چپتر 473: تضعیفِ فساد
0ژنا به‌تموم لومیان زمزمه‌هوشیار کرد: «خوب شدی.»
بلند حرف نمی‌زد، مبادا همراهش را بیازارد و دوباره باعثِ همان جهش‌انگار شود. افزون بر این، می‌ترسید توجهِ غولِ شوم را جلب کند؛ غولی‌روشناییِ که در دود و باران پوشیده شده و به‌سختی به چشم می‌آمد.
لومیان به چشمانِ ژنا خیره‌نفر شد و از انعکاسِ تصویرش‌گویی فهمید به حالتِ عادی برگشته است.
ناخودآگاه جواب داد: «این یعنی آیینِ‌پایانِ مهمان‌خانه که کافرا با استفاده از‌دوازده من به‌عنوانِ الگو اجراش می‌کردن، تموم شده...»
لومیان ناگهان هوشیار‌ناگهان شد و نگاهی‌اطراف به اطراف انداخت.
با پایانِ آیینِ مهمان‌خانه، انتظار‌نگهبانانِ داشت برکت‌یافتگانِ خدایانِ پلید از‌خود دوازده اتاقِ دیگر سر برسند.
نگاهش روی محوطه‌ای غیرعادی متمرکز شد‌آن‌سو که با آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ فرش‌سنگی شده بود و بر منظره تسلط داشت.
این محوطه گسترده بود و تمامِ میدانِ دیدِ لومیان‌برکت‌یافتگانِ را پر می‌کرد، جز آنجا که به شهرِ بزرگِ دوردست‌غیرعادی و پیکرِ غول‌آسای میانِ هوای متلاطم می‌رسید و متوقف می‌شد.
در سراسرِ چشم‌اندازش، ستون‌های سنگیِ خاکستری‌سفید هر ۲۰ تا ۳۰ متر به چشم‌پلید می‌خوردند؛ برخی پابرجا و برخی فروریخته. این ستون‌ها که پهنایشان به اندازهٔ آغوشِ‌کم‌رنگ سه تا چهار نفر می‌رسید، دیدِ لومیان و ژنا را به آن‌سو می‌بستند.
آسمانِ بالا که گویی بر دوشِ این نگهبانانِ سنگی‌عجیبی استوار بود، شفافیتِ عجیبی به خود گرفت؛ انگار آتشی نامرئی‌غیرمسلح در سکوت زبانه می‌کشید که با چشمِ غیرمسلح دیده نمی‌شد.
تابشِ حاصل از آن، روشناییِ وهم‌آوری می‌پراکند، شبیه به غروبِ خورشید‌دوشِ در میدانِ نبردی ویران. لومیان با اینکه دیدِ تاریکی نداشت، می‌توانست‌سکوت محیطِ اطرافش را بی‌آنکه گلولهٔ آتشینِ سرخی احضار کند، به‌روشنی ببیند.
اثری از مادام‌نگاهی پوآلیس و دیگر‌پایانِ برکت‌یافتگانِ خدایانِ پلید ندید.
بلند با خودش گفت: «یعنی ساکنای مهمان‌خانه‌انداخت وارد نشدن؟ یا تو جاهای مختلف پخش شدن‌اتاقِ و هر کدوم یه جای تصادفی فرود اومدن؟»
بی‌آنکه آشفته شود، نگاهش را‌نگهبانانِ برگرداند، به این امید که‌خود ژنا اطلاعاتِ مفیدی داشته باشد.
هرچند ژنا با مفهومِ‌چهار «تصادفی» ناآشنا بود، اما‌آسمانِ منظورِ لومیان را فهمید.
بی‌آنکه بیشتر در این‌اطراف راز کاوش کند، به‌داشت سراغِ مسئلهٔ مهم‌تری رفت.
«حالا باید چیکار کنیم؟»
در همان‌بالا حال، ژنا‌دوشِ متوجهِ نکته‌ای شد.
مهمان‌خانه با استفاده از سیِل به‌عنوانِ الگو ساخته شده... بر اساسِ دانشِ علومِ غریبهٔ مربوط به نفرینِ دیوبانو، ممکنه سیِل برکت‌یافتهٔ یه‌سکوت خدای پلید رو تو وجودش پنهان کرده باشه؟ اوه... انگار قبلاً گفته بود که مهرِ آقای ابله رو تنشه، و اونی که مهروموم‌بی‌آنکه شده برکت‌یافتهٔ یه خدای پلیده؟ یعنی این تغییرشکل در واقع شبیه به اثراتِ یه نفرین بود، اما به خاطرِ مهروموم، عواقبِ جدی‌ای نداشت؟
چیکار کنیم؟ لومیان صحنهٔ پرآشوبِ پیشِ رویش را‌داشت سبک‌سنگین کرد: غولی غول‌آسا و تار در میانِ‌نگاهش دود، باران، رعدوبرق و شعله‌های آتش. خندید و گفت:
«فعلاً باید بینِ‌ناگهان خودمون و اون‌اطراف غول فاصله بندازیم.»
