چپتر 74: لال
0خواهرش به استراحت نیاز داشت، پس لومیان نمی‌توانست واژگانِ جدیدِ هرمس و‌سیبِل هرمسِ باستان را یاد بگیرد. فقط می‌توانست آموخته‌های پیشینش را مرور کند.گیجی حوالیِ ساعتِ ده، از خانه بیرون رفت و یکراست راهیِ میخانهٔ کهنه شد.
دو هدف داشت: اول اینکه می‌خواست ببیند آیا پس از آنکه رقصنده شده‌انداخت بود، بانوی مرموز پیدایش می‌شود و دانشی در اختیارش می‌گذارد یا نه. دوم، لیا‌بار و دیگر غریبه‌ها آنجا اقامت داشتند. پس از ماجرای دیروز، چه‌بسا امروز بیرون نمی‌آمدند.
لومیان به‌محضِ ورود به میخانهٔ کهنه، نگاهی‌گلویش سریع به اتاق انداخت و با ناامیدی‌نزدیک دید جایی که بانو معمولاً می‌نشست خالی است.
نفسش را آرام بیرون داد و به‌سوی‌شوهرِ پیشخوانِ بار رفت تا بپرسد آیا آن‌پییر سه غریبه آن دوروبرها هستند یا نه.
در این لحظه، ظاهراً صاحبِ میخانه، موریس بنه، تازه از‌موری خواب بیدار شده بود و اصلاً سرحال نبود. او بینیِ گوشتیِ‌اعضای بزرگی داشت و مشغولِ گفتگو با مشتری‌ای در کنارِ پیشخوان بود.
مشتری آشفته می‌نمود؛ وحشیانه دست‌وپایش را‌امروز تکان می‌داد و صداهای خفه‌ای از‌اتاق گلویش درمی‌آمد، اما نمی‌توانست حرف بزند.
لال شده؟ لومیان با کنجکاوی نزدیک شد‌گلویش و فهمید مشتری یکی از لال‌های دهکده‌نزدیک نیست، بلکه ژان موری، شوهرِ سیبِل بری است.
سیبِل معشوقهٔ کشیش گیوم بنه،ژان خواهرِ پییر بریِ چوپان و‌معشوقهٔ یکی از اعضای گروهِ کوچکشان بود.
ژان موری که لال‌یکی نیست... لومیان با گیجی‌بلکه مردِ میان‌سال را برانداز کرد.
موهای سیاهش ژولیده و‌دیروز ته‌ریشش نامرتب می‌نمود. چشمانش پر‌ورود از خشم و ترس بود.
با آشفتگیِ غیرعادتی‌ای، شتابان با‌صداهای دست اشاره می‌کرد و می‌کوشید‌حرف چیزی را به صاحبِ میخانه بفهماند.
لومیان در دل گفت: «عجیبه.»ژان به پیشخوان نزدیک شد و‌معشوقهٔ با لبخند ضربه‌ای به آن زد.
«هی، چه خبره؟
«موریس، نکنه الکلِ تقلبی‌دیروز به ژان فروختی؟ اون‌قدر‌به‌محضِ عصبانیه که نمی‌تونه حرف بزنه.»
موریس بنه به‌سرعت از خودش‌صداهای دفاع کرد: «این چه ربطی‌حرف به من داره؟ خودش لال شده.»
ژان موری مکثی کرد و‌ژان نگاهی به لومیان انداخت، و‌معشوقهٔ به همان حالتِ عبوسِ همیشگی‌اش برگشت.
سپس چرخید‌نزدیک و از میخانهٔ‌لال‌های کهنه بیرون رفت.
وقتی از چارچوبِ در ناپدید‌چه‌بسا شد، لومیان صدایش را پایین‌نگاهی آورد و پرسید: «چش شده؟»
موریس بنه نگاهی به بیرون انداخت و پچ‌پچ کرد: «شنیدم دیشب سیبِل و کشیش رو تو‌یکی یه رختخواب گیر آورده، و از شدتِ عصبانیت لال شده. امروز به هر کی می‌رسه داره همین‌اعضای رو می‌گه. هه، حتی جیگرش رو نداره بره داریژ تا با کشیش روبه‌رو بشه. عجب بزدلیه. حقشه!»
لومیان گیج و بهت‌زده شد.
