چپتر 186: خرید
0فرانکا در حالی که چراغِ کاربیدِ سیاه و آهنی را در دست داشت،سوی نگاهی به مسیرِ میانِ ستون‌های سنگی انداخت و با سردرگمی از قاچاقچی، فرناندز،برگشت که راه را نشان می‌داد پرسید: «مگه این مسیر به محله رصدخانه نمی‌ره؟»
با اینکه تریرِ زیرزمینی هزارتوی پیچیده‌ای بود، تونل‌های این طبقه‌نزدیک‌تر نامِ خیابان‌هایی را داشتند که با سطحِ زمین مطابقت می‌کرد. فرانکا‌کریستوی پس از لحظه‌ای تأمل، فهمید که دارند در مسیرِ اشتباهی می‌روند.
عملیاتِ قاچاق قطعاً شاملِ ورود به شهر از حومهٔ آن می‌شد و محله‌قرار رصدخانه در مقایسه با بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده، به مرکزِ تریر نزدیک‌تر بود. این محله‌می‌ریم در آن سوی رودِ سرنزو قرار داشت و عملاً از بلوارِ بزرگ جدا می‌شد.
فرناندز، قاچاقچیِ مرتبط با کریستوی موش، با لبخندی برگشت و‌ویژگیِ توضیح داد: «مسیرِ مخفی‌ای که ما می‌ریم به محله رصدخانه‌فرابشریه می‌رسه. ما همیشه کالاها رو به انباری که اونجاست تحویل می‌دیم.»
فرانکا سرعتش را کم کرد و فاصله‌اش‌بازارِ را با فرناندز که کلاهِ نمدیِ قهوه‌ای به‌سرنزو سر داشت، بیشتر کرد و گفت: «که این‌طور؟»
از آنجا که هنوز واردِ مسیرِ‌محلهٔ قاچاق نشده بودند، صدایش را پایین‌رودِ آورد و با لومیان هم‌صحبت شد.
«یادمه ویژگیِ فرابشریِ مشت‌زنت رو با ۱۸۰۰۰ ورل‌دور با گاردنر‌سوی معامله کردی. می‌دونی که اون یه ویژگیِ فرابشریه، مگه نه؟کریستوی یا بهتر بگم، معنای واقعیِ ویژگیِ فرابشری رو درک می‌کنی؟»
لومیان دانشش را به‌صدایش اورور نسبت داد: «خواهرم‌هم‌صحبت قبلاً بهش اشاره کرده بود.»
فرانکا قدبلند بود و پاهای‌می‌شد بلندی داشت، برای همین همگام‌مرکزِ شدن با لومیان برایش بی‌زحمت بود.
او که غرق در احساسات شده بود، آهی کشید و گفت: «خوش‌شانسی که کسی‌قرار رو داری تا راهنماییت کنه. تو گذشته، ما مثلِ موش‌های کور تلوتلو می‌خوردیم و‌می‌ریم برای فهمیدنِ چیزها فقط به خودمون متکی بودیم. وگرنه، من اون انتخاب رو نمی‌کردم...»
صدایش ضعیف شد‌مقایسه و با آهی‌نجیب‌زاده طولانی به پایان رسید.
این حرف، لومیان را به یادِ جمله‌ای انداخت که یا خودِ‌فرابشریِ اورور گفته بود یا از سخنانِ معروفِ امپراتور روزل نقل کرده‌بگم بود: «وقتی اشتباهِ بزرگی مرتکب بشی، تا آخرِ عمر گریبانت رو می‌گیره.»
فرانکا به‌سرعت خونسردی‌اش را به دست آورد و با صدای‌مرکزِ آرامی به لومیان گفت: «تو تازه واردِ حوزهٔ علومِ غریبه‌جدا شدی. غیر از دانش، خیلی چیزهای دیگه‌ای هم کم داری.»
«بهتره با اون مقدار پول خسیس‌بازی درنیاری. ازش برای خریدِ یه شیءِ رازآلود یا یه سلاحِ فرابشری استفاده کن تا محدودیت‌های یه‌موش شکارچی رو تو علومِ غریبه جبران کنی. وگرنه، اگه روژهٔ عقربِ سیاه واقعاً بخواد ازت انتقام بگیره، نیازی نیست به خودش زحمتِ زیادی‌آنجا بده. می‌تونه خیلی راحت چندتا مردهٔ متحرک رو احضار کنه تا شکارت کنن. اگه همچین قصدی داری، من برات حواسم رو جمع می‌کنم.»
لومیان خندید.
«من قبلاً خریدم رو کردم.»
فرانکا که نزدیک بود کنترلِ صدایش را‌بازارِ از دست بدهد، گفت: «به این زودی؟» و‌سرنزو باعث شد قاچاقچی، فرناندز، نگاهی به عقب بیندازد.
چراغ‌های کاربید سایه‌های متقاطعی می‌انداختند و مانع از آن می‌شدند‌نزدیک‌تر که لومیان حالتِ چهرهٔ فرناندز را ببیند. نمی‌توانست تشخیص دهد‌مرتبط که این حرف چه افکاری را در او برانگیخته است.
لومیان «صادقانه» جواب داد: «قبل از پیوستن به باندِ ساوآ، از طریقِ گردهماییِ‌قرار علاقه‌مندان به علومِ غریبهٔ یه واسطهٔ ارواح، یه محفل از فرابشران پیدا کردم.مخفی‌ای اونجا، ورل‌دورهایی رو که سرکرده بهم داده بود با یه شیءِ رازآلود معاوضه کردم.»
فرانکا با حالتی حاکی از فهمیدن گفت: «که این‌طور...» و‌ویژگیِ لومیان را تحسین کرد: «ذهنت حتی از چیزی که تصور می‌کردم‌بهتر تیزتره. همم، شیئی هست که توانایی‌های علومِ غریبه‌ات رو تقویت کنه؟»
لومیان رُک‌وراست گفت: «یه‌حومهٔ عینکِ وکیل، اما انگار با‌نجیب‌زاده یه قدرتِ عجیب آلوده شده.»
همان‌طور که حرف می‌زد، عینکِ رازکاویِ قهوه‌ای‌اش‌نجیب‌زاده را بیرون آورد و نشان داد: «بهم‌قرار اجازه می‌دن چیزهایی رو ببینم که معمولاً نمی‌تونم...»
فرانکا کمی اخم کرد‌بازارِ و حرفِ لومیان را‌تریر قطع کرد: «این خیلی خطرناکه.»
لومیان با لبخند توضیح داد: «می‌دونم، اما تا وقتی که‌ویژگیِ محیطِ مناسب رو انتخاب کنم و احتیاط کنم، زیاد خطرناک‌فرابشریه نیست. تازه، تغییرقیافه‌ها و فنونِ علومِ غریبهٔ عالی‌ای هم ارائه می‌ده...»
لومیان به‌طور خلاصه از‌حومهٔ میلش به نقاشی کردن پس‌نجیب‌زاده از زدنِ عینکِ رازکاوی گفت.
دم‌اسبیِ فرانکا‌حومهٔ پشتِ سرش‌مقایسه تکان خورد.
«قطعاً مفیده. اگه‌مقایسه منم جای تو بودم،مرکزِ همین انتخاب رو می‌کردم.»
«فقط سردسته‌ها و اراذلِ باندِ خارِ زهرآگین واقعاً باهات برخوردی نداشتن. اونا تو رو فقط با رنگِ موی‌می‌دونی عجیبت می‌شناسن. وگرنه، تا الان هویتِ واقعیت رو تشخیص داده بودن. نیازی هم نبود خودشون دست‌به‌کار بشن. می‌تونستن‌قدبلند با دادنِ اطلاعاتت و اعلامیه‌های تحتِ تعقیبت به ادارهٔ مرکزیِ پلیس و اون دو کلیسای جامع، انتقام بگیرن.»
لومیان خندید.
«درسته. همین الانش هم‌مقایسه می‌تونم برای خوردنِ یه قهوه‌تریر با افسر اورت قرار بذارم.»
چشمانِ پرطراوت و دریاچه‌مانندِ فرانکا برقی زد و گفت: «تو چیزهای زیادی دربارهٔ گردهماییِ علومِ غریبه و برگ‌قاچاقچیِ برنده‌هات باهام در میون گذاشتی. ژنا حتی مدام بهم می‌گفت که چقدر مکار و فریبکاری. با این حال،کرد تو واقعاً صادق و رُک‌وراستی! البته، رابطهٔ ما با بقیه فرق داره. می‌دونستم. برادرِ مشنگ از اونجور آدم‌ها نیست!»
برای لحظه‌ای، لومیان احساسِ عذاب‌وجدان‌پایین کرد. او صادقانه گفت: «آره،ویژگیِ کاملاً در موردم دچارِ سوءتفاهم شده.»
پس از مدتی گپ زدن، سرانجام‌مقایسه به حومهٔ منطقهٔ زیرزمینیِ محله رصدخانه رسیدند‌سوی و واردِ تونلی رو به جنوب شدند.
طولی نکشید که فرناندز‌مقایسه جلوی چاهِ فرعیِ متعلق به‌تریر یک معدنِ سنگِ متروکه ایستاد.
او چراغِ کاربید را در‌محلهٔ دهانهٔ چاه قرار داد و‌سوی با دست به پایین اشاره کرد.
«بریم تو.»
لومیان با کمکِ نورِ آبی‌رنگ به اعماقِ چاه‌محلهٔ خیره شد. چاه مدت‌ها به حالِ خود رها شده‌عملاً بود و انگار کاملاً با سنگ‌ریزه مسدود شده بود.
آن سه با استفاده از فرورفتگیِ دیوارهٔ چاه، طناب‌هایی که در‌سوی سایه‌ها پنهان شده بود و نردبانِ آهنیِ ساده‌ای که به خزه‌ها‌موش بسته شده بود، پایین رفتند و به‌سرعت به تهِ چاه رسیدند.
فرناندز چند سنگِ ظاهراً سنگین را جابه‌جا‌مرکزِ کرد. تونلِ باریکی در لبهٔ چاه نمایان شد‌بلوارِ که فقط به‌اندازهٔ عبورِ یک نفر پهنا داشت.
وقتی از تونل که بوی گندِ زننده‌ای می‌داد‌هم‌صحبت گذشتند، گذرگاهِ پیشِ رویشان پهن‌تر شد، گویی به‌معامله بخشِ دیگری از غارِ معدنِ سنگ وارد شده بودند.
هوا به‌طرزِ مورمورکننده‌ای راکد شد و تاریکی آن‌ها‌محلهٔ را در بر گرفت. سقفِ غار نمور بود‌قرار و رگه‌های ناچیزی از خزه روی آن دیده می‌شد.
لومیان و فرانکا که هر کدام چراغِ کاربیدی‌مرکزِ در دست داشتند، قدم‌هایشان را آهسته کردند و نشانه‌های‌بزرگ مختلف را در امتدادِ مسیرِ قاچاق به‌دقت وارسی کردند.
پس از گذشتِ مدتی‌بازارِ نامعلوم، فرناندز به تونلی‌تریر در آن نزدیکی اشاره کرد.
«سرکرده‌مون و بارون برینیه کاملاً هم‌آورد دستِ خالی نبودن. فهمیدن ردِ کاروان‌مشت‌زنت اونجا یهو تو هوا غیب شده.»
آنجا تونلی بود که دو بخشِ غارِ معدنِ سنگ را‌مرکزِ به هم وصل می‌کرد. مسیر پر از قلوه‌سنگ و چاله‌چوله‌جدا بود. در دوردست تاریکی چیره بود و هیچ نوری دیده نمی‌شد.
لومیان و فرانکا به‌سرعت ردپاهای نسبتاً تازه‌ای‌نجیب‌زاده را که ناگهان ناپدید شده بودند، پیدا‌قرار کردند. چمباتمه زدند و از نزدیک وارسی‌شان کردند.
لومیان به‌سرعت رشته‌ای از نتیجه‌گیری‌ها را بیان کرد: «فقط ردپاهای رفتن هست. اونایی که برمی‌گشتن دقیقاً‌بزرگ همین‌جا تموم می‌شن. بیشترِ آدمایی که برمی‌گردن بارِ سنگین دارن. ردپاهاشون عمیق‌تره، کاملاً با وقتِ اومدن فرق‌تحویل داره... می‌تونیم این احتمال رو که دور زده باشن و همون مسیر رو برگشته باشن رد کنیم...»
فرانکا نگاهش‌نشده را از اطراف‌پایین گرفت و ایستاد.
«هیچ نشونه‌ای‌ورود از درگیری‌حومهٔ نیست. خیلی عجیبه!»
سپس به فرناندز اشاره کرد‌بازارِ که دورتر برود و در‌نزدیک‌تر غارِ معدنِ سنگ منتظر بماند.
وقتی درخششِ چراغِ کاربیدیِ فرناندز در دوردست‌مرکزِ محو شد، فرانکا جعبه‌آرایشِ کوچکی و یک‌عملاً دستمالِ سفید با طرحِ چهارخانهٔ آبی بیرون آورد.
دستمال متعلق به برادرِ کریستوی موش،آورد ارکین بود که او هم در‌مشت‌زنت جریانِ عملیاتِ قاچاق گم شده بود.
فرانکا چراغِ کاربیدی را زمین گذاشت،مقایسه جعبهٔ طلایی‌روشن را باز کرد و‌نزدیک‌تر انگشتانش را روی آینهٔ درونِ آن کشید.
در همین حین، در حالی که دستمال‌نجیب‌زاده را نگه داشته بود، زیرِ لب تکرار‌قرار کرد: «مکانِ فعلیِ ارکین، مکانِ فعلیِ ارکین...»
هوای تونل که از قبل هم تاریک بود، خفه‌کننده‌تر شد. نورِ دو چراغِ‌قرار کاربیدی با نیرویی نامرئی به عقب رانده شد و آینهٔ به‌اندازهٔ کفِ دست،مخفی‌ای درخششی آب‌مانند از خود ساطع کرد، گویی اعماقِ رودی تاریک را نشان می‌داد.
پیش از آنکه لومیان‌صدایش بتواند تا سه بشمارد، صحنه‌ای‌یادمه روی سطحِ آینه پدیدار شد.
کارگرانی که جعبه‌های چوبی را به دوش می‌کشیدند و قاچاقچیانی که به هفت‌تیر و تفنگ مسلح بودند،عملاً به‌سختی در تونل پیش می‌رفتند. با پیشرویِ آن‌ها، تاریکیِ پشتِ سرشان فضایی را که نور از آن‌انباری عقب‌نشینی کرده بود، بلعید. سرانجام، درخششِ چراغِ کاربیدی از دیدرس محو شد و سطحِ آینه کاملاً سیاه شد.
فرانکا در حالی که لب‌های باریک و سرخش را به‌نزدیک‌تر هم می‌فشرد، به غیب‌بینی‌اش پایان داد و گفت: «دقیقاً تو‌مرتبط همین منطقه غیبشون زده. ولی بیشتر از این چیزی نمی‌فهمم.»
