چپتر 147: یک لوییِ دیگر
0لومیان تازه به طبقهٔ دوم‌سوسکه برگشته بود که دید شارلی‌گویی بیرونِ درِ اتاقش پرسه می‌زند.
لومیان با ته‌مایه‌ای از تمسخر سر به سرش‌پشتی گذاشت: «هی، نگو که بازم خواب دیدی؟ این‌طوری‌برانداز یهو دمِ درِ اتاقم سبز می‌شی، نگرانم می‌کنی.»
برایش عجیب بود که شارلی به‌جای‌مثلِ رفتن به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ‌گویی ابدی، مستقیم سراغِ او آمده است.
شارلی نگاهی به‌مثلِ پله‌ها انداخت و‌سقوط صدایش را پایین آورد.
«تو طبقهٔ چهارم اتفاقی افتاده؟»
لومیان تحسینش کرد: «گوشای تیزی‌باور داری. یه ماجرایی پیش اومد. ویلسون‌مثلِ رو از ساختمون پرت کردم پایین.»
«ها؟» شارلی‌کوچهٔ دوباره گیج‌بنداز و مبهوت شد.
کمی طول‌یارو کشید تا موضوع‌این را هضم کند.
«کدوم ویلسون؟ همونی که‌مثلِ تو باندِ خارِ زهرآگینه و‌برانداز از دوشیزه ایتانس پول می‌گیره؟»
لومیان با‌اشاره صراحت سر‌حرفمو تکان داد: «آره.»
ابتدا در چهرهٔ شارلی خوانده می‌شد: «که‌سوسکه این‌طور.» اما بعد با شوک به زبان آورد:بار «از ساختمون پرتش کردی پایین؟ از کدوم طبقه؟»
لومیان با‌یارو پوزخند جواب‌سوسکه داد: «طبقهٔ چهارم.»
دهانِ شارلی باز‌یارو ماند و یادش‌این رفت آن را ببندد.
پس از چند‌اگه ثانیه با اضطراب پرسید:کوچهٔ «شوخی نمی‌کنی، مگه نه؟»
لومیان به‌کوچهٔ اتاقِ آن‌سوی‌بنداز راهرو اشاره کرد.
«اگه حرفمو باور نمی‌کنی، یه‌این نگاه به کوچهٔ پشتی بنداز. یارو‌اولین مثلِ سوسکه؛ با این سقوط نمرد.»
«...» شارلی لومیان را از نو برانداز کرد، گویی برای‌گویی اولین بار بود او را می‌دید. فهمید دوستِ بازیگوش، جسور‌جنبه‌ای و باهوشش جنبه‌ای دارد که او اصلاً از آن سر درنمی‌آورد.
انگار در چشمِ لومیان هیچ قانونی وجود نداشت و سرمایی مورمورکننده در اعماقِ وجودش‌سقوط جریان داشت. ترس در ذهنش جایی نداشت و واقعاً یک آدمِ زنده را از‌دارد طبقهٔ چهارم پایین انداخته بود. تازه آن آدم یکی از سردسته‌های باندِ خارِ زهرآگین بود!
از مرگ نمی‌ترسید؟
از تلافیِ‌یارو باندِ خارِ‌سوسکه زهرآگین ترسی نداشت؟
این موضوع او را به یادِ زمانی‌سقوط انداخت که سوزانا ماتیس تهدیدش کرده بود‌می‌دید و سیِل خنجری زیرِ گلوی شارلی گذاشته بود.
شارلی همیشه تصور می‌کرد این کار صرفاً یک تاکتیکِ تهدید‌یارو و ارعاب بوده، اما حالا شک داشت؛ چه‌بسا اگر سوزانا‌بار ماتیس کوتاه نمی‌آمد، سیِل واقعاً خنجر را در گلویش فرو می‌کرد.
البته سلاحش تیغه‌ای نفرین‌شده نبود.
ثانیه‌ای بعد، شارلی نگاهی‌سوسکه به اطراف انداخت و‌برانداز دوباره صدایش را پایین آورد.
«د-دیوونه شدی؟بنداز باندِ خارِ‌مثلِ زهرآگین شوخی‌بردار نیست!
«چرا از اینجا نمی‌ری؟حرفمو از محلهٔ بازار که‌پشتی بری بیرون، جات امن می‌شه.»
حس می‌کرد سیِل هرچقدر هم که بی‌پروا بود یا به قانون‌برانداز احترام نمی‌گذاشت، کسی بود که واقعاً به او کمک کرده بود.جنبه‌ای باید خطر را به او گوشزد می‌کرد تا بتواند به‌سرعت فرار کند.
