چپتر 27: پنج تغییر
0وقتی لومیان در مِهِ خاکستری بیدار شد، در اولین‌کلی واکنش به فکرِ بررسیِ وضعیتِ جسمانی‌اش نیفتاد. بلکه ناگهان‌واقعیت نیم‌خیز شد و به میزِ کنارِ پنجره چشم دوخت.
آنجا، زیرِ نورِ ملایمی که از میانِ‌ساچمه‌ایِ مِهِ غلیظ می‌تابید، سه گلِ شاه‌بلوطِ سرخ و‌حاویِ بطریِ شیشه‌ایِ پودرِ برگِ صنوبر به چشم می‌خورد.
واقعاً موادِ مکمل رو فرستاد تو... آسودگی وجودِ لومیان را پر کرد. از‌امیدوار تخت پایین آمد و کش‌وقوسی به بدنش داد. با خوشحالی دید دردِ گردن‌شتابان و کمرش، همراه با آن حسِ ناخوشیِ کلی کاملاً از بین رفته است.
دقیقاً همون‌طور که امیدوار بودم. وقتی تو واقعیت بهترم، تو رؤیا هم حالم خوبه،آن‌همه با اینکه زخم‌های دو طرف اصلاً با هم برابر نیستن... شتابان به سمتِ کمدِ‌برگشت لباس و آینهٔ قدی‌اش رفت، پیراهن از تن درآورد و خودش را برانداز کرد.
پنج ردِ انگشتِ خونین،گردن کبودی‌ها و لخته‌های خون‌ناخوشیِ کاملاً محو شده بود.
با دیدنِ این وضع، لومیان شک‌تفنگ کرد که شاید کشتنِ هیولای فرابشر‌خیالِ چیزی جز یک رؤیا نبوده است.
خوشبختانه شیءِ زرشکی‌رنگِ درونِ کیسهٔ پارچه‌ای،کلی پولِ کمی بیشترشده و تفنگ ساچمه‌ایِ کنارِ‌امیدوار تخت، مُهرِ تأییدی بر واقعیتِ ماجرا بود.
خیالِ لومیان آسوده شد. کیسهٔ پارچه‌ایِ حاویِ شیءِ زرشکی و آن‌همه پول را‌زرشکی برداشت، از اتاق‌خواب بیرون رفت و یکراست راهیِ طبقهٔ اول شد. بطریِ شرابِ‌ریحان سرخ و لیوانِ آبجویی برداشت و همراه با کمی ریحان به بالا برگشت.
حواسش بود استوانهٔ مدرج و ترازوی‌همراه کوچکی را هم که خواهرش اورور‌رفته برایش خریده بود، با خود بیاورد.
لومیان با نگاه به میزِ‌بیشترشده پر از وسایلِ لازم، هم‌واقعیتِ هیجان‌زده بود و هم دلهره داشت.
حالا که همه‌چیز‌همراه آماده بود، فقط‌کلی ساختِ معجون باقی می‌ماند!
معجون‌ها نوشیدنیِ معمولی نبودند. خطرشان از الکل بسیار بیشتر‌خیالِ بود و با کوچک‌ترین اشتباه، می‌توانستند فرد را به‌بیرون کامِ مرگ بکشانند یا او را به هیولا تبدیل کنند.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و آرام بیرون‌حسِ داد. با دستانی بی‌لرزش، به کمکِ استوانهٔ مدرج‌همون‌طور ۸۰ میلی‌لیتر شرابِ سرخ درونِ لیوانِ آبجو ریخت.
سپس ۱۰ گرم ریحان، ۵بیشترشده گرم پودرِ برگِ صنوبر و یک‌ماجرا گلِ شاه‌بلوطِ سرخ به آن افزود.
کار بی‌هیچ دردسری پیش رفت. مایعِ سرخ‌رنگِ درونِ‌بین لیوان حالا کمی لردِ ته‌نشین‌شده و یک گلِ شناور‌رؤیا داشت، اما غیر از این، ظاهرش کاملاً عادی بود.
لومیان کیسهٔ پارچه‌ایِ حاویِ مادهٔ زرشکی‌رنگ‌تأییدی را برداشت و با دقتِ تمام چشم‌زرشکی دوخت تا شیء درونِ لیوانِ آبجو بلغزد.
تودهٔ سرخِ تیره بی‌هیچ صدایی به‌همراه سرعت حل شد و در همین حین،است مایعِ اطراف را به درونِ خود کشید.
حباب‌ها جوشیدند و تمامِ محتویاتِ لیوان‌تفنگ به رنگِ سرخِ تیره درآمد. گلِ‌خیالِ شاه‌بلوطِ سرخ کاملاً حل شده بود.
