چپتر 406: فرجامِ ناگزیرگونه
0لومیان به دشمنِ بی‌هوش در راهرو‌تغییر چشم دوخت و از حملهٔ بی‌درنگ‌هستن خودداری کرد. در سکوت چمباتمه زد.
بطریِ داروی آرام‌بخشی را که از رنتاس،ظاهر عضوِ جمعیتِ سعادت، گرفته بود بیرون آورد، درش‌لعنتی را باز کرد و زیرِ بینیِ بیمار گرفت.
فرانکا نگاهی انداخت و توصیه کرد: «اول اون‌می‌شناسم تیرِ شکسته رو از سینه‌اش دربیار. وگرنه فکر کنم‌آورده بدنش بتونه در برابرِ بیشترِ اثراتِ آرام‌بخش مقاومت کنه.»
پولک‌های سنگ‌مانندِ خاکستری‌وسفید روی بدنِ فرابشری که گمان می‌رفت‌اونا «من کسی را می‌شناسم» باشد، به‌دلیلِ بیهوشی در نیروی روحی‌مختلفی که طلسمِ هارومف به بار آورده بود، به‌آرامی محو شد.
لومیان سر تکان داد و با همان‌بده دستی که درِ بطری را نگه داشته‌اونا بود، تیرِ ابسیدین را با احتیاط بیرون کشید.
فرانکا آهِ آسودگی کشید و ادامه داد:ظاهر «حالا سؤال اینه که چطور بفهمیم این یارو‌لعنتی همون "من کسی رو می‌شناسمِ" واقعیه یا نه.
«یه هیپنوتیزورِ قدرتمند می‌تونه فرابشری از همون مسیر و رده رو دست‌کاری کنه، خودآگاهی‌شون رو تغییر بده‌آورده و کاری کنه که باور کنن "من کسی رو می‌شناسم" هستن. می‌تونن اونا رو جایگزینِ نسخهٔ اصلی‌حالا کنن تا توی انواع‌واقسامِ موقعیت‌ها ظاهر بشن، شوخی‌های مختلفی رو انجام بدن و با هر دشمنی بجنگن.
«لعنتی، چرا به نظر‌باور می‌رسه دردسرش از سروکله‌می‌تونن زدن با یه خیمه‌شب‌باز بیشتره؟!»
منظورِ فرانکا این بود که دشمنِ پیشِ رویشان چه‌بسا‌باور خودش هم قربانی باشد؛ کسی که ادراکش را تغییر‌توی داده‌اند تا باور کند «من کسی را می‌شناسم» است.
این احتمال را نمی‌شد نادیده گرفت، برای‌ظاهر همین فرانکا نمی‌توانست پیش از احضارِ روحش،بجنگن دل به دریا بزند و او را بکشد.
علاوه بر این، سرمِ حقیقتِ باقی‌ماندهٔ لومیان در‌می‌شناسم این مورد کارساز نبود. فردِ هیپنوتیزم‌شده فقط چیزی‌بار را می‌گفت که خودش باور داشت حقیقت است.
لومیان درِ بطریِ آرام‌بخش را بست و پیش از پیشنهاد دادن، لحظه‌ای فکر کرد: «بیا یه آیین راه بندازیم و از آقای ابله تأییدیه‌لعنتی بگیریم. از اونجا که لوکی می‌تونه با کمکِ ارجمندِ آسمانی، اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری رو توی یه محدودهٔ خاص پیدا کنه، ما هم می‌تونیم‌پیش از روشِ مشابهی استفاده کنیم تا هالهٔ خاصِ روی "من کسی رو می‌شناسم" رو فعال کنیم. اگه هاله رو داشت، یعنی واقعیه. اگه نداشت، قلابیه.»
«اگه یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشی باشه که لوکی و "من کسی رو می‌شناسم" دستگیرش کردن چی؟ تو‌توی گذشته، چند نفر بدونِ اینکه مرگشون تأیید بشه ناپدید شدن، از جمله چندتا روان‌پزشک.» فرانکا رفته‌رفته به منشأ‌خیمه‌شب‌باز ویژگی‌های فرابشریِ «من کسی را می‌شناسم» که به او اجازه داده بود به ردهٔ ۷ ارتقا یابد، شک کرد.