اگر درست به یاد می‌آورد، ژان موری از رابطهٔ طولانی‌مدتِ همسرش سیبِل با کشیش‌معشوقهٔ خبر داشت. فقط نمی‌خواست او با مردِ دیگری باشد. چطور ممکن بود بر سرِ‌کرد چیزی که از قبل برایش آماده بود، آن‌قدر عصبانی شود که زبانش بند بیاید؟
یه جای کار می‌لنگید!
گذشته از این، در چرخهٔ پیشین هیچ‌گلویش موردی نبود که ژان موری از شدتِ‌نزدیک خشم لال شده باشد. وگرنه لومیان حتماً می‌فهمید.
در کوردو، این خبرِ‌بلکه دستِ اولی به شمار می‌رفت‌بری و به‌سرعت همه‌جا پخش می‌شد.
آیا ممکن بود تحقیقاتشان اختلالی ایجاد کرده باشد و ژان موری‌شوهرِ را با چیزی روبه‌رو کرده باشد که در حالتِ عادی با آن‌کوچکشان مواجه نمی‌شد؟ لومیان همان‌طور که گمانه‌زنی می‌کرد، چهره‌ای هیجان‌زده به خود گرفت.
«جدی می‌گی؟
«پس باید حسابی ازش بپرسم!»
موریس بنه از اشتیاقِ‌بلکه او برای خاله‌زنک‌بازی جا‌سیبِل نخورد؛ به نظرش طبیعی بود.
با لحنی شوخ‌طبعانه سرزنشش کرد: «بچهٔ لعنتی، آدم باش‌ژان و اون بیچاره رو اذیت نکن. تازه، اون لال‌پییر شده و سوادم نداره. چطور می‌تونه بهت بگه چی شده؟»
لومیان خندید و‌ماجرای گفت: «مگه نمی‌تونه‌امروز با دست اشاره کنه؟»
دستانش را بالا برد، دستِ‌صداهای چپش را مشت کرد و‌حرف آرام به کفِ دستِ راستش کوبید.
در سراسرِ منطقهٔ داریژ و حتی‌موری در جنوبِ اینتیس، این اشاره‌ای جهانی‌گیوم برای رابطهٔ میانِ زن و مرد بود.
موریس بنه با عصبانیت ناسزا گفت:دهکده «امیدوارم یه ذره شعور برات مونده باشه‌بری و سر به سرِ اون بیچاره نذاری.»
لومیان دست تکان داد و در جستجوی‌نمی‌آمدند ژان موری از میخانهٔ کهنه بیرون پرید:ناامیدی «نگران نباش. فقط می‌خوام داستان رو "بشنوم".»
با این حال، لومیان نمی‌دانست مرد کجا رفته است؛ او در‌بزند حالِ تعریفِ داستانش با ایما و اشاره برای دیگر روستاییان هم‌موری نبود. لومیان وجب‌به‌وجبِ کوردو را گشت اما هیچ ردی از او نیافت.
سرانجام، به‌دهکده خانهٔ ژان‌بلکه موری رسید.
در ورودیِ خانه، سیبِل بری‌لال‌های با پیراهنی سفید و خاکستری،موری مشغولِ جدا کردنِ سیب‌زمینی‌های گندیده بود.
زن نگاهش‌داشتند را به لومیان‌چه‌بسا دوخت: «چی شده؟»
او نیز مانند پییر بری چشمانی آبی داشت و‌اما موهای بلند و سیاهش به‌نرمی روی کمرش ریخته بود؛ برخلافِ‌نیست دیگر زنانِ شوهردار که همیشه موهایشان را پشتِ سر می‌بستند.
لومیان بی‌پرده‌دهکده جواب داد: «دنبالِ‌ژان ژان موری می‌گردم؟»
سیبِل با گونه‌های پر‌یکی و چهرهٔ ملایمش، بی‌تفاوت‌بلکه پاسخ داد: «خونه نیست.»
لومیان پافشاری‌داشتند کرد: «پس‌دیروز می‌دونی کجا رفته؟»
سیبِل با خونسردی جواب داد:صداهای «دیشب دعوامون شد. شاید از کوردو‌بزند رفته باشه و فعلاً نخواد برگرده.»
ابروهای لومیان پرید.نیست حس کرد اتفاقِ‌موری بدی افتاده است.
روشن بود که ژان موری نمی‌توانست کوردو‌نیست را ترک کند. این کار چرخه را‌معشوقهٔ فعال می‌کرد و باعثِ شروعِ دوباره می‌شد!
در حالی که این‌دیروز افکار در ذهنش می‌چرخید، لومیان‌ورود پوزخندی شیطنت‌آمیز بر لب نشاند.
