چپتر 430: فصل 430
0لومیان که نگاه‌های آلبوس و الروس را‌می‌تراوید حس می‌کرد، با چراغِ کاربیدی در دست،نرمهٔ محتاطانه به عنکبوتِ سیاه و زخمی نزدیک شد.
به‌عنوانِ شکارچی، درکِ‌دستِ روشنی از ذهنیتِ‌نقره‌ای کنونیِ دو هم‌تیمی‌اش داشت.
این وضعیت شبیهِ حرکت در جنگلی تاریک بود. همه نقشِ شکارچی‌بهای را بر عهده داشتند، اما به‌محضِ اینکه کسی نقطه‌ضعفش را نشان‌پای می‌داد، تبدیل به شکار می‌شد و در معرضِ هجومِ دسته‌جمعی قرار می‌گرفت.
آلبوس و الروس‌جانوری می‌خواستند از وضعیت و‌گیر توانایی‌های لومیان سر دربیاورند.
آن‌ها شک داشتند که لومیان توانسته باشد به‌راحتی کارِ سازندهٔ مجسمه‌های مومی را تمام کند‌گوشِ و باور داشتند که حتماً بهای سنگینی پرداخته است. علاوه بر این، هدفشان این بود که‌فلوگ ردهٔ دقیقِ برندهٔ پیشینِ بازیِ پای پادشاه و اشیاءِ رازآلودی را که همراه داشت، کشف کنند.
لومیان از کشتنِ عنکبوتِ سیاه که به‌شدت زخمی بود هیچ ابایی‌چپش نداشت، اما بی‌میل بود که برگ‌های برنده‌اش — پیمایش دنیای ارواح‌می‌توانست و طلسم هارومف — را برای آلبوس و الروس رو کند.
همان‌طور که به عنکبوتِ سیاه نزدیک می‌شد، افکارش به‌سرعت می‌چرخید‌حتماً و به کارآمدترین راهبردی می‌اندیشید که کمترین بها و زمان‌پیشینِ را بطلبد و کار را تا حدِ امکان ساده کند.
نگاهِ لومیان از پهلوی دریده‌شدهٔ عنکبوتِ سیاه گذشت؛ جانوری که مانندِ هم‌نوعانش در‌می‌تراوید تالار گیر افتاده بود و خونِ سرخِ تیره از آن بیرون می‌تراوید. با دستِ‌معجونِ چپ، بی‌تفاوت گوشواره‌ای نقره‌ای از جیبش بیرون آورد و به نرمهٔ گوشِ چپش بست.
دروغ!
با هضمِ کاملِ معجونِ آتش‌افروز، احساساتِ لومیان به‌آورد ثبات رسیده بود. اکنون می‌توانست پنهانی از دستکش‌های بوکس‌آتش‌افروز فلوگ استفاده کند و دروغ را به کار بگیرد.
کلاغ‌های آتشینِ‌به‌راحتی سرخ‌رنگ در‌سازندهٔ اطرافش تجسم یافتند.
تقریباً هم‌زمان، عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا واکنش نشان داد. قلبِ چروکیدهٔ‌تیره درونش درخششی سرخ و تیره ساطع کرد و انبوهی از گلوله‌های‌چپش آتشینِ تهدیدآمیز را احضار کرد، گویی شبکه‌ای محافظ و سرخ‌رنگ می‌بافت.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ! کلاغ‌های آتشین که لومیان را‌دستِ احاطه کرده بودند، به بیرون پرتاب شدند و‌چپش هر کدام در مسیری متمایز به‌سوی اهدافشان رفتند.
بیش از صد گلولهٔ آتشینِ سرخ‌رنگ‌نقره‌ای از پیکرِ عنکبوتِ سیاه فوران کردند‌بست و با زوزه‌هایی تهدیدآمیز به جلو شتافتند.
غرمب!
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، برخی از کلاغ‌های آتشین با گلوله‌های آتشین برخورد کردند، در حالی‌دستِ که برخی دیگر آن‌ها را منفجر ساختند و زنجیره‌ای از انفجارها را در اطرافِ‌آتش‌افروز عنکبوتِ سیاه به راه انداختند که باعث شد شعله‌ها یکی پس از دیگری فوران کنند.