لومیان پوزخند زد و‌سوسکه در جواب گفت: «باندِ‌برانداز ساوآی ما هم شوخی‌بردار نیست.»
«آه...» شارلی ناگهان حس‌مثلِ کرد شاید اوضاع آن‌طور‌نمرد که تصور می‌کرد نباشد.
لومیان درِ اتاقِ ۲۰۷حرفمو را باز کرد و همان‌طور‌بنداز که وارد می‌شد، اعلام کرد:
«از این به بعد، مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌سوسکه قلمروی باندِ ساوآست. هرکی از باندِ خارِ‌اولین زهرآگین پیداش بشه رو پرت می‌کنم بیرون.»
یعنی باندِ ساوآ برای مقابله با‌سقوط ویلسون از سیِل کمک گرفته بود؟ شارلی‌می‌دید متوجهِ ماجرا شد و احساسِ آسودگی کرد.
ازآنجاکه باندِ ساوآ این درگیری را به راه انداخته بود،گویی حتماً نقشه‌ای برای مقابله با تلافیِ باندِ خارِ زهرآگین داشت.جنبه‌ای آدمِ بی‌پول و بیکاری مثلِ او نیازی نبود نگران باشد.
لومیان چمدان را بست و چند دست لباس و کتابِ‌یارو جادوی اورور را درونش پنهان کرد. آن را زیرِ تخت هل‌می‌دید داد و پتویی رویش کشید. صاف ایستاد و به شارلی گفت:
«اگه کسی دنبالم‌پشتی اومد، بگو رفتم‌مثلِ تالارِ رقصِ نسیم.»
«ب-باشه.» شارلی ناپدید شدنِ لومیان در‌سقوط پایینِ پله‌ها را تماشا کرد و‌بار ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
بعد از این‌یارو ماجرا چه بر‌این سرِ دوشیزه ایتانس می‌آمد؟
آیا باندِ ساوآ او‌حرفمو را تصاحب می‌کرد، یا هنوز‌بنداز شانسی برای نجاتِ خودش داشت؟
...
بلوارِ بازار، تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان پشتِ پیشخوانِ بار‌مثلِ نشست و با انگشتانش‌نمرد روی سطحِ آن ضرب گرفت.
«یه لیوان عاشق، یه پرس پورهٔ‌نگاه سیب‌زمینی، ورقه‌های گوشتِ گوساله تو چربیِ‌سوسکه خوک، یه سوسیسِ خوک و یه کروسان.»
«عاشق» به نوعی الکلِ شکری اشاره داشت که از‌سقوط شربتِ نیشکر تخمیر می‌شد و با یخ و آب‌دوستِ سرو می‌شد. این اصطلاحی رایج در میخانه‌های اینتیس بود.
چیزی نگذشت که لومیان الکلِ شیرین‌سقوط و کهربایی‌رنگ را مزه‌مزه کرد و‌بار از ورقه‌های معطرِ گوشتِ گوساله لذت برد.
همان‌طور که از این غذاهای لذیذ لذت‌سقوط می‌برد و به موسیقیِ تالارِ رقص گوش‌می‌دید می‌داد، بدنش با ریتمِ آهنگ تکان می‌خورد.
در همان لحظه، یکی‌حرفمو از اعضای باندِ بارون‌پشتی برینیه به کنارش خزید.
لومیان به سمتِ مرد چرخید و متوجهِ لخته‌های‌این خون روی پیشانی‌اش شد. لبخندی زد و گفت:می‌دید «این سومین دیدارِ ماست، درسته؟ چی صدات کنم؟»
خلافکار با احتیاط‌مثلِ جواب داد: «فقط‌سقوط لویی صدام کن.»
لومیان در‌بنداز دل گفت:مثلِ یه لوییِ دیگه...
در جمهوریِ اینتیس، لویی نامی به همان اندازهٔ پییر‌بنداز و گیوم رایج بود. آخرین لویی‌ای که لومیان دیده‌برای بود، با وجودِ مرد بودن، بچه‌ای به دنیا آورده بود.
لویی گاز زدنِ لومیان به کروسان را تماشا کرد و‌نمرد با لحنی بی‌تفاوت، گویی می‌خواست رابطه‌ای دوستانه برقرار کند، پیشنهاد‌جسور داد: «مهمونِ من. اولین بارته که میای تالارِ رقصِ نسیمِ ما.»
لومیان به‌یارو خودش زحمتِ تعارف‌این کردن نداد: «باشه.»
