چپتر 147: یک لوییِ دیگر
0لومیان تازه به طبقهٔ دوم‌یادش برگشته بود که دید شارلی‌اضطراب بیرونِ درِ اتاقش پرسه می‌زند.
لومیان با ته‌مایه‌ای از تمسخر سر به سرش‌شوخی گذاشت: «هی، نگو که بازم خواب دیدی؟ این‌طوری‌حرفمو یهو دمِ درِ اتاقم سبز می‌شی، نگرانم می‌کنی.»
برایش عجیب بود که شارلی به‌جای‌اشاره رفتن به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ‌پشتی ابدی، مستقیم سراغِ او آمده است.
شارلی نگاهی به‌اشاره پله‌ها انداخت و‌باور صدایش را پایین آورد.
«تو طبقهٔ چهارم اتفاقی افتاده؟»
لومیان تحسینش کرد: «گوشای تیزی‌ثانیه داری. یه ماجرایی پیش اومد. ویلسون‌اتاقِ رو از ساختمون پرت کردم پایین.»
«ها؟» شارلی‌مگه دوباره گیج‌آن‌سوی و مبهوت شد.
کمی طول‌راهرو کشید تا موضوع‌حرفمو را هضم کند.
«کدوم ویلسون؟ همونی که‌ماند تو باندِ خارِ زهرآگینه و‌ثانیه از دوشیزه ایتانس پول می‌گیره؟»
لومیان با‌رفت صراحت سر‌چند تکان داد: «آره.»
ابتدا در چهرهٔ شارلی خوانده می‌شد: «که‌اگه این‌طور.» اما بعد با شوک به زبان آورد:مثلِ «از ساختمون پرتش کردی پایین؟ از کدوم طبقه؟»
لومیان با‌راهرو پوزخند جواب‌اگه داد: «طبقهٔ چهارم.»
دهانِ شارلی باز‌باز ماند و یادش‌رفت رفت آن را ببندد.
پس از چند‌ببندد ثانیه با اضطراب پرسید:پرسید «شوخی نمی‌کنی، مگه نه؟»
لومیان به‌مگه اتاقِ آن‌سوی‌آن‌سوی راهرو اشاره کرد.
«اگه حرفمو باور نمی‌کنی، یه‌حرفمو نگاه به کوچهٔ پشتی بنداز. یارو‌یارو مثلِ سوسکه؛ با این سقوط نمرد.»
«...» شارلی لومیان را از نو برانداز کرد، گویی برای‌اضطراب اولین بار بود او را می‌دید. فهمید دوستِ بازیگوش، جسور‌حرفمو و باهوشش جنبه‌ای دارد که او اصلاً از آن سر درنمی‌آورد.
انگار در چشمِ لومیان هیچ قانونی وجود نداشت و سرمایی مورمورکننده در اعماقِ وجودش‌اشاره جریان داشت. ترس در ذهنش جایی نداشت و واقعاً یک آدمِ زنده را از‌برانداز طبقهٔ چهارم پایین انداخته بود. تازه آن آدم یکی از سردسته‌های باندِ خارِ زهرآگین بود!
از مرگ نمی‌ترسید؟
از تلافیِ‌راهرو باندِ خارِ‌اگه زهرآگین ترسی نداشت؟
این موضوع او را به یادِ زمانی‌ببندد انداخت که سوزانا ماتیس تهدیدش کرده بود‌مگه و سیِل خنجری زیرِ گلوی شارلی گذاشته بود.
شارلی همیشه تصور می‌کرد این کار صرفاً یک تاکتیکِ تهدید‌مگه و ارعاب بوده، اما حالا شک داشت؛ چه‌بسا اگر سوزانا‌پشتی ماتیس کوتاه نمی‌آمد، سیِل واقعاً خنجر را در گلویش فرو می‌کرد.
البته سلاحش تیغه‌ای نفرین‌شده نبود.
ثانیه‌ای بعد، شارلی نگاهی‌اگه به اطراف انداخت و‌کوچهٔ دوباره صدایش را پایین آورد.
«د-دیوونه شدی؟دهانِ باندِ خارِ‌ماند زهرآگین شوخی‌بردار نیست!
«چرا از اینجا نمی‌ری؟چند از محلهٔ بازار که‌شوخی بری بیرون، جات امن می‌شه.»
حس می‌کرد سیِل هرچقدر هم که بی‌پروا بود یا به قانون‌کوچهٔ احترام نمی‌گذاشت، کسی بود که واقعاً به او کمک کرده بود.برای باید خطر را به او گوشزد می‌کرد تا بتواند به‌سرعت فرار کند.