درست در همان لحظه،سرخِ گلولهٔ آتشینِ درخشانی به‌سوی‌دستِ خروجیِ تالار زبانه کشید.
لومیان منتظرِ همین فرصت‌بی‌تفاوت بود. دستِ چپش را‌آورد بالا آورد و بشکن زد.
با صدای برخوردی مهیب، گلولهٔ‌مجسمه‌های آتشینِ درخشان مسیرش را از دست‌بهای داد و به زمین سقوط کرد.
به‌جای انفجار، شعله‌ها به‌مانندِ بالا زبانه کشیدند و پیکرِ‌خونِ عنکبوتِ سیاه را نمایان ساختند.
لومیان به جلو یورش برد،تیره در حالی که دستِ چپش‌گوشواره‌ای از شعله‌های سرخ‌رنگ شعله‌ور بود.
شعله‌ها لایه‌لایه به دورِ هم‌گوشواره‌ای پیچیدند و چنان فشرده شدند‌گوشِ که تقریباً به سفیدی گراییدند.
وقتی به کنارِ عنکبوتِ سیاه رسید که از شدتِ ضربه گیج شده بود، لومیان‌است به جلو خم شد و بازوی چپش را تاب داد. گلولهٔ آتشینِ سفید و‌کنند سوزان را روی بریدگیِ زننده فشرد و گذاشت تا در بدنِ جانور نفوذ کند.
در میانِ دست‌وپا زدن‌های دیوانه‌وارِ جانور، عنکبوتِ سیاه به‌سختی توانست برگردد.تیره لومیان پیش‌تر از فرصت استفاده کرده بود تا به عقب خم‌چپش شود و غلت بزند، و فاصله‌اش را با آن بیشتر کند.
پیکرش در کنارِ دریای سرخ‌رنگی که کلاغ‌های آتشین‌دستِ و گلولهٔ آتشین ایجاد کرده بودند، تجسم یافت‌چپش و خود را از هالهٔ خشنِ جانور دور کرد.
بوووم!
گلولهٔ آتشینِ سفید و داغ درونِ بدنِ عنکبوتِ سیاه منفجر شد. سوختن‌سنگینی شاید از نظرِ بصری آشکار نبود، اما انبساطِ سریعِ گاز، موجودِ فرابشری را‌رازآلودی کاملاً درید و پوستهٔ کیتینی‌اش را همراه با گوشتش به بیرون پرتاب کرد.
عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا‌مانندِ جیغی مورمورکننده کشید و هشت‌خونِ پای پرمویش دیوانه‌وار جمع شدند.
لومیان وقت را تلف نکرد و نگذاشت جانور خودش‌بی‌تفاوت را پیدا کند. نیزه‌ای سرخ‌رنگ را که تقریباً به‌دروغ سفیدی می‌درخشید فشرده کرد و به‌سوی جانور پرتاب کرد.
نیزهٔ شعله‌ور در هوا به پرواز درآمد،جیبش زخمِ دهان‌باز را شکافت و عنکبوتِ سیاه‌هضمِ و غول‌پیکر را به زمین میخکوب کرد.
نیزه متلاشی شد و درونِ جانور را‌تمام به آتش کشید. عنکبوتِ سیاه پیش از‌است آنکه ساکت شود، چند بار به خود پیچید.
لومیان برای نزدیک شدن به دشمنِ ازپادرآمده‌اش شتاب‌افتاده نکرد. رو به آلبوس و الروس چرخید. با‌گوشواره‌ای لبخندی، دروغ را درآورد و گفت: «تموم شد.»
در حینِ صحبت، ده‌ها کلاغِ آتشینِ سرخ‌رنگ‌می‌تراوید را احضار کرد و آن‌ها را به‌سوی‌نرمهٔ عنکبوتِ سیاهِ ظاهراً بی‌جان فرستاد تا شیرجه بروند.
بوووم!
عنکبوتِ سیاه بارِ‌کارِ دیگر جهید و‌مومی خود را منفجر کرد.
خودش را‌گذشت به مردن‌مانندِ زده بود!
از بختِ بدش، لومیان فاصله‌اش را حفظ‌می‌تراوید کرده بود و در تله نیفتاد. او‌نرمهٔ تنها دوازده کلاغِ آتشین را فدا کرد.
