چپتر 186: خرید
0فرانکا در حالی که چراغِ کاربیدِ سیاه و آهنی را در دست داشت،نسبت نگاهی به مسیرِ میانِ ستون‌های سنگی انداخت و با سردرگمی از قاچاقچی، فرناندز،برایش که راه را نشان می‌داد پرسید: «مگه این مسیر به محله رصدخانه نمی‌ره؟»
با اینکه تریرِ زیرزمینی هزارتوی پیچیده‌ای بود، تونل‌های این طبقه‌بهش نامِ خیابان‌هایی را داشتند که با سطحِ زمین مطابقت می‌کرد. فرانکا‌بی‌زحمت پس از لحظه‌ای تأمل، فهمید که دارند در مسیرِ اشتباهی می‌روند.
عملیاتِ قاچاق قطعاً شاملِ ورود به شهر از حومهٔ آن می‌شد و محله‌ورل‌دور رصدخانه در مقایسه با بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده، به مرکزِ تریر نزدیک‌تر بود. این محله‌دانشش در آن سوی رودِ سرنزو قرار داشت و عملاً از بلوارِ بزرگ جدا می‌شد.
فرناندز، قاچاقچیِ مرتبط با کریستوی موش، با لبخندی برگشت و‌بگم توضیح داد: «مسیرِ مخفی‌ای که ما می‌ریم به محله رصدخانه‌قبلاً می‌رسه. ما همیشه کالاها رو به انباری که اونجاست تحویل می‌دیم.»
فرانکا سرعتش را کم کرد و فاصله‌اش‌واقعیِ را با فرناندز که کلاهِ نمدیِ قهوه‌ای به‌قبلاً سر داشت، بیشتر کرد و گفت: «که این‌طور؟»
از آنجا که هنوز واردِ مسیرِ‌اورور قاچاق نشده بودند، صدایش را پایین‌کرده آورد و با لومیان هم‌صحبت شد.
«یادمه ویژگیِ فرابشریِ مشت‌زنت رو با ۱۸۰۰۰ ورل‌دور با گاردنر‌فرابشریِ معامله کردی. می‌دونی که اون یه ویژگیِ فرابشریه، مگه نه؟بهتر یا بهتر بگم، معنای واقعیِ ویژگیِ فرابشری رو درک می‌کنی؟»
لومیان دانشش را به‌معامله اورور نسبت داد: «خواهرم‌فرابشریه قبلاً بهش اشاره کرده بود.»
فرانکا قدبلند بود و پاهای‌بگم بلندی داشت، برای همین همگام‌می‌کنی شدن با لومیان برایش بی‌زحمت بود.
او که غرق در احساسات شده بود، آهی کشید و گفت: «خوش‌شانسی که کسی‌پاهای رو داری تا راهنماییت کنه. تو گذشته، ما مثلِ موش‌های کور تلوتلو می‌خوردیم و‌کسی برای فهمیدنِ چیزها فقط به خودمون متکی بودیم. وگرنه، من اون انتخاب رو نمی‌کردم...»
صدایش ضعیف شد‌صدایش و با آهی‌لومیان طولانی به پایان رسید.
این حرف، لومیان را به یادِ جمله‌ای انداخت که یا خودِ‌معنای اورور گفته بود یا از سخنانِ معروفِ امپراتور روزل نقل کرده‌اشاره بود: «وقتی اشتباهِ بزرگی مرتکب بشی، تا آخرِ عمر گریبانت رو می‌گیره.»
فرانکا به‌سرعت خونسردی‌اش را به دست آورد و با صدای‌می‌کنی آرامی به لومیان گفت: «تو تازه واردِ حوزهٔ علومِ غریبه‌پاهای شدی. غیر از دانش، خیلی چیزهای دیگه‌ای هم کم داری.»
«بهتره با اون مقدار پول خسیس‌بازی درنیاری. ازش برای خریدِ یه شیءِ رازآلود یا یه سلاحِ فرابشری استفاده کن تا محدودیت‌های یه‌غرق شکارچی رو تو علومِ غریبه جبران کنی. وگرنه، اگه روژهٔ عقربِ سیاه واقعاً بخواد ازت انتقام بگیره، نیازی نیست به خودش زحمتِ زیادی‌انتخاب بده. می‌تونه خیلی راحت چندتا مردهٔ متحرک رو احضار کنه تا شکارت کنن. اگه همچین قصدی داری، من برات حواسم رو جمع می‌کنم.»
لومیان خندید.
«من قبلاً خریدم رو کردم.»
فرانکا که نزدیک بود کنترلِ صدایش را‌واقعیِ از دست بدهد، گفت: «به این زودی؟» و‌قبلاً باعث شد قاچاقچی، فرناندز، نگاهی به عقب بیندازد.
