چپتر 71: زیرِ کلیسای جامع
0«اونا؟»
لومیان نتوانست تعجبش‌آوا را از جوابِ‌رودخونه ریموند پنهان کند.
گمان می‌کرد ریموند به «میلِ خودش» در رودخانه غرق شده تا‌نامِ قربانیِ موجودی ناشناخته شود. اما حالا، ظاهراً پای افرادِ دیگری هم‌طولِ در میان بود. فقط نیرویی نامرئی ریموند را به اعماق نکشیده بود.
اورور با‌یاد تحکم پرسید:نیاورد «اونا کی‌ان؟»
چهرهٔ ریموند از درد و خشم در‌لحظه‌ای هم رفت. چشمانش از نفرت می‌سوخت. کلمات را‌نیاورد تف کرد: «پونس بنه، پونس بنه و آدم‌هاش!
«اونا منو‌اینکه زیرِ آب‌بقیه نگه داشتن!»
بعد از اینکه آوا و بقیه ساحلِ رودخونه رو ترک کردن، پونس‌کامل بنه و اوباشش همون‌جایی که ریموند به ساحل رسیده بود پیداشون شده.کرده به‌زور برگردوندنش تو آب و غرقش کردن تا تبدیل به قربانی بشه؟
لومیان با حرف‌های‌دست ریموند ماجرا را در‌فکریِ ذهنش کنار هم چید.
کلِ جشنِ بهار‌دادیم به آیینی تاریک برای‌باقی‌مونده قربانی‌کردن بدل شده بود!
اورور برای گرفتنِ اطلاعاتِ بیشتر اصرار کرد، اما‌خاصی ریموند فقط همان چند جمله را تکرار می‌کرد، گویی‌نپرسید تنها چیزی بود که از حافظه‌اش باقی مانده بود.
لعنتی، بهترین زمان رو برای‌خاصی احضارِ روح از دست دادیم. فقط‌محتاط‌تر همین وسواسِ فکریِ باقی‌مونده برامون مونده...
اورور لحظه‌ای فکر کرد و سؤالی‌داره را در ذهن ساخت که ریموند‌کامل ممکن بود به یاد بیاورد یا نیاورد.
«تو رو‌یاد برای موجودِ‌نیاورد خاصی قربانی کردن؟
«چه ویژگیِ خاصی داره؟ کجاست؟»
این بار، اورور محتاط‌تر بود. نامِ کامل‌ترک را نپرسید و فقط به دنبالِ اطلاعاتِ‌به‌زور غیرمستقیم بود تا به قضاوتش کمک کند.
باور داشت که اگر روحِ ریموند در طولِ‌این قربانی‌شدن چیزی حس کرده باشد، تأثیرِ شدیدی رویش گذاشته‌کمک است. در غیرِ این صورت، چیزی به یاد نمی‌آورد.
ریموند تردید کرد. اشک‌نیاورد در چشمانِ شبح‌وارش حلقه زد‌کجاست و گوشه‌هایش را سرخ کرد.
چهرهٔ لومیان در‌فکریِ هم رفت. بی‌اختیار‌مونده مشت‌هایش را گره کرد.
ناگهان، ریموند‌اینکه فریاد زد: «زیرزمین!ساحلِ زیرِ کلیسای جامع!»
چی؟
اورور به‌سختی‌روح می‌توانست گوش‌هایش‌دادیم را باور کند.
بر اساسِ سؤالش، ریموند اشاره می‌کرد‌فکریِ که موجودِ رازآلودی که برایش قربانی‌سؤالی شده بود، زیرِ کلیسای جامع اقامت دارد!
غیرممکنه. الان دورانِ پنجمه.یاد چطور ممکنه یه خدا‌خاصی روی زمین راه بره؟
اورور بر خود مسلط شد و در نظر گرفت که روحِ ریموند تنها پاره‌ای از وسواسِ فکری و‌قربانی کمی نیروی روحی را حفظ کرده است. پاسخ‌هایش ازهم‌گسیخته بود و روی نکاتِ خاصی تمرکز داشت. به‌عبارتِ دیگر،اصرار شهادتش لزوماً حضورِ آن موجود را در زیرِ کلیسای جامع تأیید نمی‌کرد. می‌توانست صرفاً واکنشی به پرسشِ او باشد.
