چپتر 118: احضار
0لومیان سر تکان‌شمع‌های داد و پرسید: «گفتی‌می‌شن درکِ روحیت خیلی بالاست؟»
آستا لحظه‌ای در خلسه‌نفس‌نفس فرو رفت و سپس‌ماند ترسی ماندگار در چهره‌اش دوید.
کمی زمان برد تا به خودش مسلط شود و بعد گفت: «انگار این یکی از ویژگی‌های التماس‌کننده رازهاست.آیینه می‌تونم موجوداتِ پنهانی رو که توی اعماقِ تاریک کمین کردن حس کنم، و همین‌طور می‌تونم حس کنم که‌علومِ دنیای واقعی توی یه پردهٔ ضخیم پیچیده شده. اون‌سوی این پرده، چشم‌های بی‌احساسی دارن ما رو تماشا می‌کنن...»
حرفش که تمام شد، آستا به نفس‌نفس افتاد. لومیان صبورانه منتظر ماند تا جادوگرِ قلابی نفسش جا بیاید. حدود یک‌گردشگرا دقیقه بعد، آستا نفسش را بیرون داد و گفت: «توی محلهٔ بازار و محله رصدخانه مشکلی نیست، اما توی تریرِ زیرزمینی،ربوده اغلب می‌تونم انتهای بعضی مسیرها رو حس کنم. توی جاهایی که نمی‌تونم ببینم، یه موجودی بهم اشاره می‌کنه که نزدیک‌تر برم.
«نمی‌دونم اگه واقعاً قدم‌سفید به اون تاریکی می‌ذاشتم‌دچارِ چه بلایی سرم می‌اومد.»
«عجب حسگرِ رازآلودِ خوبی...» لومیان در دل دیدِ روحیِ‌جادوگرِ شکارچی‌اش را مسخره کرد و در عین حال حس‌محله کرد التماس‌کننده رازها آن‌قدرها هم که آستا می‌گفت بی‌مصرف نیست.
آستا ادامه داد: «گاهی وقتا، وقتی می‌بینم گردشگرا با شمع‌های سفید وارد دخمه‌ها می‌شن، دچارِ این‌فکر توهمات می‌شم. فکر می‌کنم این یه آیینه که با یه موجودِ پنهان پیوندِ جادویی برقرار می‌کنه‌خورد و از گردشگرا در برابرِ بلعیده شدن توسطِ تاریکی یا ربوده شدن به دستِ مرده‌ها محافظت می‌کنه.»
لومیان جا‌رازآلودِ خورد و در‌روحیِ دل آهی کشید.
از نظرِ علومِ غریبه،سفید التماس‌کننده رازها خیلی قدرتمنده...دچارِ فقط توی مبارزه مهارتی ندارن...
از حرف‌های آستا، لومیان گمان برد که بردنِ شمعِ‌جادوگرِ سفیدِ روشن به داخلِ دخمه‌ها واقعاً آیینی است که به‌رصدخانه بازدیدکنندگان اجازه می‌دهد از خطراتِ پنهانِ آنجا در امان بمانند.
مدیرانِ آرامگاه احتمالاً این را می‌دانستند، اما برای کسبِ‌سفید سود، نه‌تنها سکوت کرده بودند بلکه مقاماتِ بالاتر را‌آیینه تشویق می‌کردند تا دخمه‌ها را به‌عنوان جاذبه‌ای گردشگری تبلیغ کنند.
لومیان شکایتِ همیشگیِ خواهرش‌دیدِ اورور را به یاد آورد:عین «پول آدما رو عوض می‌کنه.»
نمی‌دونم توی ردهٔ پایین، کدومشون می‌تونه آدم‌می‌شن رو بیشتر عوض کنه: معجون‌ها، عطیه‌ها یا پول...پنهان لومیان با لحنی تمسخرآمیز در دل زمزمه کرد.
سپس از آستا پرسید:نفس‌نفس «توی تاریکیِ محلهٔ بازار‌ماند خطرِ کمین‌کرده‌ای حس کردی؟»
چهرهٔ آستا دگرگون شد و با لحنی‌گردشگرا جدی جواب داد: «جرئت نمی‌کنم به اون‌توهمات خونهٔ سوخته توی بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده نزدیک بشم.»
در حاشیهٔ بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده، نزدیکِ خیابانِ روپوش‌سفیدها، خانه‌ای سوخته‌حال و خالی از سکنه قرار داشت. نمایندگانِ مجلسِ این محله‌گردشگرا مدت‌ها بود که خواستارِ آن با لو پتی تریریان شده بودند.