اعضای جمعیتِ‌نسخهٔ پژوهشی که‌توی شکارشان کرده بودند؟
لومیان لحظه‌ای اندیشید و جواب داد: «در این صورت، بذار ژنا بیاد تو.روحی شاید هنوز تو این زمینه کمی خوش‌شانسی براش مونده باشه. اگه با کسِ‌نگه دیگه‌ای روبه‌رو نشه، ثابت می‌کنه که این آدمِ بی‌هوش همون "من کسی رو می‌شناسم"ـه.
«تو مسئولِ‌بده محافظت از‌باور ژنا هستی...»
پیش از آنکه حرفِ لومیان تمام‌تغییر شود، صدای خانمِ شعبده‌باز در گوشش‌هستن پیچید: «نیازی به این‌همه دردسر نیست.»
لومیان که روبه‌روی فردِ بی‌هوش چمباتمه زده بود، حس کرد‌مختلفی فضای اطرافش جان گرفته است؛ فضا به درون جمع شد و‌زدن فرابشری را که گمان می‌رفت «من کسی را می‌شناسم» باشد، بلعید.
فرانکا با تعجب‌بدنِ گفت: «عجب!» و‌می‌رفت لومیان به‌آرامی برخاست.
آن دو صبورانه منتظر ماندند. در عرضِ تنها‌می‌تونن ۲۰ تا ۳۰ ثانیه، فرابشری با روپوشِ راه‌راهِ‌ظاهر آبی‌وسفیدِ بیمارستان از دلِ خلأ به بیرون پرتاب شد.
بی‌درنگ پس از آن،دست‌کاری پاسخِ خانمِ شعبده‌باز را شنیدند:باور «این "من کسی رو می‌شناسم"ـه.»
...
زیرِ ماهِ سرخِ آسمان، تیمارستانِ دلتا خودنمایی‌کسی می‌کرد؛ تاریکی‌اش حتی از شبِ پیرامون غلیظ‌تر‌طلسمِ بود و به شکلِ کمانی وهم‌انگیز خمیده می‌نمود.
روی بامِ ساختمانِ سه‌طبقهٔ آبیِ مایل به خاکستری،می‌تونن شعبده‌بازِ سایه‌وار رو به همراهش کرد و گفت: «به‌جز‌بشن اون دیوونه، هیچ خطرِ پنهان یا تله‌ای وجود نداره.
«یعنی واکنشِ بیش‌ازحد‌رده نشون دادم و اوضاع‌بده رو زیادی بزرگ کردم؟»
خانمِ عدالت، که شبیه‌به یک رؤیا می‌نمود، با آرامش پاسخ‌مختلفی داد: «انتخابت هیچ ایرادی نداره. هر چقدر هم به مسائلِ‌سروکله مربوط به اون ارجمندِ آسمانی اهمیت بدی، هرگز اشتباه نیست.
«فقط با توجهِ کافی تو هر دفعه‌کسی است که می‌تونیم از فریب خوردنِ ناگهانی‌طلسمِ و افتادن تو یه تلهٔ واقعی جلوگیری کنیم.»
شعبده‌باز به‌آرامی سر تکان داد، دفترچهٔ توی‌هستن دستش را بست و نگاهش را به راهروی‌موقعیت‌ها طبقهٔ سوم که در زاویهٔ دیدش نبود، دوخت.
...
لومیان با شنیدنِ‌اصلی نتیجه‌گیریِ خانمِ شعبده‌باز‌موقعیت‌ها خنده‌ای سر داد.
نیمهٔ باقی‌ماندهٔ داروی آرام‌بخش را کنار‌می‌رفت گذاشت و رو به فرانکا گفت:نیروی «حالا می‌تونیم به ژنا بگیم بیاد تو.»
فرانکا سر تکان‌کاری داد و در سایه‌های‌هستن امتدادِ راهرو ناپدید شد.
لومیان به «من کسی را می‌شناسمِ»تغییر ظاهراً معمولی نگاه کرد؛ با چشمانی‌هستن ژرف و لبخندی موذیانه بر لب.
