چپتر 52: ورود به ویرانه‌ها
0«همه‌ش تقصیرِ توئه!
«همه‌ش تقصیرِ توئه!
«لعنت بهت!
«حرام‌زاده!»
مشت‌های گیوم بنه مدام هوا‌علومِ را می‌شکافت و خشمش بر‌نگهداری سرِ موجودی ظاهراً نامرئی زبانه می‌کشید.
چهره‌اش از کینه در هم‌جواب رفته بود و هیچ تلاشی‌نمی‌ذاره برای پنهان کردنِ احساساتش نمی‌کرد.
اورور چشمانش را باریک کرد‌علومِ و به کاغذِ سفید اشاره کرد‌حتی تا آن حوالی را بررسی کند.
اما آنجا‌داریژ هیچ‌چیز نبود،می‌کرد جز هوای خالی.
لومیان با کلافگی نوچی کرد‌علومِ و گفت: «مدتیه بدجوری تنش‌نگهداری می‌خاره. داره کی رو مقصر می‌دونه؟»
اورور سر تکان داد و با لحنی عادی جواب داد: «شاید یه اسقفه که جلوش رو‌دست گرفته و نمی‌ذاره تو رده بالا بره و قدرت‌های خارق‌العاده به دست بیاره. یا شایدم یکی فریبش‌به‌عنوانِ داده تا مخفیانه یه موجودِ پنهان رو بپرسته، به این امید که برکت بگیره و قوی‌تر بشه...»
با خود اندیشید که برای او، به‌عنوانِ دستیارِ کشیشِ کلیسای‌نگهداری خورشیدِ فروزانِ ابدی و کشیشی که کلیسای جامعی روستایی را اداره‌رها می‌کند، برقراریِ ارتباط با یک موجودِ پنهان به‌تنهایی کارِ آسانی نیست.
وقتی پای قدرت‌های ماورایی در میان بود، بی‌شک به کلیسای منطقهٔ داریژ رجوع می‌کرد. اشیاءِ علومِ غریبه و کتاب‌های جادوی مرتبط برای نگهداری یا حتی مهروموم شدن به تفتیشِ عقاید تحویل داده می‌شدند. آن‌ها را در کلیسای‌مانندِ جامعِ کوردو رها نمی‌کردند. مهم‌تر از آن، همین که می‌توانست به زبانِ فیساکیِ باستان تسلط داشته باشد، به‌اندازهٔ کافی تحسین‌برانگیز بود. زبان‌هایی مانندِ هرمس و الفی که قادر به احضارِ نیروهای ماورایی بودند، چیزی نبودند که دستیارِ‌گرفت کشیشی مثلِ او با آن‌ها روبه‌رو شود. و اورور، از طریقِ چشمِ رازکاوی، از مدت‌ها پیش دریافته بود که او کسی نیست که تواناییِ روحیِ ذاتی داشته باشد و بتواند ناخواسته پلیدی را به خود جذب کند.
پس، بدونِ «راهنماییِ» شخصی خاص،علومِ کشیش چطور می‌توانست با یک‌نگهداری هستیِ پنهان تماس برقرار کند؟
اورور این احتمال را در نظر گرفت‌اسقفه که گیوم بنه شیءِ رازآلودی به دست‌قدرت‌های آورده و آن را تحویل نداده باشد.
لومیان با‌رجوع شنیدنِ این‌اشیاءِ فکر خندید.
«کشیش نمی‌تونه از اون هستیِ پنهان شاکی باشه؟ اون حتی جرئت‌نگهداری کرد کاری کنه که سنت سیت احساسِ غبن کنه. غیرممکن نیست‌رها که اون هستیِ پنهان رو به خاطرِ فریب دادنش مقصر بدونه.»
لومیان پس از مسخره کردنِ گیوم بنه، با جدیت تحلیل کرد: «داشتم فکر می‌کردم چرا کشیش یهو به تباهی کشیده شد. دو تا مظنون هست.می‌توانست اولیش مادام پوآلیسه. اون مشخصاً خیلی قدرتمنده. چه لویی لوند که تو قصر زایمان کرد، چه اون زنی که تو بیابون بینِ نامردگان بود و‌رازکاوی شک داریم خودش باشه، نشون می‌ده که آدمِ ساده‌ای نیست. اون با مسیرهای غیرعادی و هستی‌های پنهان در ارتباطه. ممکنه اون کشیش رو فریب داده باشه.»
