چپتر 124: نفرین

طبقِ برنامه، لومیان پیش از بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین در خیابانِ‌شکرش​ هرج‌ومرج، گشتی در حوالیِ کافهٔ ماسون در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی زد. یکراست‌این​ به طبقهٔ سوم رفت و به اتاقِ ۳۱۰، محلِ اقامتِ مردِ دیوانه رسید.

بنگ! بنگ!‌شارلی​ بنگ! مشت‌پوزخند​ به در کوبید.

«دارم می‌میرم! دارم‌حالتِ​ می‌میرم!» ناله‌های داخلِ‌شارلی​ اتاق دیوانه‌وارتر شد.

لومیان با چهره‌ای‌مردی​ بی‌حالت غرید: «منم‌گذاشته​ دارم می‌میرم لعنتی!»

مردِ دیوانه که از‌تنها​ واکنشِ او جا خورده بود،‌زنده​ ساکت شد و پاسخی نداد.

لومیان دیگر در نزد. سیمِ کوچکی را‌نمی‌دانست​ که همراه داشت بیرون آورد، در سوراخِ‌زنده​ کلید فرو کرد و با آن ور رفت.

با صدای تقی،‌حالتِ​ درِ چوبیِ قهوه‌ای‌شارلی​ و چرکین باز شد.

لومیان دیوانه را داخلِ اتاق یافت. پیراهنی کتان‌است​ و شلواری زرد به تن داشت و زانو زده‌اما​ بود. ریشِ سیاه و پرپشتش تقریباً چشمانش را می‌پوشاند.

لومیان وارد شد و با خونسردی‌گذاشته​ در را بست. جلوی مردِ دیوانه‌شکرش​ چمباتمه زد و صدایش را پایین آورد.

«منم شبحِ مونسوری رو دیدم.»

دیوانه به‌وضوح لرزید. در چشمانِ‌مقطعیه​ آبی و پر از ترسش،‌داد​ سوسوی ضعیفی از هوشیاری دیده می‌شد.

پس از چند ثانیه، نفسش‌نطفه‌اش​ را تازه کرد و با صدایی‌جای​ بم پرسید: «مطمئنی شبحِ مونسوری بود؟»

تو همون حالتِ هوشیاریِ‌تنها​ مقطعیه که شارلی می‌گفت؟ لومیان‌زنده​ پوزخند زد و جواب داد:

لومیان نمی‌دانست مردی که تنها نطفه‌اش را به جا گذاشته‌نطفه‌اش​ بود، مرده است یا زنده. اگر مرده بود، جای شکرش‌دست‌به‌کار​ باقی بود. اگر نه، امیدوار بود شبحِ مونسوری دست‌به‌کار شود.

اما در موردِ خودش، لومیان جرئت نمی‌کرد با خودش بگوید شبحِ مونسوری‌مردی​ فقط به این دلیل که او آلودگیِ یک خدای پلید و نشانِ‌دست‌به‌کار​ یک وجودِ عظیم را در خود دارد، کاری به کارش نخواهد داشت.

تا وقتی شبح او‌تنها​ را تسخیر نمی‌کرد، هر‌است​ کاری از دستش برمی‌آمد!

با توجه به حرف‌های خانمِ شعبده‌باز، لومیان یقین داشت که خیلی‌جای​ از فرابشران و هیولاها می‌توانند به‌راحتی او را بکشند، اما عاقبتش‌بگوید​ این بود که باید با فسادِ پس از آن دست‌وپنج نرم می‌کردند.

مطمئن نیستم این نفرینه یا نه... اما نمی‌تونم همین‌جا بشینم و‌گذاشته​ منتظرِ مرگ بمونم. باید یه کاری کنم... اورور همیشه می‌گفت بهترین‌اما​ مهارت برای آدمای ضعیف یا کم‌سن‌وسال «پیدا کردنِ پدر و مادرشونه»...

با این فکر، چشمانِ لومیان برق‌شارلی​ زد. برخاست و به طرفِ میز‌مردی​ رفت تا قلم و کاغذی پیدا کند.

قصد داشت خانمِ شعبده‌باز را در جریانِ پیشرفتِ مأموریت بگذارد. هم‌زمان،‌جای​ به رویارویی‌اش با شبحِ مونسوری هم اشاره می‌کرد و می‌پرسید که‌بگوید​ آیا نفرین شده است و چطور باید با این مشکل مقابله کند.

هرچند زنی که نامِ رمزِ شعبده‌باز را داشت پدر یا‌اگر​ مادرش نبود، اما در شرایطِ کنونی بی‌شک مافوقش به حساب می‌آمد.‌نمی‌کرد​ منطقی بود که وقتی به دردسر می‌افتاد، از مافوقش کمک بخواهد!

لومیان لحظه‌ای‌شارلی​ درنگ کرد‌پوزخند​ و سپس نوشت:

در پایان، لومیان عمداً نامِ رمزِ «هفتِ چوب»‌است​ را اضافه کرد تا به گیرنده یادآوری کند که‌اما​ جایگاهش را به‌عنوانِ عضوِ پیرامونیِ سازمانِ رازآلودشان نادیده نگیرد.

لومیان این موضوع را از روی استفادهٔ‌نمی‌دانست​ آن بانو از نامِ رمزِ شعبده‌بازِ کارت‌های‌زنده​ تاروت و هفتِ چوبِ خودش استنتاج کرده بود.

