چپتر 78: ردپاها
0لومیان از ترس از جا پرید. برای جاخالی‌مهِ دادن خیلی دیر بود، پس فقط می‌توانست خودش را‌پیکری آماده کند تا نیروی نامرئی بر او آوار شود.
بی‌درنگ گرمایی حس کرد و شجاعت در‌هنگامِ وجودش سرازیر شد. گویی در زمستانی که لباسِ‌تکان کافی نداشت، سرانجام خورشید از راه رسیده بود.
جز این، هیچ‌چیزِ عجیبی حس‌مهِ نکرد. دقیقاً همان تجربه‌ای بود‌نمی‌شود که بعدازظهرِ دیروز در قصر داشت.
اِ، به‌عنوانِ‌نگاهی یه رقصنده،کوتاه‌قد واقعاً هیچیم نشده؟
لومیان بی‌اختیار سر چرخاند تا نگاهی به رایانِ‌توضیح کوتاه‌قد و لیای ترسناک بیندازد. متوجه شد هیچ‌می‌دن مهِ سیاه یا دودی از آن‌ها بلند نمی‌شود.
بلافاصله پس از آن، والانتن که به شکلِ پیکری از نور درآمده بود، آفرینشِ آبِ‌چیزی مقدس را اجرا کرد و چند قطره روی لیا و رایان ریخت. با این حال، آن‌می‌دن دو همان ظاهرِ دگرگون‌شده‌شان را حفظ کردند و هیچ نشانه‌ای از بهبود در آن‌ها دیده نمی‌شد.
لومیان پرسید:پیش‌تر «تطهیر و‌دریافت جن‌گیری بی‌فایده‌ست؟»
امیدوار بود بفهمد چرا در مواردی این کار شدنی است و در مواردی نه. تنها در این‌همهٔ صورت بود که او، کسی که پیش‌تر عطیه‌ای دریافت کرده بود، می‌دانست در آینده هنگامِ رویارویی با‌همچنان اتفاقی مشابه، از چه چیزی دوری کند یا چطور وانمود کند آب از آب تکان نخورده است.
رایان کوتاه برایش توضیح داد: «تطهیر و جن‌گیری که قادرِ مطلق نیستن. قدرتی که هدف قرار می‌دن‌باید باید تو دستهٔ پلیدی باشه. مثلاً هالهٔ تباهی و همهٔ مردگانِ متحرک. موردِ آخر لزوماً پلید نیست، اما‌سازگاری با دنیای واقعی سازگاری نداره. باید به عالمِ ارواح برگرده، برای همین همچنان میشه تطهیر و جن‌گیری‌شون کرد.»
«درست همون‌طور که تعریفِ ما از یه‌دریافت خدای پلید بر اساسِ سبکِ رفتارشونه، قدرتِ‌مشابه یه خدای پلید هم لزوماً پلید نیست.»
لومیان کم‌وبیش قضیه را درک کرد و‌آینده متفکرانه پرسید: «قدرتِ، اِم، ناگزیری به پلیدی‌چطور تعلق نداره و نشونهٔ تباهی هم نیست؟»
پس هیچ‌داد راهی برای تطهیر‌نیستن یا جن‌گیریش نیست؟
والانتن که پیش‌تر با‌تکان تلاشِ قبلی‌اش این موضوع را‌داد ثابت کرده بود، گفت: «بله.»
از قرارِ معلوم، طبیعیه که می‌تونم در برابرِ هاله مقاومت کنم. اما چرا آبِ مقدس می‌تونه نشانِ خارِ سیاه رو‌نخورده روی سینه‌ام فعال کنه و باعث بشه اون صدای ترسناک رو بشنوم؟ این به خاطرِ اینه که فسادِ درونِ مهروموم‌مردگانِ در حالِ حاضر به من تعلق نداره. با بدنم ناسازگاره و بدنم رو ناپاک می‌کنه. برای همین باید تطهیر بشه؟
لومیان در‌عطیه‌ای دل چنین‌کرده حدسی زد.
او می‌خواست از چوپان پییر بری که پیش‌تر عطیه‌ای دریافت کرده بود، به‌عنوانِ مثال‌پیکری استفاده کند و بپرسد آیا جهشِ بدن هم در دستهٔ پلیدی و تباهی قرار‌ظاهرِ می‌گیرد یا نه، اما وضعیتِ کنونی نسبتاً اضطراری بود و مجالِ چنین بحثی را نداشت.
لومیان سعی‌نگاهی کرد به‌سمتِ‌کوتاه‌قد درِ زیرزمین برود.