«راستی...»
لومیان به پیشانی‌اش کوبید.
اورور که نمی‌دانست برادرش‌می‌کرد به چه چیزی پی‌کتاب‌های برده، پرسید: «چی شده؟»
لومیان با لحنی جدی جواب داد:غریبه «فکر می‌کنی کشیش تا حالا بچهٔ‌مهروموم مادام پوآلیس رو به دنیا آورده باشه؟»
«...» اورور از اینکه فکر‌جواب کرده بود برادرش در آستانهٔ کشفی‌رده مهم است، غرق در پشیمانی شد.
با تندی گفت: «کی‌اشیاءِ بهت گفته بچهٔ لویی‌جادوی لوند مالِ مادام پوآلیسه؟
«اگه مالِ فرماندار بئوست یا یه هستیِ پنهان باشه‌جادوی چی؟ نه، نه. اگه این‌طور بود، وقتی اون صحنه‌می‌شدند رو دیدی منفجر می‌شدی و به یه هیولا تبدیل می‌شدی.»
«فقط به نظرم مادام پوآلیس تو رابطه‌ش با فرماندار مسلط‌تره.» پیش از آغازِ چرخه، لومیان حس‌تحویل می‌کرد که فرماندار بئوست کمی ضعیف است. او نمی‌توانست پیشخدمت را مهار کند و حواسش به‌به‌اندازهٔ همسرش نبود. وقتی هم با مادام پوآلیس ظاهر می‌شد، همیشه سعی می‌کرد او را راضی نگه دارد.
لومیان در ابتدا فکر می‌کرد‌جواب فرماندار همسرش را بسیار دوست‌نمی‌ذاره دارد، اما حالا حدسِ تازه‌ای داشت.
«فکر می‌کنی فرماندار‌می‌کرد هم یه ابزارِ باروریِ‌کتاب‌های دیگه برای مادام پوآلیسه؟»
اورور پیشانی‌اش را گرفت و گفت: «شاید. دنیای علومِ غریبه‌مرتبط واقعاً افقِ دیدم رو گسترش داده. خیلی از صحنه‌هایی که فقط‌کوردو تو رمان‌ها و تخیلات پیدا می‌شن، به واقعیتی... تحریف‌شده تبدیل شدن...»
پس از کشیدنِ آهی، با خود زمزمه‌کتاب‌های کرد: «انگار بیشتر از یکی دو تا‌تفتیشِ بچه تو قصر به دنیا اومدن. اونا کجان؟»
لومیان لحظه‌ای فکر‌لحنی کرد و گفت‌شاید که هیچ ایده‌ای ندارد.
نفوذ به قصر و جست‌وجو در آن کاملاً منتفی بود. نه بعد‌مهروموم از بلایی که سرِ لویی لوند آمد و اتفاقاتِ بیابان. به هر‌همین قیمتی که بود، اصلاً قصد نداشت دوباره با مادام پوآلیس روبه‌رو شود.
اورور هم همین حس را داشت. پس از برخوردشان‌جادوی با مادام پوآلیس، این خواهر و برادر چیزی جز‌می‌شدند این نمی‌خواستند که به هر قیمتی از او دوری کنند.
کشیش با کلافگی غُرغُر کرد‌علومِ و برای تسکینِ اعصابش جامِ‌نگهداری شرابِ سرخی را سر کشید.
نفسِ بلندی بیرون داد،عادی جامِ بلند را پایین‌جلوش گذاشت و به‌سوی تخت رفت.
تا زمانی که تنفسِ کشیش آرام نشد و به نظر نرسید که به خواب‌تفتیشِ رفته است، لومیان صبر کرد و سپس با تمسخر گفت: «نگاش کن، چه زود‌باستان کپید. چی شد، قرارِ نیمه‌شب با معشوقه‌ش نداره؟ اوه، تو خلوتِ خودشم سیگار نمی‌کشه.»
این موضوع از نبودِ‌می‌کرد جعبه‌سیگار، پیپ و دیگر وسایل‌جادوی در اتاقِ خواب استنباط می‌شد.