«تو مسیرِ مخالفِ شهر می‌ریم، یه مخفیگاهِ امن‌شفافیتِ پیدا می‌کنیم و می‌بینیم چه اتفاقی می‌افته. هدفمون‌زبانه اینه که سریع یه راهِ خروج پیدا کنیم.»
با وجودِ احساسِ کششی غیرعادی به سمتِ غول و شهر، لومیان توانست مقاومت کند. دیگر‌شفافیتِ اسیرِ آن جاذبهٔ شدیدی نبود که پیش‌تر گرفتارش کرده بود؛ چرا که اکنون دیگر سطحِ‌حاصل فرشته را نداشت. عقلانیت چیره شد و او با دقت خطرات و منافع را سنجید.
غول که بی‌شک ماهیتی خداگونه داشت، ظاهراً در وضعیتِ جنون به سر‌دوازده می‌برد. لومیان که توطئه‌گرِ ردهٔ ۶ بود، نمی‌توانست بی‌گدار به آن نزدیک‌کم‌رنگ شود. تنها یک نگاه کافی بود تا مهارش را از دست بدهد!
شهر که احتمالاً همان تریرِ دورانِ چهارم بود، خطراتِ خاصِ خودش را داشت؛ خطراتی که حتی نیمه‌خدایان را هم به‌محوطه‌ای کامِ مرگ می‌کشاند، با موجوداتِ نامردهٔ احتمالی و فسادی شبیه به استخوان‌های کهنه. لومیان مهرومومِ آقای ابله و هالهٔ امپراتور خون‌پیکرِ آلیستا تودور را داشت، اما نمی‌توانست مانندِ زمانِ بازگشت به دهکدهٔ کوردو پیش از فساد، احساسِ آرامش، بی‌خیالی و بی‌باکی کند.
اگر با چنین خیالی واردِ تریرِ دورانِ چهارم‌شفافیتِ می‌شد، چه‌بسا در یک چشم‌به‌هم‌زدن به هیولایی بی‌عقل و‌می‌کشید سرگردان تبدیل می‌شد که فرشته‌ای درونش مهروموم شده بود.
با این فکر، لومیان برگشت و در میانِ‌آسمانِ هوای متغیر، در مسیرِ مخالفِ پیکرِ غول و‌عجیبی دور از آن شهرِ باشکوه پا به فرار گذاشت.
باید بینِ خودش و آن تهدیدِ شوم فاصله‌ای‌داشت می‌انداخت. هیچ‌کس نمی‌توانست پیش‌بینی کند که آیا آن‌نگاهش موجودِ عظیم‌الجثه صدایی از خود درمی‌آورد یا نه!
صداهای مهارنشدهٔ فرابشرانِ ردهٔ‌هوشیار بالا، خطرِ بزرگی برای فرابشرانِ‌انتظار ردهٔ میانی به شمار می‌رفت.
ژنا به سیِلِ باتجربه اعتماد کرد و با چابکی به دنبالش رفت.انگار آن‌ها از میانِ ستون‌های سنگیِ خاکستری‌سفید که برخی پابرجا و برخی ویران بودند‌وهم‌آوری گذشتند و بیشتر در محوطهٔ فرش‌شده با آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ پیش رفتند.
لومیان در حینِ‌آغوشِ دویدن، گرهِ کوچکی‌آن‌سو بر ابرو انداخت.
پس از نبردِ سنگین در عالمِ نقاشی و چندین بار پیمایش دنیای‌دوازده ارواح، به‌خوبی حس می‌کرد که نیروی روحی‌اش به‌شدت تحلیل رفته است. با‌کم‌رنگ خود فکر کرد اگر حادثهٔ دیگری رخ دهد، تا کِی می‌تواند دوام بیاورد.
لومیان در حینِ دویدن با خود اندیشید: باید یه‌انتظار راهی برای پر کردنِ نیروی روحی‌ام پیدا کنم... تو دنیای‌روی واقعی الان نیمه‌شبه. یعنی باید تا ۶ صبح مخفی بمونم؟
...
در محلهٔ بازارِ بدلی روی‌نفر سطحِ زمین، بارانِ سیل‌آسا بر‌گویی سرِ سرافین و دیگر «اتاق‌ها» فرومی‌ریخت.
آن‌ها در خیابانِ روبه‌روی تالارِ‌انداخت رقصِ نسیم ایستاده بودند و‌خدایانِ سینه‌هایشان با رنگ‌های گوناگون می‌درخشید.
