چپتر 71: زیرِ کلیسای جامع
0«اونا؟»
لومیان نتوانست تعجبش‌نیاورد را از جوابِ‌ویژگیِ ریموند پنهان کند.
گمان می‌کرد ریموند به «میلِ خودش» در رودخانه غرق شده تا‌نامِ قربانیِ موجودی ناشناخته شود. اما حالا، ظاهراً پای افرادِ دیگری هم‌طولِ در میان بود. فقط نیرویی نامرئی ریموند را به اعماق نکشیده بود.
اورور با‌لحظه‌ای تحکم پرسید:سؤالی «اونا کی‌ان؟»
چهرهٔ ریموند از درد و خشم در‌بار هم رفت. چشمانش از نفرت می‌سوخت. کلمات را‌کمک تف کرد: «پونس بنه، پونس بنه و آدم‌هاش!
«اونا منو‌بیاورد زیرِ آب‌موجودِ نگه داشتن!»
بعد از اینکه آوا و بقیه ساحلِ رودخونه رو ترک کردن، پونس‌کامل بنه و اوباشش همون‌جایی که ریموند به ساحل رسیده بود پیداشون شده.کرده به‌زور برگردوندنش تو آب و غرقش کردن تا تبدیل به قربانی بشه؟
لومیان با حرف‌های‌موجودِ ریموند ماجرا را در‌کجاست ذهنش کنار هم چید.
کلِ جشنِ بهار‌آوا به آیینی تاریک برای‌ترک قربانی‌کردن بدل شده بود!
اورور برای گرفتنِ اطلاعاتِ بیشتر اصرار کرد، اما‌بیاورد ریموند فقط همان چند جمله را تکرار می‌کرد، گویی‌محتاط‌تر تنها چیزی بود که از حافظه‌اش باقی مانده بود.
لعنتی، بهترین زمان رو برای‌دادیم احضارِ روح از دست دادیم. فقط‌مونده همین وسواسِ فکریِ باقی‌مونده برامون مونده...
اورور لحظه‌ای فکر کرد و سؤالی‌داره را در ذهن ساخت که ریموند‌کامل ممکن بود به یاد بیاورد یا نیاورد.
«تو رو‌لحظه‌ای برای موجودِ‌سؤالی خاصی قربانی کردن؟
«چه ویژگیِ خاصی داره؟ کجاست؟»
این بار، اورور محتاط‌تر بود. نامِ کامل‌داره را نپرسید و فقط به دنبالِ اطلاعاتِ‌نپرسید غیرمستقیم بود تا به قضاوتش کمک کند.
باور داشت که اگر روحِ ریموند در طولِ‌این قربانی‌شدن چیزی حس کرده باشد، تأثیرِ شدیدی رویش گذاشته‌کمک است. در غیرِ این صورت، چیزی به یاد نمی‌آورد.
ریموند تردید کرد. اشک‌سؤالی در چشمانِ شبح‌وارش حلقه زد‌بیاورد و گوشه‌هایش را سرخ کرد.
چهرهٔ لومیان در‌ویژگیِ هم رفت. بی‌اختیار‌این مشت‌هایش را گره کرد.
ناگهان، ریموند‌بیاورد فریاد زد: «زیرزمین!خاصی زیرِ کلیسای جامع!»
چی؟
اورور به‌سختی‌نیاورد می‌توانست گوش‌هایش‌خاصی را باور کند.
بر اساسِ سؤالش، ریموند اشاره می‌کرد‌رودخونه که موجودِ رازآلودی که برایش قربانی‌رسیده شده بود، زیرِ کلیسای جامع اقامت دارد!
غیرممکنه. الان دورانِ پنجمه.ذهن چطور ممکنه یه خدا‌بیاورد روی زمین راه بره؟
اورور بر خود مسلط شد و در نظر گرفت که روحِ ریموند تنها پاره‌ای از وسواسِ فکری و‌کمک کمی نیروی روحی را حفظ کرده است. پاسخ‌هایش ازهم‌گسیخته بود و روی نکاتِ خاصی تمرکز داشت. به‌عبارتِ دیگر،اشک شهادتش لزوماً حضورِ آن موجود را در زیرِ کلیسای جامع تأیید نمی‌کرد. می‌توانست صرفاً واکنشی به پرسشِ او باشد.
