چپتر 74: لال
0خواهرش به استراحت نیاز داشت، پس لومیان نمی‌توانست واژگانِ جدیدِ هرمس و‌انداخت هرمسِ باستان را یاد بگیرد. فقط می‌توانست آموخته‌های پیشینش را مرور کند.به‌سوی حوالیِ ساعتِ ده، از خانه بیرون رفت و یکراست راهیِ میخانهٔ کهنه شد.
دو هدف داشت: اول اینکه می‌خواست ببیند آیا پس از آنکه رقصنده شده‌گلویش بود، بانوی مرموز پیدایش می‌شود و دانشی در اختیارش می‌گذارد یا نه. دوم، لیا‌ژان و دیگر غریبه‌ها آنجا اقامت داشتند. پس از ماجرای دیروز، چه‌بسا امروز بیرون نمی‌آمدند.
لومیان به‌محضِ ورود به میخانهٔ کهنه، نگاهی‌اما سریع به اتاق انداخت و با ناامیدی‌یکی دید جایی که بانو معمولاً می‌نشست خالی است.
نفسش را آرام بیرون داد و به‌سوی‌بلکه پیشخوانِ بار رفت تا بپرسد آیا آن‌کشیش سه غریبه آن دوروبرها هستند یا نه.
در این لحظه، ظاهراً صاحبِ میخانه، موریس بنه، تازه از‌سریع خواب بیدار شده بود و اصلاً سرحال نبود. او بینیِ گوشتیِ‌نفسش بزرگی داشت و مشغولِ گفتگو با مشتری‌ای در کنارِ پیشخوان بود.
مشتری آشفته می‌نمود؛ وحشیانه دست‌وپایش را‌می‌نمود تکان می‌داد و صداهای خفه‌ای از‌خفه‌ای گلویش درمی‌آمد، اما نمی‌توانست حرف بزند.
لال شده؟ لومیان با کنجکاوی نزدیک شد‌اما و فهمید مشتری یکی از لال‌های دهکده‌یکی نیست، بلکه ژان موری، شوهرِ سیبِل بری است.
سیبِل معشوقهٔ کشیش گیوم بنه،دهکده خواهرِ پییر بریِ چوپان و‌شوهرِ یکی از اعضای گروهِ کوچکشان بود.
ژان موری که لال‌چه‌بسا نیست... لومیان با گیجی‌ورود مردِ میان‌سال را برانداز کرد.
موهای سیاهش ژولیده و‌مشتری ته‌ریشش نامرتب می‌نمود. چشمانش پر‌تکان از خشم و ترس بود.
با آشفتگیِ غیرعادتی‌ای، شتابان با‌گلویش دست اشاره می‌کرد و می‌کوشید‌لال چیزی را به صاحبِ میخانه بفهماند.
لومیان در دل گفت: «عجیبه.»دهکده به پیشخوان نزدیک شد و‌شوهرِ با لبخند ضربه‌ای به آن زد.
«هی، چه خبره؟
«موریس، نکنه الکلِ تقلبی‌مشتری به ژان فروختی؟ اون‌قدر‌دست‌وپایش عصبانیه که نمی‌تونه حرف بزنه.»
موریس بنه به‌سرعت از خودش‌گلویش دفاع کرد: «این چه ربطی‌لال به من داره؟ خودش لال شده.»
ژان موری مکثی کرد و‌دهکده نگاهی به لومیان انداخت، و‌شوهرِ به همان حالتِ عبوسِ همیشگی‌اش برگشت.
سپس چرخید‌ماجرای و از میخانهٔ‌امروز کهنه بیرون رفت.
وقتی از چارچوبِ در ناپدید‌آشفته شد، لومیان صدایش را پایین‌می‌داد آورد و پرسید: «چش شده؟»
موریس بنه نگاهی به بیرون انداخت و پچ‌پچ کرد: «شنیدم دیشب سیبِل و کشیش رو تو‌دهکده یه رختخواب گیر آورده، و از شدتِ عصبانیت لال شده. امروز به هر کی می‌رسه داره همین‌کوچکشان رو می‌گه. هه، حتی جیگرش رو نداره بره داریژ تا با کشیش روبه‌رو بشه. عجب بزدلیه. حقشه!»
لومیان گیج و بهت‌زده شد.
اگر درست به یاد می‌آورد، ژان موری از رابطهٔ طولانی‌مدتِ همسرش سیبِل با کشیش‌دید خبر داشت. فقط نمی‌خواست او با مردِ دیگری باشد. چطور ممکن بود بر سرِ‌غریبه چیزی که از قبل برایش آماده بود، آن‌قدر عصبانی شود که زبانش بند بیاید؟
یه جای کار می‌لنگید!
