چپتر 251: درختِ غول‌آسا
0برادرِ ژنا دیوانه‌تنها شده بود؟ خشمِ‌افراطیِ لومیان زبانه کشید.
نه از آن رو که از دستِ ژولین خشمگین باشد و تاب‌آوریِ روانیِ او‌خانواده‌شان را چنان سست بداند که به این آسانی در هم بشکند و به ورطهٔ‌کار جنون بیفتد، بلکه از آن رو که بارِ دیگر خندهٔ تمسخرآمیزِ سرنوشت را می‌شنید.
روزِ گذشته دیده بود که ژولین خودش را مقصرِ مرگِ الودی می‌داند و نشانه‌هایی‌بعید از انزوا در او پیداست، اما این حالت با جنون فاصلهٔ بسیار داشت. حتی‌زیرزمینی اگر در آینده به مشکلاتِ روانی دچار می‌شد، روندی تدریجی می‌داشت، نه فروپاشیِ آنی.
مگر آنکه... مگر آنکه شبِ‌شود گذشته اتفاقی افتاده و ضربهٔ سهمگینِ‌بعید دیگری به ژولین وارد کرده بود!
لعنت به سرنوشت!
فرانکا نیز‌گوشه‌گیر به همان اندازه‌پناه جا خورده بود.
دیروز به ژنا هشدار داده بود که مراقبِ‌شود وضعیتِ روانیِ برادرش باشد، اما انتظار نداشت ژولین‌افراطیِ به این سرعت عقلش را از دست بدهد.
تا جایی که می‌دانست، ژولین مردِ جوانِ سرسختی بود. سلامتِ جسمانیِ خوبی داشت و‌گفته احساساتش به‌آسانی دگرگون نمی‌شد یا به تمایلاتِ خطرناک نمی‌انجامید. طبیعی بود که مدتی گوشه‌گیر‌می‌آورد شود یا به بی‌بندوباری پناه ببرد، اما فروپاشیِ کامل تنها در یک شب بعید می‌نمود.
ژنا از تمایلاتِ افراطیِ ژولین گفته بود، اما آن هم به خاطرِ خانواده‌شان بود. تا زمانی که خواهرش زنده بود، زیرِ بارِ بدهی‌کار قرار داشت و مجبور بود خوانندهٔ زیرزمینی شود، روشن بود که ژولین دوام می‌آورد و سخت کار می‌کند تا باری از دوشِ او‌است بردارد و بدهی‌ها تسویه شود. اگر مشکلاتِ روانی‌اش تا آن زمان پابرجا می‌ماند، چه‌بسا در هم می‌شکست یا بی‌سروصدا به زندگیِ خویش پایان می‌داد.
همین فرانکا را به این‌پناه گمان انداخت که شبِ گذشته ژولین‌افراطیِ بارِ دیگر دچارِ تنش شده است.
دربارهٔ تصمیمِ مادرِ ژنا برای خودکشی‌مدتی نیز نگرانی‌های مشابهی داشت، اما چیزی‌کامل نگفته بود تا ژنا را آزرده نکند.
فرانکا احساسات و انتخابِ الودی را درک می‌کرد،ببرد اما خودکشیِ او بیش از حد شتاب‌زده و‌خانواده‌شان ناگهانی می‌نمود، گویی چیزی بر احساساتش اثر گذاشته بود.
پیش از مهاجرت به این جهان، فرانکا گزارش‌های بسیاری از این دست خوانده بود. می‌دانست که‌مجبور شکنجهٔ فقر، عذابِ وجدانِ تحمیلِ بدهی به خانواده، ترس از ناتوانی برای کار، و عشقِ ناب و‌می‌ماند فداکارانه می‌تواند انسانی خوش‌بین را به چنان استیصالی بکشاند که دست به فدا کردنِ جانِ خویش بزند.
با این حال، چنین تصمیماتی معمولاً پیش از اجرا نیازمندِ دوره‌ای کشمکشِ درونی بود. هرچه‌زمانی باشد، همه میل به بقا داشتند و احساساتِ عزیزانشان را در نظر می‌گرفتند. گرچه خودکشیِ‌باری بی‌درنگ پس از پی بردن به وخامتِ اوضاع غیرممکن نبود، اما احتمالش بسیار اندک بود.
فرانکا دو احتمال می‌داد: نخست اینکه شاید مادرِ ژنا از نظرِ روانی تحتِ تأثیرِ وضعیتِ جسمانی‌اش قرار‌گفته گرفته بود. دوم اینکه شاید انفجارِ کارخانهٔ شیمیایی بخشی از انگیزه‌های منشیِ نمایندهٔ مجلس، رون، و دیگران‌می‌کند بوده است. نوساناتِ عاطفیِ غیرطبیعی و گستردهٔ پس از آن نیز می‌توانست با این رویدادها در ارتباط باشد.
