم بگذارد. وقتی بر آن‌ها مسلط می‌شد‌اگر و اطمینان می‌یافت که مشکلی نیست، چند صفحهٔ دیگر را در خانهٔ امن کپی می‌کرد.
لومیان پس از رد کردنِ پیشنهادِ لویی برای‌پرفروش‌ترین کمک در بردنِ چمدان، به تالارِ رقصِ نسیم‌انستیتو بازگشت و واردِ اتاقی نزدیکِ دفترِ کار شد.
کتابِ جادویی را که اخیراً مطالعه می‌کرد بیرون آورد و‌جمهوریِ روی میز گذاشت. خودنویسی به رنگِ سرخِ تیره برداشت و شروع‌جمهوری به رونویسیِ مطالبِ آن روی دسته‌ای ضخیم از کاغذهای سفید کرد.
هنگامِ رونویسی، لومیان این کار را‌حرف به‌طرزِ وحشتناکی ملال‌آور یافت. ایده‌هایی برای‌فورس فرار از این یکنواختی در ذهنش خزید.
خیلی زود،بازیگران فکری به‌مجسمه‌سازان سرش زد.
چرا آن موجودِ خرگوش‌شکل را از عالمِ‌مشهورِ ارواح احضار نکند، همان که پیش‌تر برایش‌دستاوردهای گزارش نوشته بود، تا دفترچه‌اش را رونویسی کند؟
گرچه آن موجود خنگ و بی‌عقل بود، اما مطیع به نظر می‌رسید. سرعتِ رونویسی‌اش فوق‌العاده بود و می‌توانست دست‌خطِ اصلی را تقلید کند...بودند در این صورت، تنها کاری که باید بکنم اینه که نیروی روحی تأمین کنم و خودم با خیالِ راحت روزنامه و مجله بخونم تا‌روزنامه‌نگاران تکالیفم تموم بشه. نه، تکلیف نه... رونویسیِ یادداشت‌ها... لومیان لحظه‌ای تأمل کرد و سپس خودنویس را زمین گذاشت تا برای آیینِ احضار آماده شود.
در کوردو، لومیان پس از انجامِ‌حرف تکالیفِ روزانهٔ خواهرش، اغلب به راه‌هایی‌فورس برای طفره رفتن از کار فکر می‌کرد.
او خواندن و نوشتن را به ریموند، آوا‌نسل‌های و دیگران آموزش می‌داد، به این امید که‌کوردو با پیشرفتشان بتوانند در تکالیف به او کمک کنند.
افسوس که فاصلهٔ دانشِ میانِ‌فورس آن‌ها بسیار زیاد بود و‌قارهٔ بدونِ چند سال تلاش پر نمی‌شد.
طولی نکشید که لومیان محراب را‌شوالیه چید، خنجرِ نقره‌ایِ آیین را تقدیس‌دونور کرد و دیواری از نیروی روحی برافراشت.
در حالی که عطرِ مرکبات و اسطوخودوس‌کاملاً در هوا می‌پیچید، به رنگِ زردِ شعلهٔ شمع‌پرفروش‌ترین خیره شد و به زبانِ هرمسِ باستانی گفت:
من!
در ثانیهٔ بعد،دوک لومیان زبانش را‌شوالیه به هرمس تغییر داد.
به نامِ خودم احضار می‌کنم:
روحی سرگردان در خلأ، موجودی دوستانه که بتوان با او ارتباط برقرار کرد، ضعیفی که بتواند اینتیسی بنویسد...
شعلهٔ شمع به‌سرعت به رنگِ‌بارون سبزِ تیره‌ای درآمد و تا‌جمهوریِ اندازهٔ سرِ یک انسان بزرگ شد.
با پایانِ ورد، لومیان دید‌است که شبحی نیمه‌شفاف و مه‌آلود‌اگر از درونِ شعلهٔ شمع بیرون آمد.
قدش نزدیک به ۱.۹ متر می‌رسید،شده سرِ گاوِ نری روی بدنی انسانی داشت‌رؤیایش و لباسی از خزِ قهوه‌ای پوشیده بود.
«خرگوشه نیست... درسته. حتماً تو عالمِ ارواح کلی موجود هست که با وردِ‌خاطرِ احضارِ من هم‌خونی دارن. اونی که به احضار جواب می‌ده کاملاً تصادفیه...» لومیان‌رؤیا با آمیزه‌ای از ناامیدی و انتظار به دفترِ جادو اشاره کرد و گفت:
«برام رونویسیش کن.»
«مینوتورِ» اثیری‌کرد نرم سر‌عازمِ تکان داد.
«باشه.»
بی‌درنگ نشست، خودنویسِ سرخِ تیره‌فورس را برداشت و شروع به‌قارهٔ رونویسی از دفترِ جادوی اورور کرد.