اما صرف‌نظر از اینکه پاسخِ ریموند حقیقت داشت یا‌بار بازتابی از وسواسِ فکری‌اش بود، چیزی در زیرِ کلیسای‌باور جامع درست نبود. کلیدِ آیینِ قربانی در آنجا نهفته بود!
اورور فقط می‌توانست امیدوار باشد‌موجودِ که رازهای پنهان در آنجا، بیش‌بار از حد هولناک یا عجیب‌وغریب نباشند.
سعی کرد دربارهٔ مسائلِ دیگر بپرسد، اما روحِ‌فکر ریموند فقط جملاتی مثلِ «اونا منو غرق کردن»،موجودِ «پونس بنه» و «زیرِ کلیسای جامع» را تکرار می‌کرد.
اورور که دید فایدهٔ دیگری ندارد، احضارِ روح را پایان‌همون‌جایی داد و ناپدیدشدنِ پیکرِ ریموند را بر فرازِ شعلهٔ شمع تماشا‌ماجرا کرد. رنگِ آبی که محراب را پوشانده بود، به‌سرعت پس نشست.
پس از باطل‌کردنِ دیوارِ نیروی‌ویژگیِ روحی، متوجه شد لومیان در‌محتاط‌تر سکوت، غرق در افکارش است.
اورور دستش را جلوی‌نیاورد چشمانِ برادرش تکان داد:داره «د-داری به چی فکر می‌کنی؟»
گوشه‌های لبِ لومیان‌فکریِ بالا رفت و‌مونده به‌زور لبخندی زد.
«پشیمونم که چرا‌آوا دیروز پونس بنه‌رودخونه رو محکم‌تر نزدم.»
با زانو به پونس بنه کوبیده و دردِ زیادی به او تحمیل کرده بود، اما‌غیرمستقیم خودش را کنترل کرده بود، چون نمی‌خواست پیش از شبِ دوازدهم درگیری با کشیش و‌است متحدانش را بالا ببرد. منطقی رفتار کرده و پونس بنه را کاملاً فلج نکرده بود.
اورور به‌یاد او اطمینان داد:موجودِ «فرصتش پیش میاد.»
لومیان سر‌وسواسِ تکان داد‌باقی‌مونده و خندید.
«راستش، ما یه چیزی رو نادیده گرفتیم. قبل از جشنِ بهار،ساحل ما تنها کسایی نیستیم که از بالا گرفتنِ درگیری می‌ترسیم. کشیش و‌کنار نوچه‌هاش هم همین‌طورن. اونا آماده نیستن و آیین رو هم شروع نکردن.»
به‌عبارتِ دیگر، اگر لومیان واقعاً می‌خواست آسیبِ جبران‌ناپذیری‌این به پونس بنه بزند، کشیش احتمالاً فقط تظاهر‌قضاوتش به انتقام می‌کرد و از هرگونه اقدامِ واقعی می‌پرهیخت.
آن‌ها تا جشنِ بهار منتظر می‌ماندند. صرف‌نظر از اینکه لومیان‌این به آن‌ها توهین کرده بود یا نه، به‌محضِ اینکه جشنِ‌باور بهار «شروع می‌شد»، همهٔ افرادِ دهکده در تیررسشان قرار می‌گرفتند.
اورور منظورِ لومیان‌فکریِ را فهمید و‌مونده آرام سر تکان داد.
«خودت می‌تونی تصمیم‌آوا بگیری چطور از‌رودخونه پونس بنه انتقام بگیری.