اما صرف‌نظر از اینکه پاسخِ ریموند حقیقت داشت یا‌بار بازتابی از وسواسِ فکری‌اش بود، چیزی در زیرِ کلیسای‌باور جامع درست نبود. کلیدِ آیینِ قربانی در آنجا نهفته بود!
اورور فقط می‌توانست امیدوار باشد‌ذهن که رازهای پنهان در آنجا، بیش‌موجودِ از حد هولناک یا عجیب‌وغریب نباشند.
سعی کرد دربارهٔ مسائلِ دیگر بپرسد، اما روحِ‌محتاط‌تر ریموند فقط جملاتی مثلِ «اونا منو غرق کردن»،باور «پونس بنه» و «زیرِ کلیسای جامع» را تکرار می‌کرد.
اورور که دید فایدهٔ دیگری ندارد، احضارِ روح را پایان‌بار داد و ناپدیدشدنِ پیکرِ ریموند را بر فرازِ شعلهٔ شمع تماشا‌اگر کرد. رنگِ آبی که محراب را پوشانده بود، به‌سرعت پس نشست.
پس از باطل‌کردنِ دیوارِ نیروی‌ویژگیِ روحی، متوجه شد لومیان در‌محتاط‌تر سکوت، غرق در افکارش است.
اورور دستش را جلوی‌سؤالی چشمانِ برادرش تکان داد:یاد «د-داری به چی فکر می‌کنی؟»
گوشه‌های لبِ لومیان‌ویژگیِ بالا رفت و‌این به‌زور لبخندی زد.
«پشیمونم که چرا‌نیاورد دیروز پونس بنه‌ویژگیِ رو محکم‌تر نزدم.»
با زانو به پونس بنه کوبیده و دردِ زیادی به او تحمیل کرده بود، اما‌غیرمستقیم خودش را کنترل کرده بود، چون نمی‌خواست پیش از شبِ دوازدهم درگیری با کشیش و‌است متحدانش را بالا ببرد. منطقی رفتار کرده و پونس بنه را کاملاً فلج نکرده بود.
اورور به‌لحظه‌ای او اطمینان داد:ذهن «فرصتش پیش میاد.»
لومیان سر‌خاصی تکان داد‌داره و خندید.
«راستش، ما یه چیزی رو نادیده گرفتیم. قبل از جشنِ بهار،محتاط‌تر ما تنها کسایی نیستیم که از بالا گرفتنِ درگیری می‌ترسیم. کشیش و‌طولِ نوچه‌هاش هم همین‌طورن. اونا آماده نیستن و آیین رو هم شروع نکردن.»
به‌عبارتِ دیگر، اگر لومیان واقعاً می‌خواست آسیبِ جبران‌ناپذیری‌این به پونس بنه بزند، کشیش احتمالاً فقط تظاهر‌قضاوتش به انتقام می‌کرد و از هرگونه اقدامِ واقعی می‌پرهیخت.
آن‌ها تا جشنِ بهار منتظر می‌ماندند. صرف‌نظر از اینکه لومیان‌نیاورد به آن‌ها توهین کرده بود یا نه، به‌محضِ اینکه جشنِ‌کامل بهار «شروع می‌شد»، همهٔ افرادِ دهکده در تیررسشان قرار می‌گرفتند.
اورور منظورِ لومیان‌ویژگیِ را فهمید و‌این آرام سر تکان داد.
«خودت می‌تونی تصمیم‌نیاورد بگیری چطور از‌ویژگیِ پونس بنه انتقام بگیری.