پس از برداشتنِ دو قدم، ناگهان صدای وزوزی در گوش‌هایش شنید. می‌توانست مبهم صدایی را بشنود که گویی از‌درآمده فاصله‌ای بی‌نهایت دور می‌آمد اما در عینِ حال انگار درست در برابرش بود. با این حال، به‌اندازهٔ کافی واضح نبود‌پرسید و بسیار گنگ به نظر می‌رسید. تنها باعث شد سینه‌اش کمی گرم شود و ذهنش در حالتِ آشفتگی فرو رود.
این بسیار شبیه به‌کرده زمانی بود که رقصیدنِ‌رویارویی مردِ ماکارونی را دیده بود.
این موضوع به لومیان ثابت‌مهِ کرد که نشانِ خارِ سیاه روی‌بلافاصله سینه‌اش تا حدی فعال شده است.
به‌سرعت چرخید و به رایان، لیا‌ترسناک و والانتن خیره شد، اما دریافت‌دودی که آن‌ها هیچ واکنشِ غیرعادی‌ای نشان نمی‌دهند.
لومیان فوراً دلسرد شد. در ابتدا باور داشت که دو نشانِ روی سینه‌اش می‌توانند فرابشران را‌شکلِ تا حدودی سرکوب و تضعیف کنند، اما از قرارِ معلوم، آن‌ها تنها می‌توانستند هیولاهای ویرانه‌های رؤیا‌دگرگون‌شده‌شان را هدف بگیرند، به‌ویژه آن‌هایی که از سوی صاحبِ نشانِ خارِ سیاه عطیه دریافت کرده بودند.
البته مطمئن نبود که آیا فعال‌آینده شدنِ کاملِ نشانِ روی سینه‌اش بر‌دوری فرابشرانِ اطراف تأثیر می‌گذارد یا نه.
از لیا‌بیندازد و بقیه پرسید:مهِ «وضعیتم تغییری کرده؟»
لیا و‌نگاهی بقیه هماهنگ سر‌لیای تکان دادند: «نه.»
لومیان نامحسوس سر تکان‌ترسناک داد و دو چیز‌مهِ را برای خود قطعی کرد.
اولی نشانِ خارِ سیاه روی سینه‌اش بود، یا بهتر است بگوید،چیزی فسادِ خدای پلید که در بدنش مهروموم شده بود. این نشان واقعاً‌نیستن می‌توانست به او کمک کند تا در برابرِ ناهنجاریِ زیرزمین «مقاومت» کند.
دوم اینکه، بخت با او‌مهِ یار بود. او تحت‌تأثیرِ قدرتِ‌نمی‌شود زمانِ حال قرار گرفته بود.
پس از چند ثانیه،کوتاه‌قد لومیان سعی کرد یک‌متوجه قدمِ مورب به جلو بردارد.
گرمای خفیفِ سینه‌اش‌لیای ضعیف نشد و شدتِ‌هیچ قبلی‌اش را حفظ کرد.
دوباره از رایان‌دریافت و بقیه پرسید:آینده «این بار تغییری کرد؟»
لیا اولین نفری‌متوجه بود که سر‌سیاه تکان داد. «حالت خوبه.»
لومیان نفسش را‌رایانِ بیرون داد و‌ترسناک در دل زمزمه کرد:
با محافظتِ نشانِ خارِ سیاه، می‌تونم‌کوتاه آزادانه اینجا حرکت کنم. چوپان پییر‌نیستن بری و دارودسته‌اش هم باید همین‌طور باشن...
صبر کن، کشیش که هنوز هیچ برکتی‌دریافت دریافت نکرده. هیچ نشانِ خاری هم نداره!مشابه چطور صحیح و سالم به محراب رسید؟
با این فکر، لومیان در‌کرده حالی که نگاهش را به‌اتفاقی زمین دوخت، متوجهِ چیزی شد.
با کمکِ نورِ والانتن،مطلق ردپاهای درهم‌وبرهمِ بسیاری را دید‌می‌دن که آدم‌های عادی نمی‌توانستند ببینند.
به‌جز شمارِ اندکی از آن‌ها که همه‌جا‌برایش پخش بودند، بقیه از الگوی خاصی پیروی‌هدف می‌کردند و تا جلوی محراب امتداد داشتند.
لومیان فوراً پایش را روی‌پیش‌تر نزدیک‌ترین ردپا گذاشت و گرمای‌آینده خفیفِ سینه‌اش رو به کاستی گذاشت.
این یعنی‌پیش‌تر به زمانِ‌دریافت اکنون برگشته بود.