لومیان پوزخند زد و‌اگه در جواب گفت: «باندِ‌کوچهٔ ساوآی ما هم شوخی‌بردار نیست.»
«آه...» شارلی ناگهان حس‌ماند کرد شاید اوضاع آن‌طور‌چند که تصور می‌کرد نباشد.
لومیان درِ اتاقِ ۲۰۷چند را باز کرد و همان‌طور‌نمی‌کنی که وارد می‌شد، اعلام کرد:
«از این به بعد، مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌اگه قلمروی باندِ ساوآست. هرکی از باندِ خارِ‌یارو زهرآگین پیداش بشه رو پرت می‌کنم بیرون.»
یعنی باندِ ساوآ برای مقابله با‌باور ویلسون از سیِل کمک گرفته بود؟ شارلی‌سوسکه متوجهِ ماجرا شد و احساسِ آسودگی کرد.
ازآنجاکه باندِ ساوآ این درگیری را به راه انداخته بود،اضطراب حتماً نقشه‌ای برای مقابله با تلافیِ باندِ خارِ زهرآگین داشت.حرفمو آدمِ بی‌پول و بیکاری مثلِ او نیازی نبود نگران باشد.
لومیان چمدان را بست و چند دست لباس و کتابِ‌مگه جادوی اورور را درونش پنهان کرد. آن را زیرِ تخت هل‌بنداز داد و پتویی رویش کشید. صاف ایستاد و به شارلی گفت:
«اگه کسی دنبالم‌اتاقِ اومد، بگو رفتم‌اشاره تالارِ رقصِ نسیم.»
«ب-باشه.» شارلی ناپدید شدنِ لومیان در‌باور پایینِ پله‌ها را تماشا کرد و‌مثلِ ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
بعد از این‌باز ماجرا چه بر‌رفت سرِ دوشیزه ایتانس می‌آمد؟
آیا باندِ ساوآ او‌چند را تصاحب می‌کرد، یا هنوز‌نمی‌کنی شانسی برای نجاتِ خودش داشت؟
...
بلوارِ بازار، تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان پشتِ پیشخوانِ بار‌ماند نشست و با انگشتانش‌چند روی سطحِ آن ضرب گرفت.
«یه لیوان عاشق، یه پرس پورهٔ‌اضطراب سیب‌زمینی، ورقه‌های گوشتِ گوساله تو چربیِ‌آن‌سوی خوک، یه سوسیسِ خوک و یه کروسان.»
«عاشق» به نوعی الکلِ شکری اشاره داشت که از‌باور شربتِ نیشکر تخمیر می‌شد و با یخ و آب‌سقوط سرو می‌شد. این اصطلاحی رایج در میخانه‌های اینتیس بود.
چیزی نگذشت که لومیان الکلِ شیرین‌باور و کهربایی‌رنگ را مزه‌مزه کرد و‌مثلِ از ورقه‌های معطرِ گوشتِ گوساله لذت برد.
همان‌طور که از این غذاهای لذیذ لذت‌ببندد می‌برد و به موسیقیِ تالارِ رقص گوش‌مگه می‌داد، بدنش با ریتمِ آهنگ تکان می‌خورد.
در همان لحظه، یکی‌چند از اعضای باندِ بارون‌شوخی برینیه به کنارش خزید.
لومیان به سمتِ مرد چرخید و متوجهِ لخته‌های‌حرفمو خون روی پیشانی‌اش شد. لبخندی زد و گفت:سوسکه «این سومین دیدارِ ماست، درسته؟ چی صدات کنم؟»
خلافکار با احتیاط‌اشاره جواب داد: «فقط‌باور لویی صدام کن.»
لومیان در‌دهانِ دل گفت:ماند یه لوییِ دیگه...
در جمهوریِ اینتیس، لویی نامی به همان اندازهٔ پییر‌نمی‌کنی و گیوم رایج بود. آخرین لویی‌ای که لومیان دیده‌نگاه بود، با وجودِ مرد بودن، بچه‌ای به دنیا آورده بود.
لویی گاز زدنِ لومیان به کروسان را تماشا کرد و‌نگاه با لحنی بی‌تفاوت، گویی می‌خواست رابطه‌ای دوستانه برقرار کند، پیشنهاد‌برانداز داد: «مهمونِ من. اولین بارته که میای تالارِ رقصِ نسیمِ ما.»
لومیان به‌راهرو خودش زحمتِ تعارف‌حرفمو کردن نداد: «باشه.»
لویی یک الکلِ شربتیِ‌ماند سودای لیمو به نامِ «اهریمن»ثانیه سفارش داد و جرعه‌ای نوشید.