چراغ‌های کاربید سایه‌های متقاطعی می‌انداختند و مانع از آن می‌شدند‌بهش که لومیان حالتِ چهرهٔ فرناندز را ببیند. نمی‌توانست تشخیص دهد‌برایش که این حرف چه افکاری را در او برانگیخته است.
لومیان «صادقانه» جواب داد: «قبل از پیوستن به باندِ ساوآ، از طریقِ گردهماییِ‌ورل‌دور علاقه‌مندان به علومِ غریبهٔ یه واسطهٔ ارواح، یه محفل از فرابشران پیدا کردم.می‌کنی اونجا، ورل‌دورهایی رو که سرکرده بهم داده بود با یه شیءِ رازآلود معاوضه کردم.»
فرانکا با حالتی حاکی از فهمیدن گفت: «که این‌طور...» و‌بگم لومیان را تحسین کرد: «ذهنت حتی از چیزی که تصور می‌کردم‌بهش تیزتره. همم، شیئی هست که توانایی‌های علومِ غریبه‌ات رو تقویت کنه؟»
لومیان رُک‌وراست گفت: «یه‌بهتر عینکِ وکیل، اما انگار با‌درک یه قدرتِ عجیب آلوده شده.»
همان‌طور که حرف می‌زد، عینکِ رازکاویِ قهوه‌ای‌اش‌نسبت را بیرون آورد و نشان داد: «بهم‌پاهای اجازه می‌دن چیزهایی رو ببینم که معمولاً نمی‌تونم...»
فرانکا کمی اخم کرد‌پایین و حرفِ لومیان را‌یادمه قطع کرد: «این خیلی خطرناکه.»
لومیان با لبخند توضیح داد: «می‌دونم، اما تا وقتی که‌بگم محیطِ مناسب رو انتخاب کنم و احتیاط کنم، زیاد خطرناک‌قبلاً نیست. تازه، تغییرقیافه‌ها و فنونِ علومِ غریبهٔ عالی‌ای هم ارائه می‌ده...»
لومیان به‌طور خلاصه از‌بهتر میلش به نقاشی کردن پس‌درک از زدنِ عینکِ رازکاوی گفت.
دم‌اسبیِ فرانکا‌فرابشری پشتِ سرش‌می‌کنی تکان خورد.
«قطعاً مفیده. اگه‌صدایش منم جای تو بودم،هم‌صحبت همین انتخاب رو می‌کردم.»
«فقط سردسته‌ها و اراذلِ باندِ خارِ زهرآگین واقعاً باهات برخوردی نداشتن. اونا تو رو فقط با رنگِ موی‌نسبت عجیبت می‌شناسن. وگرنه، تا الان هویتِ واقعیت رو تشخیص داده بودن. نیازی هم نبود خودشون دست‌به‌کار بشن. می‌تونستن‌آهی با دادنِ اطلاعاتت و اعلامیه‌های تحتِ تعقیبت به ادارهٔ مرکزیِ پلیس و اون دو کلیسای جامع، انتقام بگیرن.»
لومیان خندید.
«درسته. همین الانش هم‌می‌کنی می‌تونم برای خوردنِ یه قهوه‌قبلاً با افسر اورت قرار بذارم.»
چشمانِ پرطراوت و دریاچه‌مانندِ فرانکا برقی زد و گفت: «تو چیزهای زیادی دربارهٔ گردهماییِ علومِ غریبه و برگ‌اون برنده‌هات باهام در میون گذاشتی. ژنا حتی مدام بهم می‌گفت که چقدر مکار و فریبکاری. با این حال،پاهای تو واقعاً صادق و رُک‌وراستی! البته، رابطهٔ ما با بقیه فرق داره. می‌دونستم. برادرِ مشنگ از اونجور آدم‌ها نیست!»
برای لحظه‌ای، لومیان احساسِ عذاب‌وجدان‌کردی کرد. او صادقانه گفت: «آره،بگم کاملاً در موردم دچارِ سوءتفاهم شده.»
پس از مدتی گپ زدن، سرانجام‌معنای به حومهٔ منطقهٔ زیرزمینیِ محله رصدخانه رسیدند‌نسبت و واردِ تونلی رو به جنوب شدند.
طولی نکشید که فرناندز‌می‌کنی جلوی چاهِ فرعیِ متعلق به‌قبلاً یک معدنِ سنگِ متروکه ایستاد.
او چراغِ کاربید را در‌آورد دهانهٔ چاه قرار داد و‌فرابشریِ با دست به پایین اشاره کرد.
«بریم تو.»
لومیان با کمکِ نورِ آبی‌رنگ به اعماقِ چاه‌فرابشری خیره شد. چاه مدت‌ها به حالِ خود رها شده‌اشاره بود و انگار کاملاً با سنگ‌ریزه مسدود شده بود.
