چپتر 280: کوبه
0وقتی لومیان به پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار فکر‌شنیده کرد، اولین حسی که به او دست داد این‌نسیم بود که گاردنر مارتن قصد دارد بلایی سرش بیاورد.
اونجا غیرعادیه، حتی برای فرابشرای‌است رسمی هم یه رازه. چرا ازم‌ماجراجویی می‌خوای شب رو اونجا سر کنم؟
تصویرِ ساختمانِ تاریک و سوخته‌ای که با عینکِ رازکاوی دیده‌حال بود، هنوز در ذهنش پرسه می‌زد؛ ساختمانی با چهره‌ای تار که‌موضوع از میانِ چشمانِ توخالیِ پشتِ پنجره به او خیره شده بود.
این تصویر حسِ ناخوشایندی به او داده بود و آستا ترال هم هشدار داده بود که‌نمی‌شد آنجا مکانِ خطرناکی است. با این حال، لومیان علاقه‌ای به گشت‌وگذار در آن نداشت. از آنجا‌سازمانِ که روحیهٔ ماجراجویی نداشت، باعثِ تحریکِ هیچ ناهنجاری‌ای نمی‌شد، پس موضوع را به دستِ فراموشی سپرده بود.
لومیان غرق در افکارش، این احتمال را که‌شنیده گاردنر مارتن در آن ساختمانِ سوخته تله‌ای برای‌رقصِ آسیب زدن به او گذاشته باشد، رد کرد.
گاردنر به‌عنوانِ عضوِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون — سازمانی سرّی — و‌ماجراجویی فرابشری قدرتمند که احتمالاً در ردهٔ ۵ یا دست‌کم ردهٔ ۶ بود،احتمال برای برخورد با زیردستانِ دارای انگیزه‌های پنهان، روش‌های مستقیم‌تری در چنته داشت.
هم‌زمان، لومیان هرچه را‌ترال اخیراً دیده و شنیده‌خطرناکی بود به یاد آورد.
ساختمانِ سوخته نزدیکِ خیابانِ روپوش‌سفیدها بود. هر بار که از تالارِ رقصِ نسیم به سمتِ خانهٔ امنش می‌رفت یا دنبالِ‌سپرده فرانکا می‌گشت و از کنارِ آن می‌گذشت، ولگردهایی را می‌دید که از دستِ باران به آنجا پناه برده‌اند. هرگز ندیده‌ردهٔ بود فرابشرانِ رسمی یا پلیس‌های گشتی آن‌ها را بیرون کنند، و هیچ خبری هم از مرگ‌ومیر در آنجا نشنیده بود.
به سه دلیل، لومیان ساختمانِ سوخته را بسیار خطرناک می‌دانست. اول اینکه درکِ روحیِ آستا ترال‌رقصِ به او هشدار داده بود. دوم، ساختمان دست‌نخورده باقی مانده بود، گویی نیرویی رازآلود مانع از‌هرگز تخریبش می‌شد. و سوم، تجربه‌اش با عینکِ رازکاوی حسِ خاصی را در او به جا گذاشته بود.
با کنار هم گذاشتنِ این نشانه‌ها، لومیان چاره‌ای نداشت جز اینکه بپذیرد واقعاً‌تحریکِ مشکلی در کار است؛ آن هم نه یک مشکلِ پیش‌پاافتاده. هرچند در شرایطِ‌آسیب عادی بعید بود این ناهنجاری‌ها تحریک شوند و احتمالاً به شرایطِ خاصی نیاز داشتند.
اما اگه هیچ دردسری در کار نیست،مکانِ چرا گاردنر مارتن ترتیب داده که شب رو‌ماجراجویی اونجا سر کنم؟ یه جور آزمونِ شجاعته؟ بی‌معنیه.
باور داشت بارزترین تأثیری‌خطرناکی که روی گاردنر مارتن و‌نداشت بقیه گذاشته، همان جسارتش است.
پس از لحظه‌ای درنگ، لومیان‌هم‌زمان با نگاهی آمیخته به نگرانی و‌نزدیکِ شک به گاردنر مارتن خیره شد.
«پلاکِ ۱۳ بلوارِ‌مکانِ بازار؟ شنیدم اونجا یه‌علاقه‌ای چیزای عجیبی در جریانه.»
گاردنر مارتن با لبخند جواب داد: «اگه مشکلی در کار نبود،علاقه‌ای فرستادنِ شما برای یه شب به اونجا دیگه چه جور آزمونی‌دستِ می‌شد؟ تا وقتی واکنشتون بی‌نقص باشه، مطمئنم که سالم ازش بیرون میاید.»
