چپتر 163: سه پرسش
0شعلهٔ شمعِ نارنجی که کانونِ نیایش بود، چنان سوسو زد که‌طبیعیِ گویی نسیمی نامرئی تکانش داده است. گذشته از این، هیچ تغییری‌عطری نکرد و رنگِ عادی‌اش را بی‌هیچ نشانه‌ای از دگرگونی نگه داشت.
لومیان در اعماقِ روحش تپشی‌سنگی نامعمول حس کرد، گویی فریادی‌دیگر دوردست به جوهرهٔ اثیری‌اش رسیده باشد.
چون فعلاً نمی‌توانست‌محرابِ پاسخی بدهد، به‌دقت خواندنِ ورد ادامه داد.
تمنا دارم،
استدعا دارم معجون پیشگویی را به من عطا کنید...
در این جادوی آیینی، واژه‌هایی مثلِ‌عطری «کمک به ساختن» به کار نمی‌آمد. باید‌توهم از «عطا کردن» یا «بخشیدن» استفاده می‌شد.
با هر واژه‌ای که بر زبان می‌آورد، روانش می‌لرزید.همین لرزش همچون موج‌هایی به بیرون گسترش می‌یافت و حسی‌لاله ناخوشایند از اوج گرفتن و سرگیجه به جا می‌گذاشت.
دو قدم جلو رفت و نگاهی به گوشتِ هیولای آبزی، چشم‌های مارمولک و‌سنگی بذرالبنجِ خاکستری انداخت. پوستِ بزِ تقلبی را که با نمادهای رازآلود نقش خورده‌اثیری بود برداشت و روی شعلهٔ شمعِ نارنجی گرفت تا نمادِ هدفِ نیایش باشد.
همین که پوستِ بزِ تقلبی گر گرفت و درونِ‌دقت گودیِ طبیعیِ محرابِ سنگی افتاد، لومیان با دقت پودرِ‌به‌سرعت لاله و دیگر مواد را برداشت و در شعله‌ها پاشید.
عطری غریب به‌سرعت در‌شعله‌ها سدِّ اثیری پیچید و‌به‌سرعت لومیان را دچارِ توهم کرد.
انبوهی از نمادهای رازآلودِ روی پوست را می‌دید‌هدفِ که در خلأ تجسم می‌یافتند، مدام در حرکت و‌پودرِ جابه‌جایی بودند و پیوسته شکلِ کلی‌شان را تغییر می‌دادند.
لومیان یک قدم عقب رفت و به‌هدفِ موادِ گوناگونِ روی محراب خیره شد. با‌افتاد صدایی رسا و آمیخته به قدرتِ هرمس خواند:
لاله، گیاهی که به ناگزیری تعلق داری، قدرتت را به وردِ من ببخش!
...
با ادای آخرین کلمه، موج‌های روانش در هم‌دقت آمیختند؛ چنان‌که توهم برش داشت می‌تواند فقط با‌غریب اشارهٔ کفِ دست، شعلهٔ شمع را لمس کند.
هم‌زمان، سوزشی در سینه‌اش درگرفت و زمزمه‌ای ضعیف در‌درونِ گوش‌هایش پیچید. محیطِ اطرافش به چرخش درآمد، گویی او‌دیگر را به هوا پرتاب کرده و بارها چرخانده باشند.
به هدایتِ نیروی روحی‌اش،محرابِ دستِ راست را دراز کرد‌لاله و به‌سوی شعلهٔ شمع فشرد.
همین که نیروی روحی‌اش فوران‌افتاد کرد و با شعله‌ها در‌مواد هم آمیخت، چشمانش تاریک شد.
شعلهٔ شمع بی‌درنگ قد‌طبیعیِ کشید و درخششی تابناک و‌پودرِ اثیری بر سراسرِ محراب افکند.
