چپتر 264: سازمانِ سرّی

آغازِ جلد:‌انکارناپذیرش​ همه شکارچی‌اند،‌برادرش​ و همه شکار.

تیترِ روزنامه‌های مختلف به چشم می‌آمد و زیرِ آفتابِ سوزانِ بعدازظهر،‌کشیده​ توجهِ ژنا را جلب می‌کرد. تیترها را از نظر گذراند و‌رسد​ شاهدِ بحثِ داغی بود که از زوایای مختلف در جریان بود.

نگاهِ ژنا سرانجام روی اعلان‌های‌توجهِ​ تحتِ تعقیبی که کنارِ دکهٔ‌نظر​ روزنامه‌فروشی را پوشانده بود، ثابت ماند.

ژنا به اعلانِ خودش‌برادرش​ خیره شد؛ به نظرش‌خواهرش​ به‌طرزِ عجیبی دلربا می‌آمد.

چهره‌ای که به نمایش درآمده بود هیچ شباهتی به او نداشت؛‌کشیده​ اجزای صورتش تقریباً وارونه کشیده شده بود، جز زیباییِ انکارناپذیرش. حتی برادرش‌جایزه‌بگیران​ ژولین هم نمی‌توانست او را به‌عنوانِ خواهرش بشناسد، چه رسد به جایزه‌بگیران.

و به این ترتیب، ژنا روزها به تحصیل در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی‌شاهدِ​ ادامه می‌داد و شب‌ها با صدایش تماشاگرانِ تالارِ رقصِ نسیم را سرگرم‌دکهٔ​ می‌کرد تا خرجِ زندگی‌اش را دربیاورد. زندگی‌اش درست مثلِ گذشته، بی‌تغییر مانده بود.

اگر بحث‌های روزمرهٔ روزنامه‌ها دربارهٔ مرگِ اوگ آرتوآ و‌جایزه‌بگیران​ درگیری‌های پس از آن نبود، ژنا به این شک می‌کرد‌صدایش​ که شاید ترورِ او تنها رؤیایی زاییدهٔ آشفتگیِ احساسی‌اش بوده.

بر اساسِ یافته‌های فرانکا و حدس‌وگمان‌های خودش، ظاهراً فرابشرانِ رسمی از اینکه ژنا اوگ آرتوآ را از میان برداشته‌ادامه​ بود، راضی بودند. آن‌ها باور داشتند که او سهمِ بسزایی در ریشه‌کن کردنِ گروهی از بدعت‌گذاران داشته است. اگر‌روزنامه‌ها​ فشارِ مجلسِ ملی و محدودیت‌های گوناگون در میان نبود، چه‌بسا به فکرِ اعطای مدال افتخار به ژنا هم می‌افتادند.

از این رو، عمداً اطلاعاتِ گمراه‌کننده پخش کردند و اعلانِ تحتِ تعقیبی ساختند که با واقعیت فاصله داشت. آن‌ها بازجویی را بهانه‌ای‌رسد​ کردند تا به برادرِ ژنا، ژولین، کمک کنند نیروهای پلیدی را که احساساتش را بی‌ثبات کرده بود پاک کند. آن‌ها بیماریِ روانیِ نهفته‌اش‌بی‌تغییر​ را درمان کردند و شغلی قانونی به‌عنوانِ نصاب برایش فراهم دیدند، و همهٔ این‌ها در پوششِ بشردوستی و حمایت از مؤمنان انجام گرفت.

برای ژنا، گذشته از اینکه هرگاه به دیدنِ ژولین می‌رفت باید از همسایه‌ها‌داغی​ دوری می‌کرد، زندگی‌اش نسبتاً بی‌مانع پیش می‌رفت. او تحصیل در رشتهٔ بازیگریِ تئاتر‌پوشانده​ را دنبال می‌کرد و هرگاه نیاز می‌شد، به دیوای نمایشی تغییرِ چهره می‌داد.

با توجه به تجربهٔ فرانکا، اگر ژنا چند روزِ دیگر در محلهٔ بازار می‌ماند، پالایندگانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی‌صدایش​ احتمالاً به سراغش می‌آمدند تا دانشِ عمومی و تابوها را با او در میان بگذارند و از هرگونه فاجعهٔ‌درگیری‌های​ تصادفیِ ناشی از قدرت‌های فرابشریِ آزادش جلوگیری کنند. حتی ممکن بود تلاش کنند او را به‌عنوانِ خبرچین به کار بگیرند.

اگر پای فرابشری از کلیسای خدای بخار و ماشین در میان بود، شاید ترجیح می‌دادند پنهانی زیرِ نظرش بگیرند، قدم‌هایش را تعقیب کنند‌تالارِ​ و منبعِ ویژگیِ فرابشری‌اش را کشف کنند. بسته به شرایط، تصمیم می‌گرفتند که آیا فوراً دستگیرش کنند و به خبرچین تبدیلش کنند، یا برای‌احساسی‌اش​ دستگیریِ مهره‌های مهم‌تر دست به بازیِ طولانی‌مدتی بزنند. اما پالایندگان، با توجه به کمکِ شایانِ ژنا به هدفشان، احتمالاً رویکردِ شفاف‌تری در پیش می‌گرفتند.

ژنا چندان به این مسائل اعتنا نمی‌کرد. اگر فرابشرانِ رسمی قصدِ دستگیری‌اش را داشتند، فرار‌حتی​ می‌کرد. اگر می‌خواستند او را به‌عنوانِ خبرچین به کار بگیرند، می‌پذیرفت. و اگر کاملاً نادیده‌اش می‌گرفتند،‌ادامه​ به کار کردن ادامه می‌داد تا بدهی‌هایش را بپردازد و برای شهریهٔ سالِ آینده پس‌انداز کند.

ژنا نگاهش را گرفت و با پیراهنی خاکستری‌سفید، از تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بیرون آمد. او به‌سوی‌جریان​ خیابانِ روپوش‌سفیدها پیچید تا پیش از آنکه صورتش را با آرایشی دودی و تیره بپوشاند و‌روکفور​ برای تبدیل شدن به دیوای نمایشیِ فریبنده در تالارِ رقصِ نسیم آماده شود، کمی استراحت کند.

خیابانِ روپوش‌سفیدها،‌برادرش​ پلاکِ ۳،‌نمی‌توانست​ آپارتمانِ ۶۰۱.

فرانکا، با بلوز، شلوارِ‌برادرش​ سوارکاریِ روشن و دمپایی‌های چوبی،‌بشناسد​ به‌گرمی از لومیان استقبال کرد.

«سودِ تئاترِ کبوترخونهٔ‌درآمده​ قدیمی از اونی‌نداشت​ که فکر می‌کردیم بیشتره!»

در حراجِ خیریهٔ املاکِ بدعت‌گذاران برای بازسازیِ پس از فاجعه، گاردنر مارتن تئاترِ کبوترخانهٔ‌بود​ قدیمی را به مبلغِ ۵۰۰۰۰ ورل‌دور خریده و مدیریتش را به فرانکا سپرده بود.‌ماند​ بیشترِ سودِ آن نیز، از آنجا که معشوقه‌اش بود، در دستِ خودِ فرانکا می‌ماند.

در جریانِ حراج، او مسافرخانهٔ خروسِ زرین را نیز به قیمتِ‌ترتیب​ ۲۰۰۰ ورل‌دور به دست آورده بود. گهگاه افرادی را برای انجامِ تحقیقاتی‌نسیم​ عجیب می‌فرستاد، گویی در پیِ کشفِ حقیقتِ نهفته در پسِ فاجعه بود.

لومیان بی‌شک مسئولیتِ‌حتی​ کارهای روزمره را‌نمی‌توانست​ بر عهده گرفته بود.

با گرم شدنِ هوا، لومیان با پوشیدنِ شلواری قهوه‌ایِ روشن،‌وارونه​ پیراهنی سفید و تمیز، و جلیقه‌ای سیاه، به پیشوازِ این‌خواهرش​ تغییر رفته بود. زحمتِ پوشیدنِ کت را به خود نداده بود.

لومیان به‌جای پرس‌وجو دربارهٔ سودِ‌توجهِ​ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، نگاهی به‌نظر​ اطراف انداخت و سؤالی پرسید.

«می‌خوام دربارهٔ سازمانِ‌ژولین​ سرّی‌ای که بهش‌خواهرش​ ملحق شدیم بیشتر بدونم.»

ابتدا گمان می‌کرد فرانکا در فرصتی مناسب همه‌چیز را به او خواهد گفت.‌ترتیب​ با این حال، پس از چند روز انتظار، ظاهراً فرانکا ماجرا را فراموش کرده‌خرجِ​ بود و چاره‌ای برای لومیان نمانده بود جز اینکه خودش به دنبالِ پاسخ بگردد.

فرانکا جا خورد‌درآمده​ و با حیرتی آشکار‌اجزای​ به زبان آورد: «نمی‌دونی؟»

بدون هیچ‌آفتابِ​ شناختی از‌بعدازظهر​ سازمان عضو شدی؟

اگر تأییدِ خانمِ داوری مبنی بر‌خواهرش​ عضویتِ لومیان نبود، فرانکا گمان می‌برد او‌تحصیل​ دارد بلوف می‌زند و اصلاً عضو نشده.

لومیان صادقانه توضیح داد: «من قبلاً تو دورهٔ آزمایشی‌بشناسد​ بودم و بعد از اینکه ارزیابی رو گذروندم، آرکانای‌قدیمی​ اعظمم گفت که تو جزئیات رو برام فاش می‌کنی.»

فرانکا با به یاد آوردنِ دانشِ‌نداشت​ اندکِ خودش در روزهای نخستِ ورودش‌شده​ به سازمان، این توضیح را پذیرفت.

به پشتیِ صندلیِ راحتی تکیه‌توجهِ​ داد، پاهایش را روی هم‌نظر​ انداخت و قامتش را راست کرد.

«ما همه عضوِ انجمنِ تاروتیم.»

انجمنِ تاروت... لومیان که روی مبلِ روبه‌رو نشسته بود، با شنیدنِ این نام هیچ تعجبی نشان‌تئاترِ​ نداد. هرچه باشد، اعضای این گروهِ مخفی کارت‌های تاروت را به‌عنوانِ نامِ رمزِ خود برمی‌گزیدند. اعضای‌گذشته​ هستهٔ مرکزی با کارت‌های آرکانای اعظم مرتبط بودند و کارت‌های آرکانای صغیر در دستِ اعضای عادی بود.

چهرهٔ فرانکا‌نمایش​ رفته‌رفته از‌هیچ​ غرور درخشید.

«انجمنِ تاروتِ ما استثنایی‌ترین سازمانِ‌توجهِ​ سرّی تو کلِ دنیاست. حتی‌نظر​ میشه گفت یکی از قدرتمندترین‌هاست.»

«دلیلش اینه که رهبرِ ما موجودی والامقامه که تو رأسِ همهٔ ایزدان ایستاده. تو سازمان‌های سرّیِ دیگه، ایزدانی که بهشون خدمت می‌کنن فقط مراقبن و بینشِ الهی می‌دن. اونا فعالانه مشارکت نمی‌کنن. اما‌اگر​ قبل از اینکه آقای ابله به خوابی عمیق فرو بره، مرتباً تو قلمروی الهیِ خودش گردهمایی‌هایی برای دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم برگزار می‌کرد. بهش چی می‌گیم؟ یه شورای الهیِ واقعی! کلیساهای دیگه ممکنه‌گروهی​ به‌اصطلاح شورای الهی داشته باشن، اما تو بهترین حالت، اونا جلساتی هستن که زیرِ نگاهِ خیرهٔ یه ایزد برگزار می‌شن. گردهمایی‌ای نیست که تو حضورِ یه ایزد و با مشارکتِ مستقیمش برگزار بشه.»