کلاغ‌های آتشینِ سرخ‌رنگِ باقی‌مانده بر‌گوشواره‌ای سرِ بدنِ درهم‌کوبیده‌شدهٔ عنکبوتِ سیاه ریختند‌چپش و «آرامش» را به آن بازگرداندند.
با دیدنِ این صحنه، آلبوس‌مجسمه‌های به‌آرامی سر تکان داد و‌حتماً با اکراه اعتراف کرد: «بد نیست.»
الروس متفکرانه نگاه می‌کرد‌مانندِ و هیچ واکنشِ فوری‌ای‌افتاده به اعلامِ لومیان نشان نداد.
لومیان رو به عنکبوتِ سیاهِ بی‌حرکت چرخید و‌دستِ پیش از آنکه نزدیک شود، منتظر ماند تا‌چپش نوری آهنی‌رنگ و سیاه از بدنش پدیدار شود.
پس از بررسیِ وضعیتِ عنکبوتِ سیاه، تصمیم گرفت از حالتِ به‌شدت زخمی‌اش بهره‌برداری کند. نقاطِ ضعفِ‌معجونِ احتمالی شاملِ کاهشِ احتمالی در تواناییِ کنترلِ شعله و چابکی بود. از این رو، دروغ را فعال‌تجسم کرد و از ویژگی‌های کنترلِ شعلهٔ آن بهره گرفت تا با سرعت و چابکیِ خودش همگام شود.
نورِ آهنی‌رنگ و سیاه آن‌طور که لومیان پیش‌بینی کرده بود، روی‌بهای چشمِ مرکبِ عنکبوتِ سیاه متمرکز نشد. در عوض، مانندِ جویباری به‌پای درونِ قلبِ چروکیده و سیاه‌شده‌ای که در پشتش قرار داشت، جریان یافت.
لومیان در کنارِ شکارش توقف کرد، در حالی که از صحنهٔ پیشِ رو گیج شده بود. پس از آنکه ویژگیِ‌نرمهٔ فرابشری بیرون تراوید، تصمیم گرفت پیش از هر نتیجه‌گیری‌ای آن را جمع‌آوری کند. با احتیاط قلبِ چروکیده، چشم‌های مرکبِ سیاه‌کلاغ‌های و غده‌های زهر را از دهانش خارج کرد و آن‌ها را در کیسه‌های پنهان و قوطی‌های فلزیِ جداگانه جا داد.
آلبوس با طعنه گفت: «نگو‌تیره که فقط یه آتش‌افروزی و‌گوشواره‌ای هنوز به توطئه‌گر ارتقا پیدا نکردی؟»
خودت خوب می‌دونی که تازه وقتی به‌جیبش سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون پیوستم آتش‌افروز شدم... لومیان در‌کاملِ دل غرولند کرد. راست ایستاد و لبخندی زد.
«درسته. هنوز فقط یه آتش‌افروزم.»
الروس زیرِ لب زمزمه‌مانندِ کرد: «آتش‌افروزها نمی‌تونن از‌افتاده پسِ سازندهٔ مجسمه‌های مومی بربیان...»
نگاهِ آلبوس لحظه‌ای به سمتِ‌تیره جیبِ لومیان که دروغ در آن‌نقره‌ای پنهان بود چرخید، اما چیزی نگفت.
ببین، من دارم راستشو می‌گم. اگه شک داری و جورِ‌گوشِ دیگه‌ای فکر می‌کنی، کاری از دستم برنمیاد... لومیان خندید، چراغِ‌رسیده کاربیدی را برداشت و به سمتِ خروجیِ تالار به راه افتاد.
پس از عبور از‌سازندهٔ راهروی تاریکِ دیگری، به‌کند اتاقی با نورِ کم رسیدند.
در نورِ زردرنگ، سربازانی‌مانندِ آهنین‌پوش با کت‌های آبیِ مزین‌خونِ به رگه‌های طلایی نمایان شدند.
برخلافِ اسباب‌بازیِ کودکان، قدِ هر کدام نزدیک به‌دستِ دو متر بود. نیزه‌هایی که در دست داشتند با‌بست برقی سرد می‌درخشید و بسیار تیز به نظر می‌رسید.