این معجونِ شکارچیه؟ لومیان‌حسِ آبِ دهانش را قورت داد‌رفته و لیوانِ آبجو را برداشت.
قدرتِ ماورایی که این‌همه‌ساچمه‌ایِ مدت در پی‌اش بود،ماجرا سرانجام در چنگش قرار داشت.
بی‌هیچ تردیدی نفسِ عمیقی کشید و خودش را‌ناخوشیِ برای پیشامدِ بعدی آماده کرد. لیوان را به‌امیدوار لب برد و معجون را یک‌نفس سر کشید.
بوی تندِ خون‌پولِ در بینی‌اش پیچید و‌ساچمه‌ایِ صداهایی به گوشش رسید.
همین که لیوان را‌حسِ پایین گذاشت، دردِ سوزانی‌بین در تمامِ بدنش پیچید،
آن‌قدر شدید که لومیان شک کرد مبادا گلوله‌ای‌ماجرا از آتش بلعیده باشد. گویی شعله‌ها مری، معده،برداشت قلب، ریه‌ها، روده‌ها و رگهای خونی‌اش را یکجا می‌سوزاندند.
هم‌زمان، بوی‌دید غلیظِ خون از‌کمرش گلویش بالا زد.
لومیان جنگید تا هوشیار بماند. هشدارِ بانوی مرموز را به یاد‌ماجرا آورد که بی‌هوشی به معنای شکست است. می‌دانست پای چه چیزی در‌راهیِ میان است و اگر شکست بخورد، چه عاقبتی در انتظارش خواهد بود.
سرش گیج می‌رفت. سر به زیر انداخت‌کاملاً و به رگهای سرخ و روشنی خیره‌بودم شد که از پشتِ دستش بیرون زده بودند.
درد و سوزش موج‌موج می‌آمد، اما خیلی زود رو به فروکش گذاشت. با‌زرشکی این حال، درست وقتی فکر می‌کرد همه‌چیز تمام شده، صدایی رازآلود در ذهنش طنین‌بالا انداخت؛ گویی هم از فاصله‌ای بی‌نهایت دور می‌آمد و هم درست بیخِ گوشش بود.
صدا همچون خارهای فولادی بود که‌همراه در مغزش فرو می‌رفت و آن‌رفته را به شدت به هم می‌ریخت.
ناگهان، همان تجربهٔ نزدیک به مرگی که‌ساچمه‌ایِ پیش‌تر از سر گذرانده بود بازگشت و‌پارچه‌ایِ درد و سوزش بارِ دیگر زبانه کشید.
لومیان دندان به هم سایید و‌کلی مشت‌هایش را گره کرد. حس می‌کرد چیزی‌امیدوار می‌خواهد گوشتش را بشکافد و بیرون بزند.
گویی مِهِ‌بیشترشده خاکستریِ پیرامونش‌ساچمه‌ایِ غلیظ‌تر می‌شد.
صدای وحشتناکی که در گوش‌هایش پیچیده‌همراه بود آرام‌آرام محو شد و پیچ‌وتابِ‌رفته گوشت و خونش همچون توهمی رنگ باخت.
دردِ طاقت‌فرسا، احساسِ سوزش و بوی فلزمانندِ خون از‌تأییدی بین رفت. لومیان در حالی که هوای سرد را حریصانه‌برداشت به ریه‌ها می‌کشید، دوباره مهارِ بدنش را به دست گرفت.
خم شد و دست‌ها را روی زانو گذاشت. به نفس‌نفس‌است افتاده بود. حالا همان‌طور که خواهرش هشدار داده بود، خطراتِ واقعیِ‌زخم‌های در پیِ قدرت‌های ماورایی رفتن را با تمامِ وجود درک می‌کرد.
یه معجونِ ردهٔ‌تفنگ ۹ِ ساده نزدیک‌تأییدی بود جونمو بگیره!
البته اولش به نظر می‌رسید میشه از پسش بروم—خطرناک بود، ولی می‌شد‌رفته جمعش کرد. اما اون صدای رازآلود که به خاطرِ نشانِ روی سینه‌ام به‌طرف وجود اومده بود، نزدیک بود تو اون لحظهٔ حساس از پا درم بیاره.
گویی هر نفسی که می‌کشید، بخشی از‌ساچمه‌ایِ توانش را به او برمی‌گرداند. طولی نکشید که‌حاویِ حس کرد کاملاً به حالتِ عادی برگشته است.