گمان می‌کرد خانمِ شعبده‌باز احتمالاً به سازمانی مخفی تعلق دارد که نمادش کارت‌های تاروت است‌گذاشته​ و خود را وقفِ موجودی قدرتمند کرده‌اند. آرکانای اعظم اعضای رسمی بودند و هر کدام‌نمی‌کرد​ توانایی‌های سهمگینی داشتند. آرکانای صغیر هم اعضای پیرامونی بودند که مأموریت‌های گوناگونی بر عهده می‌گرفتند.

پس از تا کردنِ نامه، لومیان اتاق را با‌زنده​ دقت تمیز کرد. چند ساس را که از اتاقِ بغلی‌خودش​ خزیده بودند له کرد و در سطلِ زبالهٔ حمام انداخت.

وقتی کارش تمام شد، شمع را روشن‌مرده​ کرد و دیواری روحی ساخت تا پیکِ‌امیدوار​ خانمِ شعبده‌باز را به نامِ خودش احضار کند.

طولی نکشید که‌می‌گفت​ شعلهٔ شمع به‌داد​ رنگِ آبیِ تیره درآمد.

این بار، پیکی عروسک‌مانند به بلندیِ یک‌می‌گفت​ بازو با پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن‌نطفه‌اش​ روی شعله‌ها ظاهر شد و همان‌جا شناور ماند.

چشمانِ آبی‌روشن و بی‌حالتش پیش‌نطفه‌اش​ از آنکه به‌آرامی سر تکان‌اگر​ دهد، محیط را از نظر گذراند.

«خیلی بهتر از دفعهٔ قبله.»

صدایش ماورایی و شبح‌وار‌پوزخند​ بود، و هیچ شباهتی‌مردی​ به صدای انسان نداشت.

لومیان هم‌صدا شد: «راستش‌هوشیاریِ​ رو بخوای، منم از‌پوزخند​ اون ساس‌ها خوشم نمیاد.»

پیکِ عروسکی لبخند زد.

«مگه نه؟ هیچ‌مردی​ موجودی از اون‌گذاشته​ آفت‌ها خوشش نمیاد!»

لومیان حسِ همدلیِ مشترکی را‌جواب​ دریافت کرد، گویی هر دو‌نطفه‌اش​ طرف از یک چیز متنفر بودند.

با این حرف، پیکِ عروسکی کفِ دستِ رنگ‌پریده‌پوزخند​ و بی‌جانش را که هیچ بافتی از پوست‌مرده​ نداشت دراز کرد و نامه در هوا شناور شد.

لومیان تماشا کرد که «عروسک»‌نطفه‌اش​ نامه را گرفت و مثلِ‌اگر​ حبابی که بترکد، ناپدید شد.

با تحسین آهی کشید و‌نطفه‌اش​ با خود فکر کرد: داشتنِ یه‌جای​ پیک چقدر کار رو راحت می‌کنه...

پس از پایانِ آیین و مرتب‌داد​ کردنِ میزِ چوبی، لومیان به تخت‌مرده​ برگشت و منتظرِ پاسخِ پیک ماند.

با گذشتِ زمان، شبِ بیرون تاریک‌تر شد. صدای‌پوزخند​ آواز از میخانهٔ زیرزمینی به گوش می‌رسید، اما‌مرده​ لومیان هیچ پاسخی از خانمِ شعبده‌باز دریافت نکرد.

این موضوع‌نمی‌دانست​ باعث شد‌تنها​ اخم کند.

یعنی خانمِ شعبده‌باز کارای‌تنها​ دیگه‌ای داره و وقت‌است​ نکرده نامه‌ام رو بخونه؟

نمی‌تونم همین‌طور منتظر بمونم.‌پوزخند​ باید راه‌های دیگه‌ای برای‌مردی​ محافظت از خودم پیدا کنم...

نه شکارچی و نه تحریک‌کننده هیچ‌کدوم‌شارلی​ به من قدرتی برای مقابله با‌مردی​ نفرین‌ها نمی‌دن—البته اگه واقعاً نفرین باشه...

رقصنده هم همین‌طور. مگه اینکه بعد از‌مرده​ رقصِ قربانی، واقعاً به اون موجودِ پنهان نیایش‌دست‌به‌کار​ کنم. اما این چه فرقی با خودکشی داره؟

آها، اگه نمی‌تونم به اون‌نطفه‌اش​ موجودِ پنهان نیایش کنم، می‌تونم‌اگر​ برم سراغِ اون وجودِ عظیم!

من نشانش رو روی خودم دارم. حتی‌نمی‌دانست​ وقتی عطیه رو گرفتم هم ازش اجازه‌زنده​ گرفتم. ترسی ندارم که دوباره ازش درخواست کنم!

آره، می‌تونم ازش‌حالتِ​ بخوام کمکم کنه این‌می‌گفت​ نفرین رو باطل کنم.

لومیان بی‌درنگ دست‌به‌کار‌مردی​ شد و قربانگاه‌گذاشته​ را برپا کرد.

از آنجا که خانمِ شعبده‌باز موادِ لازم برای قلمروی آن وجودِ عظیم را به‌طورِ‌امیدوار​ خاص مشخص نکرده بود، لومیان بر این باور بود که تا وقتی پای ایزدانِ‌پلید​ دیگر به میان نیاید، هر چیزی که استفاده کند تأثیری در نتیجهٔ نهایی نخواهد داشت.

او شمع‌های نارنجی‌رنگی از جنسِ مرکبات‌داد​ و اسطوخودوس را چید. دو شمع نمادِ‌است​ آن ایزد بودند و یکی نمادِ خودش.

پس از پایانِ آماده‌سازی، لومیان قدمی به‌می‌گفت​ عقب برداشت و به سه شمعِ زردرنگ‌نطفه‌اش​ نگاه کرد. او به زبانِ هرمس خواند: