چپتر 373: احضارِ دوبارهٔ سایهٔ زره‌پوش
0پس از پانزده‌جزئیاتِ دقیقه، خانمِ شعبده‌باز با‌اگرچه نامه‌ای کوتاه پاسخ داد:
«تحقیقاتِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون دربارهٔ افولِ خانوادهٔ سورون با گمانه‌زنی‌های قبلی‌ام در تضاد است. به نظر می‌رسد چیزی‌آرکانای که ادعا می‌کنند دارند، ممکن است با دارایی‌های واقعی‌شان همخوانی نداشته باشد. شاید آن‌ها فقط اطلاعاتِ مهمی دارند که‌مستقیمِ به آن‌ها اجازه می‌دهد تحتِ شرایطی خاص به اهدافشان برسند. یکی از این شرایط برای خانوادهٔ سورون اجتناب‌ناپذیر است.»
با خواندنِ پاسخِ خانمِ شعبده‌باز، شقیقه‌های لومیان نبض می‌زد. او‌کلمات چیزهای زیادی گفته بود، اما جزئیاتِ حیاتی همچنان مبهم بود. اگرچه‌مالید تک‌تکِ کلمات را می‌فهمید، اما معنای کلی‌شان از درکش خارج بود.
سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌طول واقعاً چی داره‌انتظار و چه ادعایی می‌کنه؟
لومیان شقیقه‌هایش را‌جزئیاتِ مالید و به‌مبهم خواندن ادامه داد.
«این وضعیت هم خطر و هم فرصتی برای شماست. تحقیق دربارهٔ حقیقتِ پشتِ سقوطِ خانوادهٔ سورون مأموریتی است که‌اعظمِ مشتاقانه منتظرش هستم. آقای ابله این مأموریتِ طولانی‌مدت را به انجمنِ تاروتِ ما محول کرده‌اند، درست مثلِ ارتباطِ دوی‌خدا جام با فرقهٔ دیوبانو برای تأییدِ وضعیتِ دیوبانوی نخستین. نیازی به عجله نیست. وقت بگذارید. حتی اگر سال‌ها طول بکشد.»
«...» لومیان جا خورد.
او انتظار داشت آرکانای اعظمِ فرانکا، خانمِ داوری،آرکانای با تماسِ او با فرقهٔ دیوبانو موافقت کند. اما‌اون تأییدِ وضعیتِ دیوبانوی نخستین دیگر چه مأموریتِ وحشتناکی بود؟
اون یه خدای راستین بود!
بر اساسِ دانشِ اخیرِ لومیان از منابعِ مختلف،وقت نه‌تنها مشاهدهٔ مستقیمِ یک خدا غیرممکن بود، بلکه‌انتظار تلاش برای درکِ وضعیتِ خاصِ وی بسیار پرخطر بود.
در موردِ خدایانِ پلیدی مانندِ آن‌همچنان که به ناگزیری معروف بود، صرفِ آگاهی‌کلی‌شان از وجودِ وی برابر با فساد بود.
یه مأموریتِ طولانی‌مدت... کاری‌بکشد که فقط وقتی فرانکا به‌اعظمِ مقامِ نیمه‌خدا برسه قابلِ انجامه؟
لومیان متفکرانه آخرین‌جزئیاتِ جملهٔ پاسخِ خانمِ‌مبهم شعبده‌باز را خواند.
«روی این موضوع تمرکز کنید. اگر به کمک نیاز داشتید یا خود را در مخمصه‌خورد یافتید، از قبل با من تماس بگیرید. در موردِ سازمانِ سپیده‌دم، از شرکت در مأموریت‌های‌اساسِ دیگر خودداری کنید. روی سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون تمرکز کنید. باور دارم آقای کِی درک خواهد کرد.»
خانمِ شعبده‌باز قبلاً بهم مأموریت داده بود که به سازمانِ سپیده‌دم نفوذ کنم و آروم‌آروم اعتمادِ‌واقعاً آقای کِی رو جلب کنم، با این هدفِ نهایی که یه غیب‌گو بشم. اما از لحنش‌مأموریتی پیداست که اولویت‌ها تغییر کرده. الان تأکید داره که سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون رو در اولویت قرار بدم...
لومیان این را‌طول به‌عنوانِ نشانه‌ای مهم از‌داشت پاسخِ او دریافت کرد.
با سوختنِ نامه در دستِ لومیان، شعله‌های سرخ زبانه‌کلمات کشید. او کیفی روی دوشش انداخت و دستکش‌های بوکس‌می‌کنه فلوگ را داخلش گذاشت. سپس راهیِ خیابانِ روپوش‌سفیدها شد.
کافه‌ای تصادفی‌وضعیتِ پیدا کرد و‌نیازی همان‌جا صبحانه خورد.
نزدیکِ ساعتِ ۹اما بود که لومیان درِ‌مبهم آپارتمانِ ۶۰۱ را زد.
فرانکا این بار از بیدار شدن‌انتظار ابرازِ ناراحتی نکرد. به نظر نمی‌رسید‌تماسِ خواب بوده باشد، بلکه چهره‌ای آشفته داشت.
با دیدنِ لومیان، موهای کتان‌رنگش را که‌اگرچه باز مانده بود کشید و گفت: «حدس بزن‌واقعاً چی شده؟ یه مأموریتِ خودکشی رو قبول کردم!»
لومیان خندید:وضعیتِ «تأییدِ وضعیتِ‌نخستین دیوبانوی نخستین؟»
چون حس می‌کرد فرانکا این‌حیاتی کار را با میلِ خودش‌کلمات انجام داده، دیگر نگرانش نبود.
فرانکا با‌سال‌ها تعجب پرسید:بکشد «از کجا می‌دونستی؟»
لومیان به سمتِ کاناپه رفت و راحت نشست: «می‌خوای راستش رو بشنوی یا دروغش‌خارج رو؟ دروغش اینه که غیب‌بینیش کردم. راستش اینه که تازه وضعیتِ اخیر رو به‌حقیقتِ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمم گزارش دادم و اون به انتخابِ تو اشاره کرد. ژنا کجاست؟»
فرانکا متوجهِ قضیه‌دیوبانوی شد و بی‌تفاوت گفت:نیست «رفته تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.
«از وقتی غرامتِ پدرش رو گرفته، خیلی به تحریک علاقه پیدا کرده. دیروز یه بازیگرِ نقشِ مکمل رو که قراردادش تموم‌مالید شده بود دزدید و راضیش کرد بره به یه تئاتر تو محله کلیسای جامع یادبود. با اینکه درآمدش رو خیلی بالا‌محول برد، ولی اگه به من گفته بود می‌تونستم همون پیشنهاد رو بهش بدم. تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی این اواخر خیلی سودآور بوده.»
فرانکا از ژنا کینه‌ای به دل نداشت چون ژنا از قبل نظرش را پرسیده‌کند و تأییدش را گرفته بود. او باور داشت چنین تحریک‌هایی مفید است. به‌علاوه، رفتنِ‌خدا یک بازیگرِ نقشِ مکمل فرصت‌هایی را برای کارآموزانی مثلِ ژنا و رقصنده‌های سابق باز می‌کرد.
پس از بازگوییِ مختصرِ ماجرا، فرانکا آهی کشید و ادامه داد: «خانمِ داوری فقط می‌خواد با فرقهٔ دیوبانو ارتباط داشته باشم. به شرطِ اینکه امیال و وضعیتِ روانی‌ام رو‌پشتِ کنترل کنم، می‌تونم از منابعشون برای ارتقای خودم استفاده کنم، فعالیت‌هاشون رو زیرِ نظر بگیرم و از نقشه‌های فوری‌شون باخبر بشم. تأییدِ وضعیتِ دیوبانوی نخستین رو می‌شه وقتی واقعاً‌بگذارید به الوهیت رسیدم و قدیس شدم در نظر گرفت. می‌تونم شرایطِ خاصی رو از طریقِ فعالیت‌های فرقهٔ دیوبانو، نقشه‌های اخیرشون و واکنش‌ها حینِ نیایش به دیوبانوی نخستین استنتاج کنم.»