اجزای پراکندهٔ معجون پیشگویی به جنبش درآمدند و‌همین در هم آمیختند. خون به جوش آمد و‌پودرِ سایه‌ها موج برداشتند؛ منظره‌ای بی‌نهایت شوم رقم خورده بود.
لومیان در همان حال که به‌سختی می‌کوشید جریانِ پیوستهٔ‌لاله نیروی روحی‌اش را حفظ کند، دید که اجزای مادی‌اثیری رنگ باختند، به شکلِ اشباح درآمدند و بازآرایی‌شان کامل شد.
شبحی به رنگِ سرخِ تیره و آمیخته‌پودرِ به هاله‌ای نقره‌ای‌مشکی پیشِ رویش تجسم یافت‌غریب و رفته‌رفته به مایعی کدر بدل شد.
مایع پیوسته می‌جوشید و با ترکیدنِ هر‌افتاد حباب، رشته‌های پرپیچ‌وخمی از نورِ نقره‌ای‌مشکی آزاد‌پاشید می‌شد که مارهای خزنده را به یاد می‌آورد.
لومیان دو قدم جلو رفت و قوطیِ‌هدفِ فلزی را از روی محراب برداشت. درش را‌دقت باز کرد و آن را زیرِ مایع گرفت.
ظرفِ حاویِ معجون پیشگویی را‌سنگی روی محراب گذاشت، نفسِ عمیقی‌دیگر کشید و ذهنیتش را آماده کرد.
همین که موج‌های درونِ روانش‌افتاد را آرام کرد، تمامِ مراحلِ‌مواد آیین را در ذهن مرور کرد.
اگه نشانِ خار تا حدِ مشخصی فعال نشده بود و جایگاهم رو بالا نبرده‌پاشید بود، نمی‌تونستم واکنشی نشون بدم و همه‌چیز خراب می‌شد... نهایتاً بتونم دو تا جادوی آیینیِ‌می‌یافتند مشابه رو پشت‌سرهم اجرا کنم... لومیان با خودش فکر کرد و رفته‌رفته افکارش آرام گرفت.
تکمیلِ پنج جادوی آیینی دست‌کم به قدرتِ ردهٔ ۷ یا حتی‌طبیعیِ پیمان‌کار نیاز داشت. لومیان که راهب صدقه‌گیرِ ردهٔ ۸ بود، تنها‌عطری با تکیه بر تباهیِ درونِ بدنش توانست از پسِ آن برآید.
به همین نسبت،طبیعیِ نیروی روحی‌اش هم‌افتاد دیگر چندان دوام نمی‌آورد.
پس از پایانِ آیین و مرتب کردنِ محراب،لاله سدِّ اثیری را باطل کرد و به‌سوی کیسهٔ‌سدِّ پارچه‌ایِ خاکستری‌سفید رفت تا جسدِ بی‌جان را بیرون بکشد.
با ملایمت سرِ جسد‌طبیعیِ را به حالتِ عادی‌اش چرخاند‌پودرِ و دهانش را باز کرد.
زیرِ نورِ آبی‌رنگِ چراغِ کاربیدی، معجون پیشگویی‌هدفِ را برداشت، درش را باز کرد و‌افتاد مایعِ تیره را در دهانِ جسد ریخت.
مایع به‌جای آنکه فوراً از‌سنگی حنجره پایین برود، همان‌جا ماند؛دیگر گویی در گودالی جمع شده باشد.
ناگهان حس کرد نسیمِ معدنِ‌افتاد سنگ سردتر شد و نورِ‌مواد چراغِ کاربیدی به آبیِ غلیظ‌تری گرایید.
تقریباً در همان لحظه، صدای غرغری‌سنگی شنید و دید که گلوی جسد تکان‌شعله‌ها خورد و تمامِ معجون پیشگویی را بلعید.
لحظه‌ای بعد، جسدِ برهنه‌روی در میانِ تاریکیِ غیرطبیعی‌همین و نفوذناپذیری راست نشست.
چشمانش در آن چهرهٔ رنگ‌پریده و فرسوده باز‌پودرِ شد. عنبیه‌هایی که زمانی قهوه‌ای بودند، اکنون رنگ‌به‌سرعت باخته و همچون بلور، شفاف و بی‌رنگ شده بودند.
انگار در اعماقِ آن چشمانِ شفاف، لایه‌هایی از رنگ‌های زنده جا‌شعله‌ها خوش کرده بود. نوری خالص در بالا می‌درخشید، پیکره‌های بی‌شماری که‌رازآلودِ به‌سختی دیده می‌شدند و تلألوی نقره‌ای و سوسوزنی به چشم می‌خورد...
لومیان در برابرِ سرمای استخوان‌سوز تاب آورد، به خودش مسلط‌لاله شد و پرسید: «گیوم بنه، کشیشِ سابقِ دهکدهٔ کوردو تو‌پیچید داریژ، استانِ ریستون، جمهوریِ اینتیس، یه ماهِ دیگه کجا پیداش میشه؟»
لومیان در این مدت به‌گرفت سه پرسشی که می‌خواست مطرح‌گودیِ کند، خوب فکر کرده بود.
چهار قانونِ‌گودیِ اصلی بر این‌سنگی پرسش‌ها حاکم بود:
اول، پرسش باید به آینده‌افتاد مربوط می‌شد. سؤال دربارهٔ محلِ فعلیِ‌شعله‌ها اشخاص یا کارهای گذشته‌شان ممنوع بود.
دوم، توصیف باید به‌قدرِ کافی دقیق می‌بود، وگرنه پرسش بی‌پاسخ می‌ماند. نامِ گیوم‌شعله‌ها بنه در دیگر نقاطِ اینتیس رایج بود و افرادِ بی‌شماری همین نام را‌می‌دید داشتند. اگر زادگاهش مشخص نمی‌شد، چه‌بسا جسد سرنوشتِ گیوم بنهٔ دیگری را فاش می‌کرد.
سوم اینکه، صرف‌نظر از کشورِ مبدأِ جسد‌هدفِ یا آشنایی‌اش با زبانِ مربوطه، به همان‌افتاد زبانی پاسخ می‌داد که سؤال پرسیده شده بود.
در نهایت، هر سؤال فقط می‌توانست شاملِ یک عنصر‌لاله باشد که نیاز به پاسخ داشت. نمی‌شد آن را‌اثیری به شکلِ «کجا و کِی خواهد بود؟» مطرح کرد.
چهرهٔ رنگ‌پریده و بی‌جانِ جسد هاله‌ای سبزِ تیره‌لاله به خود گرفت. لبانش را از هم گشود‌سدِّ و به زبانِ اینتیسی گفت: «محلهٔ پرنسس روژِ تریر.»
صدا طنینی وهم‌آلود و اثیری داشت،سنگی گویی از قلمرویی دیگر به گوش می‌رسید.شعله‌ها هیچ شباهتی به صدای زندهٔ متوفی نداشت.
پس فقط می‌تونه تا‌روی محلهٔ پرنسس روژ محدود‌همین بشه؟ لومیان کمی اخم کرد.
او می‌توانست دلیلش را درک کند—این معجون پیشگویی نبود‌لاله که از موجوداتِ نهان به دست آمده باشد. سازنده‌اش در‌پیچید اصل یک راهبِ گدا بود، بنابراین تأثیراتش طبیعتاً چشمگیر نبود.
لومیان دومین سؤالش را پرسید.
«من لویی لوند، پیشخدمتِ سابقِ‌محرابِ فرماندارِ دهکدهٔ کوردو، در داریژ، استانِ‌دیگر ریستون، جمهوریِ اینتیس رو کجا می‌بینم؟»
از آوردنِ نامِ مادام پوآلیس خودداری کرد، چون‌همین از ارتباطِ او با مادامِ شب مطمئن نبود. می‌ترسید‌لاله جایگاهِ والای او در دقتِ پیشگویی اختلال ایجاد کند.