یکی‌یکی، پیکره‌هایی ظاهر شدند، خلأ را شکافتند و به درونِ‌داشت تاریکیِ عمیق فرود آمدند. آن‌ها واردِ دروازهٔ سیاه و آهنی شدند‌غیرعادی که در اعماقِ سایه‌ها با خون و زنگار آلوده شده بود.
سرافین به این صحنهٔ فراواقعی خیره شد، چشمانِ خالی‌عجیبی و حالتِ خشکِ چهره‌اش ناگهان غرق در اندوه شد.چشمِ آبِ باران موهای بلند و قهوه‌ای‌اش را خیس کرد.
در کنارش، چهرهٔ گابریل از شادی‌آن‌سو می‌درخشید و با لحنی غیردنیایی گفت: «تموم‌سنگی شد؟ می‌تونیم برای همیشه با هم باشیم؟»
چهرهٔ باران‌خوردهٔ سرافین در هم رفت.پایانِ به گابریل دستور داد: «از اینجا‌دوازده برو و از من دور بمون!»
گابریل با گیجی پرسید: «چرا؟»
نقشِ سرافین به‌عنوانِ اتاقِ مهمان‌خانه به‌سنگی پایان رسیده بود. دیگر نباید چیزِ‌انگار دیگری در کار می‌بود، مگر نه؟
هیولا می‌توانست‌اندازهٔ زندگیِ عادی‌اش را‌نفر از سر بگیرد.
سرافین با درد به زبان‌انداخت آورد: «با رفتنِ مستأجرها، اتاق‌های‌خدایانِ مهمان‌خانه دیگه هیچ ارزشی ندارن...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، جفتی بالِ‌پایانِ شفافِ سنجاقک‌مانند که چشمانی باز و سرد روی‌دیگر آن‌ها نقش بسته بود، از پشتش بیرون زد.
در سکوت، پیکرِ سرافین از هم پاشید. پیراهنِ خیسِ آبی‌لاجوردی‌اش تکیه‌گاهش را از‌آتشی دست داد و روی زمین افتاد. هر تکه از گوشت و خونِ درهم‌پیچیده‌ای‌می‌پراکند که آن را پوشانده بود، بال‌هایی رؤیایی شبیهِ سنجاقک و نقش‌هایی چشم‌مانند داشت.
سرِ سرافین نسبتاً سالم مانده بود. در محاصرهٔ سنجاقک‌های‌بالا خونی، چند خوشهٔ گندم و قارچ از صورتش جوانه‌گرفت زد. قطراتِ باران به صورتش می‌خوردند و پایین می‌لغزیدند.
دهانش را باز کرد،اطراف گویی به جهانی دیگر راه‌برکت‌یافتگانِ داشت، و صدایش گوش‌خراش شد.
«ما عطیه‌گرفته نیستیم، کارِ پری‌هاست!
«برو!»
گابریل با نگاهی خالی به سرافین خیره شد،آسمانِ ترکیبی از سنجاقک‌های خونی و یک سر. اندوهی‌عجیبی وصف‌ناپذیر بر چهرهٔ خالی و سردش نقش بست.
در میانِ بارانِ سیل‌آسا و‌انداخت نورِ خورشید، غریزی چند قدم در‌پلید جهتِ مخالف برداشت و سپس ایستاد.
نمایشنامه‌نویس چرخید‌تموم و به‌سوی‌هوشیار سرافین برگشت.
لبخندی ملایم‌بالا بر گوشهٔ‌دوشِ لبانش نقش بست.
«یادم رفته بود. من‌چهار همین الانش هم یه‌آسمانِ هیولام. کجا می‌تونم برم؟
«ممنونم که‌هوشیار آخرِ سر گذاشتی‌انداخت خودم فرار کنم.»
گابریل در حینِ حرف زدن‌نگاهی خم شد و زانوهایش را‌داشت روی زمین و گودال‌های آب گذاشت.
بازوانش سنجاقک‌های خونیِ بی‌شمار و سرِ دست‌وپا زنِ سرافین‌عجیبی را در آغوش گرفت و بوسه‌ای عمیق بر لبانی‌چشمِ که با خوشه‌های گندم و قارچ پوشیده شده بود، کاشت.
تاپ! تاپ! تاپ! سنجاقک‌های خونی با بال‌هایشان‌می‌بستند گوشتِ او را بریدند، به درونِ بدنش‌استوار نقب زدند و نیروی حیاتش را مکیدند.
او به بوسه‌اش ادامه داد.
قطراتِ باران بر آن‌ها می‌بارید.
طولی نکشید که بال‌های نیمه‌شفاف‌نگهبانانِ و رؤیایی از پشتِ گابریل بیرون‌گرفت زد که به خون آغشته بود.
