چپتر 183: اشیاء رازآلود
0لومیان به‌محضِ ورود به زیرزمین،کردنشون بی‌درنگ چشمش به سه بشقابِ نقره‌ای‌بیشترِ افتاد که اشیاء روی آن‌ها بود.
آنجا یک دستکشِ سفیدِ ساده،بسازه یک عینکِ دورطلایی با شیشه‌های چای‌رنگ‌لمس و یک دکمهٔ طلاییِ درخشان بود.
آقای کِی که روی مبلِ دسته‌دارِ سرخی نشسته بود، با دیدنِ علاقهٔ لومیان به اشیاءِ رازآلود، با صدایی بم و خش‌دار آن‌ها را معرفی کرد: «این دستکش‌مثبتِ سیرک نام داره. یه سری توانایی‌های رازآلودِ ضعیف اما عجیب بهتون می‌ده. می‌تونه تندبادی به پا کنه، مه بسازه و با انفجارهای نور، دیدِ هدفتون رو مختل‌قوتشان کنه. با لمس کردنشون می‌تونید دشمنانتون رو منجمد کنید. همچنین می‌تونید بیشترِ درها رو بدونِ کلید باز کنید. حتی می‌تونه شما رو از دیوارهای جامد عبور بده.
«این فنون با نیازِ شما به علومِ غریبه جور‌بشن درمیاد، اما یادتون باشه، همراه داشتنش باعث می‌شه بیشتر‌یافت راهتون رو گم کنید. و گاهی اوقات، گم‌شدن بدبختی میاره.
«بهاش ۱۸٬۰۰۰ ورل‌دوره.»
شبیهِ ردهٔ ۸ مسیرِ شاگرد، استادِ تردستیِ که تو کتاب‌های جادوی اورور بهش اشاره شده بود... با اینکه قدرت‌هاش خیلی چشمگیر نیستن،باز اما اگه به‌عنوانِ پشتیبان در کنارِ تله‌ها یا مهارت‌های مبارزهٔ تن‌به‌تن و شلیک‌های هفت‌تیرم استفاده بشن، می‌تونن نتایجِ معجزه‌آسایی داشته باشن. لومیان‌اوقات از اثرهای مثبتِ دستکشِ سیرک تسلی یافت؛ چیزهایی که کمبودِ او در علومِ غریبه و درماندگی‌اش در موقعیت‌های خاص را جبران می‌کرد.
با این حال، اثرهای منفی‌اش وخیم بود. برای شکارچیانی که به ردیابی و مسیریابی متکی بودند،تن‌به‌تن گم‌کردنِ مکررِ راه به معنای از دست دادنِ کاملِ نقاطِ قوتشان بود. بدبختی ممکن بود هر لحظه‌موقعیت‌های از راه برسد، حتی بدونِ پوشیدنِ دستکش. صرفاً داشتنِ آن در جیبش هم روی لومیان اثر می‌گذاشت.
آقای کِی توجهش را به عینکِ قهوه‌ایِ‌هفت‌تیرم دورطلایی معطوف کرد و به لومیان گفت:باشن «اون نقاشیِ توی گردهمایی رو یادتون میاد؟»
نقاشی؟ ذهنِ لومیان بی‌درنگ‌لمس تصویرِ آن نقاشیِ رنگ‌روغنِ‌منجمد سرگیجه‌آور را تداعی کرد.
آن نقاشی که می‌گفتند یک فرابشر پیش از مرگش آن‌مختل را کشیده، رنگ‌هایی پرجنب‌وجوش، الگویی عجیب و صحنه‌ای توهم‌زا داشت.بدونِ انگار هنرمند پیش از مرگش به ورطهٔ جنون افتاده بود.
لومیان سر‌اشاره تکان داد‌اینکه و گفت: «یادمه.»
آقای کِی ادامه داد: «بعد از اینکه صاحبِ نقاشی‌بشن درگذشت، ویژگی‌های فرابشری‌اش همراه با قدرتی عجیب در عینکش‌یافت ادغام شد و یه شیءِ رازآلودِ بی‌همتا به وجود آورد.
«این عینک به کسی که به چشم می‌زنه اجازه می‌ده‌همچنین چیزهایی رو که با چشمِ غیرمسلح دیده نمی‌شن، درک کنه.عبور گاهی اوقات، آدم می‌تونه تا حدودی حقیقتِ این جهان رو ببینه...»
کلماتِ هشدارآمیزِ اورور در ذهنِ لومیان‌انفجارهای طنین‌انداز شد: «چیزی رو که نباید ببینی،می‌تونید نبین؛ چیزی رو که نباید بشنوی، نشنو.»