اثراتِ طلسمِ هارومف باید خیلی وقت‌موقعیت‌ها پیش از بین می‌رفت، اما داروی‌بدن آرام‌بخشِ جمعیتِ سعادت همچنان کارش را می‌کرد.
با در نظر گرفتنِ جثهٔ «من کسی را‌می‌شناسم می‌شناسم»، این آرام‌بخش دیگر زیاد دوام نمی‌آورد. با‌بار این حال، لومیان برای این لحظه آماده بود.
درست در همان لحظه، تیمارستانِ دلتا به‌خاطرِ آتش‌سوزی و فریادها در آشوب بود. به‌ویژه‌انواع‌واقسامِ در طبقهٔ اول، هیاهو شدت داشت. پزشکِ کشیک و چند نگهبانِ تنومند در آن‌دردسرش محدوده گشت می‌زدند تا مطمئن شوند هیچ اثری از آتش به جا نمانده است.
در همین حین، ژنا و‌خودآگاهی‌شون فرانکا با مهارت از میانِ سایه‌ها‌می‌شناسم" گذشتند و به طبقهٔ سوم رفتند.
لومیان پوستِ گوسفندی را که از‌موقعیت‌ها گیوم بنه، کشیش، به دست آورده بود‌دشمنی بیرون آورد و روی زمین پهن کرد.
با احتیاط «من‌بدنِ کسی را می‌شناسم»می‌رفت را درونش پیچید.
پس از درنگی کوتاه، تیرِ ابسیدین را‌هستن در دستش بالا برد و آن را‌انواع‌واقسامِ در چشمِ چپِ «من کسی را می‌شناسم» فروکرد.
دردِ جانکاه «من کسی را‌خودآگاهی‌شون می‌شناسم» را از خواب پراند و‌می‌شناسم" چشمِ چپش پر از خون شد.
تقریباً هم‌زمان،نسخهٔ خنده‌ای شوم‌توی به گوشش رسید.
«گوسفند!»
در میانِ پژواکِ واژگانِ هرمس، «من کسی را می‌شناسم»اونا که در پوستِ گوسفندِ آیینی پیچیده شده بود، بی‌درنگ در‌مختلفی نوری تاریک فرو رفت و توانش را از دست داد.
وقتی نورِ تاریک سرانجام‌دست‌کاری فرو نشست، او به‌کاری گوسفندی خاکستری‌سفید تبدیل شده بود.
لومیان پیکانِ ابسیدین را از کرهٔ چشمِ‌ظاهر له‌شده بیرون کشید و به‌سرعت در چشمِ‌بجنگن راستِ «من کسی را می‌شناسم» فرو برد.
وقتی لومیان پیکان را بیرون کشید، فریادی دلخراش در اتاق طنین‌بی‌هوشی انداخت. با یک دست «گوسفند»ِ دست‌وپازننده را فشار داد و با دستِ‌دستی دیگر سرش را نوازش کرد. لبخندی شوم بر لبانش نقش بسته بود.
«حالا بالاخره‌بده می‌تونیم یه‌باور گپِ حسابی بزنیم.»
لومیان در همان حال که‌خودآگاهی‌شون این حرف‌ها را زمزمه می‌کرد،کنن پیکانِ ابسیدین را برای ژنا انداخت.
سپس، شیشه‌ای معمولی از داروی زخم بیرون آورد و با دقت آن را‌دشمنی روی حفرهٔ خونینِ چشمِ «من کسی را می‌شناسم» مالید. او چشمانِ طرفِ مقابل‌رویشان را با لایه‌هایی از باندهای سفیدی که از پیش آماده کرده بود، بست.
تازه آن موقع بود که «من کسی را می‌شناسم»، که از‌بی‌هوشی بیهوشی بیدار شده بود و دردِ شدیدی می‌کشید، کمی آرامشِ خود‌همان را بازیافت. سعی کرد از توانایی‌هایش استفاده کند، اما بی‌فایده بود.