پس این یه آزمونه تا‌است ببینه چطور بدونِ هیچ اطلاعاتِ قبلی‌ماجراجویی با یه ناهنجاریِ «ناگهانی» برخورد می‌کنم؟
لومیان که متوجهِ منظورِ او‌امنش شده بود سر تکان داد،کنارِ اما این وضعیت بیشتر گیجش کرد.
اگه این‌طوره، چرا گاردنر مارتن نصفه‌شب اومده اینجا و ازم می‌خواد فوراً‌می‌گشت برم پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار؟ نمی‌تونست تا روز صبر کنه؟ اون‌وقت می‌تونست‌گشتی تواناییِ من رو تو جمع‌آوریِ اطلاعات بسنجه و ببینه با کی تماس می‌گیرم...
حالا دیگه فرصت ندارم نامه‌رسانِ خانمِ شعبده‌باز رو احضار‌بار کنم و نظر یا کمکِ احتمالی‌ش رو بخوام، تا‌فرانکا مجبور نشم به‌تنهایی با خطرِ پنهانِ ساختمونِ سوخته روبه‌رو بشم...
اما گاردنر مارتن نمی‌دونه که می‌تونم نامه‌رسانِ یه نیمه‌خدا رو احضار کنم. احتمالاً نگرانِ این نیست...تالارِ اگه شک داره که جناحِ دیگه‌ای پشتمه، بهم فرصت نمی‌داد به هستهٔ مرکزی — به عبارتِ دیگه‌هرگز — سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون نفوذ کنم. تا الان یه راهی پیدا کرده بود تا کاملاً «ناپدیدم» کنه...
آره، اگه واقعاً بهم شک داره، بهم وقتِ‌فرانکا کافی می‌ده تا ببینه کجا می‌رم و با‌برده‌اند کی تماس می‌گیرم تا بفهمه مشکلی هست یا نه...
حتماً انگیزهٔ‌بار پنهانی داره که‌نسیم این‌قدر عجله می‌کنه...
وقت دادن بهم برای آماده شدن یعنی ممکنه بزنم زیرِ حرفم. به‌جای‌نسیم رفتن به پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار، ممکنه برگردم و اطلاعاتِ مربوط به‌باران ارتباطِ احتمالیِ این ساختمونِ سوخته با سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون رو به مقامات بفروشم؟
اما مشکل اینجاست که حتی اگه بتونم تا طلوعِ‌شنیده خورشید بمونم، بازم می‌تونم بزنم زیرِ حرفم یا بهشون خیانت‌سمتِ کنم... همون‌جا دستگیرم می‌کنن و مجبورم می‌کنن قرارداد امضا کنم؟
با وجودِ بررسیِ دقیق،خانهٔ لومیان هنوز نمی‌توانست به نیتِ‌می‌گشت واقعیِ گاردنر مارتن پی ببرد.
این آزمون احتمالاً فقط یه‌نسیم روی سکه بود، و حتماً‌دنبالِ انگیزهٔ پنهانی در کار بود!
تنها چیزی که لومیان از آن اطمینان داشت، این بود که گاردنر‌نسیم مارتن قصدِ کشتنش را ندارد — دست‌کم نه فعلاً. این مأموریت شاید‌باران خطرِ جانی به همراه داشت، اما خطرِ اصلی جای دیگری نهفته بود.
در حالی که افکارِ‌چنته گوناگونی در سرش می‌چرخید،اخیراً لومیان سرانجام تصمیمش را گرفت.
«بسیار خب، الان می‌رم.»
گاردنر مارتن پوزخندی زد.
«عالیه. اگه‌اخیراً خیلی زود قبول‌آورد می‌کردید، ناامیدم می‌کردید.
«یکی از حیاتی‌ترین ویژگی‌ها برای کسایی که به هستهٔ مرکزیِ‌یاد ما می‌پیوندن، هوش و قدرتِ تفکره. وگرنه چرا فقط چندتا‌خانهٔ رباتِ بخارِ جدید از کلیسای خدای بخار و ماشین نمی‌خریدم؟»
منظورت اینه که فرانکا‌خانهٔ باهوشه، اما نه خیلی؟فرانکا فکر می‌کنه، اما نه همه‌جانبه؟
لومیان بی‌اختیار‌مستقیم‌تری در دل از‌هم‌زمان او انتقاد کرد.
البته خوب می‌دانست که این‌است دلیلِ اصلیِ مخالفتِ رئیس با‌روحیهٔ پیوستنِ فرانکا به تیمِ مرکزی نیست.
لومیان پس از این انتقادِ درونی، با لبخندی‌خطرناکی به گاردنر مارتن جواب داد: «مشتاقانه منتظرم این‌باعثِ هستهٔ مرکزی‌ای رو که توصیف کردید تجربه کنم، رئیس.»
با این حرف چرخید و‌است آماده شد تا به طبقهٔ‌روحیهٔ پایین، پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار برود.
