چپتر 363: مطالعه به پیشرفت می‌انجامد
0لومیان هنوز شبی را که «پای شاه» بازی کرده بود، به‌روشنی به یاد‌جنگلِ داشت. کابوس‌ها رهایش نمی‌کردند. هر بار خود را در قصری باستانی و کِرِم‌رنگ‌اما می‌یافت؛ دیوارهایش آلوده به لکه‌های خونِ کهن، و درونش بومِ هولناکی از جنون.
گاردنر مارتن که‌جامع سکوتِ او را‌کوتاه دید، لبخندی اطمینان‌بخش زد.
«فقط یادتون باشه تو موقعیت‌هایی مثل‌تابستانیِ بازیِ پای شاه، بذارید پوفر اول‌زمانِ انتخاب کنه. این‌طوری هیچ مشکلی پیش نمیاد.»
ولی من دیگه اون آدمِ سابق نیستم. وقتی هالهٔ امپراتور خون داره دستِ راستم رو تباه‌شمار می‌کنه، واقعاً می‌تونم دلم رو به این خوش کنم که با آخر موندن تو انتخاب، از‌خاطرِ شرِ مشکل خلاص می‌شم؟ لومیان پیش از آنکه جواب دهد، لحظه‌ای در سکوت اندیشید: «بله، افسرِ فرمانده.»
سپس پرسید:جامع «قصرِ قویِ‌می‌کرد سرخ کجاست؟»
قصد داشت در اولین فرصت منطقه‌کوتاه را بررسی کند. دست‌کم باید جای‌تابستانیِ نزدیک‌ترین کلیسای جامع را پیدا می‌کرد.
گاردنر مارتن کوتاه جواب داد:کاخِ «محلهٔ اِراست، نزدیکِ کاخِ تابستانیِ‌غربی امپراتور روزل و جنگلِ لوگنسِ غربی.»
محلهٔ اِراست همان محلهٔ ۱۷ بود. در زمانِ روزل، تفرجگاهی ییلاقی برای اشراف و خاندانِ سلطنتی به شمار می‌رفت، اما اکنون درونِ دیوارهای شهر قرار گرفته و به یکی از بزرگ‌ترین‌محله محله‌های تریر تبدیل شده بود. این محله که به خاطرِ اردوگاه‌های نظامیِ متعددش به محلهٔ پادگان‌ها شهرت داشت، در شمالِ غربی واقع شده بود و یک پارکِ ملی، جنگلِ لوگنسِ غربی،میدانه یک مرکزِ همایش و زرادخانه‌های بی‌شماری را در خود جای می‌داد. افزون بر این، بزرگ‌ترین صومعهٔ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در تریر، یعنی صومعهٔ قلبِ مقدس، در همین محله قرار داشت.
لومیان نقشهٔ تریر را‌می‌کرد در ذهن مرور کرد و‌نزدیکِ در تأیید سر تکان داد.
«نزدیکِ محلهٔ میدانه.»
کاخِ تابستانیِ امپراتور روزل در محلهٔ‌تابستانیِ اِراست نبود؛ در محلهٔ میدان و میانِ‌تفرجگاهی جنگلِ لوگنسِ غربی و شرقی جای داشت.
گاردنر مارتن‌کاخِ نگاهی به دستِ‌جنگلِ چپِ لومیان انداخت.
«چرا زخمی شدید؟»
لومیان صادقانه لبخند زد و گفت: «تازگی‌ها‌داد با دوستی که تو یه گردهماییِ علومِ‌جنگلِ غریبه دیدم، رفتیم تو دخمه‌ها و زخمی شدم.»
نمی‌توانست این حس را از خود دور کند که سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به جهانِ زیرزمینی علاقه‌اشراف دارد و چه‌بسا جاسوسانی در اطرافِ مقبره‌ها داشته باشد. امن‌تر بود که دروغش را روی چیزِ دیگری‌شده متمرکز کند. گذشته از این، جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری هم نوعی گردهماییِ علومِ غریبه به حساب می‌آمد.