گذشته از این، در چرخهٔ پیشین هیچ‌اما موردی نبود که ژان موری از شدتِ‌یکی خشم لال شده باشد. وگرنه لومیان حتماً می‌فهمید.
در کوردو، این خبرِ‌لال‌های دستِ اولی به شمار می‌رفت‌موری و به‌سرعت همه‌جا پخش می‌شد.
آیا ممکن بود تحقیقاتشان اختلالی ایجاد کرده باشد و ژان موری‌اتاق را با چیزی روبه‌رو کرده باشد که در حالتِ عادی با آن‌داد مواجه نمی‌شد؟ لومیان همان‌طور که گمانه‌زنی می‌کرد، چهره‌ای هیجان‌زده به خود گرفت.
«جدی می‌گی؟
«پس باید حسابی ازش بپرسم!»
موریس بنه از اشتیاقِ‌لال‌های او برای خاله‌زنک‌بازی جا‌ژان نخورد؛ به نظرش طبیعی بود.
با لحنی شوخ‌طبعانه سرزنشش کرد: «بچهٔ لعنتی، آدم باش‌نگاهی و اون بیچاره رو اذیت نکن. تازه، اون لال‌می‌نشست شده و سوادم نداره. چطور می‌تونه بهت بگه چی شده؟»
لومیان خندید و‌پیشخوان گفت: «مگه نمی‌تونه‌می‌نمود با دست اشاره کنه؟»
دستانش را بالا برد، دستِ‌گلویش چپش را مشت کرد و‌لال آرام به کفِ دستِ راستش کوبید.
در سراسرِ منطقهٔ داریژ و حتی‌نیست در جنوبِ اینتیس، این اشاره‌ای جهانی‌بری برای رابطهٔ میانِ زن و مرد بود.
موریس بنه با عصبانیت ناسزا گفت:نمی‌آمدند «امیدوارم یه ذره شعور برات مونده باشه‌ناامیدی و سر به سرِ اون بیچاره نذاری.»
لومیان دست تکان داد و در جستجوی‌وحشیانه ژان موری از میخانهٔ کهنه بیرون پرید:درمی‌آمد «نگران نباش. فقط می‌خوام داستان رو "بشنوم".»
با این حال، لومیان نمی‌دانست مرد کجا رفته است؛ او در‌کنجکاوی حالِ تعریفِ داستانش با ایما و اشاره برای دیگر روستاییان هم‌سیبِل نبود. لومیان وجب‌به‌وجبِ کوردو را گشت اما هیچ ردی از او نیافت.
سرانجام، به‌فهمید خانهٔ ژان‌لال‌های موری رسید.
در ورودیِ خانه، سیبِل بری‌امروز با پیراهنی سفید و خاکستری،سریع مشغولِ جدا کردنِ سیب‌زمینی‌های گندیده بود.
زن نگاهش‌کنارِ را به لومیان‌آشفته دوخت: «چی شده؟»
او نیز مانند پییر بری چشمانی آبی داشت و‌بزند موهای بلند و سیاهش به‌نرمی روی کمرش ریخته بود؛ برخلافِ‌ژان دیگر زنانِ شوهردار که همیشه موهایشان را پشتِ سر می‌بستند.
لومیان بی‌پرده‌فهمید جواب داد: «دنبالِ‌دهکده ژان موری می‌گردم؟»
سیبِل با گونه‌های پر‌چه‌بسا و چهرهٔ ملایمش، بی‌تفاوت‌ورود پاسخ داد: «خونه نیست.»
لومیان پافشاری‌کنارِ کرد: «پس‌مشتری می‌دونی کجا رفته؟»
سیبِل با خونسردی جواب داد:گلویش «دیشب دعوامون شد. شاید از کوردو‌کنجکاوی رفته باشه و فعلاً نخواد برگرده.»
ابروهای لومیان پرید.یکی حس کرد اتفاقِ‌نیست بدی افتاده است.
روشن بود که ژان موری نمی‌توانست کوردو‌به‌محضِ را ترک کند. این کار چرخه را‌دید فعال می‌کرد و باعثِ شروعِ دوباره می‌شد!
در حالی که این‌مشتری افکار در ذهنش می‌چرخید، لومیان‌تکان پوزخندی شیطنت‌آمیز بر لب نشاند.
«چرا دعوا‌می‌داد کردین؟ شنیدم‌خفه‌ای تو و کشیش...»
جمله‌اش را تمام نکرد،لال‌های بلکه با مشتِ چپ‌ژان به کفِ دستِ راستش کوبید.
چهرهٔ سیبِل سرد شد‌چه‌بسا و زیرِ لب ناسزا گفت:نگاهی «گمشو! از خونه‌م برو بیرون!»
لومیان نوچی کرد‌پیشخوان و از خانهٔ‌می‌نمود ژان موری بیرون رفت.
پس از آنکه مسافتی‌خفه‌ای دور شد، لبخند از‌حرف روی لبش محو شد.
در حقیقت نمی‌خواست دربارهٔ رابطهٔ سیبِل و کشیش‌ژان چیزی بپرسد. خودش کشیش و مادام پوآلیس را‌خواهرِ برهنه دیده بود. دیگر چه جای پرسیدن داشت؟
اما اگر نمی‌پرسید، با نقابِ شخصیتی که در چشمِ روستاییان داشت جور‌انداخت درنمی‌آمد. تا همین‌جا هم به آن‌ها «سر زده بود». اگر بانوی خانه‌به‌سوی را عصبانی نمی‌کرد، آیا باز هم می‌توانست لایقِ نامِ شاهِ شیطنتِ کوردو باشد؟
از این رو چاره‌ای‌مشتری جز پرسیدن نداشت، وگرنه ممکن‌تکان بود به او شک کنند.
نقابِ شخصیت گاهی‌صداهای به کار می‌آمد‌درمی‌آمد و گاهی دردسرساز می‌شد.
با توجه به کارهای کشیش و اطلاعاتی که در‌موری دست داشت، لومیان گمان می‌کرد ژان موری به خاطرِ‌بریِ آن رابطه لال نشده، بلکه چیزِ دیگری فهمیده است.
احتمالِ زیادی داشت که‌چه‌بسا به او سم خورانده‌ورود و لالش کرده باشند!
باید هرچه زودتر پیداش کنم. اگه راه بیفته‌دست‌وپایش این‌طرف و اون‌طرف تا پیشِ بقیه شکایت کنه،حرف ممکنه مثلِ قبلی بمیره. نه، همین الانشم غیبش زده...
هرچه لومیان بیشتر به این موضوع‌درمی‌آمد فکر می‌کرد، بیشتر حس می‌کرد بلایی‌نزدیک بر سرِ ژان موری آمده است.
آن روستایی که پیش‌تر در‌دهکده داریژ خبرچینی کرده بود، بی‌هیچ‌شوهرِ دلیلی پرت شده و مرده بود!
درست وقتی لومیان داشت آخرین تلاش‌هایش را برای‌ورود پیدا کردنِ ژان موری می‌کرد، به رایان، لیا‌بانو و والانتن برخورد که در دهکده «پرسه می‌زدند».
هنوز همان‌کنارِ لباس‌های همیشگی‌شان را‌آشفته به تن داشتند.
لومیان با لبخند‌صداهای به آن‌ها سلام کرد:اما «صبح بخیر، کلم‌های من.»
به‌محضِ اینکه نزدیک شدند،لال‌های بی‌درنگ با صدایی آهسته‌ژان پرسید: «دیروز اتفاقی افتاد؟»
لیا با لبخند جواب داد:امروز «انگار اون مادام نمی‌خواد قضیه‌سریع رو پیگیری کنه. پیداش نشد.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت...
لومیان به اطراف نگاه کرد و وقتی دید کسی در‌لال آن حوالی نیست، دربارهٔ استنتاجِ خواهرش از مسیرِ مادام پوآلیس‌موری و حدسش از هویتِ پولیت به آن سه بازرسِ رسمی گفت.
والانتن با شنیدنِ این‌لال‌های حرف‌ها چهره در هم کشید،موری اما لیا نسبتاً هیجان‌زده بود.
رایان کمی فکر کرد و گفت: «پیدا شدنِ یه دیوبانو تو استانِ ریستون خیلی نادره. ما چیزِ زیادی در این باره‌نفسش نمی‌دونیم، ولی مقاماتِ بالا باید خیلی خوب بدونن. بعداً یه تلگراف می‌فرستم و قضیهٔ مادام پوآلیس رو بهشون می‌گم. هوم، فقط‌سرحال به این اشاره می‌کنم که تو اتاقِ مادام پوآلیس عکسِ پولیت هست، ولی تو خانوادهٔ روکفور کسی به اسمِ پوآلیس وجود نداره.»
رایان با دیدنِ چهرهٔ گیجِ‌آشفته لومیان اضافه کرد: «تو اینتیس، مسائلِ‌صداهای مربوط به دیوبانو زیاد پیش میاد.»
پس دوستِ‌می‌داد مکاتبه‌ایِ خواهرم‌خفه‌ای هم تو اینتیسه؟
لومیان سر تکان داد و گفت: «تا اینجا به نظر نمی‌رسه مادام‌بری پوآلیس ربطی به چرخه داشته باشه. ضمناً، ظاهراً از چرخه خبر داره.مردِ شاید به همین خاطره که ماجرای گشتنِ ما تو قصر رو پیگیری نکرد.
امکانش هست‌ماجرای بتونیم تا حدی‌امروز باهاش متحد بشیم؟»
والانتن بی‌مقدمه گفت: «چطور می‌تونم با‌می‌نمود همچین آدمِ پلید و کثیفی که حتی‌گلویش از یه اهریمن هم ترسناک‌تره همکاری کنم؟»
لومیان حتی نگاهش‌صداهای هم نکرد. چشم به‌اما رایان و لیا دوخت.
وقتی دید آن‌ها‌یکی کمی مرددند، سعی کرد‌بلکه با جدیت قانعشان کند.
«یه همکاریِ محدود، اونم فقط تو چرخه. وقتی این چرخهٔ لعنتی‌اتاق از بین رفت، می‌تونید هر طور که می‌خواید باهاش برخورد کنید! حتی‌داد می‌تونید اینو مستقیم به خودش بگید. مطمئنم می‌تونه درک کنه و بپذیره.»
رایان چند ثانیه فکر کرد، دستی به شانهٔ والانتن زد و به لومیان گفت: «راستش، مهم‌ترین چیز الان‌لال از بین بردنِ این چرخه‌ست. با این حال، ما نمی‌تونیم از برخوردِ اون مادام مطمئن باشیم. جرئت هم نمی‌کنیم‌بریِ مستقیم بریم دیدنش. می‌ترسم مجبور بشیم به تو یا خواهرت زحمت بدیم تا باهاش ارتباط برقرار کنید و بپرسید.»
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
قصد داشت‌فهمید خودش این‌لال‌های کار را بکند.
از وقتی فهمیده بود مادام پوآلیس ممکن‌به‌محضِ است احساساتِ غیرعادی به خواهرش داشته باشد،دید دیگر دلش نمی‌خواست اورور با او تنها بماند.
والانتن با چهره‌ای بی‌حالت به‌آشفته گفتگوی آن‌ها گوش می‌داد. نه‌می‌داد موافقت کرد و نه مخالفت.
لومیان یک بارِ‌صداهای دیگر دزدکی به‌درمی‌آمد اطراف نگاه کرد.
«سه تا‌فهمید سرنخِ دیگه‌لال‌های هم هست...»
او ماجرای ریموند، وضعیتِ ژان موری‌نمی‌آمدند و «مقبره‌ای» را که جغد به‌انداخت درونش پرواز کرده بود، تعریف کرد.
لیا مبهوت ماند.
«چطور این‌قدر‌می‌داد زود این‌همه‌خفه‌ای سرنخ پیدا کردی؟»
حتی شک کرد که این پسر یا خواهرش‌ژان ریگی به کفش داشته باشند. برای همین بود‌خواهرِ که همه‌جا پر از نشانه‌های خطر و سرنخ بود.
بازرسای واقعیِ اینجا‌دیروز کی بودن؟ چرا خودشون‌به‌محضِ متوجهِ هیچ‌چیزی نشده بودن؟
لومیان پوزخندی زد و دستانش را با‌وحشیانه معصومیتی ساختگی باز کرد: «خودتون رو سرزنش‌درمی‌آمد کنید که دو چرخهٔ اول رو یادتون نمیاد.»
لیا سر‌می‌داد تکان داد و‌گلویش توضیحش را پذیرفت.
رایان لحظه‌ای سبک‌سنگین کرد و سپس با صدایی دورگه گفت: «پس باید هرچه زودتر دخمه‌های کلیسای‌خواهرِ جامع رو بررسی کنیم. آره، احتمالاً اون پایین خیلی خطرناکه. تو اول باید با مادام پوآلیس‌نامرتب تماس بگیری. اگه مایل به همکاری باشه، شانسمون برای حل کردنِ این قضیه خیلی بیشتر می‌شه.»