لومیان ابرو‌وضعیتِ بالا انداخت:نخستین «مأموریت اذیتت نمی‌کنه؟»
فرانکا آهی کشید.
«مأموریت اذیتم می‌کنه، اما چیزی که آزاردهنده‌ست‌داشت اینه که تو ردهٔ ۴ دیوبانو می‌مونم.کند نمی‌تونم دوباره به یه مرد تبدیل بشم.»
لومیان با حالتی آرام‌حیاتی پیشنهاد داد: «می‌تونی تا‌تک‌تکِ ردهٔ ۳ صبر کنی.»
«درسته، هرچند سخت‌تر هم می‌شه.» فرانکا به این‌وقت موضوع فکر کرده بود و سپس پرسید چرا لومیان‌داشت ناگهان وضعیت را به خانمِ شعبده‌باز گزارش داده است.
لومیان تجربهٔ دیروزش در قصرِ قویِ‌همچنان سرخ و حرف‌های گاردنر مارتن را به‌اختصار‌کلی‌شان و با حذفِ جزئیاتِ خاص بازگو کرد.
فرانکا با دقت گوش داد، لحظه‌ای تأمل کرد و‌اعظمِ سپس گفت: «مأموریت‌های فعلیِ ما روی هم رفته شاملِ رازها‌راستین و تحرکاتِ جناح‌های مربوطه در مسیرهای شکارچی و دیوبانو می‌شه.»
«به نظر می‌رسه‌جزئیاتِ انجمنِ تاروت اهمیتِ زیادی‌اگرچه به این‌جور مسائل می‌ده...»
لومیان خندید.
«فقط این‌طوریه‌بود که ما‌جزئیاتِ هم شانسی داریم.»
فرانکا به اختصار حرفش‌بکشد را تأیید کرد و‌آرکانای ناگهان چیزی به یاد آورد.
«به کنت پوفر‌جزئیاتِ دستور دادی چقدر‌مبهم طلا بهت بده؟»
لومیان صادقانه‌وضعیتِ جواب داد:نخستین «۳۰ هزارتا.»
چشمانِ فرانکا برقی زد.
«الان چقدر طلا داری؟»
لومیان بی‌درنگ فاش کرد: «۷۵همچنان هزارتا. هر وقت بخوام می‌تونم ۶معنای هزارتای دیگه هم بهش اضافه کنم.»
لبخندِ فرانکا پهن‌تر شد.
«پس من اول‌اما ۲۵ هزارتا بدونِ‌همچنان بهره بهت قرض می‌دم!
«بیا امشب سایهٔ زره‌پوش رو احضار‌انتظار کنیم و سعی کنیم قبل از‌تماسِ گردهماییِ هفتهٔ آینده همه‌چیز رو روشن کنیم.»
لومیان کمی جا‌جزئیاتِ خورد و پرسید: «تو‌اگرچه ۲۵ هزار ورل‌دور داری؟»
به یاد آورد که فرانکا‌نیازی تمامِ پس‌اندازش را برای ارتقا‌حتی به دیوبانوی لذت خرج کرده بود.
فرانکا با ازخودراضی‌بودن گفت: «برای کمک به تو تو قضیهٔ گیوم بنه، ۲۰ هزار ورل‌دور گیرم‌واقعاً اومد، تازه گاردنر مارتن هم اخیراً خیلی دست‌ودلباز شده. مدیریتِ بیشترِ درآمدِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی و رقصنده‌ها‌مشتاقانه رو سپرده به من. هه هه، خانمِ داوری هم برای حمایت از فعالیت‌هام ۱۰ هزارتا بهم داد.»