گاردنر مارتن‌کاخِ با رضایت‌روزل سر تکان داد.
«از این به بعد از گشت‌وگذارها و خطرهای غیرضروری دوری کنید. نه‌روزل اون دانشِ رازآلودی رو که دنبالشید بهتون می‌دن، نه چیزای باارزشی نصیبتون‌شمار می‌کنن. اونجا فقط خطر، خطر و باز هم خطر در انتظارِ شماست.»
واقعاً؟ یعنی چشمهٔ زنانِ سامری چیزِ باارزشی به‌محلهٔ حساب نمیاد؟ لومیان در دل انتقاد کرد. با‌غربی این حال، مشتاقانه تأیید کرد: «بله، افسرِ فرمانده.»
اگر درخواستِ خانمِ عدالت‌نزدیکِ نبود، هیچ تمایلی نداشت قدم‌لوگنسِ به طبقهٔ چهارمِ دخمه‌ها بگذارد.
اکنون این احتمال به صفر نزدیک‌تر شده‌غربی بود. مدام با خود فکر می‌کرد که‌خاندانِ مبادا به یکی دیگر از مقبره‌های آمون بربخورد!
لومیان پس از خداحافظی با‌کوتاه گاردنر مارتن، سوارِ کالسکهٔ عمومی‌کاخِ شد تا به بلوارِ بازار برگردد.
در حالی که کالسکه با سروصدا پیش می‌رفت، به دیواره تکیه داد‌تابستانیِ و گذاشت افکارِ گوناگون در ذهنش بچرخند. از این فرصت برای استراحت‌سلطنتی و اندیشیدن به مشکلاتِ احتمالی که شاید از قلم انداخته بود، بهره برد.
در میانِ صدای موزونِ سمِ‌کاخِ اسب‌ها و چرخ‌های کالسکه، ناگهان‌غربی فکری به ذهنِ لومیان خطور کرد.
ممکنه مکتبِ گلِ سرخ، بعد از اینکه یه بار‌زمانِ دیگه از گاردنر مارتن شکست خورد، تصمیم بگیره بره‌اما سراغِ بقیهٔ کسایی که تو ماجرای درختِ سایه دست داشتن؟
جمعیتِ سعادت فقط شارلوت کالوینو و کاهنهٔ اعظم، سوزانا ماتیس، رو از دست داده. هنوز‌غربی اعضای دیگه‌ای هم هستن که باید باهاشون دست‌وپنجه نرم کرد؛ مثل مایپو مایر، مدیرِ سابقِ‌شهر تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، یا بازیگرای زنی که قبل از رفتنشون اونجا نقشِ اصلی بازی می‌کردن.
نمی‌دونم سوزانا ماتیس جزئیاتِ درختِ سایه رو به این اعضا لو داده بود‌روزل یا نه. اگه این کار رو کرده باشه، اونا احتمالاً می‌دونن که هدفِ‌می‌رفت اصلیِ کاهنهٔ اعظم یا من بودم، یعنی سیِل دوبوآ، یا بهتره بگم، لومیان لی...
اگه این‌طور باشه، مکتبِ گلِ سرخ‌تابستانیِ و جمعیتِ سعادت ممکنه تمرکزشون رو‌زمانِ برگردونن سمتِ من. این می‌تونه دردسرساز بشه...
چقدر روی اعصابه. واقعاً دلم می‌خواد‌لوگنسِ بتونم تک‌تکِ اعضای مکتبِ گلِ سرخ‌برای و جمعیتِ سعادت رو از بین ببرم...
در پایان، لومیان با پی بردن به آثارِ‌اِراست منفیِ گوناگونی که بر او می‌گذاشت، پیش از‌همان آنکه خود را کنترل کند، در دل ناسزایی گفت.
