چپتر 124: نفرین
0طبقِ برنامه، لومیان پیش از بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین در خیابانِ‌اما هرج‌ومرج، گشتی در حوالیِ کافهٔ ماسون در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی زد. یکراست‌نشانِ به طبقهٔ سوم رفت و به اتاقِ ۳۱۰، محلِ اقامتِ مردِ دیوانه رسید.
بنگ! بنگ!بیرون بنگ! مشت‌سوراخِ به در کوبید.
«دارم می‌میرم! دارم‌جای می‌میرم!» ناله‌های داخلِ‌امیدوار اتاق دیوانه‌وارتر شد.
لومیان با چهره‌ای‌مردی بی‌حالت غرید: «منم‌گذاشته دارم می‌میرم لعنتی!»
مردِ دیوانه که از‌زنده واکنشِ او جا خورده بود،امیدوار ساکت شد و پاسخی نداد.
لومیان دیگر در نزد. سیمِ کوچکی را‌کرد که همراه داشت بیرون آورد، در سوراخِ‌باز کلید فرو کرد و با آن ور رفت.
با صدای تقی،جای درِ چوبیِ قهوه‌ای‌امیدوار و چرکین باز شد.
لومیان دیوانه را داخلِ اتاق یافت. پیراهنی کتان‌است و شلواری زرد به تن داشت و زانو زده‌اما بود. ریشِ سیاه و پرپشتش تقریباً چشمانش را می‌پوشاند.
لومیان وارد شد و با خونسردی‌جای در را بست. جلوی مردِ دیوانه‌اما چمباتمه زد و صدایش را پایین آورد.
«منم شبحِ مونسوری رو دیدم.»
دیوانه به‌وضوح لرزید. در چشمانِ‌باقی آبی و پر از ترسش،موردِ سوسوی ضعیفی از هوشیاری دیده می‌شد.
پس از چند ثانیه، نفسش‌نطفه‌اش را تازه کرد و با صدایی‌جای بم پرسید: «مطمئنی شبحِ مونسوری بود؟»
تو همون حالتِ هوشیاریِ‌زنده مقطعیه که شارلی می‌گفت؟ لومیان‌امیدوار پوزخند زد و جواب داد:
لومیان نمی‌دانست مردی که تنها نطفه‌اش را به جا گذاشته‌درِ بود، مرده است یا زنده. اگر مرده بود، جای شکرش‌زانو باقی بود. اگر نه، امیدوار بود شبحِ مونسوری دست‌به‌کار شود.
اما در موردِ خودش، لومیان جرئت نمی‌کرد با خودش بگوید شبحِ مونسوری‌جرئت فقط به این دلیل که او آلودگیِ یک خدای پلید و نشانِ‌خود یک وجودِ عظیم را در خود دارد، کاری به کارش نخواهد داشت.
تا وقتی شبح او‌تنها را تسخیر نمی‌کرد، هر‌است کاری از دستش برمی‌آمد!
با توجه به حرف‌های خانمِ شعبده‌باز، لومیان یقین داشت که خیلی‌شود از فرابشران و هیولاها می‌توانند به‌راحتی او را بکشند، اما عاقبتش‌خدای این بود که باید با فسادِ پس از آن دست‌وپنج نرم می‌کردند.
مطمئن نیستم این نفرینه یا نه... اما نمی‌تونم همین‌جا بشینم و‌چوبیِ منتظرِ مرگ بمونم. باید یه کاری کنم... اورور همیشه می‌گفت بهترین‌ریشِ مهارت برای آدمای ضعیف یا کم‌سن‌وسال «پیدا کردنِ پدر و مادرشونه»...
با این فکر، چشمانِ لومیان برق‌امیدوار زد. برخاست و به طرفِ میز‌جرئت رفت تا قلم و کاغذی پیدا کند.
قصد داشت خانمِ شعبده‌باز را در جریانِ پیشرفتِ مأموریت بگذارد. هم‌زمان،جای به رویارویی‌اش با شبحِ مونسوری هم اشاره می‌کرد و می‌پرسید که‌بگوید آیا نفرین شده است و چطور باید با این مشکل مقابله کند.
هرچند زنی که نامِ رمزِ شعبده‌باز را داشت پدر یا‌دست‌به‌کار مادرش نبود، اما در شرایطِ کنونی بی‌شک مافوقش به حساب می‌آمد.آلودگیِ منطقی بود که وقتی به دردسر می‌افتاد، از مافوقش کمک بخواهد!
لومیان لحظه‌ای‌بیرون درنگ کرد‌سوراخِ و سپس نوشت:
«خانمِ شعبده‌بازِ محترم،
طبقِ دستوراتِ شما عمل کردم و اعتمادِ آستا ترال را به دست آوردم. همچنین از او خواستم مرا به گردهماییِ علومِ غریبهٔ آقای کِی معرفی کند...
در راهِ بازگشت از دخمه‌ها، متأسفانه با شبحِ افسانه‌ایِ مونسوری روبه‌رو شدم. البته نمی‌توانم کاملاً مطمئن باشم.
افسانهٔ دقیقش از این قرار است...
می‌خواهم بدانم آیا شبحِ مونسوری مرا نفرین کرده است یا پای نیروی دیگری در میان است. چطور باید پیش بروم؟»
در پایان، لومیان عمداً نامِ رمزِ «هفتِ چوب»باقی را اضافه کرد تا به گیرنده یادآوری کند که‌بگوید جایگاهش را به‌عنوانِ عضوِ پیرامونیِ سازمانِ رازآلودشان نادیده نگیرد.