لویی یک الکلِ شربتیِ‌مثلِ سودای لیمو به نامِ «اهریمن»برانداز سفارش داد و جرعه‌ای نوشید.
«شما تو‌اشاره مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌باور زندگی می‌کنید، درسته؟»
لومیان گفت: «آره.»پشتی تکه‌ای سوسیس برداشت‌مثلِ و در دهانش انداخت.
لویی لحظه‌ای فکر کرد و‌این پرسید: «اونجا قلمروی باندِ خارِ‌برای زهرآگینه. می‌خواید بیاید خیابانِ روپوش‌سفیدها؟»
لومیان جرعه‌ای از نوشیدنیِ عاشقِ یخ‌زده‌اش نوشید که‌نمرد بوی کاراملش در هوا می‌پیچید، و پوزخند زد:دوستِ «نیازی نیست. اونجا الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
«چی؟» لویی‌اشاره نزدیک بود با‌باور نوشیدنی‌اش خفه شود.
لومیان سر‌کوچهٔ چرخاند و‌بنداز پوزخند زد.
«ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین رو‌سقوط از طبقهٔ چهارم انداختم پایین. مسافرخانهٔ‌بار خروسِ زرین الان قلمروی باندِ ساوآست.»
با شنیدنِ حرفِ‌یارو لومیان، چهرهٔ لویی‌این رفته‌رفته خشک شد.
پس از چند‌اگه ثانیه، به‌زور لبخندی‌نگاه زد و ایستاد.
«باید اینو‌کوچهٔ به بارون‌بنداز گزارش بدم.»
چرا این یارو‌مثلِ از خودِ بارون‌سقوط هم بی‌رحم‌تر و دیوانه‌تره؟
لومیان بی‌تفاوت گفت: «باشه.»
لویی چند قدمِ تند برداشت،باور سپس برگشت، به جلو خم‌یارو شد و زمزمه کرد: «ویلسون مرده؟»
لومیان با‌کوچهٔ تأسفی ساختگی‌بنداز گفت: «نه.»
واسه چی تأسف می‌خوری؟ لویی چهرهٔ لومیان را‌برانداز بررسی کرد و ناگهان از خود پرسید: ما‌بازیگوش یه سلاح به دست آوردیم یا یه دردسرِ بزرگ؟
...
بلوارِ بازار، پلاکِ‌اگه ۱۲۶، داخلِ ساختمانِ سه‌طبقهٔ‌کوچهٔ راجر با باغچه‌ای نقلی.
وقتی ویلسونِ مجروح را از کنارش می‌بردند، چشمانِ‌این آبیِ یخیِ راجر سه خلافکارِ لرزان را از‌می‌دید نظر گذراند و پرسید: «کی این کار رو کرده؟»
یکی از خلافکارها در حالی که کمی قوز کرده بود،برای با شتاب جواب داد: «یکی از باندِ ساوآ! خودش رو سیِل‌اصلاً صدا می‌زنه و می‌گه مسافرخانهٔ خروسِ زرین الان مالِ باندِ ساوآست!»
سیِل... در چهرهٔ نسبتاً تپلِ‌سوسکه راجر «عقربِ سیاه» آمیزه‌ای از‌گویی گیجی و احتیاط نقش بست.
زیرِ لب با خود گفت: «بینِ رده‌بالاهای‌کوچهٔ باندِ ساوآ کسی به اسمِ سیِل نیست...سقوط چطور تونسته ویلسون رو این‌طور لت‌وپار کنه؟»
شایانِ ذکر بود که‌بنداز ویلسون یک تبهکار بود،این معادلِ فرابشرِ ردهٔ ۹—استادِ مبارزه!
در آن لحظه، خلافکارِ دیگری با تردید گفت:برانداز «سرکرده، من یه چیزی یادم اومد. شبی که‌بازیگوش مارگو کشته شد، ما رفته بودیم مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
چهرهٔ راجر در هم‌مثلِ رفت و نفرتی شدید‌نمرد در آن رخنه کرد.
«اونم کارِ سیِل‌اگه بوده؟ چطور این‌نگاه کار رو کرده؟
«نکنه باندِ ساوآ مخفیانه همچین آدمِ‌مثلِ خطرناکی رو استخدام کرده تا ما‌گویی رو از محلهٔ بازار بیرون کنه؟»
مردی که کنارِ راجر «عقربِ سیاه» ایستاده بود، با‌گویی نفرت گفت: «اول یه ترور؛ حالا هم یه توهینِ‌باهوشش آشکار. اگه تلافی نکنیم، معلوم نیست بعدش چی می‌شه!»