«چیزی که الان باید روش تمرکز کنیم اینه که چطور‌محتاط‌تر می‌تونیم تا شبِ دوازدهم زنده بمونیم، اون هم بعد از اینکه‌روحِ کشیش و دارودسته‌اش تو جشنِ بهار قدرتِ عظیمی به دست میارن.»
لومیان فوراً‌یاد در فکری‌نیاورد عمیق فرو رفت.
اورور افکارش‌وسواسِ را در‌باقی‌مونده میان گذاشت:
«دو تا گزینه داریم. یا با اون‌ترک سه تا غریبه متحد می‌شیم، یا راهی‌به‌زور پیدا می‌کنیم تا خودمون رو قوی‌تر کنیم.»
لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «اگه بتونیم مطمئن بشیم‌نامِ که مادام پوآلیس هیچ ربطی به چرخه نداره و مثلِ ما‌طولِ اینجا گیر افتاده، شاید حتی بتونیم با اون هم همکاری کنیم.»
لومیان جا خورد: «ها؟»
مادام پوآلیس‌وسواسِ فرابشری هولناک‌باقی‌مونده و بدخواه بود!
اورور آهی کشید و گفت: «یه فیلسوف تو وطنم یه‌همون‌جایی بار گفت که بینِ تضادهای اصلی و فرعی باید تعادل‌حرف‌های برقرار بشه. ما باید با تمامِ نیروهای ممکن متحد بشیم.
«آره، قطعاً زیرِ کلیسای جامع یه خبرایی هست.این ممکنه سرنخ‌های مهمی اونجا باشه. باید قبل از جشنِ‌کمک بهار بررسی‌اش کنیم، چون ممکنه فرصتِ دیگه‌ای گیرمون نیاد.»
تا جایی که اورور می‌دانست، بیشترِ کلیساهای جامع در این جهان اتاق‌های زیرزمینی داشتند. برخی اشیاءِ مهرشده را‌قضاوتش در خود جای می‌دادند و برخی دیگر به‌عنوانِ محلِ دفنِ شخصیت‌های مهم استفاده می‌شدند. هرچند کلیسای جامعِ کوردو‌تردید شیءِ مهرشده یا فردِ سرشناسی برای دفن‌کردن نداشت، اما هنگامِ ساخت زیرزمینِ بزرگی برایش در نظر گرفته بودند.
لومیان موافقت کرد: «باشه.باقی‌مونده فردا با اون سه‌فکر تا خارجی حرف می‌زنم.»
سپس وضعیتِ‌اینکه ریموند را‌بقیه پیش کشید.
«چرا فقط می‌تونه همون‌خاصی چند کلمه رو بگه؟این روح درست احضار نشد؟»
اورور دوباره آه کشید.
«واسطه‌گریِ ارواح یه زمانِ‌باقی‌مونده طلایی داره. تا یک‌فکر ساعت بعد از مرگ.
«بعد از یک ساعت، روحِ متوفی به‌سرعت متلاشی می‌شه و خاطراتِ اصلی‌ش‌رسیده رو از دست می‌ده. تنها چیزی که می‌مونه یه سری افکار، احساسات و‌کلِ تصاویریه که نمی‌تونه رهاشون کنه. به اصطلاحِ تخصصیِ زادگاهمون، بهش می‌گن وسواسِ فکری.»
لومیان آهسته سر تکان داد.
«وقتی چرخهٔ بعدی شروع بشه، ریموند‌خاصی رو همون اول احضار می‌کنیم. اینطوری حساب‌نامِ می‌شه که توی یک ساعتِ اولِ مرگشه؟
«اما صبر کن؛فکریِ چرا ریموند چرخهٔ‌مونده قبلیِ قبلی رو یادشه؟»
تازه آن موقع متوجهِ مسئله شد.رودخونه مگر بعد از بازنشانیِ چرخه، ریموند‌رسیده نباید غرق شدنش را فراموش می‌کرد؟
اورور درمانده شد. با کنارِ هم گذاشتنِ افکارش از آیین، تأملی کرد و گفت: «فکر کنم حساب می‌شه. هنوز جشنِ بهار نرسیده. طبقِ خطِ‌کرده زمانی، ریموند غرق نشده، پس نباید هویتِ قاتل رو بدونه. با این حال، چون بدنش رو از دست داده، فقط می‌تونه به‌عنوانِ یه روح وجود‌به‌سختی داشته باشه. این شبیهِ مرگه. دلبستگی‌های وسواس‌گونه‌ای باقی می‌مونه. برای همین، کسی که همین الان احضارش کردیم، اتفاقاتِ خاصی از چرخهٔ قبلیِ قبلی رو یادشه.