بنگ! لومیان مشتش را گره کرد و‌کاملاً محکم در هوا تاب داد. ضربه‌اش چنان‌بودم نیرویی داشت که دیوارِ صوتی را شکست.
هرگز تصور نمی‌کرد روزی چنین قدرتی داشته باشد و پی بردن به این موضوع، او‌پول را غرق در هیجان کرد. در اتاق‌خوابِ کوچکش، یکی از فنونِ رزمی را که خواهرش‌استوانهٔ به او آموخته بود تمرین کرد؛ هر مشتش صدایی واضح و خشک به جا می‌گذاشت.
بنگ! بنگ! بنگ!
با وجودِ این سروصدا، لومیان با دقت‌ساچمه‌ایِ و مهارِ کامل حرکت می‌کرد و تا‌پارچه‌ایِ پایانِ این تمرین، به هیچ‌چیز برخورد نکرد.
در کمالِ تعجب، نه احساسِ‌ناخوشیِ خستگی می‌کرد و نه فرسودگی،است بلکه سرزنده و پرتوان بود.
وضعیتِ خودش را سنجید:
هم‌سطحِ اورور...
از نظرِ قدرت، سرعت، واکنش‌بیشترشده یا کنترلِ بدن، همه‌شون خیلی‌واقعیتِ پیشرفت کردن. یه جورایی غیرانسانیه...
زورِ یه خرس و چابکیِ‌ناخوشیِ یه گربه رو دارم. تقریباً‌است میشه گفت ترکیبِ این دوتاست...
اگه معجون نبود، شاید‌ساچمه‌ایِ تو کلِ عمرم نمی‌تونستم به‌خیالِ این سطح از قدرت برسم...
اما پیش از آنکه بررسی‌اش تمام شود، بوی خون به مشامش‌بین رسید و بند دلش پاره شد. غریزی هوا را بو کشید‌خوبه و فهمید می‌تواند منشأ خون را تشخیص دهد—از بدنِ خودش می‌آمد!
لومیان پایین را نگاه کرد‌بیشترشده و دید پشتِ دستش پر‌واقعیتِ از لکه‌های سرخِ خون است.
دوباره جلوی آینهٔ قدی‌حسِ رفت و دید صورتش نیز‌رفته به همین روز افتاده است.
کمی از خون را‌ساچمه‌ایِ پاک کرد، اما هیچ‌ماجرا اثری از زخم نیافت.
لومیان پس‌دید از لحظه‌ای تأمل،کمرش متوجهِ ماجرا شد.
یعنی معجون باعث شده اون مویرگ‌هایی‌تفنگ که اورور می‌گفت بترکن؟ و بعدش که‌آسوده معجون رو جذب کردم، سریع خوب شدن؟
تنها توضیح‌کمرش برای وضعیتِ کنونی‌اش،ناخوشیِ تأثیراتِ رازآلود بود.
وقتی فهمید زخمی در کار نیست، این‌واقعیتِ موضوع را کنار گذاشت و بر حسِ بویایی‌اش‌پول تمرکز کرد که ظاهراً تغییری چشمگیر کرده بود.
با تمرکزِ او، بوهای اطرافش‌کمرش «تجزیه» شدند و به شکل‌های‌کاملاً گوناگون در بینی‌اش رسوخ کردند.
بوی خون، بوی ته‌ماندهٔ الکل، عطرِ گل‌ها، بوی‌مُهرِ خاک... لومیان تک‌تکِ بوهای اطرافش را تشخیص داد؛زرشکی حتی ضعیف‌ترین بوها نیز از حواسِ تقویت‌شده‌اش پنهان نمی‌ماند.
هم‌زمان، ردپاهای نامرئی و پراکندگیِ گردوخاکِ‌کلی اتاق‌خواب را «دید» و تپشِ قلبِ‌همون‌طور خودش و نسیمِ بیرونِ خانه را «شنید»...
«تغییرِ دوم اینه که توانایی‌های حسیم به‌شدت بالا رفته و از‌پارچه‌ایِ حدِ آدمای عادی فراتر رفته. عجیب نیست اون هیولایی که باهاش‌اول روبه‌رو شدم تو ردیابی اون‌قدر مهارت داشت...» لومیان غرق در شادی شد.
مهم‌تر از آن، این پیشرفت تداخلی در زندگیِ روزمره‌اش‌کلی ایجاد نمی‌کرد و تنها هنگامِ تمرکز به اوج می‌رسید.واقعیت در حالتِ عادی، فقط نسخهٔ ضعیف‌تری از آن فعال بود.
لومیان با آزمایش و بررسیِ خودش،تفنگ دو تغییرِ دیگر را که معجونِ‌خیالِ شکارچی به همراه آورده بود کشف کرد.