اورور خندید و گفت:اشیاءِ «زیاد هم مشروب نمی‌خوره.جادوی همه می‌گن اسوهٔ نجابته.»
او کاغذِ سفید را فرستاد تا اتاقِ خواب‌جلوش را بگردد. چیزی پیدا نکرد و همان‌طور که‌دست دستور گرفته بود برگشت. اورور رو به لومیان کرد.
«تو فقط به‌می‌کرد یه مظنون اشاره‌غریبه کردی. اون یکی چی؟»
لومیان حدسش را به زبان آورد: «اون جغدِ‌کتاب‌های آب‌زیرکاه. همیشه نگاه می‌کنه، هیچ‌وقت کاری نمی‌کنه. شاید همون‌تحویل کشیش رو به میراثِ اون جادوگرِ افسانه‌ای رسونده باشه.»
«هوم.» اورور حس‌می‌کرد کرد احتمالِ این‌غریبه موضوع بسیار بالاست.
لومیان سپس پیشنهاد داد: «اگه‌جواب اون جغده یه بارِ دیگه بیاد‌رده سراغم، می‌گیریمش و ازش بازجویی می‌کنیم.»
اورور پوزخند زد: «مطمئنی‌اشیاءِ می‌تونی از پسِ جغدی‌جادوی که قرن‌ها زندگی کرده بربیای؟»
لومیان چاپلوسیِ خواهرش‌رجوع را کرد: «تو‌علومِ رو دارم، مگه نه؟»
اورور با تمسخر گفت:اشیاءِ «حتی با وجودِ جفتمون‌جادوی هم شانسِ زیادی نداریم.»
«ولی نمی‌تونیم همین‌طور بشینیم و دست روی دست بذاریم. باید‌نمی‌ذاره قبل از اینکه خیلی دیر بشه بفهمیم چه خبره. تا‌فریبش وقتی که تو فرارسیدنِ شبِ دوازدهم دخالت نکنیم، مشکلی پیش نمیاد.»
لومیان به‌سنگینی سر تکان داد.
اورور متوجهِ خستگی‌اش شد و‌اشیاءِ دستش را به‌سوی کاغذِ سفید‌مرتبط که برگشته بود دراز کرد.
«امروز خیلی از دیدِ‌اشیاءِ روحی‌ت استفاده کردی. یکم‌جادوی استراحت کن. فردا ادامه می‌دیم.»
لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «صبح، اصولِ اولیهٔ زبانِ هرمس رو بهت یاد‌خارق‌العاده می‌دم. بعد، بعدازظهر برو پیشِ پییر بری و یه چیزی بنوش. من یواشکی می‌رم تو‌بشه آغلِ گوسفنداش تا ببینم می‌تونم اطلاعاتِ مفیدی از اون سه تا گوسفندش بگیرم یا نه.»
فکر می‌کرد‌رجوع این آسان‌ترین راه‌علومِ برای تحقیق است.
لومیان که همان موقع‌می‌کرد روی پاهایش ایستاده بود‌کتاب‌های پرسید: «این‌کار خیلی خطرناک نیست؟»
اورور با‌رجوع لبخندی به او‌علومِ اطمینان خاطر داد.
«نگران نباش، نمی‌خوام دعوا راه بندازم. فقط‌اسقفه باید به زبانِ هایلندری باهاشون حرف بزنم. نباید‌خارق‌العاده شکِ کسی رو برانگیزه. شاید چیزِ مفیدی بدونن.»
لومیان سر تکان داد.
...
«منم فردا بعدازظهر می‌رم میخانهٔ کهنه.غریبه سعی می‌کنم با اون سه تا‌مهروموم غریبه آشنا بشم. می‌تونن متحدای ارزشمندی باشن.»
البته باید مراقب‌لحنی می‌بود تا هویتشان به‌عنوانِ‌اسقفه فرابشران را فاش نکند.
اورور با‌رجوع نقشهٔ برادرش‌اشیاءِ موافقت کرد: «باشه.»
...
لومیان در اتاقِ خوابِ عالمِ‌علومِ رؤیا که در مِهِ خاکستریِ‌نگهداری کم‌رنگی پوشیده شده بود، بیدار شد.