مرد سرش را تراشیده بود اما چهره‌ای جذاب داشت.برانداز چشمانِ آبیِ دریاچه‌ای، پلِ بینیِ بلند، ابروهای پرپشتِ قهوه‌ای و‌باهوشش لبانِ منحنی‌اش او را با وجودِ طاسی خوش‌قیافه نشان می‌داد.
او که پیراهنی مشکی، شلوارِ سوارکاریِ تیره و‌پشتی چکمه‌های چرمیِ بدونِ بند به تن داشت، پالتو‌برانداز نپوشیده بود و قدش نزدیک به ۱.۸ متر بود.
راجر چند ثانیه فکر‌بنداز کرد و سپس به‌این مردِ کنارش دستور داد:
«هارمان، برو پیشِ بارون برینیه و بفهم قضیه‌برانداز چیه. بپرس ببین باندِ ساوآ قصد داره علیه باندِ‌جسور خارِ زهرآگینِ ما جنگِ تمام‌عیار راه بندازه یا نه.
«اگه مایل به‌یارو آشتی باشن، می‌تونیم‌این امتیازاتِ مناسبی بدیم.
«یادت باشه، تحمل‌اگه کردن رو یاد‌نگاه بگیر—هنوز وقتش نرسیده.»
...
در بالکنِ اتاقی‌مثلِ در طبقهٔ سومِ‌سقوط تالارِ رقصِ نسیم.
بارون برینیه با آسودگی به پیپِ‌این هلویی‌رنگش پک می‌زد و ورود و خروجِ‌بار مهمانان را به تالارِ رقص تماشا می‌کرد.
ناگهان، نگاهش‌اشاره را به‌حرفمو سمتِ در چرخاند.
دو ثانیه بعد، لویی در‌یارو را باز کرد، واردِ بالکن شد‌برانداز و از کنارِ بقیهٔ خلافکارها گذشت.
بارون برینیه با لبخند‌سوسکه پرسید: «قدم‌هات کمی سنگین‌برانداز و شتاب‌زده‌ست. اتفاقی افتاده؟»
لویی با اضطراب جواب داد:سوسکه «بارون، سیِل ویلسون رو از طبقهٔ‌برای چهارمِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین انداخت پایین!»
بارون برینیه به یاد‌حرفمو آورد و برای تأیید پرسید:بنداز «ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین؟»
لویی با شتاب‌پشتی افزود: «بله، به‌شدت‌مثلِ مجروح شده ولی نمرده.»
بارون برینیه پیپش را نگه داشت،سقوط لحظه‌ای فکر کرد و پرسید: «سیِل‌بار نگفت چرا این کار رو کرده؟»
لویی حرفِ لومیان را تکرار‌سوسکه کرد: «گفت مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌گویی الان قلمروی باندِ ساوآی ماست.»
بارون برینیه بی‌اختیار خندید.
پکی به پیپش زد و معنادار گفت: «اگه با‌سقوط یه سلاحِ تیز درست کار نکنی، به‌راحتی به خودت آسیب‌بازیگوش می‌زنی. باید فرصتی پیدا کنم تا کمی بهش "راهنمایی" بدم.»
لویی با نگرانی پرسید: «در‌این مورد باندِ خارِ زهرآگین چی‌کار‌برای کنیم؟ به سرکرده خبر بدیم؟»
بارون برینیه لحظه‌ای‌یارو تأمل کرد و‌این جواب داد: «فعلاً نه.
«سیِل اتفاقاً این بار خوب‌باور عمل کرد. کنجکاوم ببینم باندِ‌یارو خارِ زهرآگین چه واکنشی نشون می‌ده.»
بارون برینیه که متوجهِ چهرهٔ گیجِ زیردستش شده بود—و همیشه دوست داشت برای به رخ کشیدنِ هوشش آن‌ها را "آموزش"جسور دهد—لبخندی زد و توضیح داد: «از زمانِ شکل‌گیریِ باندِ خارِ زهرآگین، تعدادِ فرابشرانشون خیلی زیاد شده، طوری که تو کمتر‌جایی از دو سال تقریباً با ما برابر شدن. اونا قلمروی قابل‌توجهی رو تصاحب کردن. تو این موضوع مشکلِ بزرگی نمی‌بینی؟
«دو سالِ دیگه بهشون فرصت‌این بدیم، ممکنه ما رو کاملاً‌برای از محلهٔ بازار بیرون کنن.
«اگه بخوان این قضیه رو بالا ببرن،سقوط من کاملاً مایلم. این فرصتِ عالی‌ایه تا‌می‌دید مقامات متوجه بشن و بفهمن کی پشتشونه.»