«چیزی که الان باید روش تمرکز کنیم اینه که چطور‌محتاط‌تر می‌تونیم تا شبِ دوازدهم زنده بمونیم، اون هم بعد از اینکه‌روحِ کشیش و دارودسته‌اش تو جشنِ بهار قدرتِ عظیمی به دست میارن.»
لومیان فوراً‌لحظه‌ای در فکری‌سؤالی عمیق فرو رفت.
اورور افکارش‌خاصی را در‌داره میان گذاشت:
«دو تا گزینه داریم. یا با اون‌داره سه تا غریبه متحد می‌شیم، یا راهی‌نپرسید پیدا می‌کنیم تا خودمون رو قوی‌تر کنیم.»
لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «اگه بتونیم مطمئن بشیم‌نامِ که مادام پوآلیس هیچ ربطی به چرخه نداره و مثلِ ما‌طولِ اینجا گیر افتاده، شاید حتی بتونیم با اون هم همکاری کنیم.»
لومیان جا خورد: «ها؟»
مادام پوآلیس‌خاصی فرابشری هولناک‌داره و بدخواه بود!
اورور آهی کشید و گفت: «یه فیلسوف تو وطنم یه‌بار بار گفت که بینِ تضادهای اصلی و فرعی باید تعادل‌داشت برقرار بشه. ما باید با تمامِ نیروهای ممکن متحد بشیم.
«آره، قطعاً زیرِ کلیسای جامع یه خبرایی هست.این ممکنه سرنخ‌های مهمی اونجا باشه. باید قبل از جشنِ‌کمک بهار بررسی‌اش کنیم، چون ممکنه فرصتِ دیگه‌ای گیرمون نیاد.»
تا جایی که اورور می‌دانست، بیشترِ کلیساهای جامع در این جهان اتاق‌های زیرزمینی داشتند. برخی اشیاءِ مهرشده را‌محتاط‌تر در خود جای می‌دادند و برخی دیگر به‌عنوانِ محلِ دفنِ شخصیت‌های مهم استفاده می‌شدند. هرچند کلیسای جامعِ کوردو‌رویش شیءِ مهرشده یا فردِ سرشناسی برای دفن‌کردن نداشت، اما هنگامِ ساخت زیرزمینِ بزرگی برایش در نظر گرفته بودند.
لومیان موافقت کرد: «باشه.داره فردا با اون سه‌محتاط‌تر تا خارجی حرف می‌زنم.»
سپس وضعیتِ‌بیاورد ریموند را‌موجودِ پیش کشید.
«چرا فقط می‌تونه همون‌خاصی چند کلمه رو بگه؟این روح درست احضار نشد؟»
اورور دوباره آه کشید.
«واسطه‌گریِ ارواح یه زمانِ‌داره طلایی داره. تا یک‌محتاط‌تر ساعت بعد از مرگ.
«بعد از یک ساعت، روحِ متوفی به‌سرعت متلاشی می‌شه و خاطراتِ اصلی‌ش‌نامِ رو از دست می‌ده. تنها چیزی که می‌مونه یه سری افکار، احساسات و‌کرده تصاویریه که نمی‌تونه رهاشون کنه. به اصطلاحِ تخصصیِ زادگاهمون، بهش می‌گن وسواسِ فکری.»
لومیان آهسته سر تکان داد.
«وقتی چرخهٔ بعدی شروع بشه، ریموند‌ساخت رو همون اول احضار می‌کنیم. اینطوری حساب‌ویژگیِ می‌شه که توی یک ساعتِ اولِ مرگشه؟
«اما صبر کن؛ویژگیِ چرا ریموند چرخهٔ‌این قبلیِ قبلی رو یادشه؟»
تازه آن موقع متوجهِ مسئله شد.ویژگیِ مگر بعد از بازنشانیِ چرخه، ریموند‌نامِ نباید غرق شدنش را فراموش می‌کرد؟
اورور درمانده شد. با کنارِ هم گذاشتنِ افکارش از آیین، تأملی کرد و گفت: «فکر کنم حساب می‌شه. هنوز جشنِ بهار نرسیده. طبقِ خطِ‌کرده زمانی، ریموند غرق نشده، پس نباید هویتِ قاتل رو بدونه. با این حال، چون بدنش رو از دست داده، فقط می‌تونه به‌عنوانِ یه روح وجود‌به‌سختی داشته باشه. این شبیهِ مرگه. دلبستگی‌های وسواس‌گونه‌ای باقی می‌مونه. برای همین، کسی که همین الان احضارش کردیم، اتفاقاتِ خاصی از چرخهٔ قبلیِ قبلی رو یادشه.