آن سه با استفاده از فرورفتگیِ دیوارهٔ چاه، طناب‌هایی که در‌اشاره سایه‌ها پنهان شده بود و نردبانِ آهنیِ ساده‌ای که به خزه‌ها‌غرق بسته شده بود، پایین رفتند و به‌سرعت به تهِ چاه رسیدند.
فرناندز چند سنگِ ظاهراً سنگین را جابه‌جا‌هم‌صحبت کرد. تونلِ باریکی در لبهٔ چاه نمایان شد‌معامله که فقط به‌اندازهٔ عبورِ یک نفر پهنا داشت.
وقتی از تونل که بوی گندِ زننده‌ای می‌داد‌فرابشریه گذشتند، گذرگاهِ پیشِ رویشان پهن‌تر شد، گویی به‌دانشش بخشِ دیگری از غارِ معدنِ سنگ وارد شده بودند.
هوا به‌طرزِ مورمورکننده‌ای راکد شد و تاریکی آن‌ها‌فرابشری را در بر گرفت. سقفِ غار نمور بود‌بهش و رگه‌های ناچیزی از خزه روی آن دیده می‌شد.
لومیان و فرانکا که هر کدام چراغِ کاربیدی‌خواهرم در دست داشتند، قدم‌هایشان را آهسته کردند و نشانه‌های‌همین مختلف را در امتدادِ مسیرِ قاچاق به‌دقت وارسی کردند.
پس از گذشتِ مدتی‌پایین نامعلوم، فرناندز به تونلی‌یادمه در آن نزدیکی اشاره کرد.
«سرکرده‌مون و بارون برینیه کاملاً هم‌می‌دونی دستِ خالی نبودن. فهمیدن ردِ کاروان‌واقعیِ اونجا یهو تو هوا غیب شده.»
آنجا تونلی بود که دو بخشِ غارِ معدنِ سنگ را‌می‌کنی به هم وصل می‌کرد. مسیر پر از قلوه‌سنگ و چاله‌چوله‌پاهای بود. در دوردست تاریکی چیره بود و هیچ نوری دیده نمی‌شد.
لومیان و فرانکا به‌سرعت ردپاهای نسبتاً تازه‌ای‌نسبت را که ناگهان ناپدید شده بودند، پیدا‌پاهای کردند. چمباتمه زدند و از نزدیک وارسی‌شان کردند.
لومیان به‌سرعت رشته‌ای از نتیجه‌گیری‌ها را بیان کرد: «فقط ردپاهای رفتن هست. اونایی که برمی‌گشتن دقیقاً‌کردی همین‌جا تموم می‌شن. بیشترِ آدمایی که برمی‌گردن بارِ سنگین دارن. ردپاهاشون عمیق‌تره، کاملاً با وقتِ اومدن فرق‌اشاره داره... می‌تونیم این احتمال رو که دور زده باشن و همون مسیر رو برگشته باشن رد کنیم...»
فرانکا نگاهش‌ورل‌دور را از اطراف‌کردی گرفت و ایستاد.
«هیچ نشونه‌ای‌اون از درگیری‌بهتر نیست. خیلی عجیبه!»
سپس به فرناندز اشاره کرد‌دانشش که دورتر برود و در‌بهش غارِ معدنِ سنگ منتظر بماند.
وقتی درخششِ چراغِ کاربیدیِ فرناندز در دوردست‌هم‌صحبت محو شد، فرانکا جعبه‌آرایشِ کوچکی و یک‌گاردنر دستمالِ سفید با طرحِ چهارخانهٔ آبی بیرون آورد.
دستمال متعلق به برادرِ کریستوی موش،می‌دونی ارکین بود که او هم در‌واقعیِ جریانِ عملیاتِ قاچاق گم شده بود.
فرانکا چراغِ کاربیدی را زمین گذاشت،معنای جعبهٔ طلایی‌روشن را باز کرد و‌اورور انگشتانش را روی آینهٔ درونِ آن کشید.
در همین حین، در حالی که دستمال‌نسبت را نگه داشته بود، زیرِ لب تکرار‌پاهای کرد: «مکانِ فعلیِ ارکین، مکانِ فعلیِ ارکین...»
هوای تونل که از قبل هم تاریک بود، خفه‌کننده‌تر شد. نورِ دو چراغِ‌ورل‌دور کاربیدی با نیرویی نامرئی به عقب رانده شد و آینهٔ به‌اندازهٔ کفِ دست،می‌کنی درخششی آب‌مانند از خود ساطع کرد، گویی اعماقِ رودی تاریک را نشان می‌داد.
پیش از آنکه لومیان‌معامله بتواند تا سه بشمارد، صحنه‌ای‌بهتر روی سطحِ آینه پدیدار شد.