یعنی ژولین هم تو وضعیتِ مشابهیه؟بی‌بندوباری فرانکا نگاهش را به ژنا دوخت‌می‌نمود که هق‌هق‌کنان به اتاقِ ۲۰۷ نزدیک می‌شد.
«چی شده؟»
ژنا با چهره‌ای لبریز از انزجار گفت: «ژولین اخراج شد. فقط به خاطرِ اینکه دیروز بعدازظهر نرفت کارخونه. آخه‌بدهی کی وقتی مادرش تازه از دنیا رفته به فکرِ کاره؟ بعد از اینکه از بیمارستان دراومد، فوراً رفت پیشِ‌می‌ماند استادش تا مرخصی بگیره، اما به‌جاش برگهٔ اخراج گذاشتن کفِ دستش. اون یه سالِ تمام اونجا شاگردی کرده بود!»
فرانکا ناسزا گفت: «لعنتیا! نمی‌تونستن فقط یه‌گوشه‌گیر کم از حقوقش کم کنن؟ مگه بویی از‌می‌نمود انسانیت نبردن؟ یعنی هیچ‌کس تو خانوادهٔ خودشون نمی‌میره؟»
ژنا اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: «گفتن باید از قبل مرخصی می‌گرفته. بعد از غیبت نمیشه کاریش کرد. ژولین امروز صبح در هم‌خوانندهٔ شکست. مثل یه بچه گریه می‌کرد، خودش رو مقصر می‌دونست و از اینکه کارش رو از دست داده بود وحشت داشت. صبر کردم تا‌همین از گریه خسته بشه و خوابش ببره، بعد با عجله اومدم دنبالت. اول رفتم خیابانِ روپوش‌سفیدها اما کسی اونجا نبود، برای همین اومدم اینجا.»
کلماتش هنگامِ حرف زدن به هم می‌ریخت،گفته گویی سیلی از احساسات در درونش به‌بدهی خروش آمده بود و راهِ نجاتی می‌طلبید.
فرانکا آهِ آسودگی کشید.
«به نظر خیلی وخیم نمیاد. بیشتر شبیه یه فروپاشیِ ناشی از‌ببرد فشارِ زیاده. بهم اعتماد کن، یه روان‌پزشکِ واقعی می‌تونه برادرت رو‌زنده کاملاً درمان کنه. همین الان برات یه وقتِ ملاقات ترتیب می‌دم!»
فرانکا این را‌مدتی گفت، چرخید و‌بی‌بندوباری به سمتِ پله‌ها رفت.
خشم در‌کامل دلِ لومیان‌بعید شدت گرفت.
فراموش کردنِ درخواستِ مرخصی، اخراج شدن درست در همان روزی که‌افراطیِ درخواستش را مطرح کرده بود، تسلیم شدن در برابرِ تنش‌های تازه و‌زیرزمینی کشیده شدن به ورطهٔ جنون؛ همهٔ این‌ها بیش از حد تصادفی می‌نمود.
ترمیبوروسِ مادرجنده!
ناگزیریِ مادرجنده!
لومیان به سمتِ ژنا چرخید و‌افراطیِ با لحنی تند گفت: «بیا یه سری‌زیرِ به صاحبِ کارخونه و استادِ برادرت بزنیم!»
ژنا لب‌هایش را به‌بی‌بندوباری هم فشرد و به‌تنها سادگی جواب داد: «باشه.»
لومیان از کنارش گذشت و به دنبالِ‌گوشه‌گیر فرانکا از پله‌ها بالا رفت. چشمانِ آبی‌بعید و آتشینش از عزمی راسخ شعله‌ور بود.
در آن لحظه، حرف‌های مادام سوزیِ روان‌پزشک در ذهنش طنین‌انداز شد: همیشه‌می‌نمود به خودت یادآوری کن که واکنشِ افراطی نشون ندی. هر وقت موجِ مشابهی‌زیرزمینی از احساسات رو حس کردی، نفسِ عمیق بکش و آرامشت رو پیدا کن...
لومیان نفسِ‌کامل عمیقی کشید و‌می‌نمود احساسِ خطر کرد.
در رویارویی با جنونِ برادرِ ژنا و طعنه‌های‌تنها بی‌رحمانهٔ سرنوشت، حق داشت خشمگین شود و طغیان کند،زنده اما نباید اجازه می‌داد خشم سراسرِ وجودش را ببلعد!