همان موقع بود‌شمع‌های که بالاخره صدای‌دخمه‌ها قاروقورِ شکمش را شنید.
تخریب و تبدیلش به یک ساختمانِ تجاری، اما به دلایلی،قلابی این پیشنهاد هرگز به دستورِ کارِ شهرداری نرسید. حتی پس‌مشکلی از یک دهه، آن منظرهٔ زشتِ شش‌طبقه همچنان پابرجا بود.
امروز صبح که از اونجا‌وقتی رد شدم چیزی حس نکردم... لومیان‌دخمه‌ها برگشت و به سمتِ در رفت.
«بازم بهت‌رازآلودِ سر می‌زنم.دیدِ امیدوارم ناامیدم نکنی.»
آستا که حالا‌شمع‌های زخمِ شانه‌اش باندپیچی شده‌می‌شن بود، لبخندی چاپلوسانه زد.
«خیالت راحت‌حرفش باشه، جوابی‌نفس‌نفس برات پیدا می‌کنم.»
لومیان پس از خروج از اتاقِ آستا، ناگهان بر سرعتِ قدم‌هایش‌دخمه‌ها افزود. در یک چشم‌برهم‌زدن، در سایهٔ پله‌هایی که به پشت‌بام می‌رفت‌جادویی پناه گرفت و در سکوت به درِ چوبیِ محکم بسته‌شده چشم دوخت.
نزدیک به نیم ساعت بعد، وقتی مطمئن‌مسخره شد هیچ‌چیز غیرعادی نیست، همراه با روزنامهٔ‌بی‌مصرف لو پتی تریریان به‌آرامی از پله‌ها پایین رفت.
همان موقع بود‌شمع‌های که بالاخره صدای‌دخمه‌ها قاروقورِ شکمش را شنید.
لومیان با نگاه به سنگرِ موقتیِ ساخته‌شده از سنگ، کندهٔ درخت، تخته‌سنگ‌های‌بیاید گِلی و خرت‌وپرت‌های دیگر که شکافِ باریکی برای عبور داشت، نانواییِ آن‌زیرزمینی نزدیکی را دید و سه لیس برای خریدِ نیم کیلو کروسان خرج کرد.
او همچنین نوشابهٔ‌گاهی آب‌میوهٔ مخصوصِ تریر‌می‌بینم را امتحان کرد.
مایعِ جوشان می‌چرخید و شربتِ انگورِ‌شکارچی‌اش فرنگی مانندِ ابر در آن پخش می‌شد.می‌گفت این معجون ۱۳ کوپه برایش آب خورد.
اگر بطریِ نوشابه‌شمع‌های را پس می‌داد، می‌توانست‌می‌شن ۳ کوپه پس بگیرد.
...
خیابانِ هرج‌ومرج، مسافرخانهٔ خروسِ زرین.
پیش از آنکه لومیان بتواند‌روحیِ واردِ میخانهٔ زیرزمین شود، سروصدا‌حال و همهمه به گوشش رسید.
کمی از ساعتِ نُه گذشته بود و نزدیک به بیست نفر در‌می‌کنم آن فضای دنج چپیده بودند. آن‌ها یا پشتِ پیشخوان نشسته بودند یا دورِ‌مرده‌ها چند میزِ گِردِ کوچک جمع شده و تمامِ حواسشان به متصدیِ بار بود.
متصدیِ بارِ خوش‌تیپ با موهای‌افتاد دم‌اسبی، داشت دستگاهِ روی پیشخوان را‌نفسش برای مشتریِ مردِ ناآشنایی توضیح می‌داد.
«به این‌ادامه می‌گن دستگاهِ احمق‌سنج.وقتی هوشت رو می‌سنجِه.
«می‌خوای امتحانش کنی؟»
مردی که ژاکتِ تیره به‌وارد تن داشت، انگار کنجکاو شده بود‌فکر و پرسید: «چطوری باید امتحان کنم؟»
متصدیِ بار با‌تمام چهره‌ای جدی به لولهٔ‌منتظر لاستیکیِ بیرون‌زده اشاره کرد.
«اینجا فوت کن‌گاهی تا توی شیشهٔ‌می‌بینم بالایی حباب درست بشه.
«تواناییت توی درست کردنِ‌دیدِ حباب و اندازه‌شون، نتیجهٔ‌کرد نهاییِ آزمایش رو مشخص می‌کنه.»
مرد بی‌درنگ شلنگِ‌شمع‌های لاستیکی را برداشت و‌می‌شن در آن فوت کرد.