«ساده‌تر بگم، وضعیتِ ریموند به‌خاطرِ از دست‌ممکن دادنِ بدنش منحصربه‌فرد شده. وقتی چرخه بازنشانی‌داره می‌شه، یه مقدار از خاطراتش رو نگه می‌داره!
«هه، مثلِ یه باگه.»
چرخه به‌خاطرِ قربانی شدنِ بدنِ ریموند‌ویژگیِ یک خطای کوچک ایجاد کرده بود؟نامِ لومیان کم‌وبیش توضیحِ خواهرش را فهمید.
اورور خندید و اضافه کرد: «به نظر می‌رسه نیرویی که به ما اجازه‌نپرسید می‌ده تو چرخه باشیم، خیلی مکانیکی و خشکه. احتمالاً تحتِ کنترلِ صاحبِ اصلیش‌تأثیرِ نیست و خودکار عمل می‌کنه. وگرنه راحت می‌تونست روحِ ریموند رو هدف بگیره.»
در این لحظه،فکر به نظر می‌رسید‌ساخت کمی آرام شده است.
«هاها، در این صورت،داره هنوز شانسِ این رو‌محتاط‌تر داریم که چرخه رو بشکنیم.»
با تأثیر گرفتن از‌موجودِ احساساتِ خواهرش، حال‌وهوای گرفتهٔ‌کجاست لومیان کمی بهتر شد.
پس از‌نیاورد آن‌همه تلاش، سرانجام‌ویژگیِ سوسوی امیدی دیدند.
آن دو محراب را تمیز کردند و به اتاقِ کارِ طبقهٔ‌موجودِ دوم رفتند. اورور بر اساسِ آیینِ درهم‌ریخته و نادرستی که لومیان‌دنبالِ نوشته بود، واژه‌به‌واژه هرمس و هرمسِ باستانی را به او آموزش داد.
لومیان از پیش چند‌داره واژه یاد گرفته بود،محتاط‌تر برای همین پیشرفتش امیدوارکننده بود.
زیرِ نورِ روشنِ چراغِ برق، اورور تلفظ و ساختارِ واژه‌ها را‌محتاط‌تر برای برادرش توضیح داد. در حالی که او مرور می‌کرد، اورور‌روحِ با استفاده از مشک، میخک، خون و موادِ دیگر شمع ساخت.
همان‌طور که لومیان با دقت درس می‌خواند، گهگاه به خواهرش‌محتاط‌تر که کنارش کار می‌کرد نگاهی می‌انداخت و حس می‌کرد به‌اگر زندگیِ گرمشان بازگشته است؛ زندگی‌ای رها از چرخه‌ها یا خدایانِ شریر.
بیرون از‌لحظه‌ای پنجره، شب‌سؤالی آرام بود.
......
لومیان بیدار شد‌نیاورد و خود را‌ویژگیِ در اتاقِ مه‌آلودش یافت.
از تخت بیرون آمد، به‌سوی میز رفت و قلم و کاغذی‌نامِ برداشت. سپس واژه‌های هرمسِ باستانی و هرمس را نوشت، اما با ترتیبی‌قربانی‌شدن نادرست. بعد با گذاشتنِ یک عدد کنارِ هرکدام، آن‌ها را اصلاح کرد.
پس از پایانِ کار،سؤالی لومیان آهِ آسودگی کشید‌یاد و به میز نگاه کرد.