چشمانِ جسد همان‌طور که به روبه‌رو خیره مانده‌پودرِ بود، خالی و نیمه‌شفاف ماند. با صدایی اثیری‌به‌سرعت پاسخ داد: «بلوارِ بازار در بازارِ محلهٔ نجیب‌زادهٔ تریر.»
بلوارِ بازار؟ انگار حضورِ لویی لوند اونجا‌پودرِ فقط یه تصادف نیست... لومیان با خودش فکر‌به‌سرعت کرد و حسِ رضایتی وجودش را فرا گرفت.
در همان حال که فکر می‌کرد، متوجه شد رؤیاهای عجیبی‌لاله که در چشمانِ شفافِ جسد منعکس می‌شدند، رفته‌رفته محو می‌شوند.پیچید سریع دست به کار شد و سومین سؤالش را پرسید.
«مسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین در‌هدفِ بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده، یکشنبهٔ این هفته از‌افتاد ساعت ۱۱ تا ۱۲ شب کجا خواهد بود؟»
از آنجا که لومیان پیش‌تر دیده بود‌دقت مسیو ایو در این ساعت واردِ زیرزمین‌عطری می‌شود، می‌خواست مقصدِ دقیقِ او را مشخص کند.
با توجه به اینکه مسیو ایو به‌تازگی «غارت» شده بود‌مواد و به ادارهٔ پلیس مراجعه کرده بود، شاید فعلاً از‌توهم رفتن به زیرزمین خودداری می‌کرد. لومیان زمان را یکشنبه تعیین کرد.
جسد بی‌درنگ پاسخ‌گودیِ داد: «تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیِ‌افتاد بازارِ محلهٔ نجیب‌زادهٔ تریر.»
با این حرف، جسد با صدای تاپ‌هدفِ روی زمین افتاد و چشمانش را دوباره بست‌دقت و بوی گندِ مرگ از آن ساطع شد.
باز هم تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی... لومیان جسد را‌پودرِ دوباره در کیسهٔ پارچه‌ای چپاند، با این قصد که‌سدِّ آن را حتی عمیق‌تر در زیرِ زمین دفن کند.
...
جلوی ساختمانی سه‌طبقه و بژرنگ، ولگردی با‌افتاد ریشِ ته‌نیش‌دار خودش را دید که توسطِ‌پاشید دو خدمتکار کنارِ ستونی گیر افتاده است.
او لرزان و‌برداشت با لکنت گفت:نمادِ «مـ-من الان می‌رم.»
در آن لحظه، مردی در‌سنگی لباسِ سرپیشخدمت نزدیک شد که‌دیگر چهره‌اش پر از تعجب بود.
«ارباب، شمایید؟ ارباب!»
ولگرد که‌درونِ گیج شده‌طبیعیِ بود، گفت: «چی؟»
سرپیشخدمت نمی‌توانست‌خورده هیجانش را‌روی پنهان کند.
«یادتون نمیاد؟ شما صاحبِ اینجایید و ما همه خدمتکارای وفادارِ‌دیگر شماییم. شما از ناحیهٔ سر آسیب دیدید و خیلی از خاطراتتون‌توهم رو از دست دادید. یه روز، ناگهان از خونه فرار کردید.
«ماه‌ها گذشته.طبیعیِ بالاخره پیداتون‌سنگی کردم! شما برگشتید!»
ولگرد که گذشته‌اش را‌طبیعیِ به‌وضوح به یاد داشت،دقت گفت: «من نیستم، من نیستم...»
با این حال، سرپیشخدمت و دو خدمتکار‌هدفِ حاضر نشدند به توضیحاتش گوش دهند. آن‌ها او‌دقت را «محاصره» کردند و به داخلِ ساختمان بردند.
سرپیشخدمت با خوشحالی‌طبیعیِ فریاد زد: «مادام،افتاد مادام، ارباب برگشته!»