تقریباً هم‌زمان، پشتِ سرِ لومیان،طبیعی چهرهٔ پرکینهٔ ژنا آرام شد.پناه از جایی خنجری قهوه‌ای‌مایل‌به‌سبز بیرون کشید،
که به‌جای فلز، شبیهِ تیغه‌ای ساخته‌شده از شاخه‌های‌ببرد درخت بود. سطحش با پوستِ درخت پوشیده شده بود‌زمانی که در نقش‌ونگارهایی پیچیده کنارِ هم قرار گرفته بودند.
ژنا با حرکتی‌تنها سریع، خنجر را‌افراطیِ به‌سمتِ پشتِ لومیان راند.
لومیان که سریع واکنش نشان داد، بدنش را‌تنها چرخاند و به‌سختی از ضربه‌ای کشنده جاخالی داد. خنجر‌زنده بینِ شانه و پشتش نشست و خون جاری شد.
ژنا با چابکی به عقب پرید،مدتی در حالی که خونِ سرخ از زخمِ‌تنها لومیان به‌شدت جاری بود، همچون آتشی سرخ.
پوستِ درختِ روی خنجرِ قهوه‌ای‌مایل‌به‌سبزِ‌شود ژنا انگار جان گرفت و‌تنها با حرص خونِ لومیان را مکید.
در آن لحظه، عضلاتِ صورتِ ژنا‌افراطیِ در هم پیچید و او را‌زنده برای لومیان و فرانکا غیرقابل‌شناسایی کرد.
در یک چشم‌برهم‌زدن، به‌بی‌بندوباری دختری دلربا و اثیری‌تنها تبدیل شد، با چهره‌ای مسحورکننده.
مردمک‌های لومیان‌تمایلاتِ گشاد شد؛نمی‌انجامید شیاد را شناخت.
شارلوت کالوینو!
شارلوت کالوینو،کامل بازیگرِ نخستِ‌بعید تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی!
شارلوت بی‌نقص با محیطِ اطرافش‌پناه درآمیخت و به‌راحتی از گلولهٔ‌می‌نمود آتشینِ سرخِ لومیان جاخالی داد.
در میانِ انفجاری کرکننده،نمی‌انجامید درِ اتاقِ ۲۰۷ فروریخت.شود بازیگر خندید و گفت:
«سریع به‌طبیعی خودت اومدی. نمی‌تونستم‌شود مستقیم حذفت کنم.
«ولی مهم نیست. ما‌بعید فقط به یه ذره‌خاطرِ از خونت نیاز داریم.»
...
در بلوارِ بازار، بیرونِ ساختمانِ‌طبیعی چهارطبقهٔ خاکی‌رنگی که دفترِ نمایندهٔ مجلس‌ببرد را در خود جای داده بود،
ژنا با گیجی قدم به تالارِ ضیافت گذاشت. پیشِ‌کامل چشمانش مجموعه‌ای از دسرهای لذیذ، غذاهای خوش‌طعم و لیوان‌هایی‌خواهرش از نوشیدنی‌های خوش‌رنگ روی میزهای دراز چیده شده بود.
در گوشه‌ای از تالار، یک گروهِ سمفونیِ کوچک ملودیِ آرام‌بخشی‌زمانی می‌نواخت که با درخششِ خیره‌کنندهٔ لوسترِ کریستالی و پرتوهای ملایمِ‌دوام آفتاب که از پنجره‌ها به داخل می‌تابید، همراه شده بود.
در میانِ جمعیت، افرادی با کت‌های قهوه‌ای، پیراهن‌های کتانی‌بعید و لباس‌های معمولیِ محلهٔ بازار به چشم می‌خوردند که‌زیرِ در میانِ تجملاتِ ضیافت کاملاً وصله‌ناجور به نظر می‌رسیدند.
برخی با چهره‌هایی خالی در گوشه‌ای ایستاده بودند، در حالی که دیگران با کینه‌بعید به اقلامِ لوکس نگاه می‌کردند. عده‌ای با گیجی غذا می‌خوردند و برخی دیگر با‌زیرزمینی هیجان شامپاین می‌نوشیدند و از طعمِ مراسمی که مختصِ طبقهٔ بالا بود، لذت می‌بردند.
ژنا بی‌اختیار به گوشه‌ای کم‌نور عقب‌بی‌بندوباری نشست، چهره‌اش بی‌تفاوت بود و در‌می‌نمود سکوت همه‌چیز را زیرِ نظر گرفت.
در همین حال،تنها در طبقهٔ چهارمِ‌افراطیِ دفترِ نمایندهٔ مجلس.