فرانکا دستی بر‌حتی​ سینه گذاشت و‌نمی‌توانست​ اندکی تعظیم کرد.

«ستایش بر ابله!»

لومیان دربارهٔ توانایی‌های انجمنِ تاروت فکر کرده بود. هرچه باشد، خانمِ شعبده‌باز هاله‌ای‌داغی​ از رازآلودی و قدرت از خود ساطع می‌کرد. با این حال، هرگز پیش‌بینی نمی‌کرد‌ثابت​ که وجودِ عظیمی که او از آن سخن می‌گفت، همان رهبرِ انجمنِ تاروت باشد.

این تصوراتِ پیشینِ‌ژولین​ او را از‌خواهرش​ ایزدان در هم شکست.

پس از لحظه‌ای‌حتی​ تأمل، افکارش را‌نمی‌توانست​ به زبان آورد.

«به آقای ابله می‌گن "ابله"‌شباهتی​ چون کارتِ ابله از آرکانای‌وارونه​ اعظم رو تو دست داره؟»

پس اون‌آفتابِ​ هم عضوِ‌بعدازظهر​ انجمنِ تاروته؟

فرانکا پس از مکثی کوتاه پاسخ داد: «این تا حدی دلیلشه. با این حال، هیچ‌کس نمی‌تونه تأییدش کنه. من گمان‌تماشاگرانِ​ می‌کنم به این خاطره که "ابله" یکی از نام‌های مقدسِ متعددیه که به آقای ابله داده شده. برای همین، وقتی این‌تنها​ سازمانِ سرّی رو تأسیس می‌کرد، نامِ "انجمنِ تاروت" رو انتخاب کرد و کارت‌های تاروتِ مختلفی رو به هر عضو اختصاص داد.»

لومیان پرسید: «اما واقعاً می‌تونیم مستقیماً ایشون رو "آقای ابله" خطاب کنیم؟» او اشاره‌روزها​ به یک ایزد با استفاده از عنوانِ «آقای» را تا حدی کفرآمیز یا بی‌احترامی‌زندگی‌اش​ می‌دانست. این خطاب بیش از حد عادی به نظر می‌رسید و فاقدِ قداستِ لازم بود.

فرانکا لبخند زد و به او اطمینان‌اجزای​ داد: «هیچ مشکلی نیست. می‌گن خودِ آقای‌انکارناپذیرش​ ابله از این نوع خطاب خیلی خوشش میاد.»

فرانکا که دید‌سوزانِ​ لومیان پرسشِ دیگری‌ژنا​ ندارد، ادامه داد:

«تو بسیاری از جادوهای آیینی، اگه نتونی گیرندهٔ مناسبی برای نیایش‌هات پیدا‌روزها​ کنی، می‌تونی از آقای ابله کمک بخوای. هرچند ممکنه روندش با انتظاراتت‌سرگرم​ فرق داشته باشه، اما همیشه به شکلی شگفت‌انگیز به نتیجهٔ دلخواهت منجر می‌شه.»

«تنها هشدار اینه که آقای ابله تو خوابِ عمیقیه و ما نباید زیاد مزاحمش بشیم. طبقِ گفتهٔ آرکانای اعظمم، نباید بیشتر از ماهی یه بار این کار‌خرجِ​ رو بکنیم، مگه اینکه کاملاً ضروری باشه. فقط خوندنِ نامِ مقدسش توجه یا کمکی جلب نمی‌کنه. در واقع، ممکنه به شکست منجر بشه و خطرِ خاصی به‌فرابشرانِ​ همراه داشته باشه. نیرویی که ناخواسته از یه ایزدِ خفته آزاد می‌شه، قادره ما رو بی‌شمار بار نابود کنه. بنابراین، باید برای تضمینِ امنیتمون آیینی رو اجرا کنیم.»