همان‌طور که انتظار داشت، تمامِ سکه‌های طلا،اسقفه نقره و مسی و همچنین تبر و‌قدرت‌های چهارشاخی که جمع کرده بود، ناپدید شده بودند.
چرخه رؤیا‌رجوع را از نو‌علومِ آغاز کرده بود.
لومیان در حالی که اتاقِ خواب‌علومِ را ترک می‌کرد و به‌سمتِ اتاقِ‌حتی کار می‌رفت، با خودش زمزمه کرد:
دوباره باید جمعشون کنم...؟
کتاب آبی را از روی‌جواب میز برداشت و بی‌هدف ورق زد.رده بسیاری از کلماتش را بریده بودند.
پس واقعاً‌رجوع خودم بودم که‌علومِ درخواستِ کمک فرستادم...؟
دیگر هیچ حسی نسبت به اینکه خودش درخواستِ کمک را فرستاده بود، نداشت. گمان‌شدن می‌کرد اورور در فرستادنِ درخواست راهنمایی‌اش کرده است. هرچه باشد، آن زمان هیچ دانشی‌فیساکیِ از علومِ غریبه نداشت، پس حتماً به نامه‌رسانی مطمئن یا یک پستچی تکیه کرده بود.
...
حالا که حرفش شد، لومیان‌جواب متوجه شد پستچی‌ای که هفته‌ای یک‌رده بار می‌آمد، در جریانِ امور نبود.
با خود فکر کرد احتمالاً مقامات‌غریبه پس از دریافتِ نامه، از ورودِ‌مهروموم آدم‌های عادی به کوردو جلوگیری کرده‌اند.
لومیان برای پیدا کردنِ جعبه‌ای تا نامه را در‌جادوی آن نگه دارد به اطراف نگاه کرد، اما یادش نیامد‌آن‌ها اورور چند وسیلهٔ مشابه در مجموعه‌اش دارد، پس بی‌خیال شد.
طوری لباس پوشید که مانعِ حرکاتش نشود، تبرِ سیاهِ آهنی‌اش را‌حتی برداشت و به‌سوی بیابانِ پر از شکاف به راه افتاد. به‌سمتِ‌نمی‌کردند ویرانه‌هایی رفت که قلهٔ کوهِ سرخِ تیره را احاطه کرده بودند.
لومیان به‌راحتی دو هیولای آشنا را از‌اسقفه پا درآورد. تفنگِ ساچمه‌ای، کیسهٔ پارچه‌ایِ گلوله‌های‌قدرت‌های سربی و سکه‌های جورواجور را به دوش انداخت.
با احتیاط به جلو حرکت کرد و عمداً از‌مرتبط مسیری که قبلاً رفته بود دوری گزید، چرا که‌آن‌ها می‌دانست برای روبه‌رو شدن با هیولای سه‌چهره آماده نیست.
وقتی از میانِ ساختمان‌های فروریخته‌اشیاءِ و مِهِ خاکستریِ رقیق می‌گذشت، لومیان‌نگهداری که پیوسته هوشیار بود، بویی کشید.
بوی خون به مشامش رسید.
پس از کمی فکر، لومیان دزدکی به درونِ سایه‌ها خزید‌نمی‌ذاره و در فضای پنهانی در بالای خانه‌ای نیمه‌ویران مخفی شد‌فریبش و از میانِ شکافِ چند صخره به بیرون چشم دوخت.
در دوردست، در میانِ زمینِ بایر‌غریبه و پر از آوار، تودهٔ گوشتی‌مهروموم را دید که به‌آرامی به‌سمتِ ساختمانی می‌خزید.
گوشت با چربیِ زردِ رنگی‌اشیاءِ آمیخته بود، گویی جانوری زیرِ تخته‌سنگی‌نگهداری در حالِ سقوط لِه شده باشد.
لومیان با خود‌می‌کرد اندیشید چطور باید با‌کتاب‌های چنین هیولایی مقابله کند.
باید سرش رو‌لحنی قطع کنم؟ ولی‌شاید اصلاً سر نداره.
ناگهان، چند طنابِ گوشتیِ سیاهِ‌علومِ تیره از ناکجا پدیدار شدند‌نگهداری و تودهٔ گوشت را محکم بستند.