اوگ آرتوآ، با کتِ دنباله‌دارِ سیاه و پاپیونِ‌تنها آبیِ تیره، خطِ ریشِ جوگندمی و بینیِ برجسته‌اش، پشتِ‌زنده پنجره ایستاده بود و محلهٔ بازار را برانداز می‌کرد.
این مکانِ پرآشوب‌خطرناک و قدیمی به‌مدتی پادشاهیِ او تعلق داشت.
رون، با عینکِ دورطلایی و موهای مرتب شانه‌شده‌اش،ببرد با گیجی پرسید: «مسیو نمایندهٔ مجلس، چرا ضیافتِ‌خانواده‌شان تسلیت برگزار کردید و این عوام رو دعوت کردید؟»
اوگ آرتوآ لبخند زد.
«این وظیفهٔ یه نمایندهٔ مجلسه. قبل‌ببرد از اینکه هویتِ دیگه‌ای به عهده‌گفته بگیرم، باید به تعهداتم عمل کنم.
«علاوه بر این، با تسلیت گفتن و کمک به مردمِ داغدار‌ببرد تو این زمان، تأثیرِ ماندگاری تو ذهنشون می‌ذارم. ممکنه تو آینده به‌زیرِ پیروانِ وفادارِ من تبدیل بشن. وقتی زمانش برسه، تغییرِ کیششون آسون‌تر می‌شه.»
کاساندرای موقرمز خندید.
«و اونا هرگز نمی‌فهمن که این‌افراطیِ شما، نمایندهٔ مجلس بودید که بلا، درد‌زیرِ و نومیدی رو براشون به ارمغان آوردید.
«اونا فقط مراقبت و توجهِ‌پناه یه مقامِ عالی‌رتبه رو می‌بینن‌می‌نمود و با وعده‌های شما راضی می‌شن.»
منشی رون سر‌خطرناک تکان داد و لبخندی‌گوشه‌گیر روی لبانش نقش بست.
«تو چشمِ اونا، مسیو نمایندهٔ مجلس شخصیتِ محترمیه که فقط می‌تونن از دور‌افراطیِ تحسینش کنن. جرئت ندارن بهش نزدیک بشن یا ازش سؤال کنن، چه برسه‌روشن به اینکه بهش شک کنن، خشمشون رو خالی کنن یا کینه‌ای به دل بگیرن.
«تا وقتی هیچ‌تنها سازمانی بینشون نباشه، هرگز‌گفته جرئتِ مقاومت پیدا نمی‌کنن.»
اوگ آرتوآ خندید و اعلام کرد: «دقیقاً‌کامل به همین دلیله که باید بینشون تفرقه بندازیم‌زمانی و دشمنی‌شون رو نسبت به هم شعله‌ور کنیم.»
با این حرف‌ها، اوگ آرتوآ نگاهش را به‌سمتِ پنجرهٔ‌بی‌بندوباری آفتاب‌گیر چرخاند و با خودش زمزمه کرد: «گمان کنم زیردستانِ‌خانواده‌شان درختِ مادرِ هوس دیگه باید کارشون رو شروع کرده باشن...»
...
در خیابانِ‌کامل هرج‌ومرج، درست بیرونِ‌می‌نمود مسافرخانهٔ خروسِ زرین.
بی‌هیچ هشداری، زمین شکافت و مرکزش فروریخت‌کامل و چند دست‌فروش را غافلگیر کرد. به درونِ‌زمانی مغاک سقوط کردند و جیغ‌هایشان ناگهان خاموش شد.
درختی غول‌آسا و قهوه‌ای‌مایل‌به‌سبز از‌طبیعی اعماق بیرون جهید و شاخه‌هایش‌پناه به هر سو گسترده شد.
درخت که در امتدادِ چند بلوک‌بی‌بندوباری کشیده شده بود، مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌می‌نمود را در آغوشِ پربرگش اسیر کرد.
زوجِ فراری، در میانِ بگومگوی کلامی‌شان، دوباره خود را مشغولِ سرگرمیِ محبوبشان یافتند. آنتونی رید، دلالِ اطلاعات، زیرِ‌زیرزمینی میزِ چوبیِ لرزانی پناه گرفت و بی‌اختیار می‌لرزید. در همین حین، پاوارد نیسون، صاحبِ میخانهٔ زیرزمینی، دست به‌بی‌سروصدا دفترچهٔ طراحی‌اش برد و در حالی که با چهره‌ای پر از نگرانی طراحی می‌کرد، جرعه‌ای مشروب سر کشید...
درختِ عظیمِ‌گوشه‌گیر قهوه‌ای‌مایل‌به‌سبز بی‌وقفه به‌پناه رشدش ادامه می‌داد.