درآمدِ تو هم بدک نیستا... لومیان دریافت که هرچند سودِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی و‌کند رقصنده‌ها شاید به پای تالارِ رقصِ نسیم نمی‌رسید، اما بی‌شک چشمگیر بود. اگر فرانکا‌خدا می‌توانست بخشِ درخورِ توجهی از آن را بردارد، به‌راحتی ماهی حدودِ ۲۰ هزارتا درآمد داشت.
سر تکان داد و گفت: «باشه،مبهم آیینِ احضار رو ساعتِ ۱۱ امشب‌کلی‌شان همون جای دفعهٔ قبل انجام می‌دیم.»
شادیِ فرانکا آشکار بود.
«همین الان می‌سپرم یکی‌جزئیاتِ بره ۲۵ هزارتا رو‌اگرچه به طلا تبدیل کنه.»
...
اواخرِ شب، در‌جزئیاتِ اسکله‌های ریست، درونِ‌مبهم بقایای سوختهٔ یک ساختمان.
فرانکا لومیان را تماشا کرد‌نیازی که محراب را برپا کرد و‌اگر تمامِ طلاها را روی آن گذاشت.
او به‌جای ماندن بیرون‌جزئیاتِ از دیوارِ نیروی روحی،اگرچه ترجیح داد کنارِ همراهش بماند.
لومیان شمع‌ها را یکی‌یکی روشن کرد و‌داشت گذاشت روغنِ عصاره چکه کند. قدمی به‌کند عقب برداشت و با لحنی آهنگین خواند:
«ابلهی که به این عصر تعلق ندارد؛
...»
تقریباً هم‌زمان، فرانکا نامِ مقدسِ آقای‌همچنان ابله را زمزمه کرد تا از امنیتِ‌کلی‌شان خود در برابرِ قدرتِ آیین مطمئن شود.
به‌زودی، در میانِ مِهِ کم‌رنگ‌خورد و حسِ خطری قریب‌الوقوع، لومیان‌فرانکا بخشِ پایانیِ ورد را خواند:
«من!
به نامِ ابلهِ بزرگ، احضار می‌کنم:
روحی که در خلأ سرگردان است، آمیزه‌ای از سایه‌های بی‌شمار، موجودِ هم‌پیمانِ لومیان لی.»
در میانِ نورِ لرزانِ شمع، دروازه‌ای اثیری مزین به‌فرانکا نمادهای معمایی تجسم یافت. از درونِ آن، پیکری سایه‌وار بیرون‌اساسِ آمد که زرهی تیره شبیهِ پولک‌های ماهی به تن داشت.
درست مانندِ قبل، انگار روی هر‌فرقهٔ پولک چهره‌ای نقش بسته بود که‌نیازی هرکدام به موجودِ متفاوتی تعلق داشت.
اونا واقعاً پولکِ ماهین... فرانکا نمی‌توانست نگاهش را بگیرد. انتظار‌مبهم و اضطرابش بر فضای مورمورکننده‌ای که احاطه‌شان کرده بود و‌داره بدخواهیِ آشکاری که از سایهٔ زره‌پوش ساطع می‌شد، غلبه کرده بود.
لومیان به چشمانِ سایهٔ زره‌پوش خیره شد و به‌خورد زبانِ هرمس گفت: «من به قرارداد عمل می‌کنم و‌کند طلایی به ارزشِ ۱۰۰ هزار ورل‌دور به تو تقدیم می‌کنم.»