خانمِ شعبده‌باز قبلاً به این موضوع اشاره‌اجزای​ کرده بود، اما طبقِ توضیحاتِ او، خوابِ آقای‌حتی​ ابله معنای بیشتری از یک خوابِ ساده داشت...

انگار فرانکا‌آفتابِ​ از جزئیات‌بعدازظهر​ خبر نداره؟

لومیان در حالی که این‌به‌عنوانِ​ موضوع را سبک‌سنگین می‌کرد، متفکرانه‌این​ پرسید: «آقای ابله چه جور ایزدیه؟»

فرانکا گلویش را صاف کرد و پاسخ داد: «توضیحاتِ من حقِ‌جایزه‌بگیران​ مطلب رو ادا نمی‌کنه. هاها، خیلی چیزا یادم نمونده. پیشنهاد می‌کنم‌تماشاگرانِ​ به کلیسای جامعِ آقای ابله بری و به موعظه‌های اسقف گوش بدی.»

لومیان با تعجب‌درآمده​ فریاد زد: «کلیسای‌نداشت​ جامعِ آقای ابله؟»

مگه تو تریر‌سوزانِ​ کلیسای جامعی به‌ژنا​ آقای ابله اختصاص داشت؟

مگه تو‌برادرش​ اینتیس فقط دو‌به‌عنوانِ​ تا کلیسا نبود؟

فرانکا توضیح داد: «کلیسای آقای ابله عمدتاً تو مجمع‌الجزایرِ رورستد تو دریای سونیا و بعضی نقاطِ‌تئاترِ​ قارهٔ جنوبی قرار داره. با این حال، به خاطرِ اعتقاداتِ خیلی از بازرگان‌ها، ملوان‌ها، جایزه‌بگیرها و جویندگانِ‌بی‌تغییر​ گنج تو دریا، ما اغلب تو اسکله‌های لاوینی تو محلهٔ میدان با پیروانِ آقای ابله روبه‌رو می‌شیم.»

«بعدها، به دلایلِ خاصی، اون دو تا کلیسا توافق کردن که یه کلیسای جامعِ کوچیک اونجا‌برادرش​ برای کلیسای آقای ابله بسازن تا بازرگان‌های دریاییِ عبوری بتونن نیایش‌هاشون رو تقدیم کنن. با این‌شب‌ها​ حال، تبلیغِ دین یا موعظه بیرون از کلیسای جامع اکیداً ممنوعه. بیشترِ تریری‌ها از وجودش خبر ندارن.»

محلهٔ میدان در کرانهٔ شمالیِ رودِ سرنزو، در غربِ تریر قرار داشت. اسکله‌های لاوینی‌بود​ از کالاهای مختلفی که از بندرهای ساحلیِ متعددی می‌رسیدند، پرجنب‌وجوش بود. بازرگانانِ دریایی مکرراً‌ماند​ از آنجا می‌گذشتند و ملوانان نیز به دنبالِ تجربهٔ شور و شکوفاییِ تریر بودند.

در غربِ اسکله‌های لاوینی، شهرکِ‌به‌عنوانِ​ تروکادرو ایستاده بود که به‌این​ خاطرِ مشروبِ تروکادرو شهرت داشت.

لومیان سر تکان داد و‌ژولین​ گفت: «باید وقت پیدا کنم‌رسد​ تا برم و گوش بدم.»

با روشن شدنِ این موضوع، کنجکاوانه‌نداشت​ پرسید: «چه ارتباطی بینِ کلیسای آقای‌شده​ ابله و انجمنِ تاروتِ ما وجود داره؟»