اگر مهارتِ چشمگیرِ بازیگران در تغییرِ چهره و پنهان‌اِراست کردنِ خودشان نبود، چه‌بسا برای از بین بردنِ هرگونه تهدیدِ‌تفرجگاهی پنهان، جداً به فکرِ حذفِ تمامِ اعضای جمعیتِ سعادت می‌افتاد.
گمان می‌کرد دستکش‌های بوکسِ فلوگ ممکن‌تابستانیِ است روی افرادی با امیالِ بیمارگونه، مانندِ‌تفرجگاهی اعضای جمعیتِ سعادت، تأثیری معجزه‌آسا داشته باشد.
چطور باید پیداشون‌تابستانیِ کنم؟ لومیان در‌لوگنسِ فکری عمیق فرو رفت.
درست در همان لحظه، وقتی‌کوتاه کالسکهٔ عمومی در ایستگاهی بینِ‌کاخِ راه توقف کرد، مسافری سوار شد.
پسری بود حدوداً هفت‌هشت‌ساله، با پیراهنی سفید و یک دست کت‌وشلوارِ رسمی و مشکیِ مینیاتوری به همراهِ‌همان شلوارکی هم‌رنگ. جوراب‌های سفید و کفش‌های مشکی به پا داشت، موهای بلوندش کوتاه بود و در چشمانِ قهوه‌ای‌اش‌بزرگ‌ترین عزمی راسخ دیده می‌شد. گونه‌های تپلش نشان می‌داد هنوز کمی از چربیِ نوزادی در صورتش باقی مانده است.
اوه، این پسرخواندهٔ بارون‌نزدیکِ برینیه، لودویگ نیست؟ حالِ لومیان‌لوگنسِ جا آمد و لبخندی زد.
تقریباً در‌کاخِ همان زمان، لودویگ‌جنگلِ متوجهِ او شد
و حالتِ چهره‌اش به‌می‌کرد وحشت تغییر کرد. به‌سرعت تلاش‌نزدیکِ کرد از کالسکه پیاده شود.
هنوز آن کیفِ مدرسهٔ‌پیدا سفت و قرمزِ تیره و‌اِراست سنگین را به همراه داشت.
بازم از خونه فرار کرده؟ لومیان‌تابستانیِ با این فکر از جا برخاست و‌تفرجگاهی پیش از موعد از کالسکه پیاده شد.
پسرک دیگر از‌تابستانیِ حوالیِ تابلوی ایستگاه‌لوگنسِ ناپدید شده بود.
خیلی سریعه... لومیان ردپاهای همان‌کوتاه حوالی را تشخیص داد و با‌تابستانیِ خونسردی مسیری را در پیش گرفت.
فرار از تعقیبِ یک‌پیدا شکارچی، بدونِ از بین بردنِ‌اِراست بی‌درنگِ ردپاها، تقریباً ناممکن بود.
لومیان پس از دنبال کردنِ ردپاها در چند خیابان، به‌غربی کوچهٔ خلوتی پیچید و به سنگرِ نیمه‌مخروبه‌ای نزدیک شد که‌می‌رفت به‌زحمت تا کمر می‌رسید. بی‌اختیار خندید و گفت: «بیا بیرون.»
لودویگ با احتیاط چهرهٔ کودکانه‌اش را از پشتِ سنگر‌زمانِ بیرون آورد. آمیزه‌ای از اضطراب و کینه در صدایش مشهود‌اکنون بود که گفت: «کلاه‌بردار، نیا جلو! اگه نزدیک‌تر بیای، مـ-می‌خورمت!»
لومیان متفکرانه دستِ‌پیدا راستش را بالا آورد‌محلهٔ و چانه‌اش را مالید.
«باز چرا‌کلیسای از خونه‌پیدا فرار کردی؟»
لودویگ با خشم‌اِراست جواب داد: «همه‌ش‌تابستانیِ تقصیرِ اون مشق‌های لعنتیه!»
لومیان بی‌اختیار سربه‌سرش گذاشت: «اوهو، فحش‌لوگنسِ دادن هم که یاد گرفتی. از‌برای دفعهٔ پیش تا حالا پیشرفت کردی.»