«ساده‌تر بگم، وضعیتِ ریموند به‌خاطرِ از دست‌ویژگیِ دادنِ بدنش منحصربه‌فرد شده. وقتی چرخه بازنشانی‌کامل می‌شه، یه مقدار از خاطراتش رو نگه می‌داره!
«هه، مثلِ یه باگه.»
چرخه به‌خاطرِ قربانی شدنِ بدنِ ریموند‌رودخونه یک خطای کوچک ایجاد کرده بود؟رسیده لومیان کم‌وبیش توضیحِ خواهرش را فهمید.
اورور خندید و اضافه کرد: «به نظر می‌رسه نیرویی که به ما اجازه‌نپرسید می‌ده تو چرخه باشیم، خیلی مکانیکی و خشکه. احتمالاً تحتِ کنترلِ صاحبِ اصلیش‌تأثیرِ نیست و خودکار عمل می‌کنه. وگرنه راحت می‌تونست روحِ ریموند رو هدف بگیره.»
در این لحظه،بیاورد به نظر می‌رسید‌خاصی کمی آرام شده است.
«هاها، در این صورت،باقی‌مونده هنوز شانسِ این رو‌فکر داریم که چرخه رو بشکنیم.»
با تأثیر گرفتن از‌بقیه احساساتِ خواهرش، حال‌وهوای گرفتهٔ‌کردن لومیان کمی بهتر شد.
پس از‌نیاورد آن‌همه تلاش، سرانجام‌ویژگیِ سوسوی امیدی دیدند.
آن دو محراب را تمیز کردند و به اتاقِ کارِ طبقهٔ‌بار دوم رفتند. اورور بر اساسِ آیینِ درهم‌ریخته و نادرستی که لومیان‌اگر نوشته بود، واژه‌به‌واژه هرمس و هرمسِ باستانی را به او آموزش داد.
لومیان از پیش چند‌باقی‌مونده واژه یاد گرفته بود،فکر برای همین پیشرفتش امیدوارکننده بود.
زیرِ نورِ روشنِ چراغِ برق، اورور تلفظ و ساختارِ واژه‌ها را‌ساحل برای برادرش توضیح داد. در حالی که او مرور می‌کرد، اورور‌ذهنش با استفاده از مشک، میخک، خون و موادِ دیگر شمع ساخت.
همان‌طور که لومیان با دقت درس می‌خواند، گهگاه به خواهرش‌محتاط‌تر که کنارش کار می‌کرد نگاهی می‌انداخت و حس می‌کرد به‌اگر زندگیِ گرمشان بازگشته است؛ زندگی‌ای رها از چرخه‌ها یا خدایانِ شریر.
بیرون از‌یاد پنجره، شب‌نیاورد آرام بود.
......
لومیان بیدار شد‌آوا و خود را‌رودخونه در اتاقِ مه‌آلودش یافت.
از تخت بیرون آمد، به‌سوی میز رفت و قلم و کاغذی‌نامِ برداشت. سپس واژه‌های هرمسِ باستانی و هرمس را نوشت، اما با ترتیبی‌قربانی‌شدن نادرست. بعد با گذاشتنِ یک عدد کنارِ هرکدام، آن‌ها را اصلاح کرد.
پس از پایانِ کار،نیاورد لومیان آهِ آسودگی کشید‌داره و به میز نگاه کرد.