راستش را بخواهید، لومیان دربارهٔ طلای معادلِ ۱۰۰ هزار ورل‌دور کمی تردید داشت. نرخِ مبادلهٔ همیشه‌متغیرِ میانِ ورل‌دور‌راستین و طلا او را نامطمئن کرده بود که آیا باید مبلغ را بر اساسِ نرخِ زمانِ امضای قرارداد‌خدایانِ آماده کند یا نرخِ فعلی. برای احتیاط، او فقط معادلِ هزار ورل‌دور طلای بیشتر به‌عنوانِ پشتوانه تهیه کرده بود.
با پایانِ حرف‌های لومیان، شمش‌های طلا، جواهرات و اقلامِ‌وضعیتِ مختلفِ روی محراب ناگهان متلاشی شدند و به ذراتِ‌اگر زرینی بدل گشتند که به‌سوی دروازهٔ رازآلودِ وهمی پرواز کردند.
بیشترِ این ذرات روی سایهٔ زره‌پوش نشستند،جزئیاتِ در حالی که معدودی از آن‌ها از‌می‌فهمید دروازهٔ بازِ وهمی گذشتند و ناپدید شدند.
رفته‌رفته، تقریباً یک‌پنجمِ زرهِ قیرگونِ سایهٔ زره‌پوش که شبیهِ پولک‌های‌انتظار ماهی بود، به طلا تبدیل شد. دیگر تاریک و شوم‌وحشتناکی نبود، بلکه هاله‌ای مقدس و خالص از خود ساطع می‌کرد.
چشمانِ فرانکا گشاد شد.
افسانه‌ها و اصطلاحاتِ جهانِ اصلی‌اش به‌فرقهٔ ذهنش هجوم آوردند. زیرِ لب با خود‌عجله گفت: «نکنه این... بازسازیِ پیکرِ زرین باشه؟»
در خاطراتِ او، پیکرِ زرین به پودرِ طلا یا ورقِ طلایی اشاره داشت که روی سطحِ بُت‌ها‌درکش کشیده می‌شد. گاهی اوقات، این اصطلاح نشان‌دهندهٔ شکلِ ویژهٔ فردی با جایگاهِ خداگونه یا دستاوردهای بزرگ بود.سقوطِ سایهٔ زره‌پوش اکنون به مجسمه‌ای فرسوده می‌مانست که با لایه‌ای از پودرِ طلا جانِ تازه‌ای گرفته باشد.
وقتی تمامِ طلای روی محراب‌اگر ناپدید شد، لومیان حس کرد‌انتظار قرارداد به‌طور کامل اجرا شده است.
او با استفاده از این‌انتظار فرصت، از طرفِ فرانکا به‌داوری زبانِ هرمس پرسید: «از کجا اومدی؟»
سایهٔ زره‌پوش دهان باز کرد‌جام و با صدایی بم، باوقار‌دیوبانوی و تا حدودی شوم سخن گفت.
با این حال، لومیان اصلاً کلماتش را‌جزئیاتِ نمی‌فهمید. فقط توانست با گیجی تماشا کند‌می‌فهمید که سایهٔ زره‌پوش به درونِ دروازهٔ وهمی بازگشت.
وقتی آیینِ احضار پایان یافت، لومیان رو‌طول به فرانکا کرد و دید همراهش با‌فرانکا ابروهای درهم‌گره‌خورده غرق در افکارِ خویش است.
دلش تکانی خورد‌بکشد و پرسید: «جوابِ‌داشت سایهٔ زره‌پوش رو فهمیدی؟»
فرانکا آهسته سر تکان داد.
«زبانی که به‌زیادی کار برد، خیلی شبیهِ‌جزئیاتِ زبانِ دنیایِ زادگاهِ منه.
«اون گفت...»
فرانکا مکث کرد و در حالی که سردرگمی در چهره‌اش آشکار بود،موافقت زیرِ لب گفت: «پسرِ خونینِ آسمان جهانِ زیرین رو به هم ریخت‌نه‌تنها و دائویست دنیای زیرین خودش رو فدا کرد تا واردِ رود بشه.»