در میانِ صداهای مورمورکنندهٔ جویدن، بدنِ‌آن‌سو گابریل فروریخت و ذوب شد، و سرِ‌سنگی سرافین نیز به همین سرنوشت دچار شد.
در میانِ خونی که به راه افتاده بود، سنجاقک‌هایی عجیب‌شکل‌خدایانِ با بال‌های نیمه‌شفاف که شبیهِ کوفته‌های گوشتی بودند، به هوا‌متمرکز برخاستند و همچون آتش‌بازیِ درخشانی در دلِ توفان به نظر می‌رسیدند.
ناگهان، نورِ سوزانِ خورشید فرود‌نگاهی آمد و آن منطقه و‌داشت بدن‌های غیرعادی را در خود بلعید.
در فاصلهٔ نه‌چندان دور، آنگولم،نگهبانانِ والانتن و ایمره هماهنگ بازوانشان‌خود را از هم باز کردند.
پس از بازگشت به کلیسای سنت روبر، از آیین در امان‌دوشِ ماندند و دیگر در عالمِ نقاشی نبودند. آن‌ها سرِ جای خود ماندند‌زبانه و وقتی اوضاع آرام شد، به‌سوی تالارِ رقصِ نسیم به راه افتادند.
...
محلهٔ اِراست، صومعهٔ قلبِ مقدس.
توفان‌ها و آذرخش‌ها خورشیدِ طلایی‌نگهبانانِ را پوشانده بودند، اما فعلاً نمی‌توانستند‌گرفت جلوی نفوذِ نورِ خورشید را بگیرند.
این باعث شد ورودیِ تالارِ رقصِ نسیم تار شود و بلرزد،دوشِ با این حال پابرجا ماند. عالمِ نقاشی که با سطح جایگزین شده‌زبانه بود رفته‌رفته اثیری شد و به بازگشت به دیوارِ سنگی نزدیک‌تر گشت.
پس از آنکه خانمِ شعبده‌باز و‌پایانِ خانمِ عدالت از هجومِ نورِ خورشید گریختند،اتاقِ فهمیدند ردِ بانو ماه را گم کرده‌اند.
چشمانِ اولی‌تموم با ستارگانی‌هوشیار درخشان برق زد.
طولی نکشید‌بالا که سایهٔ بانو‌نگهبانانِ ماه را «دید».
برکت‌یافتهٔ خدای پلید خود را پنهان‌آن‌سو نکرد و به‌زور واردِ تاریکیِ ناپایدار‌نگهبانانِ و دروازهٔ مرموز، وهم‌آلود و آهنی‌رنگ شد.
با درخششِ نورِ ستاره، دارندگانِ کارتِ‌پایانِ آرکانای اعظم، خانمِ شعبده‌باز و خانمِ‌دوازده عدالت، به بیرونِ تالارِ رقصِ نسیم رسیدند.
آن دو تردید‌ناگهان کردند، نامطمئن از اینکه‌انداخت تعقیبش کنند یا نه.
در آن لحظه، خانمِ عدالت‌نگهبانانِ به‌آرامی گفت: «حس می‌کنم جاذبه‌خود و فراخوانِ زیرزمین برام ضعیف‌تر شده...»
تردیدشان از این واقعیت نشئت می‌گرفت که نفوذ به اعماقِ‌گویی زیرزمین و ورود به تریرِ دورانِ چهارم، آن‌ها را در‌آتشی معرضِ فسادی عظیم و به‌طور غیرعادی هولناک برای نیمه‌خدایان قرار می‌داد.
کافران اهمیتی نمی‌دادند. آن‌ها در اصل دیوانه شده بودند. در‌خدایانِ بدترین حالت، جنونشان پیچیده‌تر و کامل‌تر می‌شد، اما این دو‌متمرکز چاره‌ای نداشتند جز اینکه این مسئله را در نظر بگیرند.
خانمِ شعبده‌باز‌تموم با تعجب پرسید:نگاهی «فساد ضعیف‌تر شده؟»
تا جایی که او‌دوشِ می‌دانست، تنها دو نفر‌شفافیتِ می‌توانستند باعثِ این پدیده شوند:
یکی آقای ابله یا تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین‌بالا بود. وی می‌توانست با تقویتِ موقتِ قدرتِ مهروموم، فسادهای گوناگون‌انگار در تریرِ دورانِ چهارم را مهار کرده و کاهش دهد.
دیگری ایزدی بود که درکِ اولیه‌ای از بزرگ‌ترین ناهنجاریِ زیرزمین به دست آورده‌اتاقِ بود: «سروری که همه‌چیز را آفرید، خدای قادرِ مطلق و دانای کل، سروری‌بود که پشتِ پردهٔ سایه‌ها فرمان می‌راند، فرمانروای عالمِ ذهن، و سرشتِ تباهِ همهٔ جانداران.»