«اصلاً بد نیست، خیلی باهوش‌تر‌بارون از اون خرگوشِ احمقه...» لومیان‌جمهوریِ با خوشحالیِ آشکاری فکر کرد.
درست وقتی می‌خواست روی صندلیِ راحتی‌حرف بنشیند و روزنامه‌ها و مجله‌ها را‌فورس بخواند، حسِ ناخوشایندی به جانش افتاد.
«این مینوتوره زیادی کند نیست؟تقدیر بیشتر از ده ثانیه گذشته‌می‌شدند و هنوز حتی یه کلمه‌م ننوشته!»
نه، در‌ذهن واقع فقط دو‌فورس حرف نوشته بود!
لومیان پرسید:چون «می‌تونی یکم‌کنت سریع‌تر کار کنی؟»
«مینوتور» صادقانه‌کرد جواب داد: «این‌است نهایتِ سرعتِ منه.»
«...» لومیان‌بازیگران حرفی برای‌مجسمه‌سازان گفتن نداشت.
اینکه از‌ذهن آن خرگوشِ احمق‌فورس هم بدتر بود!
آن جانور دست‌کم مثلِ یک ماشین‌تحریرِ رازآلود‌دوباره کار می‌کرد. می‌توانست در کمتر از یک‌گشت دقیقه یک صفحهٔ کامل را رونویسی کند!
لومیان ناخودآگاه به این فکر افتاد که پیش از احضارِ یک موجودِ دیگر از عالمِ‌پرفروش‌ترین ارواح، آیین را پایان دهد و «مینوتور» را مرخص کند. با این حال، چون می‌دانست موجوداتِ‌اگه بعدی هم احتمالاً به همین اندازه عجیب‌وغریب خواهند بود، با خستگی از این فکر دست کشید.
وقتی آیینِ احضار به‌طورِ طبیعی‌تقدیر به پایان رسید، «مینوتور» فقط توانسته‌لومیان بود نصفِ صفحه را رونویسی کند.
لومیان شقیقه‌هایش را مالید‌می‌توانست و تصمیم گرفت خودش‌پرفروش‌ترین این کار را بکند.
پس از رونویسیِ‌دوک سه صفحه، صدای‌شوالیه در زدن شنید.
لومیان دفترچه‌اش را بست، خودنویس‌است را کنار گذاشت و به‌طرفِ‌اگر در رفت و پرسید: «چی شده؟»
لویی پشتِ در بود.
با آن ظاهرِ خشنش‌می‌توانست صدایش را پایین آورد و‌نویسندهٔ گفت: «رئیس، سایمونِ «غول» اینجاست.»
«چی می‌تونه بخواد؟» لومیان به یاد آورد که سایمونِ «غول» یکی از سردسته‌های باندِ‌گشت ساوآ بود و بر چندین تالارِ رقص و میخانه در خیابانِ بلبل نظارت داشت.بلکه گمان می‌رفت فرابشری از مسیرِ جنگاور باشد و به‌احتمالِ زیاد فرابشرِ ردهٔ ۸ بود.
لویی فقط سر تکان داد.
«نمی‌دونم.»
لومیان پرسید: «دفعهٔ پیش با‌فورس برینیه در موردِ چی حرف زد؟شمالی به نظر نمی‌رسید بحثِ خوشایندی باشه.»
لویی توضیح داد: «سایمونِ «غول» همیشه‌شوالیه از بارون کینه به دل داشته،دونور چون تالارِ رقصِ نسیم دستِ اونه.»
به‌طورِ غریزی‌کرد از واژهٔ‌عازمِ «بارون» استفاده کرد.
لویی که دید لومیان به دل نگرفته است، ادامه داد:می‌شدند «سودِ تالارِ رقصِ نسیم از مجموعِ همهٔ تالارهای رقص و‌کرد میخانه‌های اون بیشتره. حتی تو میخانه‌ش یه کازینو هم داره!
«دفعهٔ آخری که رفت پیشِ بارون، امید داشت بارون جلوی اومدنِ بعضی از رقصنده‌های جذاب‌تر‌هنری‌اش رو به اینجا بگیره و در عوض اونا رو به خیابانِ بلبل منتقل کنه. بارون‌فرقی جواب داد: "چکمه‌های سرخ مسئولِ تعیینِ رقصنده‌هاست. اگه با خودش حرف بزنی من مخالفتی ندارم."
«قیمت‌ها تو خیابانِ بلبل‌کنت خیلی پایینه. رقصنده‌های خوشگل‌بازگشتند تمایلی ندارن اونجا کار کنن.»