همین‌که حباب‌های سبزِ روشن از شیشهٔ بالای دستگاه‌ماند بیرون زد، همهٔ افرادِ داخلِ میخانه از جا پریدند،بازار دیوانه‌وار دست زدند و فریاد کشیدند: «خوش اومدی، احمق!»
مرد لحظه‌ای گیج ماند و‌وقتی بعد تازه شوخی را گرفت.وارد صورتش از خجالت سرخ شد.
نگاهِ تندی به متصدیِ بار و مشتریانِ پرسروصدا انداخت، اما خشمش‌رازها را فروخورد و زیرِ لب گفت: «جالبه. این شوخی واقعاً حرف‌سفید نداره. فردا چند تا از دوستام رو میارم تا امتحانش کنن.»
لومیان در دل پوزخند زد: دوستا به همین درد‌توهمات می‌خورن دیگه؟ چهارپایه‌ای جلو کشید و نشست. به متصدیِ‌برقرار بار گفت: «همون همیشگی رو بده—یه لیوان آبسنتِ رازیانه.»
متصدیِ بار نیشش باز شد و گفت: «این یکی مهمونِ من.نفسش دستگاهت فوق‌العاده‌ست. خبرِ قدرت‌های رازآلودش همه‌جا پیچیده و مردم مخصوصاً میان‌اما تا از نزدیک ببیننش. از اون موقع کاروکاسبیم دو برابر شده.
«راستی، من پاوار نیسون هستم،وقتی صاحبِ این میخانه و یه‌وارد نقاشِ تازه‌کار. چی صدات کنم؟»
لومیان با همان‌خوبی لبخندِ روی لبش‌شکارچی‌اش جواب داد: «سیِل.»
تفاوتِ میانِ تریری‌ها‌شمع‌های و روستاییانِ کوردو‌دخمه‌ها را به چشم می‌دید.
در کوردو، هرکس قربانیِ چنین شوخی‌ای می‌شد، در پیِ انتقام‌قلابی برمی‌آمد. اما تریری‌ها از پیدا کردنِ «قربانیانِ» تازه و تماشای‌مشکلی به دام افتادنشان لذت می‌بردند تا از بارِ خجالتِ خودشان بکاهند.
«مغزِ تیزی داری. توی شوخی کردن از‌گردشگرا خیلی از تریری‌ها بهتری.» برای پاوار نیسون، متصدیِ‌می‌شم بومیِ میخانه، این ستایشی بزرگ به شمار می‌رفت.
لیوانی باریک و پر از‌روحیِ مایعِ سبزِ روشن و توهم‌زا‌حال را به سمتِ لومیان سُر داد.
لومیان جرعه‌ای از آبسنت نوشید و از‌می‌شن تلخیِ ملایمی که حواسش را بیدار می‌کرد و‌پنهان به او حسِ زنده بودن می‌داد، لذت برد.
چشمانش را بست و پیش از آنکه حرفی بزند، غرقِ این‌نفسش حس شد. سپس پرسید: «چند تا از دوستام پیش از من‌اما رسیدن تریر، اما راهِ ارتباطی باهاشون ندارم. راهی هست که پیداشون کنم؟»
پاوار نیسون‌ادامه لیوانی را دستمال‌وقتی کشید و گفت:
«اگه پولداری، توی روزنامهٔ ژورنال دو تریر آگهی بده. اگه نیستی، یه جایزه‌بگیر یا‌بی‌مصرف دلالِ اطلاعات استخدام کن ببین کار رو قبول می‌کنن یا نه. اگه هم بی‌پولی،می‌شم برگرد تو اتاقت و بخواب. شاید یه روز توی خیابون اتفاقی به دوستات برخوردی.»
«کسی رو پیشنهاد می‌کنی؟ یه جایزه‌بگیر یا دلالِ اطلاعاتِ قابل‌اعتماد؟» لومیان فعلاً بی‌پول نبود و چه‌بسا‌پیوندِ هر لحظه «کمک‌هزینه‌ای» از نیکوکاری دست‌ودلباز به دستش می‌رسید، اما آگهی دادن در روزنامه از توانش‌غریبه خارج بود. این کار دست‌کم ۳۰۰۰ ورل‌دور خرج برمی‌داشت. نشریاتِ کوچک‌تر شاید ارزان‌تر بودند، اما فایده‌ای نداشتند.
گذشته از این، نمی‌توانست خطر کند‌صبورانه و با آگهی دادن در روزنامه، گیوم‌حدود بنه و مادام پوآلیس را هشیار کند.