طولی نکشید که‌محرابِ چشمانِ ولگرد به زنی‌پودرِ زیبا و برازنده افتاد.
زن پیراهنی سبزِ روشن به‌محرابِ تن داشت و چشمانش جذابیتی‌لاله پخته از خود ساطع می‌کرد.
او که از خوشحالی سر از‌نمادِ پا نمی‌شناخت، زیرِ گریه زد و‌محرابِ خودش را در آغوشِ ولگرد انداخت.
«برگشتی! بالاخره برگشتی!»
ولگرد در حالی که بوی شیرینِ عطرِ او را استشمام می‌کرد‌شعله‌ها و نرمیِ بدنش را در برابرِ خود حس می‌کرد، سعی کرد‌رازآلودِ استدلال کند که شوهرش نیست، اما کلمات در گلویش گیر کردند.
در میانِ بهت و گیجی، او را به اتاقِ غذاخوری راهنمایی کردند. آنجا،شعله‌ها زیرِ لوستری کریستالی، چشمش به ضیافتی مجلل افتاد—یک دوجین صدف، قابلمه‌ای مرغِ آبدار،می‌دید بشقابی خورشِ گاو با آلو، پودینگِ پیه، سالاد و یک بطری شرابِ اکسیرِ سفید...
هم‌زمان، نگاهِ ولگرد به نقاشی‌های‌گرفت رنگ‌روغنی افتاد که دیوارهای اتاقِ‌گودیِ غذاخوری را زینت داده بودند.
یکی از آن‌ها‌طبیعیِ پرتره‌ای بود که شباهتِ‌دقت چشمگیری به او داشت.
یعنی واقعاً خودمم؟ ولی من تک‌تکِ تجربه‌هام‌پودرِ رو به یاد دارم... ممکنه یکی دیگه باشه‌به‌سرعت که شبیهِ منه؟ ولگرد حتی بیشتر سردرگم شد.
پس از لذت بردن از وعده‌ای مفصل و چشیدنِ شراب‌های مرغوب،دیگر او را به اتاقِ خواب بردند. اندکی بعد، مادامِ زیبا و‌توهم برازنده در حالی که لباس‌خوابی ابریشمی به تن داشت، وارد شد.
چشمانش از اشک می‌درخشید‌روی که گفت: «هنوز شور و‌درونِ اشتیاقم رو به یاد داری؟»
نفس‌های ولگرد تند شد و‌سنگی نتوانست در برابرِ برداشتنِ یکدیگر قدم به جلو مقاومت کند.
آن دو با شور و حرارت‌دقت یکدیگر را در آغوش گرفتند، روی تخت‌عطری غلتیدند و هوس‌هایشان بر آن‌ها چیره شد.
در آن لحظه، ولگرد شروع به «باور کردن» کرد‌پودرِ که واقعاً صاحبِ این خانهٔ بزرگ است. او همسری‌سدِّ زیبا، یک سرپیشخدمتِ حرفه‌ای و انبوهی از خدمتکاران داشت.
حتی اگر اربابِ اصلی برمی‌گشت،گرفت او مطمئن می‌شد که دستِ آن‌طبیعیِ یکی به‌عنوانِ یک شیاد رو شود!
...
لومیان در حالی که چراغِ کاربیدیِ خاموش‌پودرِ را در دست داشت، به سطحِ زمین‌غریب بازگشت و واردِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین شد.
مادام فلس که پشتِ‌طبیعیِ میزِ پذیرش نشسته بود،دقت به‌محضِ دیدنِ او ایستاد.
«سیِل—مسیو سیِل، بارون برینیه می‌خواد‌گرفت بعد از شام شما رو‌گودیِ تو تالارِ رقصِ نسیم ببینه.»
بارون برینیه با من کار‌سنگی داره؟ در چه مورد می‌تونه‌دیگر باشه؟ لومیان سر تکان داد.