لومیان به یاد آورد که شارلی گفته بود در خیابانِ بلبل می‌شود با پرداختِ تنها ۵۲ کوپه،قارهٔ که فقط نیم ورل‌دور می‌شد، زنانِ ارزان‌قیمتی پیدا کرد. از سوی دیگر، در تالارِ رقصِ نسیم، اگر رقصنده‌ها‌باشه به مشتریانِ دست‌ودل‌بازی برمی‌خوردند، می‌توانستند تا ۱۰ ورل‌دور هم بگیرند. معمولاً درآمدشان بینِ ۳ تا ۵ ورل‌دور بود.
این با وجودِ درآمدِ نسبتاً پایین در محلهٔ بازار بود.می‌شدند اگر در خیابانِ مورای در محلهٔ شاهزادهٔ سرخ بود، زنی‌کرد با چهره‌ای بالاتر از حدِ متوسط ده‌ها ورل‌دور خرج برمی‌داشت.
«یعنی سایمونِ «غول» به اینکه تالارِ رقصِ نسیم دستِ منه حسادت می‌کنه؟»شود لومیان نامحسوس سر تکان داد، ابروهایش از سرِ گیجی در هم رفت و‌آدم پرسید: «یه چیزی برام خیلی عجیبه. چرا سودِ تالارِ رقصِ نسیم این‌قدر زیاده؟»
لویی نیشخند زد.
«بیشترِ مشروبِ ما از‌عازمِ طرفِ کریستوی «موش» میاد.دور بدونِ مالیاته و فوق‌العاده ارزونه.
«تازه، هیچ‌بازیگران اجاره‌ای هم‌مجسمه‌سازان نباید بدیم.»
«کریستوی «موش» که‌اگر مسئولِ قاچاقه؟» لومیان دلیلِ‌مشهورِ کلیِ ماجرا را فهمید.
از اتاق بیرون رفت،کنت در راهرو قدم زد‌بازگشتند و واردِ کافه شد.
سایمونِ «غول» که هنوز کت‌وشلوارِ رسمی و‌کاملاً تنگِ سیاهی به تن داشت، موهای زردِ‌مشهورِ روشنش را محکم به کفِ سرش چسبانده بود.
کلاهِ گرد و لبه‌پهنِ خود را‌شده روی میز گذاشت و کنارِ پنجره‌داستان‌هایی جا گرفت و به سیگارش پک زد.
گانگسترهایی که به دنبالش آمده بودند پراکنده شدند‌پرفروش‌ترین و از دور در تقابلی تنش‌زا با سارکوتا‌انستیتو و دیگران در تالارِ رقصِ نسیم قرار گرفتند.
سایمون با دیدنِ لومیان که نزدیک‌شوالیه می‌شد، سیگار را در دستش له کرد‌برقرار و لبخندِ گشادِ ساختگی‌ای بر لب نشاند.
«به‌به، سیل، همین حالا هم تأییدِ سرکرده رو گرفتی‌ذهن و تونستی ادارهٔ تالارِ رقصِ نسیم رو به دست‌شمالی بیاری. چرا ما برادرا رو به یه نوشیدنی مهمون نکردی؟»
همان‌طور که‌بازیگران حرف می‌زد، به‌سوی‌تقدیر لومیان گام برداشت.
با قدی بیش از ۱.۹ متر،والِ لومیان که خودش ۱.۸ متر قد داشت،خاطرِ در برابرش نسبتاً کوتاه به نظر می‌رسید.
لومیان به بینیِ برجسته‌کنت و چهرهٔ آبله‌روی سایمون چشم‌بعدتر دوخت و متقابلاً لبخند زد.
«من یه جور ترسِ اجتماعی‌است دارم، برای همین نتونستم خودم‌اگر رو راضی کنم دعوتتون کنم.
«هی، خیلی قدبلندی. دقیقاً همون چیزی‌شده که از یه «غول» انتظار می‌ره.داستان‌هایی حتی از آیتِ «چکش» هم بلندتری.»
حرف‌هایش پیامِ حفظِ قلمروهایشان را می‌رساند. اگر تحریکم‌پرفروش‌ترین نکنی، تحریكت نمی‌کنم. در غیر این صورت، می‌توانم مثلِ‌تأییدیه آیتِ «چکش»، جنگاورِ ردهٔ ۸، تو را هم بکشم.
سایمونِ «غول» معنای نهفته در‌بارون جملهٔ اول را نفهمید، اما‌جمهوریِ تحریکِ جملهٔ دوم را تشخیص داد.
در نتیجه چهره‌اش در هم‌است رفت و هم‌زمان تحقیرش نسبت‌اگر به سیِلِ «شیر» از بین رفت.
این مرد فقط یک قلدرِ‌تقدیر بی‌مغز نبود. لبخند و تعارف‌می‌شدند با او راه به جایی نمی‌برد!
سایمون به میزی اشاره‌می‌توانست کرد که بارون برینیه‌پرفروش‌ترین اغلب پشتِ آن می‌نشست.
«باید در‌چون موردِ یه چیزی‌بارون باهات حرف بزنم.»