لومیان پیشنهاد نکرد که عینکِ رازکاوی را امتحان کنند. از دیدِ او، تریرِ زیرزمینی مکانی خطرناک بود که انواع و اقسامِ رازها را در خود پنهان داشت. ویرانه‌هایی‌می‌رسه از دورانِ چهارم، استخوان‌های کهنه و بدبو، دخمه‌هایی با قوانینِ خاص برای رعایت کردن، و شبحِ مونسوری که سال‌ها در برابرِ نابودی مقاومت کرده بود و همچنان پرسه می‌زد.مشت‌زنت همهٔ این‌ها عناصری بودند که در دلِ جویندگانِ حقیقت ترس می‌انداختند. اگر می‌خواست از عینکِ رازکاوی برای بررسیِ محیط استفاده کند، احتمالِ زیادی وجود داشت که درجا منفجر شود.
در آن صورت، طولی نمی‌کشید که‌آورد تریرِ زیرزمینی افسانهٔ دیگری در هم‌تنیده با۱۸۰۰۰ قدرتِ یک خدای پلید به خود می‌دید.
بنابراین، لومیان به خاطرِ سرکردهٔ باندِ ساوآ‌بازارِ کمک می‌کرد، اما تمامِ توانش را به کار‌سرنزو نمی‌گرفت و خطرهای غیرضروری را به جان نمی‌خرید.
گذشته از این، کسی که ضرر‌محلهٔ کرده بود کریستوی موش بود. این موضوع‌سرنزو چه ربطی به او، سیِلِ شیر داشت؟
تالارِ رقصِ‌می‌شد نسیم هنوز به‌اندازهٔ‌محلهٔ کافی مشروب داشت!
فرانکا نگاهی به او‌صدایش انداخت و قصد نداشت‌هم‌صحبت کار را سخت کند.
چکمه‌های سرخ جعبه‌آرایش و دستمالِ‌می‌شد ارکین را جمع کرد، چراغِ کاربیدی‌تریر را برداشت و به لومیان گفت:
«بیا برگردیم و فرناندز رو پیدا‌محلهٔ کنیم. بذار اون ما رو جلو‌رودِ ببره. شاید سرنخ‌های دیگه‌ای جا مونده باشه.»
لومیان که حس می‌کرد فرانکا فقط‌نجیب‌زاده دارد وظیفه‌اش را به‌عنوانِ یکی از‌سرنزو اعضای باندِ ساوآ انجام می‌دهد، گفت: «باشه.»
آن دو برگشتند و در حالی که چراغ‌های کاربیدی‌شان را‌ویژگیِ در دست داشتند، به‌سوی غارِ معدنِ سنگِ اصلی راه افتادند‌فرابشریه و در تاریکی‌ای که هر لحظه عمیق‌تر می‌شد، فرو رفتند.
لومیان پس از برداشتنِ‌حومهٔ حدود دوازده قدم، ناگهان ایستاد‌نجیب‌زاده و چهره‌اش در هم رفت.
فرانکا با‌حومهٔ گیجی پرسید:مقایسه «چی شده؟»
لومیان در حالی که توجهِ او‌نجیب‌زاده را به قلوه‌سنگ‌های پراکنده و زمینِ‌سرنزو چاله‌چوله‌دار جلب می‌کرد، با صدایی جدی گفت:
«دیگه ردپایی نیست. ردِ قاچاقچیا موقعِ رفتن و ردِ خودمون‌ویژگیِ وقتی از اینجا رد شدیم، غیب شده! اما یه مسیر‌فرابشریه از ردپاهایی که بارِ سنگین دارن به سمتِ جلو رفته!»
بندِ دلِ فرانکا پاره شد. به جلو خیره شد و فهمید که زمین به هم ریخته‌قرار است. ردپاهایی که او، لومیان و فرناندز در تونل به جا گذاشته بودند ناپدید شده بود‌همیشه و جای آن‌ها را ردپاهای کاروانِ گم‌شده گرفته بود که ناگهان از هیچ پدیدار شده بودند!