تغییرِ سوم بهم اجازه میده نقاطِ خاصی رو تو محیط دقیق‌دقیقاً پیدا کنم، مثلِ نقطه‌ضعف‌های یه دیوار؛ این‌جوری می‌تونم خیلی بهتر تله‌طرف بذارم و دشمنام رو—چه آدم باشن، چه حیوون، چه هیولا—راحت‌تر بکشم.
تغییرِ چهارم اینه که حالا دانشِ بیشتری دربارهٔ گیاهانِ وحشی و اعضای بدنِ حیوونا دارم،پول که باعث میشه بتونم تو طبیعتِ وحشی بهتر زنده بمونم و وقتِ زخمی شدن سریع‌استوانهٔ داروی بندآورندهٔ خون پیدا کنم. حتی اگه لازم بشه می‌تونم سم بسازم و بمالم به سلاح‌هام...
لومیان با تأییدِ این توانایی‌های‌کمرش تازه، بی‌اختیار حسی از پوچی‌کاملاً و ناباوری به او دست داد.
من واقعاً‌پارچه‌ای تونستم اون هیولای‌بیشترشده تفنگ‌دار رو بکشم؟
منِ الان خیلی قوی‌تر از‌ناخوشیِ منِ قبلیه، و اون هیولا هم‌دقیقاً خیلی از منِ الان ضعیف‌تر نبود...
لومیان کمی تأمل‌تفنگ کرد و به‌تأییدی دو نتیجهٔ مهم رسید.
توانایی مهمه، ولی‌دردِ عقل هم به‌همراه همون اندازه مهمه!
استفادهٔ درست از‌پولِ محیط می‌تونه قدرتم‌تفنگ رو خیلی ببره بالا!
لومیان پس از کمی فکر، در دل‌کاملاً افزود: تازه، تحتِ هیچ شرایطی نباید بی‌احتیاطی‌بودم کنم و صبرم رو از دست بدم...
به سمتِ پنجره‌تفنگ رفت و دوباره به‌واقعیتِ ویرانه‌های رؤیا خیره شد.
حسی وصف‌ناپذیر از خفقان، ترس و خطر‌حسِ در دلش جوشید. این چیزی بود که‌دقیقاً پیش از این هرگز حس نکرده بود.
«آها، تغییرِ پنجم یه‌کمی جور تقویتِ شهوده...» لومیان‌مُهرِ آرام سر تکان داد.
به دست‌شویی رفت و بدنش را با آبِ تمیز‌رفته شست. لباس‌های تمیزی به تن کرد و در حالی که‌خوبه پول‌ها را کنارش گذاشته بود، دوباره روی تخت دراز کشید.
می‌خواست هرچه زودتر به واقعیت برگردد؛ مشتاق‌واقعیتِ بود بداند آیا توانایی‌های شکارچی در واقعیت‌آن‌همه هم با او می‌ماند یا ضعیف می‌شود.
......
در دلِ شب، دهکدهٔ کوردو به طرزِ مورمورکننده‌ای‌مُهرِ ساکت بود. ابرها ماهِ خونین و ستارگان را‌زرشکی پوشانده بودند و تاریکی بر همه‌چیز فرمان می‌راند.
لومیان چشم‌اندازِ شب را‌حسِ از نظر گذراند و‌بین غرق در شادی شد.
او اکنون در دنیای واقعی یک‌تأییدی فرابشر بود و قدرت‌هایش در مقایسه‌حاویِ با عالمِ رؤیا هیچ ضعفی نشان نمی‌داد.
با جرقه‌ای از شهود،گردن دکمه‌های پیراهنش را باز کرد‌کلی و به سینه‌اش خیره شد.
نشانِ سیاه که شبیه‌کمی به زنجیری از خار‌مُهرِ بود، داشت به‌آرامی محو می‌شد.
لومیان در حالی که رگهای از‌کلی اضطراب به جانش افتاده بود زمزمه‌همون‌طور کرد: «تو دنیای واقعی هم ظاهر میشه...»
متوجه شد نشانِ آبیِ تیره‌ای‌مُهرِ که روی زنجیرِ خاردار سایه انداخته‌پارچه‌ایِ بود، فقط در رؤیاهایش وجود دارد.
ناگهان با نگاه به درختِ نارونِ همان حوالی،ناخوشیِ قلبِ لومیان از حرکت ایستاد. جغدِ افسانه‌ایِ جادوگر‌امیدوار روی شاخه‌ای نشسته بود و در سکوت تماشایش می‌کرد.