همون‌طور که انتظار می‌رفت، اینجا یه مسیرِ امن هست که به زمانِ حال می‌رسه! لومیان‌هالهٔ ناگهان بسیار خوشحال شد. دلیلش این بود که سه فرابشرِ قدرتمند، رایان، لیا و والانتن،عالمِ نتوانسته بودند پیدایش کنند و او که یک شکارچیِ ساده بود، آن را یافته بود.
این حرفِ خواهرش اورور را به یادش آورد: «هر مسیر نقطه‌قوت‌های خودش‌نیستن رو داره. قبل از تبدیل شدن به نیمه‌خدا، ردهٔ ۹ بعضی مسیرها‌همهٔ ممکنه تو موقعیت‌های خاص از ردهٔ ۵ بقیهٔ مسیرها بهتر عمل کنه.»
لومیان در این دو روز جست‌وجو، در برابرِ فرابشرانِ‌می‌دانست قدرتمند احساسِ حقارت و سرکوب‌شدگی می‌کرد و خودش را بی‌فایده‌تکان می‌پنداشت. اما اکنون بخشِ زیادی از اعتمادبه‌نفسش را بازیافته بود.
پیدا کردنِ ردهای‌عطیه‌ای کم‌رنگ تو واقعیت تخصصِ‌آینده یه شکارچیه. شما می‌تونید؟
البته لومیان فراموش نکرده بود که‌قدرتی اورور در ادامه گفته بود: «اما‌پلیدی مسیرهایی هم هستن که تو همه‌چیز خوبن.»
افکارش را جمع کرد، برگشت و‌کوتاه به رایان، لیا و والانتن دستور داد:قدرتی «هم‌زمان یه قدم به سمتِ محراب بردارید.»
رایان و بقیه آشکارا گیج‌پیش‌تر شده بودند. نمی‌توانستند بدونِ دانستنِ‌آینده دلیل، کورکورانه به لومیان اعتماد کنند.
لومیان چاره‌ای جز توضیح دادن نداشت: «با دقت به‌رویارویی زمین نگاه کنید. ردپاهای زیادی هست که مسیرِ امنی‌کوتاه رو نشون می‌دن که گروهِ کشیش به جا گذاشته‌ن!»
رایان، لیا و والانتن که توانایی‌های لومیان‌هدف را نداشتند، در نورِ کم‌رنگِ خورشید به‌سختی‌مثلاً می‌توانستند ردی ببینند. حرفش را باور کردند.
می‌دانستند که در اینتیس، بسیاری از فرابشرانِ‌برایش مسیرِ شکارچی با هم همکاری کرده‌اند. برخی‌هدف رده‌ها در تشخیصِ نشانه‌های کم‌رنگ مهارت داشتند.
با راهنماییِ‌تنها لومیان، در مسیرِ‌پیش‌تر امن قدم برداشتند.
فوراً لومیان دید که قدِ رایان‌می‌دانست به حالتِ عادی برگشت، والانتن تیره‌تر‌چیزی شد و چهرهٔ لیا عادی شد.
آن‌ها به زمانِ حال‌مطلق بازگشته بودند و دیگر در‌می‌دن گذشته یا آینده گرفتار نبودند.
لومیان به‌راحتی‌چطور در مسیرِ امن‌نخورده به گروه پیوست.
پوزخندی زد و گفت: «دیگه‌پیش‌تر اشتباه نکنید. اگه یه چیزِ دیگه‌هنگامِ خراب بشه، ممکنه راهِ برگشتی نباشه.»
داشت لحنِ رایان را‌دریافت تقلید می‌کرد و حس می‌کرد‌رویارویی با موقعیتِ فعلی‌شان تناسب دارد.
در حالتِ عادی، رفتارش طوری بود که مسخره‌شان‌قرار می‌کرد: «هاها، کورید؟ نمی‌تونید هیچ‌کدوم از این نشانه‌های‌تباهی واضح رو ببینید؟ یه اشتباهِ دیگه بکنید کارتون تمومه!»
لیا دست به‌وانمود صورتش کشید و آهِ‌برایش آسودگی کشید: «ما همراهتیم.»
لومیان فروتنی به خرج نداد. با‌عطیه‌ای دقت ردپاهای روی زمین را پیدا‌رویارویی کرد و آرام‌آرام به سمتِ محراب رفت.
این کار به سادگیِ برگشتنِ چند لحظه پیش‌هنگامِ نبود، چون اگر خودش مسیر را اشتباه می‌رفت مهم‌نخورده نبود، اما رایان و بقیه نمی‌توانستند چنین اشتباهی بکنند.
این بار‌داد زنگوله‌های نقره‌ایِ‌مطلق لیا بی‌صدا ماندند.