چهار قلم جنس آنجا بود: دو شمعِ مشکِ خاکستری‌سفید که اورور ساخته‌ممکن بود (یکی با خونِ لومیان و دیگری بدونِ آن)، شیشهٔ عطرِ عنبرِ‌نامِ خاکستری، بطریِ فلزیِ حاویِ پودرِ لاله، و خنجرِ نقره‌ای که اورور داده بود.
اون بانو واقعاً فرستادتشون‌بقیه تو... با دیدنِ وسایل،کردن دلِ لومیان آرام گرفت.
لومیان وسایل را برداشت و دنبالِ بخورِ دست‌سازِ اورور گشت. وقتی آن‌کامل را یافت، به طبقهٔ پایین رفت و همه‌چیز را روی میزِ غذاخوری گذاشت.باشد سپس به آشپزخانه رفت تا یک لیوان آب و مقداری نمکِ درشت بیاورد.
حالا موادِ‌یاد لازم برای‌نیاورد آیین آماده بود.
پیش از خوابیدن، اورور نگران بود که لومیان نشانِ مربوطه برای نیایش و درخواستِ عطیه را نداشته باشد. این موضوع مانع از آن می‌شد که وسایل را‌دنبالِ روی پوستِ بزِ بدلی بسوزاند تا ایزدِ هدف را از خواسته‌هایش آگاه کند. با این حال، از آنجا که بانوی مرموز چیزی در این باره نگفته بود،بی‌اختیار احتمالاً نیازی به آن نبود. گذشته از این، کارش اساساً نیایش به نیروی درونِ بدنِ خودش بود. آن نیرو می‌توانست تمامِ نیایش‌ها را بدونِ هیچ «کاغذبازیِ» اضافه‌ای «بشنود».
لومیان نفسِ عمیقی کشید و همان‌طور‌رودخونه که به وسایلِ روی میزِ غذاخوری‌رسیده نگاه می‌کرد، آن را آهسته بیرون داد.
بی‌آنکه لحظه‌ای را هدر دهد، لومیان یکی از شمع‌های مشکِ‌محتاط‌تر خاکستری‌سفید، همان که خونِ خودش را داشت، در بالای محراب گذاشت‌روحِ تا نمایندهٔ ایزد باشد. شمعِ دیگر را روبه‌روی خودش قرار داد.
با پیروی از قانونِ تقدمِ خدا بر انسان، لومیان با‌این جرقه زدنِ نیروی روحی‌اش شمع را روشن کرد. او در‌باور تقدیسِ خنجرِ نقره‌ایِ آیین یا ایجادِ دیوارِ نیروی روحی مهارتی نداشت.
وقتی نیروی روحیِ لومیان از نوکِ خنجرِ نقره‌ای‌فکر بیرون تراوید و با هوای اطرافش پیوند خورد، حسِ‌خاصی رازآلودی به او دست داد که نمی‌توانست توضیحش دهد.
طولی نکشید که دیوارِ نیروی روحی‌رودخونه کامل شد، و نیروی روحیِ خودِ‌رسیده لومیان تا حدِ زیادی تحلیل رفت.
او با استفاده از بخورِ دست‌سازِ اورور و تفکر،بار ذهنش را پاک کرد و توانست واردِ حالتی شود‌باور که امکانِ اجرای جادوی آیینی را به او می‌داد.
با صدای جلزولزی، لومیان عطرِ عنبرِ خاکستری و پودرِ لاله را‌بار روی شمعی که نمایندهٔ ایزد بود چکاند. رایحهٔ عجیبی در هوا‌اگر پیچید و لومیان تپشِ انرژیِ جادویی را در اطرافش حس کرد.
لومیان یک قدم به عقب برداشت و نگاهی به‌سؤالی دفترچهٔ کوچکِ کنارِ محراب انداخت. به شمعِ روشن خیره‌ویژگیِ شد و به زبانِ هرمسِ باستانی فریاد زد: «نیروی ناگزیری!»