کارگرانی که جعبه‌های چوبی را به دوش می‌کشیدند و قاچاقچیانی که به هفت‌تیر و تفنگ مسلح بودند،اشاره به‌سختی در تونل پیش می‌رفتند. با پیشرویِ آن‌ها، تاریکیِ پشتِ سرشان فضایی را که نور از آن‌کسی عقب‌نشینی کرده بود، بلعید. سرانجام، درخششِ چراغِ کاربیدی از دیدرس محو شد و سطحِ آینه کاملاً سیاه شد.
فرانکا در حالی که لب‌های باریک و سرخش را به‌بهش هم می‌فشرد، به غیب‌بینی‌اش پایان داد و گفت: «دقیقاً تو‌برایش همین منطقه غیبشون زده. ولی بیشتر از این چیزی نمی‌فهمم.»
لومیان پیشنهاد نکرد که عینکِ رازکاوی را امتحان کنند. از دیدِ او، تریرِ زیرزمینی مکانی خطرناک بود که انواع و اقسامِ رازها را در خود پنهان داشت. ویرانه‌هایی‌اورور از دورانِ چهارم، استخوان‌های کهنه و بدبو، دخمه‌هایی با قوانینِ خاص برای رعایت کردن، و شبحِ مونسوری که سال‌ها در برابرِ نابودی مقاومت کرده بود و همچنان پرسه می‌زد.کور همهٔ این‌ها عناصری بودند که در دلِ جویندگانِ حقیقت ترس می‌انداختند. اگر می‌خواست از عینکِ رازکاوی برای بررسیِ محیط استفاده کند، احتمالِ زیادی وجود داشت که درجا منفجر شود.
در آن صورت، طولی نمی‌کشید که‌می‌دونی تریرِ زیرزمینی افسانهٔ دیگری در هم‌تنیده با‌فرابشری قدرتِ یک خدای پلید به خود می‌دید.
بنابراین، لومیان به خاطرِ سرکردهٔ باندِ ساوآ‌واقعیِ کمک می‌کرد، اما تمامِ توانش را به کار‌قبلاً نمی‌گرفت و خطرهای غیرضروری را به جان نمی‌خرید.
گذشته از این، کسی که ضرر‌اورور کرده بود کریستوی موش بود. این موضوع‌قدبلند چه ربطی به او، سیِلِ شیر داشت؟
تالارِ رقصِ‌بودند نسیم هنوز به‌اندازهٔ‌آورد کافی مشروب داشت!
فرانکا نگاهی به او‌معامله انداخت و قصد نداشت‌فرابشریه کار را سخت کند.
چکمه‌های سرخ جعبه‌آرایش و دستمالِ‌بگم ارکین را جمع کرد، چراغِ کاربیدی‌دانشش را برداشت و به لومیان گفت:
«بیا برگردیم و فرناندز رو پیدا‌اورور کنیم. بذار اون ما رو جلو‌کرده ببره. شاید سرنخ‌های دیگه‌ای جا مونده باشه.»
لومیان که حس می‌کرد فرانکا فقط‌لومیان دارد وظیفه‌اش را به‌عنوانِ یکی از۱۸۰۰۰ اعضای باندِ ساوآ انجام می‌دهد، گفت: «باشه.»
آن دو برگشتند و در حالی که چراغ‌های کاربیدی‌شان را‌بگم در دست داشتند، به‌سوی غارِ معدنِ سنگِ اصلی راه افتادند‌قبلاً و در تاریکی‌ای که هر لحظه عمیق‌تر می‌شد، فرو رفتند.
لومیان پس از برداشتنِ‌بهتر حدود دوازده قدم، ناگهان ایستاد‌درک و چهره‌اش در هم رفت.
فرانکا با‌فرابشری گیجی پرسید:می‌کنی «چی شده؟»
لومیان در حالی که توجهِ او‌لومیان را به قلوه‌سنگ‌های پراکنده و زمینِ۱۸۰۰۰ چاله‌چوله‌دار جلب می‌کرد، با صدایی جدی گفت:
«دیگه ردپایی نیست. ردِ قاچاقچیا موقعِ رفتن و ردِ خودمون‌بگم وقتی از اینجا رد شدیم، غیب شده! اما یه مسیر‌قبلاً از ردپاهایی که بارِ سنگین دارن به سمتِ جلو رفته!»
بندِ دلِ فرانکا پاره شد. به جلو خیره شد و فهمید که زمین به هم ریخته‌بهش است. ردپاهایی که او، لومیان و فرناندز در تونل به جا گذاشته بودند ناپدید شده بود‌کشید و جای آن‌ها را ردپاهای کاروانِ گم‌شده گرفته بود که ناگهان از هیچ پدیدار شده بودند!