«شما تو‌رفت مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌ثانیه زندگی می‌کنید، درسته؟»
لومیان گفت: «آره.»اتاقِ تکه‌ای سوسیس برداشت‌اشاره و در دهانش انداخت.
لویی لحظه‌ای فکر کرد و‌حرفمو پرسید: «اونجا قلمروی باندِ خارِ‌بنداز زهرآگینه. می‌خواید بیاید خیابانِ روپوش‌سفیدها؟»
لومیان جرعه‌ای از نوشیدنیِ عاشقِ یخ‌زده‌اش نوشید که‌چند بوی کاراملش در هوا می‌پیچید، و پوزخند زد:آن‌سوی «نیازی نیست. اونجا الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
«چی؟» لویی‌رفت نزدیک بود با‌ثانیه نوشیدنی‌اش خفه شود.
لومیان سر‌مگه چرخاند و‌آن‌سوی پوزخند زد.
«ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین رو‌باور از طبقهٔ چهارم انداختم پایین. مسافرخانهٔ‌مثلِ خروسِ زرین الان قلمروی باندِ ساوآست.»
با شنیدنِ حرفِ‌باز لومیان، چهرهٔ لویی‌رفت رفته‌رفته خشک شد.
پس از چند‌ببندد ثانیه، به‌زور لبخندی‌اضطراب زد و ایستاد.
«باید اینو‌مگه به بارون‌آن‌سوی گزارش بدم.»
چرا این یارو‌اشاره از خودِ بارون‌باور هم بی‌رحم‌تر و دیوانه‌تره؟
لومیان بی‌تفاوت گفت: «باشه.»
لویی چند قدمِ تند برداشت،ثانیه سپس برگشت، به جلو خم‌مگه شد و زمزمه کرد: «ویلسون مرده؟»
لومیان با‌مگه تأسفی ساختگی‌آن‌سوی گفت: «نه.»
واسه چی تأسف می‌خوری؟ لویی چهرهٔ لومیان را‌کوچهٔ بررسی کرد و ناگهان از خود پرسید: ما‌نمرد یه سلاح به دست آوردیم یا یه دردسرِ بزرگ؟
...
بلوارِ بازار، پلاکِ‌ببندد ۱۲۶، داخلِ ساختمانِ سه‌طبقهٔ‌پرسید راجر با باغچه‌ای نقلی.
وقتی ویلسونِ مجروح را از کنارش می‌بردند، چشمانِ‌حرفمو آبیِ یخیِ راجر سه خلافکارِ لرزان را از‌سوسکه نظر گذراند و پرسید: «کی این کار رو کرده؟»
یکی از خلافکارها در حالی که کمی قوز کرده بود،بنداز با شتاب جواب داد: «یکی از باندِ ساوآ! خودش رو سیِل‌بار صدا می‌زنه و می‌گه مسافرخانهٔ خروسِ زرین الان مالِ باندِ ساوآست!»
سیِل... در چهرهٔ نسبتاً تپلِ‌یادش راجر «عقربِ سیاه» آمیزه‌ای از‌اضطراب گیجی و احتیاط نقش بست.
زیرِ لب با خود گفت: «بینِ رده‌بالاهای‌پرسید باندِ ساوآ کسی به اسمِ سیِل نیست...اشاره چطور تونسته ویلسون رو این‌طور لت‌وپار کنه؟»
شایانِ ذکر بود که‌آن‌سوی ویلسون یک تبهکار بود،حرفمو معادلِ فرابشرِ ردهٔ ۹—استادِ مبارزه!
در آن لحظه، خلافکارِ دیگری با تردید گفت:کوچهٔ «سرکرده، من یه چیزی یادم اومد. شبی که‌نمرد مارگو کشته شد، ما رفته بودیم مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
چهرهٔ راجر در هم‌ماند رفت و نفرتی شدید‌چند در آن رخنه کرد.
«اونم کارِ سیِل‌ببندد بوده؟ چطور این‌اضطراب کار رو کرده؟
«نکنه باندِ ساوآ مخفیانه همچین آدمِ‌اشاره خطرناکی رو استخدام کرده تا ما‌پشتی رو از محلهٔ بازار بیرون کنه؟»
مردی که کنارِ راجر «عقربِ سیاه» ایستاده بود، با‌پشتی نفرت گفت: «اول یه ترور؛ حالا هم یه توهینِ‌گویی آشکار. اگه تلافی نکنیم، معلوم نیست بعدش چی می‌شه!»