گاردنر مارتن با لحنی عادی صدایش زد: «این‌شنیده رو به هیچ‌کس نگو، حتی به اونایی که باهات‌نسیم می‌خوابن، مثل ژنا که داره همون پایین آواز می‌خونه.»
لومیان بی‌آنکه زیاد‌مکانِ به آن فکر‌حال کند، گفت: «باشه.»
باید این موضوع‌آستا را با فرانکا و‌مکانِ ژنا در میان می‌گذاشت!
با این حال، آن دو سرگرمِ بررسیِ‌علاقه‌ای معمای ناپدیدشدنِ دربانِ صومعهٔ درهٔ عمیق بودند‌هیچ و به کارهای باندِ ساوآ توجهِ چندانی نداشتند.
لومیان پس از خروج‌داشت از تالارِ رقصِ نسیم، دست‌یاد روی سمتِ چپِ سینه‌اش گذاشت.
سپس نشانِ مقدسِ مثلثی‌شکلی کشید،است گویی برای خوش‌اقبالی به درگاهِ‌روحیهٔ خدای بخار و ماشین نیایش می‌کرد.
هنوز از بارانِ پیشین روی زمین آب جمع شده‌است بود. لومیان مسیرِ چراغ‌های گازِ آهنی و سیاه را گرفت‌ناهنجاری‌ای و با گام‌هایی معمولی به تقاطعِ نزدیکِ خیابانِ روپوش‌سفیدها رسید.
ساختمانی شش‌طبقه و قیرگون به‌طورِ مورب روبه‌رویش قد برافراشته‌نداشت بود. بسیاری از دیوارها فروریخته بودند، گویی جفت‌هایی از‌دستِ «چشمانِ» خالی و سیاه روی بدنهٔ خانه روییده بود.
در آن لحظه، دو سه ولگرد در طبقهٔ همکف‌یاد که نه دری داشت و نه قابِ پنجره‌ای، خوابیده‌سمتِ بودند. همه‌جا پر از آجرهای سیاه‌شده و چوب‌های نیم‌سوز بود.
لومیان کنارِ خیابان ایستاد و مدتی تماشا‌علاقه‌ای کرد، اما نتوانست آن چهرهٔ تاری را‌هیچ که به پنجره فشرده شده بود، پیدا کند.
حتماً باید عینکِ رازکاوی رو بزنم‌آنجا تا «ببینمش»؟ لومیان بی‌درنگ از درگاهِ‌گشت‌وگذار کثیف گذشت و واردِ ساختمانِ هدف شد.
در سراسرِ بدن‌مکانِ و روحش هیچ‌حال چیزِ غیرعادی حس نمی‌کرد.
لومیان ولگردها را دور زد‌هم‌زمان و چیزی را یافت که‌آورد به نظر می‌رسید اتاقِ فعالیت باشد.
داخلش اتاقِ کوچکی بود. درِ چوبی نیم‌سوز و‌گشت‌وگذار لق، اما همچنان پابرجا بود. آن‌سوی پنجرهٔ شیشه‌ایِ‌نمی‌شد خردشده، کوچه‌ای در پشتِ بلوارِ بازار قرار داشت.
لومیان وارد شد‌آستا و با احتیاط‌آنجا درِ چوبی را بست.
سپس کنارِ پنجره نشست تا‌است هر لحظه که لازم شد،روحیهٔ از این ساختمانِ غیرعادی بیرون بپرد.
در میانِ عذابی ناگزیر، زمان گذشت و شب تاریک‌تر‌یاد شد. لومیان متوجهِ هیچ چیزِ غیرعادی نشد. همه‌جا چنان‌سمتِ ساکت بود که فقط سرفه‌های گاه‌وبیگاهِ ولگردها در آن می‌پیچید.
ناگهان کمرش را صاف کرد.
صدای قدم‌های کندی را شنید.
قدم‌ها نزدیک‌تر شدند و ضربه‌هایی بر درِ چوبیِ‌گشت‌وگذار رنگ‌ورورفته‌ای که قفل نمی‌شد فرود آمد؛ صدایی که در‌موضوع یک آن، سکوتِ شب را با فضایی دلهره‌آور درآمیخت.
در آن لحظه،چنته صدای پرشکوهِ ترمیبوروس‌هرچه در ذهنِ لومیان پیچید.
«جواب نده.»
جواب ندم...داده موهای تنِ‌ترال لومیان سیخ شد.
هرچند نمی‌توانست کاملاً به فرشتهٔ ناگزیری اعتماد کند، اما‌نداشت با توجه به وضعیتِ فعلی و سبک‌وسنگین کردنِ شرایط،دستِ تصمیم گرفت در سکوت فقط به در خیره بماند.