آلبوس با لحنی معنادار‌بی‌تفاوت گفت: «اگه اینا زنده‌آورد بشن، یه ارتشِ کامل می‌شن.»
ارتش، سربازها... لومیان ناگهان میل به تسلیم‌شدن در بازیِ پایِ شاه را به یاد‌است آورد. رفتارِ مجسمهٔ مومی هنگامِ حمله به او و سلسله‌مراتبِ آشکار در سازمانِ صلیبِ‌کنند آهن‌وخون را به خاطر آورد: فرماندهٔ تیپ، معاونِ فرماندهٔ تیپ، افسرِ فرمانده، درجه‌دار و سرباز.
در میانِ‌گذشت افکارش، لومیان‌مانندِ حدسی منطقی زد.
ممکنه رده‌های بالاترِ مسیرِ‌سرخِ شکارچی با ارتش، اطاعت‌دستِ و نظام‌مندی سروکار داشته باشه؟
مجسمه‌های مومی مثل سربازهایی هستن که منتظرِ فرمانن،آورد درست مثل همین ماشین‌های آهنی. ممکنه یه فرابشرِ رده‌بالای‌آتش‌افروز مسیرِ شکارچی تواناییِ ساختِ سربازهای ویژه رو داشته باشه؟
قصرِ زیرزمینیِ قصرِ قویِ سرخ واقعاً پر‌تمام از جوهرهٔ مسیرِ شکارچیه. جای تعجب نیست‌است که این‌قدر با موجوداتِ این مسیر روبه‌رو می‌شم...
این بدان معنا بود که لومیان نیازی‌گیر به جست‌وجو نداشت. فقط کافی بود برای‌دستِ به دست آوردنِ پاداش‌های مربوطه مبارزه کند.
عجب شکارگاهِ خطرناکی، جایی که ممکنه‌بیرون خودم رو تبدیل به طعمه کنه، اما‌آورد سودِ زیادی هم داره! آهی عمیق کشید.
لومیان تماشا می‌کرد که چگونه آلبوس مدیچی لایه‌هایی از‌نرمهٔ گلوله‌های آتشینِ سفید و فشرده را احضار کرد و‌احساساتِ با بی‌خیالی آن‌ها را در سراسرِ اتاق به پرواز درآورد.
گلوله‌های آتشین منفجر نشدند؛ بی‌صدا‌مجسمه‌های روی زمین شناور ماندند و روی‌بهای شانه‌ها و کلاه‌های سربازانِ آهنی نشستند.
پس از آنکه آن سه نفر اتاق را ترک کردند،سرخِ آلبوس چراغِ کاربیدی را به دستِ چپش داد، کفِ دستِ‌نرمهٔ راستش را بالا آورد و به تقلید از لومیان بشکنی زد.
غرمب! غرمب! غرمب!
در اتاقِ پشتِ سرشان، گلوله‌های آتشینِ سفید یکی‌آورد پس از دیگری شعله‌ور شدند، یکدیگر را به‌معجونِ آتش کشیدند و باعث شدند زمین کمی بلرزد.
انفجارِ تأخیری!
یکی از‌گذشت توانایی‌های آتش‌افروز،مانندِ انفجارِ تأخیری!
با وجودِ اینکه سربازانِ آهنیِ درونِ اتاق از فلز ساخته شده بودند، درآورد اثرِ موجِ انفجارِ سهمگین، دست‌وپایشان را از دست دادند یا اجزای داخلی‌شان از هم‌می‌توانست پاشید. حتی برخی از آن‌ها در نتیجهٔ فروریختنِ دیوار، زیرِ آجرهای سنگی مدفون شدند.
آلبوس که متوجهِ نگاهِ‌بی‌تفاوت لومیان شده بود، لبخندی‌آورد رضایت‌بخش بر لب نشاند.
«برای از بین بردنِ خطراتِ‌مجسمه‌های پنهان، درست مثل همون کاری‌حتماً که با اون مجسمه‌های مومی کردی.»
لومیان با پوزخندی‌جانوری جواب داد: «فکر می‌کردم‌گیر جرئتش رو نداشته باشی.»