متوجه شد که لودویگ، حتی با نادیده گرفتنِ اشتهای‌نزدیکِ غیرعادی و عادت‌های غذا خوردنش، در مقایسه با دیدارِ‌تفرجگاهی قبلی‌شان حالا بیشتر شبیه به کودکی واقعی به نظر می‌رسد.
لومیان با این فکر‌پیدا نتیجه گرفت: «این نشون می‌ده‌اِراست که درس خوندن هنوزم مفیده.»
لودویگ لحظه‌ای جا‌اِراست خورد و ظاهراً یادش‌روزل رفت جوابش را بدهد.
لومیان او را برانداز کرد و با لحنی صادقانه گفت: «تو با هوشِ بالا به دنیا نیومدی؛ یه جورایی نسبتاً کم‌هوش محسوب‌شهر می‌شی. اما اگه درس نخونی، مشق‌هاتو مرتب ننویسی و هر از گاهی امتحان ندی تا قدرتِ تفکرت کم‌کم بهتر بشه، می‌تونم بهت تضمین‌بی‌شماری بدم که آدمی مثلِ من، به‌محضِ اینکه پاتو از خونه بیرون بذاری، راحت گولت می‌زنه و خودتم اصلاً نمی‌فهمی چطور افتادی تو تله.»
لودویگ گیج و مبهوت با خودش زمزمه‌محلهٔ کرد: «واقعاً پیشرفت کردم؟ یعنی درس خوندن‌لوگنسِ و مشق نوشتن و امتحان دادن واقعاً مفیده...؟»
نکنه واقعاً خنگ به دنیا اومدی؟ مغزت عیب کرده؟ به همین راحتی حرفمو‌روزل باور کردی؟ اصلاً نمی‌تونم تصور کنم اگه ولت کنن دمِ درِ تالارِ رقصِ بی‌همتا‌اما چه بلایی سرت میاد... لومیان در دل با خود می‌گفت، اما لبخندش بی‌تغییر ماند.
«دقیقاً. اگه برات خیلی سخته، با برینیه حرف بزن‌لوگنسِ تا مشق‌هاتو کمتر کنه. نیازی نیست از خونه فرار‌سلطنتی کنی. ول کردنِ درس فقط تو رو خنگ‌تر می‌کنه.»
در آن لحظه،تابستانیِ لومیان فقط یک فکرِ‌غربی غالب در سر داشت:
بهتره این‌جور آدم‌ها یا‌می‌کرد موجوداتِ انسان‌نمای غیرعادی و بی‌مغز،نزدیکِ زیرِ نظرِ کلیسای رسمی بمونن.
اما کلیسای خدای دانش و خرد زیادی مغرور‌محلهٔ نیست که فکر می‌کنه بارون برینیه می‌تونه موجودی‌غربی رو که هر چی می‌بینه می‌خوره، مهار کنه؟
همین الانشم‌محلهٔ دو بار‌نزدیکِ فرار کرده!
اگه هر بار به‌روزل پستِ من نمی‌خورد، تا حالا‌زمانِ کلی دردسر درست کرده بود!
لودویگ چند ثانیه ساکت ماند‌کوتاه و بعد به حرف آمد:کاخِ «تو برام باهاش چونه می‌زنی؟»
لومیان بی‌درنگ‌کلیسای جواب داد:پیدا «مشکلی نیست.»
چانه‌زنی کاری بود که‌نزدیکِ در آن تجربهٔ زیادی داشت،لوگنسِ به‌ویژه در برخورد با خواهرش.
لودویگ پیش از آنکه تصمیمش‌جنگلِ را بگیرد، لحظه‌ای درنگ کرد و‌ییلاقی گفت: «پس بازم بهت اعتماد می‌کنم.»
سپس از‌جامع روی سنگرِ‌می‌کرد مخروبه پرید.