لومیان در دل بی‌اختیار زبان به انتقاد گشود: مگه این عینک‌پشتیبان دقیقاً برعکسِ این کار رو نمی‌کنه؟ مثلِ یه سلاح برای خودکشیه!نتایجِ انگار این اشیاء هیچ ربطی به دو تا نیازِ من ندارن...
آقای کِی نگاهی به لومیان انداخت، صدایش در آن زیرزمینِ تنگ همچنان بم و خش‌دار بود. «با درکِ جهان از‌کمبودِ یه زاویهٔ دیدِ متفاوت و دیدنِ چیزهایی که قبلاً نامرئی بودن، میلِ غیرقابل‌کنترلی برای نقاشی کشیدن به سراغِ فرد میاد.دادنِ هر نقاشی‌ای که کشیده بشه، اثرهای رازآلود داره. مثلاً، نقاشیِ یه اقیانوس باعث می‌شه تماشاگران حس کنن دارن غرق می‌شن.
«به‌همین‌شکل، اگه به‌جای نقاشی روی بوم، لوازمِ آرایشیِ مختلفی رو به‌بیشترِ صورتتون بمالید، می‌تونید به یه تغییرقیافهٔ عالی برسید. هر کسی که به‌نیازِ صورتتون خیره بشه، متقاعد می‌شه که این ظاهرِ واقعیِ شماست، هرچند موقتی.
«یادتون باشه، وقتی یه چهرهٔ "جدید" برای خودتون کشیدید، از نگاه کردن تو‌می‌تونید آینه خودداری کنید. وگرنه، باورتون می‌شه که این خودِ واقعی‌تونه. آروم‌آروم اما حتمی،جامد جسم و ذهنتون تغییر می‌کنه تا اینکه به یه آدمِ کاملاً متفاوت تبدیل می‌شید.
«درست مثلِ همین، نمی‌تونید اون چهرهٔ جدید رو برای همیشه حفظ کنید.کنارِ بعد از گذشتِ سه ساعت یا بیشتر، حسِ خویشتنِ شما به‌تدریج تسلیمِ نفوذش‌باشن می‌شه تا جایی که از صمیمِ قلب باور می‌کنید که همون آدم هستید.»
لومیان با تحلیلِ قلمروی فرابشریِ احتمالیِ این شیءِ رازآلود، بی‌اختیار به گمانه‌زنی پرداخت: شبیهِ‌باشن هیپنوتیزم و تلقینِ مسیرِ روان‌پزشکه، اما تو جنبه‌های دیگه تفاوتِ زیادی داره... با توجه به‌برای مرگِ نقاش، ممکنه قدرت یا هاله‌ای باشه که از یه خدای پلید به جا مونده؟
آقای کِی‌هدفتون نگاهش را به‌کردنشون عینکِ قهوه‌ای دوخت.
«صاحبِ قبلی‌اش یه وکیل بود، که بهش اجازه می‌ده‌هدفتون تا حدودی افکار، شناخت و نتیجه‌گیری‌های هدف رو از‌بیشترِ طریقِ کلمات، اعمال یا یه سری فرایندها دستکاری کنه.
«احتمالاً می‌تونید اثرهای منفی‌اش رو حدس بزنید. دیدنِ چیزهایی که باید نادیده بمونن و درکِ حقیقتِ‌تن‌به‌تن جهان بدونِ محافظتِ کافی، شما رو در معرضِ خطرهای ناشناخته قرار می‌ده. شاید یه روز، مثلِ‌درماندگی‌اش اون نقاش با مرگِ عجیبی روبه‌رو بشید و یه نقاشیِ مرموز از خودتون به جا بذارید.
«بهاش ۱۵٬۰۰۰ ورل‌دوره.»
مربوط به ردهٔ ۹: وکیل؟ جنبهٔ حیاتی‌اش تو اون قدرتِ عجیبیه که باهاش در ارتباطه. آره، کاملاً توانایی‌های یه وکیل رو نشون نمی‌ده. کتاب‌های جادوی اورور وکلا رو به‌عنوانِ استادانِ فصاحت‌داشتنش و استدلال توصیف می‌کنن که تو کشفِ رخنه‌های قوانین و سوءاستفاده از نقاطِ ضعفِ حریفانشون مهارت دارن. اونا برای رسیدن به پیروزیِ نهایی، یه فضای سودمند خلق می‌کنن. می‌تونن از طریقِ کلمات،پشتیبان اعمال و روندهای تثبیت‌شده‌شون روی قضاوت، افکار و نتیجه‌گیری‌ها تأثیر بذارن. علاوه بر این، تو استفاده از قدرتِ نظم تبحر دارن... لومیان در ذهن دانشِ مربوط به علومِ غریبه را مرور کرد.