لومیان این موضوع را از روی استفادهٔ‌کرد آن بانو از نامِ رمزِ شعبده‌بازِ کارت‌های‌باز تاروت و هفتِ چوبِ خودش استنتاج کرده بود.
گمان می‌کرد خانمِ شعبده‌باز احتمالاً به سازمانی مخفی تعلق دارد که نمادش کارت‌های تاروت است‌فقط و خود را وقفِ موجودی قدرتمند کرده‌اند. آرکانای اعظم اعضای رسمی بودند و هر کدام‌شبح توانایی‌های سهمگینی داشتند. آرکانای صغیر هم اعضای پیرامونی بودند که مأموریت‌های گوناگونی بر عهده می‌گرفتند.
پس از تا کردنِ نامه، لومیان اتاق را با‌زنده دقت تمیز کرد. چند ساس را که از اتاقِ بغلی‌خودش خزیده بودند له کرد و در سطلِ زبالهٔ حمام انداخت.
وقتی کارش تمام شد، شمع را روشن‌شکرش کرد و دیواری روحی ساخت تا پیکِ‌خودش خانمِ شعبده‌باز را به نامِ خودش احضار کند.
طولی نکشید که‌آورد شعلهٔ شمع به‌فرو رنگِ آبیِ تیره درآمد.
این بار، پیکی عروسک‌مانند به بلندیِ یک‌دست‌به‌کار بازو با پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن‌بگوید روی شعله‌ها ظاهر شد و همان‌جا شناور ماند.
چشمانِ آبی‌روشن و بی‌حالتش پیش‌نطفه‌اش از آنکه به‌آرامی سر تکان‌اگر دهد، محیط را از نظر گذراند.
«خیلی بهتر از دفعهٔ قبله.»
صدایش ماورایی و شبح‌وار‌سوراخِ بود، و هیچ شباهتی‌صدای به صدای انسان نداشت.
لومیان هم‌صدا شد: «راستش‌شکرش رو بخوای، منم از‌شود اون ساس‌ها خوشم نمیاد.»
پیکِ عروسکی لبخند زد.
«مگه نه؟ هیچ‌است موجودی از اون‌جای آفت‌ها خوشش نمیاد!»
لومیان حسِ همدلیِ مشترکی را‌کلید دریافت کرد، گویی هر دو‌درِ طرف از یک چیز متنفر بودند.
با این حرف، پیکِ عروسکی کفِ دستِ رنگ‌پریده‌شود و بی‌جانش را که هیچ بافتی از پوست‌این نداشت دراز کرد و نامه در هوا شناور شد.
لومیان تماشا کرد که «عروسک»نطفه‌اش نامه را گرفت و مثلِ‌اگر حبابی که بترکد، ناپدید شد.
با تحسین آهی کشید و‌اگر با خود فکر کرد: داشتنِ یه‌شود پیک چقدر کار رو راحت می‌کنه...
پس از پایانِ آیین و مرتب‌فرو کردنِ میزِ چوبی، لومیان به تخت‌قهوه‌ای برگشت و منتظرِ پاسخِ پیک ماند.
با گذشتِ زمان، شبِ بیرون تاریک‌تر شد. صدای‌شود آواز از میخانهٔ زیرزمینی به گوش می‌رسید، اما‌این لومیان هیچ پاسخی از خانمِ شعبده‌باز دریافت نکرد.
این موضوع‌نمی‌دانست باعث شد‌تنها اخم کند.
یعنی خانمِ شعبده‌باز کارای‌زنده دیگه‌ای داره و وقت‌باقی نکرده نامه‌ام رو بخونه؟
نمی‌تونم همین‌طور منتظر بمونم.سوراخِ باید راه‌های دیگه‌ای برای‌صدای محافظت از خودم پیدا کنم...
نه شکارچی و نه تحریک‌کننده هیچ‌کدوم‌امیدوار به من قدرتی برای مقابله با‌جرئت نفرین‌ها نمی‌دن—البته اگه واقعاً نفرین باشه...
رقصنده هم همین‌طور. مگه اینکه بعد از‌مرده رقصِ قربانی، واقعاً به اون موجودِ پنهان نیایش‌دست‌به‌کار کنم. اما این چه فرقی با خودکشی داره؟
آها، اگه نمی‌تونم به اون‌اگر موجودِ پنهان نیایش کنم، می‌تونم‌دست‌به‌کار برم سراغِ اون وجودِ عظیم!
من نشانش رو روی خودم دارم. حتی‌کرد وقتی عطیه رو گرفتم هم ازش اجازه‌باز گرفتم. ترسی ندارم که دوباره ازش درخواست کنم!
آره، می‌تونم ازش‌جای بخوام کمکم کنه این‌دست‌به‌کار نفرین رو باطل کنم.
لومیان بی‌درنگ دست‌به‌کار‌مردی شد و قربانگاه‌گذاشته را برپا کرد.
از آنجا که خانمِ شعبده‌باز موادِ لازم برای قلمروی آن وجودِ عظیم را به‌طورِ‌خودش خاص مشخص نکرده بود، لومیان بر این باور بود که تا وقتی پای ایزدانِ‌دارد دیگر به میان نیاید، هر چیزی که استفاده کند تأثیری در نتیجهٔ نهایی نخواهد داشت.
او شمع‌های نارنجی‌رنگی از جنسِ مرکبات‌فرو و اسطوخودوس را چید. دو شمع نمادِ‌چرکین آن ایزد بودند و یکی نمادِ خودش.
پس از پایانِ آماده‌سازی، لومیان قدمی به‌دست‌به‌کار عقب برداشت و به سه شمعِ زردرنگ‌بگوید نگاه کرد. او به زبانِ هرمس خواند:
«ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد...»