این‌طوری نگو. فقط باعث می‌شه دلم بخواد‌داد دوباره گولت بزنم... لومیان در دل گفت و‌لوگنسِ لودویگ را به نزدیک‌ترین ایستگاهِ کالسکهٔ عمومی برد.
در راه، نگاهی به لباس‌های‌کاخِ کثیفِ پسرک انداخت و پرسید:غربی «لباسِ عوضی با خودت آوردی؟»
لودویگ سر تکان داد: «نه.»
بدونِ لباسِ اضافه از خونه‌کوتاه فرار کرده؟ لومیان با تفریح‌کاخِ پرسید: «پس تو کیفت چیه؟ غذا؟»
لودویگ دوباره سر تکان‌پیدا داد و رفتارِ نسبتاً‌محلهٔ مطیعی از خود نشان داد.
غذا یا لباس نیست... لومیان‌کاخِ نگاهِ سردرگمی به کیفِ مدرسهٔ‌غربی سفت و قرمزِ تیره انداخت.
«نکنه پر‌کاخِ از کتاب‌روزل و کاغذه؟»
«اونم نیست...»جامع لودویگ ناگهان‌می‌کرد دهانش را بست.
پس چیه؟کلیسای لومیان چشمانش‌پیدا را ریز کرد.
در همان لحظه،اِراست لودویگ معصومانه پرسید:تابستانیِ «چیزی برای خوردن هست؟»
لومیان بی‌رحمانه جواب‌تابستانیِ داد: «نه، وقتی برگشتیم‌غربی بلوارِ بازار غذا می‌خوریم.»
شوخیت گرفته. با این اشتهایی‌کوتاه که تو داری، چرا باید‌کاخِ از جیبِ خودم بهت غذا بدم؟
لودویگ با ناامیدی آهی کشید‌می‌کرد و شروع کرد به مکیدنِ انگشتش،کاخِ گویی می‌خواست آن را گاز بگیرد.
خوشبختانه مقصدشان، بلوارِ بازار، چندان دور نبود. پس از یک ایستگاهِ دیگر‌زمانِ رسیدند و لومیان بارون برینیه را دید که دمِ درِ شرکتِ رباخواری‌دیوارهای منتظر ایستاده است. آن نجیب‌زاده با دیدنِ لودویگ به‌وضوح نفسِ راحتی کشید.
لومیان پیش از آنکه طرفِ مقابل حرفی بزند،همان پرید وسطِ حرفش: «این‌طوری نمی‌شه. فکر کردید هر‌شمار بار قراره به پستِ من بخوره؟ مشق‌هاشو نصف کنید.»
بارون برینیه لحظه‌ای‌پیدا گزینه‌ها را سبک‌سنگین کرد‌محلهٔ و گفت: «بسیار خوب.»
لودویگ با صدایی خفه‌پیدا پرید وسطِ حرفشان: «یه‌محلهٔ وعده دسر هم اضافه کنید.»
حالا که رابطهٔ پدرخوانده و پسرخوانده ظاهراً به حالتِ عادی برگشته بود،زمانِ لومیان با آن‌ها خداحافظی کرد و بی‌اختیار در این فکر فرو رفت:دیوارهای چرا کلیسای خدای دانش و خرد همچین بچهٔ غیرعادی‌ای رو فرستاده تریر؟
...
در محلهٔ تپه، در شهرکِ درهٔ عمیق، والانتن و ایمره که حالا کلیدِ برنجیِ‌لوگنسِ به‌دست‌آمده از سلیا بلو را در اختیار داشتند، با چهره‌هایی جدی پشتِ سرِ دستیارِ‌درونِ کشیش آنگولم، در برابرِ خانه‌ای قدیمی و خاکستری‌سفید که فقط دو طبقه داشت ایستاده بودند.
طبقِ واکنشِ یک شیءِ مهرشده، کلیدِ برنجی که‌محلهٔ موکلِ مرموزِ پروندهٔ ناپدید شدنِ دربان از خود به‌همان جا گذاشته بود، دقیقاً به همین ساختمان اشاره داشت.