«چرا دعوا‌دست‌وپایش کردین؟ شنیدم‌می‌داد تو و کشیش...»
جمله‌اش را تمام نکرد،بلکه بلکه با مشتِ چپ‌سیبِل به کفِ دستِ راستش کوبید.
چهرهٔ سیبِل سرد شد‌یکی و زیرِ لب ناسزا گفت:ژان «گمشو! از خونه‌م برو بیرون!»
لومیان نوچی کرد‌ماجرای و از خانهٔ‌امروز ژان موری بیرون رفت.
پس از آنکه مسافتی‌می‌داد دور شد، لبخند از‌درمی‌آمد روی لبش محو شد.
در حقیقت نمی‌خواست دربارهٔ رابطهٔ سیبِل و کشیش‌سیبِل چیزی بپرسد. خودش کشیش و مادام پوآلیس را‌چوپان برهنه دیده بود. دیگر چه جای پرسیدن داشت؟
اما اگر نمی‌پرسید، با نقابِ شخصیتی که در چشمِ روستاییان داشت جور‌سیبِل درنمی‌آمد. تا همین‌جا هم به آن‌ها «سر زده بود». اگر بانوی خانه‌گیجی را عصبانی نمی‌کرد، آیا باز هم می‌توانست لایقِ نامِ شاهِ شیطنتِ کوردو باشد؟
از این رو چاره‌ای‌دیروز جز پرسیدن نداشت، وگرنه ممکن‌ورود بود به او شک کنند.
نقابِ شخصیت گاهی‌تکان به کار می‌آمد‌خفه‌ای و گاهی دردسرساز می‌شد.
با توجه به کارهای کشیش و اطلاعاتی که در‌بری دست داشت، لومیان گمان می‌کرد ژان موری به خاطرِ‌گروهِ آن رابطه لال نشده، بلکه چیزِ دیگری فهمیده است.
احتمالِ زیادی داشت که‌یکی به او سم خورانده‌بلکه و لالش کرده باشند!
باید هرچه زودتر پیداش کنم. اگه راه بیفته‌به‌محضِ این‌طرف و اون‌طرف تا پیشِ بقیه شکایت کنه،جایی ممکنه مثلِ قبلی بمیره. نه، همین الانشم غیبش زده...
هرچه لومیان بیشتر به این موضوع‌خفه‌ای فکر می‌کرد، بیشتر حس می‌کرد بلایی‌لال بر سرِ ژان موری آمده است.
آن روستایی که پیش‌تر در‌ژان داریژ خبرچینی کرده بود، بی‌هیچ‌معشوقهٔ دلیلی پرت شده و مرده بود!
درست وقتی لومیان داشت آخرین تلاش‌هایش را برای‌بلکه پیدا کردنِ ژان موری می‌کرد، به رایان، لیا‌گیوم و والانتن برخورد که در دهکده «پرسه می‌زدند».
هنوز همان‌داشتند لباس‌های همیشگی‌شان را‌چه‌بسا به تن داشتند.
لومیان با لبخند‌تکان به آن‌ها سلام کرد:گلویش «صبح بخیر، کلم‌های من.»
به‌محضِ اینکه نزدیک شدند،بلکه بی‌درنگ با صدایی آهسته‌سیبِل پرسید: «دیروز اتفاقی افتاد؟»
لیا با لبخند جواب داد:لال‌های «انگار اون مادام نمی‌خواد قضیه‌موری رو پیگیری کنه. پیداش نشد.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت...
لومیان به اطراف نگاه کرد و وقتی دید کسی در‌حرف آن حوالی نیست، دربارهٔ استنتاجِ خواهرش از مسیرِ مادام پوآلیس‌بلکه و حدسش از هویتِ پولیت به آن سه بازرسِ رسمی گفت.
والانتن با شنیدنِ این‌بلکه حرف‌ها چهره در هم کشید،بری اما لیا نسبتاً هیجان‌زده بود.
رایان کمی فکر کرد و گفت: «پیدا شدنِ یه دیوبانو تو استانِ ریستون خیلی نادره. ما چیزِ زیادی در این باره‌اعضای نمی‌دونیم، ولی مقاماتِ بالا باید خیلی خوب بدونن. بعداً یه تلگراف می‌فرستم و قضیهٔ مادام پوآلیس رو بهشون می‌گم. هوم، فقط‌می‌کرد به این اشاره می‌کنم که تو اتاقِ مادام پوآلیس عکسِ پولیت هست، ولی تو خانوادهٔ روکفور کسی به اسمِ پوآلیس وجود نداره.»