تق! تق! تق!
ضربه‌های روی در یکی‌خطرناکی پس از دیگری می‌پیچید؛ با‌نداشت فاصله‌هایی طولانی، کند و سنگین.
تق! تق! تق!
پس از مدتی،مکانِ کسی که بیرون بود‌علاقه‌ای سرانجام به حرف آمد.
«کمکم کن.مستقیم‌تری من همونی‌ام که‌هم‌زمان بیرون خوابیده بود.
«کمکم کن،آنجا کمکم کن. یه‌است قاتل اومده تو!»
عجب دروغِ مزخرفی... لومیان‌ترال با این شوخیِ درونی،خطرناکی اعصابِ متشنجش را آرام کرد.
هیچ جوابی نداد و طوری‌است رفتار کرد که گویی کسی‌روحیهٔ در آن اتاقِ کوچک نیست.
صدای بیرون شدیدتر شد، اما‌هم‌زمان سرعتِ ادای کلمات پایین آمد. مکثی‌نزدیکِ گنگ و عجیب در صدایش بود.
«اون. اینجاست!آنجا اون. اینجاست!خطرناکی الان. کشته. می‌شم!
«نفرِ. بعدی. تویی!»
کلامش که تمام‌مکانِ شد، کسی که در‌علاقه‌ای می‌زد ناگهان فریاد کشید.
لومیان صدای برخوردِ خفه‌ای شنید.
تاپ! گویی‌آنجا کسی روی‌خطرناکی زمین افتاده بود.
سپس صدای کشیده‌شدنِ‌آستا شیءِ سنگینی بیرونِ‌آنجا در، رفته‌رفته دور شد.
طولی نکشید که صدای مورمورکنندهٔ بریدنِ‌حال گوشت در اتاق پیچید که با‌باعثِ صدای ملچ‌وملوچ و جویدنِ بلند همراه بود.
ناگهان تصویری در ذهنِ لومیان نقش بست: پیکری سایه‌وار روی زمین چمباتمه‌خیابانِ زده بود و جسدی انسانی را با تبر و ابزارهای دیگر تکه‌تکه می‌کرد.کنارِ هر از گاهی هم بازویی را برمی‌داشت و چند گاز از آن می‌زد.
پس از‌آنجا مدتی، آن سروصداها‌است از بین رفت.
تق! تق! تق!
درِ اتاقِ‌آنجا کوچکِ لومیان دوباره‌است به صدا درآمد.
«اگه در رو. باز نکنی.هم‌زمان خودم. میام. تو.» این همان کسی‌نزدیکِ بود که پیش‌تر کمک خواسته بود.
لومیان به درِ چوبیِ‌خطرناکی لق خیره شد و‌گشت‌وگذار فکری به سرش زد.
تا وقتی جواب ندم، اون موجودِ‌آنجا غیرعادیِ بیرون نمی‌تونه این در رو باز‌نداشت کنه و واقعاً برام خطری داشته باشه؟
این در که اصلاً قفل‌است نیست و تو آتیش هم سوخته.ماجراجویی خیلی شکننده‌ست، ولی نمی‌تونه بازش کنه...
اصلاً تواناییِ باز کردنِ هیچ دری رو‌اخیراً نداره. یعنی برای برقراریِ ارتباط تو معنای رازآلودش،تالارِ نیاز به جوابِ کسی داره که پشتِ دره؟
با چرخیدنِ این افکار در ذهنش،حال لومیان درکِ عمیق‌تری از وضعیتِ فعلی‌باعثِ پیدا کرد و خاطرش آسوده‌تر شد.
تق. تق. تق. در میانِ‌هشدار صدای در، شخصِ بیرون با‌حال لحنی مقطع گفت: «من. دروغ. نمی‌گم.
«من واقعاً. در‌مکانِ رو. باز می‌کنم.حال و. میام تو.
«فقط. ده‌مستقیم‌تری ثانیهٔ. دیگه.داشت بهت وقت می‌دم.»
لومیان پوزخندی‌آنجا زد و‌خطرناکی اطمینانش بیشتر شد.
دلش می‌خواست طرف را مسخره کند و بگوید اگر عرضه‌اش‌حال را دارد در را باز کند، اما ترسید همین هم‌نمی‌شد نوعی جواب دادن تلقی شود؛ پس افکارش را پس زد.
تق! تق! تق!
سه ضربهٔ دیگر‌چنته که با مکثی‌هرچه طولانی همراه بود.
ناگهان صدای غژغژِ‌مکانِ بسیار ضعیفی به‌حال گوشِ لومیان رسید.
سپس دید که درِ چوبی و‌آنجا لق به آرامی عقب کشیده شد‌گشت‌وگذار و شکافی تاریک را نمایان کرد.
در داشت باز می‌شد.