فرانکا و ژنا با دقت به لومیان که همچنان به گوسفندِ دگرگون‌شده، یعنی «من کسی را می‌شناسم»،بشن رسیدگی می‌کرد چشم دوختند. آمیزه‌ای از کنجکاوی و اضطراب در وجودشان بود. ابتدا، ژنا می‌خواست در بیرون‌پیشِ کشیدنِ اطلاعات یا انتقام‌جویی به لومیان کمک کند، اما حالا احساس می‌کرد همین وضع هم کافی است.
توجهش را به پیکانِ شکستهٔ ابسیدین در دستش معطوف کرد، اما متوجهِ‌هستن هیچ اثرِ منفی‌ای نشد. با خود فکر کرد آیا این یکی از‌مختلفی همان اشیاءِ رازآلودی است که فرانکا پیش‌تر به آن‌ها اشاره کرده بود.
وقتی لومیان ریسمانی قهوه‌ای‌مایل‌به‌زرد را که از پیش آماده کرده بود بیرون آورد‌دشمنی و شروع به بستنش دورِ گردنِ گوسفند کرد، پزشکِ کشیک که با صدای‌رویشان بع‌بعِ گوسفند هشیار شده بود، همراه با چند نگهبانِ تنومند به طبقهٔ سوم رسید.
فرانکا و ژنا به‌سرعت خود را در سایه‌ها پنهان کردند‌به‌دلیلِ و لومیان، که خود را به شکلِ اورور درآورده بود،تکان با خونسردی برگشت و گوسفند را به انتهای راهرو برد.
شعله‌های سرخ از بدنِ لومیان، که بخشی‌هستن از نیروی روحی‌اش را بازیافته بود، فوران‌انواع‌واقسامِ کرد و با شدت در راهرو زبانه کشید.
پزشکِ کشیک و نگهبانان جرئت نکردند نزدیک شوند‌کاری و فقط پیکری را دیدند که از میانِ‌نسخهٔ شعله‌ها می‌گذشت و به‌سوی انتهای راهروی ساختمانِ فرعی می‌رفت.
آن پیکر گوسفندی را هم هدایت می‌کرد. گوسفند‌بشن مقاومت می‌کرد و تمایلی به رفتن نداشت، اما طنابِ‌نظر دورِ گردنش او را وادار می‌کرد به جلو برود.
گوسفند پس از اینکه مدتی روی زمین کشیده شد،باشد در حالی که گردنش فشرده می‌شد و به‌سختی نفس‌به‌آرامی می‌کشید، سرانجام روی پا ایستاد و به دنبالش رفت.
زمانی که شعله‌های راهرو ناگهان خاموش شدند، بی‌آنکه هیچ‌اونا آسیبی به اتاق‌های مجاور برسانند، پزشکِ کشیک و نگهبانان‌شوخی‌های تمامِ ردونشانِ آن مرد و گوسفند را گم کرده بودند.
دارم توهم می‌زنم... وضعیت چنان‌خودآگاهی‌شون عجیب و باورنکردنی بود که‌کنن همهٔ این افراد افکارِ یکسانی داشتند.
در این میان، راهروی نیم‌سوخته گواهی می‌داد‌ظاهر که واقعاً آتشی در کار بوده، اما‌بجنگن در کمالِ شگفتی به هیچ‌کس آسیبی نرسانده است.
پزشکِ کشیک نگهبانی را فرستاد تا ماجرا را‌می‌شناسم به نزدیک‌ترین ادارهٔ پلیس گزارش دهد و خودش‌بار در کمالِ ناباوری به دفترش در طبقهٔ اول بازگشت.
وقتی روی صندلی‌اش فرو رفت، بی‌اختیار با خود فکر کرد: نکنه‌نسخهٔ اون موجودِ جهنمیِ مرتبط با آتش از مغاک بیرون اومده؟ یعنی نشونه‌ش‌بجنگن اینه که یه گوسفند رو دنبالِ خودش می‌کشه؟ این همون تجسمِ شعله‌هاست؟
افکارش لحظه‌به‌لحظه خیالی‌تر می‌شد و نمی‌توانست از این احساس‌باور رها شود که باید به‌جای درگیر کردنِ پلیس، یکراست به‌انواع‌واقسامِ کلیسای جامع می‌رفت تا با اسقف‌ها و کشیش‌ها مشورت کند.