با این حال، دربارهٔ ویژگیِ وکیل،انفجارهای به‌ویژه چگونگیِ مهارِ قدرتِ نظم، نامطمئن بود.می‌تونید اورور هم در این زمینه دانشی نداشت.
در اصل، عینکِ قهوه‌ای با قابِ طلایی نیازِ لومیان را برای‌پشتیبان تغییر چهرهٔ بهتر برآورده می‌کرد. همچنین ابزارهای رازآلودی در اختیارش می‌گذاشت که‌معجزه‌آسایی نیازمندِ آماده‌سازی بود، اما دردسرش از آیین‌های پیچیدهٔ راهبِ گدا کمتر بود.
تنها مشکل، ماهیتِ پرخطرش بود!
لومیان در فکر فرو رفت، اما‌می‌تونید به تصمیمِ نهایی نرسید. منتظر ماند تا‌بدونِ آقای کِی دکمهٔ طلایی را معرفی کند.
طولی نکشید که‌تندبادی صدای خش‌دارِ آقای‌انفجارهای کِی دوباره طنین‌انداز شد.
«اسمش درخششه. از‌شده یه نیایشگرِ نورِ‌خیلی مرده به جا مونده.
«با آواز خوندن، تقویت‌های اضافه‌ای مثل شجاعت و قدرت بهتون می‌ده. باعث می‌شه بتونید حضورِ‌اثرهای موجوداتِ نامیرا و موجوداتِ پلید رو حس کنید. همچنین می‌تونید از وردها و آیین‌های قلمروی‌شکارچیانی خورشید استفاده کنید که اون رو در برابرِ ارواحِ نامیرا و هدف‌های مشابه بسیار مؤثر می‌کنه.
«بعد از پوشیدنش، حس می‌کنید مجبورید آواز بخونید. تاریکی و سرما غیرقابل‌تحمل می‌شه و مشتاقِ‌باز نورِ خورشید و گرما می‌شید. اگه بعد از نیم ساعت درش نیارید، به یکی از‌همراه پیروانِ فداییِ خورشیدِ فروزانِ ابدی تبدیل می‌شید و از صمیمِ قلب خورشید رو ستایش می‌کنید.
«بهاش ۲۰٬۰۰۰ ورل‌دوره.»
اگه بتونه مشکلم رو برای مقاومت در‌چشمگیر برابرِ نامیراها حل کنه، اثرهای منفیش قابل‌تحمله...مهارت‌های مشکل اینجاست که هدف‌های مناسب براش محدوده...
لومیان عمیقاً در فکر‌نیستن فرو رفت. نمی‌دانست کدام‌کنارِ شیء را انتخاب کند.
منطقش می‌گفت «درخشش» یا‌چشمگیر «سیرک» را برگزیند، اما‌پشتیبان نمی‌توانست تصمیمِ قاطعی بگیرد.
عینکِ قهوه‌ای با قابِ طلایی‌چشمگیر هر دو نیازش را برآورده‌کنارِ می‌کرد و گزینهٔ دلخواهش بود.
اگر فقط پیش از تغییر چهره و کشیدنِ نقاشی‌هایی با اثرهای فراطبیعی در محیطی امن‌اگه آن را به چشم می‌زد، می‌توانست به‌خوبی از بیشترِ پیامدهای منفی‌اش در امان بماند. به‌داشته این ترتیب، از دیدنِ چیزهایی که نباید می‌دید و آنچه حقیقتِ جهان نامیده می‌شد، دوری می‌کرد.
در اصل، شیئی نبود که نیاز باشد‌پشتیبان مدام روی چشم بماند. لومیان می‌توانست زمانِ‌هفت‌تیرم مناسب را برای استفاده از آن انتخاب کند.
این‌گونه می‌توانست پیشاپیش حصاری روحی بسازد و‌به‌عنوانِ ناهنجاری‌ها را بیرون نگه دارد؛ درست شبیهِ‌شلیک‌های زمانی که رقصِ احضار را اجرا می‌کرد.
با در نظر گرفتنِ مهرومومش، «تصادف‌های» ناگزیری‌اگه و رقصِ احضارِ گاه‌وبیگاه، لومیان گمان نمی‌کرد‌تن‌به‌تن یک ویژگیِ اضافی اوضاع را بدتر کند.
«من اون عینک رو می‌خوام.»
آقای کِی از انتخابِ‌نیستن لومیان جا خورد. پس‌کنارِ از چند ثانیه پرسید: «مطمئنید؟»
لومیان کیسهٔ پارچه‌ایِ کوچکی پر از‌اگه اسکناس بیرون آورد و با دقت‌مبارزهٔ ۱۵٬۰۰۰ ورل‌دور شمرد و گفت: «مطمئنم.»