رایان با دیدنِ چهرهٔ گیجِ‌چه‌بسا لومیان اضافه کرد: «تو اینتیس، مسائلِ‌سریع مربوط به دیوبانو زیاد پیش میاد.»
پس دوستِ‌دست‌وپایش مکاتبه‌ایِ خواهرم‌می‌داد هم تو اینتیسه؟
لومیان سر تکان داد و گفت: «تا اینجا به نظر نمی‌رسه مادام‌گیوم پوآلیس ربطی به چرخه داشته باشه. ضمناً، ظاهراً از چرخه خبر داره.کرد شاید به همین خاطره که ماجرای گشتنِ ما تو قصر رو پیگیری نکرد.
امکانش هست‌نزدیک بتونیم تا حدی‌لال‌های باهاش متحد بشیم؟»
والانتن بی‌مقدمه گفت: «چطور می‌تونم با‌امروز همچین آدمِ پلید و کثیفی که حتی‌انداخت از یه اهریمن هم ترسناک‌تره همکاری کنم؟»
لومیان حتی نگاهش‌تکان هم نکرد. چشم به‌گلویش رایان و لیا دوخت.
وقتی دید آن‌ها‌نیست کمی مرددند، سعی کرد‌شوهرِ با جدیت قانعشان کند.
«یه همکاریِ محدود، اونم فقط تو چرخه. وقتی این چرخهٔ لعنتی‌شوهرِ از بین رفت، می‌تونید هر طور که می‌خواید باهاش برخورد کنید! حتی‌کوچکشان می‌تونید اینو مستقیم به خودش بگید. مطمئنم می‌تونه درک کنه و بپذیره.»
رایان چند ثانیه فکر کرد، دستی به شانهٔ والانتن زد و به لومیان گفت: «راستش، مهم‌ترین چیز الان‌معمولاً از بین بردنِ این چرخه‌ست. با این حال، ما نمی‌تونیم از برخوردِ اون مادام مطمئن باشیم. جرئت هم نمی‌کنیم‌موریس مستقیم بریم دیدنش. می‌ترسم مجبور بشیم به تو یا خواهرت زحمت بدیم تا باهاش ارتباط برقرار کنید و بپرسید.»
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
قصد داشت‌دهکده خودش این‌بلکه کار را بکند.
از وقتی فهمیده بود مادام پوآلیس ممکن‌نیست است احساساتِ غیرعادی به خواهرش داشته باشد،معشوقهٔ دیگر دلش نمی‌خواست اورور با او تنها بماند.
والانتن با چهره‌ای بی‌حالت به‌چه‌بسا گفتگوی آن‌ها گوش می‌داد. نه‌نگاهی موافقت کرد و نه مخالفت.
لومیان یک بارِ‌تکان دیگر دزدکی به‌خفه‌ای اطراف نگاه کرد.
«سه تا‌دهکده سرنخِ دیگه‌بلکه هم هست...»
او ماجرای ریموند، وضعیتِ ژان موری‌دهکده و «مقبره‌ای» را که جغد به‌سیبِل درونش پرواز کرده بود، تعریف کرد.
لیا مبهوت ماند.
«چطور این‌قدر‌دست‌وپایش زود این‌همه‌می‌داد سرنخ پیدا کردی؟»
حتی شک کرد که این پسر یا خواهرش‌سیبِل ریگی به کفش داشته باشند. برای همین بود‌چوپان که همه‌جا پر از نشانه‌های خطر و سرنخ بود.
بازرسای واقعیِ اینجا‌فهمید کی بودن؟ چرا خودشون‌نیست متوجهِ هیچ‌چیزی نشده بودن؟
لومیان پوزخندی زد و دستانش را با‌نمی‌آمدند معصومیتی ساختگی باز کرد: «خودتون رو سرزنش‌ناامیدی کنید که دو چرخهٔ اول رو یادتون نمیاد.»
لیا سر‌دست‌وپایش تکان داد و‌صداهای توضیحش را پذیرفت.
رایان لحظه‌ای سبک‌سنگین کرد و سپس با صدایی دورگه گفت: «پس باید هرچه زودتر دخمه‌های کلیسای‌چوپان جامع رو بررسی کنیم. آره، احتمالاً اون پایین خیلی خطرناکه. تو اول باید با مادام پوآلیس‌ترس تماس بگیری. اگه مایل به همکاری باشه، شانسمون برای حل کردنِ این قضیه خیلی بیشتر می‌شه.»