تق، تق، تق!
صدای در زدن شنید.
پزشکِ کشیک روی صندلی‌اش از‌کنن جا پرید. صاف نشست و با‌نسخهٔ صدایی بم جواب داد: «بفرمایید تو.»
با غژغژِ باز‌رده شدنِ در، چشمانِ‌تغییر پزشک خشکش زد.
همان دیوِ بلوند بود، همراه با گوسفندی‌ظاهر که چشمانش با باندهای سفید بسته شده‌بجنگن و چهرهٔ خاکستری‌سفیدش آغشته به خون بود.
لومیان در حالی که «من کسی را می‌شناسم» را به داخلِ دفترِ پزشک‌روحی می‌کشید، با آرامش گفت: «باید برای کاری بهتون زحمت بدم. این گوسفندِ من‌نگه تمایلاتِ شدیدِ ضدانسانی و خشونتِ بی‌حدومرزی داره. می‌خوام بیماریِ روانی‌اش رو درمان کنم.»
چطور... پیش از آنکه بتواند پاسخی‌می‌شناسم" سرهم کند، دیوِ خوش‌چهره و بلوند‌اصلی پرسید: «می‌دونید چطور باید لوبوتومی انجام داد؟»
پزشکِ کشیک ناخودآگاه جواب‌دست‌کاری داد: «بله، یه کم.کاری اما این یه گوسفنده...»
یعنی ساختارِ مغزشون یکیه؟
در حالی که به این موضوع فکر‌کسی می‌کرد، به گوسفند چشم دوخت که دیوانه‌وار‌طلسمِ در بندهایش دست‌وپا می‌زد، اما نمی‌توانست فرار کند.
لومیان خندید.
«مهم نیست. می‌تونیم امتحان کنیم.خودآگاهی‌شون فقط یه گوسفنده. اگه مرد هم‌می‌شناسم" که مرد. بازم می‌تونیم کبابش کنیم.»
با این حرف، گوسفندِ سرکش را به‌سوی‌ظاهر تختِ معاینه‌ای در آن نزدیکی کشید و با‌لعنتی دست و پایش آن را محکم نگه داشت.
اگر بیمار انسان بود، پزشک که تجربه‌ای نداشت و انجامِ‌به‌دلیلِ لوبوتومی برایش ممنوع بود، هرگز جرئت نمی‌کرد چنین کاری کند.تکان اما چون پای یک گوسفند در میان بود، هیچ مانعی نمی‌دید.
پزشکِ کشیک برای اینکه دیوِ آتش‌افروز را خشمگین‌می‌تونن نکند و تا رسیدنِ پلیس با او همکاری‌ظاهر کرده باشد، با احتیاط به تختِ معاینه نزدیک شد.
با تردید‌مسیر گفت: «به یه‌خودآگاهی‌شون یخ‌شکن نیاز دارم.»
قصدش این بود که بهانه‌ای بتراشد تا به انبارِ یخ برود و‌بدن از دیوِ آتش‌افروز دور شود. با این حال، درست وقتی حرفش تمام شد،پیشِ دستی از سایه‌ها بیرون آمد و قندیلِ یخِ تیزی را به سمتش گرفت.
چـ-چه خبره... پزشک در‌فرابشری میانِ بهت‌وحیرتش، به‌طورِ مبهم‌می‌شناسم شنید: «نیازی به تشکر نیست.»
او با کرختی قندیلِ نازک را‌می‌شناسم" گرفت و باندِ سفیدی را که‌اصلی سرِ گوسفند را پوشانده بود، باز کرد.
تقلاهای گوسفند شدت گرفت.
پزشکِ کشیک با بررسیِ آسیبِ حفره‌های چشم، قندیلِ نازک و‌مختلفی تیز را از میانِ شکاف وارد کرد و با دقت آن‌زدن را تکان داد تا لوبِ پیشانیِ مغزش را به هم بریزد.
پس از چند‌بدنِ لحظه تقلا، گوسفندِ‌می‌رفت خاکستری‌سفید ناگهان ساکت شد.