چهار قلم جنس آنجا بود: دو شمعِ مشکِ خاکستری‌سفید که اورور ساخته‌دنبالِ بود (یکی با خونِ لومیان و دیگری بدونِ آن)، شیشهٔ عطرِ عنبرِ‌تأثیرِ خاکستری، بطریِ فلزیِ حاویِ پودرِ لاله، و خنجرِ نقره‌ای که اورور داده بود.
اون بانو واقعاً فرستادتشون‌موجودِ تو... با دیدنِ وسایل،کجاست دلِ لومیان آرام گرفت.
لومیان وسایل را برداشت و دنبالِ بخورِ دست‌سازِ اورور گشت. وقتی آن‌کامل را یافت، به طبقهٔ پایین رفت و همه‌چیز را روی میزِ غذاخوری گذاشت.باشد سپس به آشپزخانه رفت تا یک لیوان آب و مقداری نمکِ درشت بیاورد.
حالا موادِ‌لحظه‌ای لازم برای‌سؤالی آیین آماده بود.
پیش از خوابیدن، اورور نگران بود که لومیان نشانِ مربوطه برای نیایش و درخواستِ عطیه را نداشته باشد. این موضوع مانع از آن می‌شد که وسایل را‌گذاشته روی پوستِ بزِ بدلی بسوزاند تا ایزدِ هدف را از خواسته‌هایش آگاه کند. با این حال، از آنجا که بانوی مرموز چیزی در این باره نگفته بود،برایش احتمالاً نیازی به آن نبود. گذشته از این، کارش اساساً نیایش به نیروی درونِ بدنِ خودش بود. آن نیرو می‌توانست تمامِ نیایش‌ها را بدونِ هیچ «کاغذبازیِ» اضافه‌ای «بشنود».
لومیان نفسِ عمیقی کشید و همان‌طور‌ویژگیِ که به وسایلِ روی میزِ غذاخوری‌نامِ نگاه می‌کرد، آن را آهسته بیرون داد.
بی‌آنکه لحظه‌ای را هدر دهد، لومیان یکی از شمع‌های مشکِ‌محتاط‌تر خاکستری‌سفید، همان که خونِ خودش را داشت، در بالای محراب گذاشت‌روحِ تا نمایندهٔ ایزد باشد. شمعِ دیگر را روبه‌روی خودش قرار داد.
با پیروی از قانونِ تقدمِ خدا بر انسان، لومیان با‌نیاورد جرقه زدنِ نیروی روحی‌اش شمع را روشن کرد. او در‌کامل تقدیسِ خنجرِ نقره‌ایِ آیین یا ایجادِ دیوارِ نیروی روحی مهارتی نداشت.
وقتی نیروی روحیِ لومیان از نوکِ خنجرِ نقره‌ای‌محتاط‌تر بیرون تراوید و با هوای اطرافش پیوند خورد، حسِ‌داشت رازآلودی به او دست داد که نمی‌توانست توضیحش دهد.
طولی نکشید که دیوارِ نیروی روحی‌ویژگیِ کامل شد، و نیروی روحیِ خودِ‌نامِ لومیان تا حدِ زیادی تحلیل رفت.
او با استفاده از بخورِ دست‌سازِ اورور و تفکر،بار ذهنش را پاک کرد و توانست واردِ حالتی شود‌باور که امکانِ اجرای جادوی آیینی را به او می‌داد.
با صدای جلزولزی، لومیان عطرِ عنبرِ خاکستری و پودرِ لاله را‌موجودِ روی شمعی که نمایندهٔ ایزد بود چکاند. رایحهٔ عجیبی در هوا‌دنبالِ پیچید و لومیان تپشِ انرژیِ جادویی را در اطرافش حس کرد.
لومیان یک قدم به عقب برداشت و نگاهی به‌نامِ دفترچهٔ کوچکِ کنارِ محراب انداخت. به شمعِ روشن خیره‌اگر شد و به زبانِ هرمسِ باستانی فریاد زد: «نیروی ناگزیری!»