تنها وقتی هر چهار نفر به‌کوتاه محراب رسیدند، زنگوله‌ها شروع به زنگ‌نیستن زدن کردند؛ گاهی آرام‌بخش و گاهی شدید.
لیا که به‌اندازهٔ کافی باتجربه‌پیش‌تر بود، توضیح داد: «خطرناکه، اما می‌تونیم‌هنگامِ راهی برای دور زدنش پیدا کنیم.»
رایان فوراً سر تکان داد.
«فعلاً به هیچ‌چیز‌قادرِ اینجا دست نزنید.قدرتی فقط نگاه می‌کنیم.»
لومیان از قبل‌وانمود نگاهش را به‌کوتاه بالای محراب دوخته بود.
در پایینِ آن فرورفتگی‌ای وجود داشت، انگار که برای نگه داشتنِ‌هنگامِ چیزی توخالی شده باشد. داخلش شمع‌های سفیدِ مایل به خاکستری، بطریِ‌برایش کوچکی از مایعی شفاف و جعبه‌ای چوبی و بازنشده قرار داشت.
اما چشمگیرترین چیز،عطیه‌ای شیئی سیاه بود؛می‌دانست ردایی بلند با کلاه.
در جلو، درست‌قادرِ وسطِ حلقه، نشانِ مدوری‌هدف از خارها قرار داشت.
تمامِ بخش‌هایش در هم پیچیده و قیرگون‌برایش بود، گویی با ماده‌ای عجیب رنگ‌آمیزی شده‌هدف باشد. حسِ تراوشِ تدریجی را القا می‌کرد.
با دیدنِ نشان،صورت لومیان احساسِ سرگیجه کرد‌دریافت و گوش‌هایش زنگ زد.
رایان خُرناسی کشید و‌دریافت نوری شبیهِ سپیده‌دم به‌طور‌هنگامِ طبیعی از او ساطع شد.
این کار به لیا‌مطلق و والانتن کمک کرد تا‌می‌دن آشفتگیِ ذهنی‌شان را سرکوب کنند.
رایان با صدایی‌وانمود بم گفت: «زیاد به‌برایش اون نشان خیره نشید.»
لومیان به‌سرعت‌تنها نگاهش را به‌پیش‌تر سمتی دیگر دوخت.
سرگیجه و‌پیش‌تر زنگ زدنِ‌دریافت گوش‌هایش کمتر شد.
انگار تو محراب همین‌هاست. لومیان می‌خواست پیشنهاد دهد‌قرار که اطراف را بگردند که شنید لیا از‌تباهی رایان می‌پرسد: «پرتوِ سپیده‌دمِ شما محراب رو فعال می‌کنه؟»
ها؟ لومیان به‌سرعت سرش‌تکان را چرخاند و ناخودآگاه‌توضیح دوباره به محراب نگاه کرد.
دینگ دینگ دینگ. زنگوله‌های روی‌پیش‌تر روبند و چکمه‌های نقره‌ایِ لیا‌آینده به‌تندی به صدا درآمدند؛ هشداری فوری.
در همان لحظه، ردای سیاه روی‌می‌دانست محراب از جا پرید، گویی موجودی‌چیزی نامرئی در آن حلول کرده باشد.
اووو! بادِ سردی وزید. لومیان چهره‌های شفافی را زیرِ کلاهِ‌باید ردا دید؛ سرهایی درنده و کج‌ومعوج که از آن‌ها نفرت‌موردِ می‌بارید. آن‌ها به شکلِ توده‌ای عجیب و ترسناک به هم پیوستند.
لومیان یکی از چهره‌ها را شناخت:کوتاه رنگ‌پریده، متورم، با خون و اشکی‌نیستن که در چشمانش جمع شده بود. ریموند.
لومیان که علاقه‌ای‌صورت به نگاهِ دقیق‌تر نداشت،دریافت پشتِ رایان پناه گرفت.
«نجاتمون بدید! نجاتمون بدید!»
چهره‌های نیمه‌شفاف یک‌صدا جیغ کشیدند. فریادهای گوش‌خراششان مانند‌قرار سوزن در بدنِ رایان و بقیه فرو رفت‌تباهی و می‌رفت تا آن‌ها را از پا درآورد.
والانتن بی‌تفاوت ماند. دستانش را گشود و ستونی از‌داد نور که در هاله‌ای از شعله‌های مقدس پیچیده شده بود،پلیدی از آسمان احضار کرد. ستون روی ردای سیاه فرود آمد.
نور فوران کرد.صورت لومیان و لیا‌عطیه‌ای غریزی چشمانشان را بستند.