لومیان با دیدنِ کارِ آلبوس، به نیتِ او پی برد. از این موضوع جا خورده بود که‌بست به نظر می‌رسید قصرِ زیرزمینیِ قصرِ قویِ سرخ نوعی سازوکارِ دفاعِ شخصی دارد. مهم نبود انفجارها یا‌کلاغ‌های شعله‌ها چقدر قدرتمند باشند، اثراتشان تنها به یک اتاق محدود می‌شد و از سرایتِ آن جلوگیری می‌کرد.
در واقع، بدونِ این تدابیرِ محافظتی، قصرِ قویِ سرخ با توجه‌چپش به هیولاهای مهارگسیخته‌ای که توش زندگی می‌کنن، احتمالاً خیلی وقت پیش‌می‌توانست فروریخته بود... لومیان راهروی شیب‌دارِ دیگری را در پیشِ رو دید.
در انتهای راهرو، یک جفت درِ آهنیِ سنگین قرار‌باور داشت که سطحِ تیره‌شان با لکه‌های بزرگِ سرخ‌رنگی مخدوش‌دقیقِ شده بود، گویی کسی روی آن‌ها خون پاشیده باشد.
الروس نفسِ عمیقی کشید‌مانندِ و جلوتر از لومیان‌افتاده و آلبوس حرکت کرد.
به در رسید، چراغِ کاربیدی را با‌می‌تراوید احتیاط زمین گذاشت، دستانش را دراز کرد،نرمهٔ به جلو خم شد و نیرو وارد کرد.
در میانِ صدایی‌دستِ گوش‌خراش، درِ آهنی و‌جیبش تیره به‌آرامی باز شد.
وقتی لومیان گسترهٔ‌کارِ وسیعی از نورِ شمع‌تمام را دید، پلک‌هایش پرید.
تابوتِ برنزیِ کابوسش‌جانوری به‌وضوح در میدانِ‌تالار دیدش بازتاب یافت.
در آن لحظه، نزدیک به یک‌سومِ شمع‌های سفیدی‌دستِ که تابوت را احاطه کرده بودند خاموش شده‌چپش بودند، اما بخشِ بزرگی از آن‌ها هنوز به‌روشنی می‌سوختند.
در نورِ لرزانِ شمع، در با صدای‌جیبش قیژژی باز شد. لومیان به‌سرعت منطقه را بررسی‌کاملِ کرد اما شخصِ دیگری را در آنجا نیافت.
سه شکارچی بیش‌کارِ از ده ثانیه‌مومی دمِ در میخکوب ماندند.
سرانجام، آلبوس مدیچی سرش‌مانندِ را چرخاند و با‌افتاده طعنه پرسید: «چرا نمی‌رید تو؟»
الروس آینهورن به‌جای‌خونِ پاسخ دادن پرسید:بیرون «خودت چرا وایسادی؟»
لومیان با پوزخندی‌دستِ بی‌خیال جواب داد:نقره‌ای «منتظریم تو پیش‌قدم بشی.»
این تالار پر از خطر بود‌مومی و رازهای عمیقی را پنهان می‌کرد. طبیعتاً‌پرداخته می‌خواست دیگران اول راه را بررسی کنند!
لومیان فهمید که در این‌هم‌نوعانش فکر تنها نیست. آلبوس و‌سرخِ الروس هم احساساتِ مشابهی داشتند.
آلبوس نگاهش را‌خونِ گرفت و خنده‌ای‌بیرون نرم سر داد.
«حالا که‌می‌تراوید همه‌تون ترسویید، مجبورم‌گوشواره‌ای خودم انجامش بدم.»
با گفتنِ این حرف، ناگهان‌مجسمه‌های روی یک زانو افتاد و‌حتماً دستانش را روی زمین گذاشت.
بی‌صدا، دو مارِ‌جانوری آتشینِ سرخ‌رنگ به‌سوی‌تالار تابوتِ برنزی هجوم بردند.
هی! چشمانِ لومیان ریز‌سرخِ شد. انتظار نداشت آلبوس تا‌بی‌تفاوت این حد بی‌پروا عمل کند.
حمله به‌می‌تراوید مشکل‌سازترین عنصر بدون‌گوشواره‌ای انجامِ هیچ بررسی‌ای؟
چهرهٔ الروس منجمد شد و به‌طورِ‌مومی غریزی دستِ راستش را دراز کرد،سنگینی گویی می‌خواست آلبوس را متوقف کند.