پاوار سر تکان داد و گفت: «آنتونی‌گردشگرا رید توی اتاقِ ۵ طبقهٔ سومِ هتل‌توهمات زندگی می‌کنه. می‌تونی فردا بهش سر بزنی.
«یه نظامیِ بازنشسته‌ست‌خوبی که دلالِ اطلاعات‌شکارچی‌اش شده. خیلی هم قابل‌اعتماده.»
لومیان شمارهٔ اتاق و نامِ مرد را به خاطر سپرد.می‌شم آبسنت را برداشت، آن را به‌آرامی در لیوان چرخاند و‌بلعیده سپس به نشانهٔ احترام به متصدیِ بار، لیوانش را بالا برد.
...
لومیان به‌محضِ بازگشت به‌وقتا اتاقِ ۲۰۷، وقتش را‌شمع‌های به استراحت تلف نکرد.
پرده‌های مندرس را کشید‌دیدِ و در آن فضای تنگ،عین رقصِ احضار را اجرا کرد.
هدفش این بود که ببیند در مسافرخانهٔ خروسِ زرین و‌می‌شم خیابانِ هرج‌ومرج چه موجوداتِ عجیبی را می‌تواند به سوی خود‌بلعیده بکشاند، تا برای حملات، تعقیب‌گری‌ها یا کمین‌های احتمالیِ آینده آماده شود.
به گفتهٔ آستا، گذشته از آن ساختمانِ سوخته، هیچ مکانِ خطرناکِ دیگری در محلهٔ بازار وجود نداشت. از‌محله این‌ها گذشته، آنجا فاصلهٔ زیادی با خیابانِ هرج‌ومرج داشت و بعید بود تحت‌تأثیرِ موجودی معادلِ ردهٔ ۹ یعنی‌نزدیک‌تر رقصنده قرار بگیرد. هرچه بود، اینجا ویرانه‌های دهکدهٔ کوردو نبود که قدرتِ ناگزیری در همه‌جای آن رخنه کرده باشد.
با چشم‌پوشی از موجوداتِ خطرناک‌تر و آن‌هایی که رقصنده‌ها قادر به جذبشان نبودند، لومیان بر این باور بود که حتی‌پنهان اگر موجوداتِ عجیبِ احضارشده از خودش هم قوی‌تر باشند، باز هم بعید است بتوانند گزندی به او برسانند. نشانِ آبی‌مایل‌به‌سیاهِ‌مبارزه آن وجودِ عظیم و نقشِ خارِ سیاه که از ناگزیری سرچشمه می‌گرفت، برای بازداشتنِ آن‌ها از هرگونه اقدامِ نسنجیده کفایت می‌کرد.
در میانِ رقصی که میانِ جنون و اعوجاج‌کرد در نوسان بود، نیروی روحیِ لومیان با قدرتِ برانگیختهٔ‌وقتا طبیعت درآمیخت و پنهانی به هر سو گسترش یافت.
طولی نکشید که نگاه‌های خیره‌ای را‌دخمه‌ها روی خود احساس کرد. چندین پیکرِ نیمه‌شفاف‌آیینه و تار در فضای اتاق شناور شدند.
برخی شبیهِ انسان بودند؛ گویی وسواس‌های فکریِ به‌جامانده پس از‌قلابی مرگ باشند. برخی دیگر ظاهری عجیب‌الخلقه داشتند، شبیهِ بطری یا کوفته‌های‌نیست روی‌هم‌چیده‌شده، که چه‌بسا از عالمِ ارواحِ متناظر با آنجا سرچشمه می‌گرفتند.
لومیان هیچ‌یک از آن‌ها‌وقتا را نمی‌شناخت و نمی‌توانست ویژگی‌ها‌سفید یا توانایی‌هایشان را تشخیص دهد.
در همان لحظه،خوبی پیکری از میانِ‌شکارچی‌اش پرده‌های مندرس بیرون آمد.
زنی بود کمی نیمه‌شفاف، با موهای بلندِ فیروزه‌ای که با برگ‌های سبز در هم آمیخته‌پنهان بود؛ برگ‌هایی که بدنش را می‌پوشاندند و بخش‌های حساسش را پنهان می‌کردند. باقیِ پوستِ روشن‌نظرِ و لطیفش برهنه بود و قلب را به تپش می‌انداخت و تخیل را شعله‌ور می‌کرد.
با چشمانی به رنگِ سبزِ زمردی، لب‌هایی سرخ و‌جادوگرِ چهره‌ای بی‌نقص و فریبنده، تنها یک نگاهش کافی بود‌محله تا هیجانی وصف‌ناپذیر را در وجودِ لومیان بیدار کند.