آقای کِی از متقاعد‌خیلی کردنِ بیشترِ او دست کشید‌پشتیبان و خنده‌ای خش‌دار سر داد.
«شما حتی از‌تردستیِ چیزی که فکر‌اورور می‌کردم هم دیوانه‌ترید.»
در لحنش‌خیلی رگه‌ای از‌نیستن تحسین حس می‌شد.
آقای کِی به خدمتکار دستور داد ۱۵٬۰۰۰ ورل‌دور را بگیرد‌تله‌ها و عینکِ قهوه‌ای را به لومیان بدهد. سپس سر تکان‌معجزه‌آسایی داد و گفت: «می‌تونید همین‌جا امتحانش کنید. به‌قدرِ کافی امنه.»
لومیان قاب را نوازش کرد و‌نیستن دریافت ماده‌ای که فلزی به نظر‌مهارت‌های می‌رسید، بافتی لاستیکی و عجیب دارد.
اسمت رو می‌ذارم عینکِ رازکاوی...
لومیان مسیرِ فرابشریِ خواهرش‌اینکه را به یاد آورد‌نیستن و این‌گونه با خود اندیشید.
لحظه‌ای بعد، عینکِ قهوه‌ای‌مبارزهٔ با قابِ طلایی را‌استفاده روی تیغهٔ بینی‌اش گذاشت.
تقریباً در همان‌مختل دم، صحنه‌های فراوانی را‌دشمنانتون از زاویه‌های گوناگون دید.
سقفِ لکه‌دار، لکه‌های خون در گوشه‌ها، پشتِ‌نور آقای کِی که نباید در تیررسِ نگاهش‌دشمنانتون می‌بود، و خدمتکارانی که در راهرو ایستاده بودند...
لومیان همچنین لکه‌ای از تاریکی، یک‌خیلی شبح، نگاهی خیره از منبعی ناشناخته‌کنارِ و چهره‌ای پنهان در سایه‌ها را دید.
زیرِ کلاهِ ردا، موهای سیاه و پرمانند، اجزای‌استفاده ظریفِ چهره، چشمانِ گودرفته، گوی‌های تاریک و پوستی‌مثبتِ بی‌زمان قرار داشت که فقط از پایین دیده می‌شد.
اون چهرهٔ آقای کِیه؟
لومیان ناگهان‌اینکه به این‌خیلی درک رسید.
تصاویری از زاویه‌دیدهای مختلف به ذهنش هجوم آورد و باعث‌اینکه شد سرش گیج برود. وضعیتِ روانی‌اش هر لحظه ناهنجارتر می‌شد‌مهارت‌های و میلی سیری‌ناپذیر برای ثبتِ همه‌چیز بر او چیره گشت.
لومیان شتابان عینکِ رازکاوی را برداشت و بینایی‌اش‌کنارِ به حالتِ عادی بازگشت. با این حال، اجبار‌بشن به نقاشی کشیدن همچنان در وجودش پرسه می‌زد.
نفسش را‌قدرت‌هاش عمیق بیرون داد‌نیستن و گفت: «قابل‌تحمله.»
آقای کِی هشدارِ کوتاهی داد:چشمگیر «سعی کنید توی موقعیت‌های آشنا‌کنارِ و امن ازش استفاده کنید.»
پس از خداحافظی با آقای کِی و‌بهش ترکِ مقرّ واسطهٔ ارواح، لومیان سوارِ کالسکه‌ای‌نیستن شد تا به بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده برگردد.
در راه، وقتی از‌نیستن محله کلیسای جامع یادبود می‌گذشت،تله‌ها فکری به ذهنش خطور کرد.
باید چندتا‌قدرت‌هاش بوم، قلم‌مو‌چشمگیر و رنگ بگیرم...
با اینکه مهارت‌هام فقط در حدِ طراحی‌کردنه و چندان هم‌کنارِ استثنایی نیست، کیفیتِ نقاشی نباید روی اثرهای فراطبیعیِ پیوسته‌ش تأثیر بذاره.معجزه‌آسایی شاید هرچی کج‌وکوله‌تر و عجیب‌غریب‌تر به نظر برسه، نتیجه‌ش بهتر باشه...
پانزده دقیقه بعد، لومیان زودتر از موعد از‌اشاره کالسکه پیاده شد و مغازه‌ای را پیدا کرد‌به‌عنوانِ که در زمینهٔ لوازمِ نقاشیِ رنگ‌روغن تخصص داشت.
وقتی قیمت را شنید، بی‌اختیار‌اگه پرسید: «چی؟ ۱۶۰ ورل‌دور؟ فقط‌مهارت‌های یه بوم ۱۶۰ ورل‌دور قیمت داره؟»