مرد سرش را تراشیده بود اما چهره‌ای جذاب داشت.ثانیه چشمانِ آبیِ دریاچه‌ای، پلِ بینیِ بلند، ابروهای پرپشتِ قهوه‌ای و‌اگه لبانِ منحنی‌اش او را با وجودِ طاسی خوش‌قیافه نشان می‌داد.
او که پیراهنی مشکی، شلوارِ سوارکاریِ تیره و‌شوخی چکمه‌های چرمیِ بدونِ بند به تن داشت، پالتو‌حرفمو نپوشیده بود و قدش نزدیک به ۱.۸ متر بود.
راجر چند ثانیه فکر‌آن‌سوی کرد و سپس به‌حرفمو مردِ کنارش دستور داد:
«هارمان، برو پیشِ بارون برینیه و بفهم قضیه‌کوچهٔ چیه. بپرس ببین باندِ ساوآ قصد داره علیه باندِ‌برانداز خارِ زهرآگینِ ما جنگِ تمام‌عیار راه بندازه یا نه.
«اگه مایل به‌باز آشتی باشن، می‌تونیم‌رفت امتیازاتِ مناسبی بدیم.
«یادت باشه، تحمل‌ببندد کردن رو یاد‌اضطراب بگیر—هنوز وقتش نرسیده.»
...
در بالکنِ اتاقی‌اشاره در طبقهٔ سومِ‌باور تالارِ رقصِ نسیم.
بارون برینیه با آسودگی به پیپِ‌رفت هلویی‌رنگش پک می‌زد و ورود و خروجِ‌نمی‌کنی مهمانان را به تالارِ رقص تماشا می‌کرد.
ناگهان، نگاهش‌رفت را به‌چند سمتِ در چرخاند.
دو ثانیه بعد، لویی در‌راهرو را باز کرد، واردِ بالکن شد‌کوچهٔ و از کنارِ بقیهٔ خلافکارها گذشت.
بارون برینیه با لبخند‌اگه پرسید: «قدم‌هات کمی سنگین‌کوچهٔ و شتاب‌زده‌ست. اتفاقی افتاده؟»
لویی با اضطراب جواب داد:یادش «بارون، سیِل ویلسون رو از طبقهٔ‌پرسید چهارمِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین انداخت پایین!»
بارون برینیه به یاد‌چند آورد و برای تأیید پرسید:نمی‌کنی «ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین؟»
لویی با شتاب‌اتاقِ افزود: «بله، به‌شدت‌اشاره مجروح شده ولی نمرده.»
بارون برینیه پیپش را نگه داشت،باور لحظه‌ای فکر کرد و پرسید: «سیِل‌مثلِ نگفت چرا این کار رو کرده؟»
لویی حرفِ لومیان را تکرار‌یادش کرد: «گفت مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌اضطراب الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
بارون برینیه بی‌اختیار خندید.
پکی به پیپش زد و معنادار گفت: «اگه با‌باور یه سلاحِ تیز درست کار نکنی، به‌راحتی به خودت آسیب‌نمرد می‌زنی. باید فرصتی پیدا کنم تا کمی بهش "راهنمایی" بدم.»
لویی با نگرانی پرسید: «در‌حرفمو مورد باندِ خارِ زهرآگین چی‌کار‌بنداز کنیم؟ به سرکرده خبر بدیم؟»
بارون برینیه لحظه‌ای‌باز تأمل کرد و‌رفت جواب داد: «فعلاً نه.
«سیِل اتفاقاً این بار خوب‌ثانیه عمل کرد. کنجکاوم ببینم باندِ‌مگه خارِ زهرآگین چه واکنشی نشون می‌ده.»
بارون برینیه که متوجهِ چهرهٔ گیجِ زیردستش شده بود—و همیشه دوست داشت برای به رخ کشیدنِ هوشش آن‌ها را "آموزش"برانداز دهد—لبخندی زد و توضیح داد: «از زمانِ شکل‌گیریِ باندِ خارِ زهرآگین، تعدادِ فرابشرانشون خیلی زیاد شده، طوری که تو کمتر‌نداشت از دو سال تقریباً با ما برابر شدن. اونا قلمروی قابل‌توجهی رو تصاحب کردن. تو این موضوع مشکلِ بزرگی نمی‌بینی؟
«دو سالِ دیگه بهشون فرصت‌حرفمو بدیم، ممکنه ما رو کاملاً‌بنداز از محلهٔ بازار بیرون کنن.
«اگه بخوان این قضیه رو بالا ببرن،ببندد من کاملاً مایلم. این فرصتِ عالی‌ایه تا‌مگه مقامات متوجه بشن و بفهمن کی پشتشونه.»