چپتر 423: برخوردِ غیرمنتظره
0فرانکا به شکایتِ ژنا خندید و جواب داد: «خیلی عادیه. تا وقتی روشِ ایفای‌شانسی نقش رو یاد بگیری، قبل از رسیدن به رده‌های میانی پیشرفت خیلی سریعه. معمولاً‌بدونِ سرعتِ پول جمع کردنت به پای خرجِ خریدِ فرمولِ معجون و موادِ لازم نمی‌رسه.
«غصهٔ پول رو نخور. ردهٔ ۷ توی مسیرِ قاتل همه‌چیز رو عوض می‌کنه. مهارت‌های مبارزه و بقات رو۱۰,۰۰۰ حسابی بالا می‌بره. خودت از فاجعه‌ای که ممکنه تو راه باشه خبر داری. فقط با تبدیل شدن به یه‌جمعش ساحره و استفاده از پیکانِ تشنه به خون شانسی برای زنده موندن و محافظت از آدمای مهمِ زندگیت داری.»
ژنا لحظه‌ای ساکت ماند و‌اینتیسی بعد ناسزا گفت: «بدونِ استفاده‌دوخت از قدرت‌هات منو تحریک کردی!»
فرانکا گفت: «هاها، واقعیت همینه. الان فرمولِ معجونِ ساحره رو بهت‌همین می‌دم. بیا جمع‌آوری رو شروع کنیم.» این را گفت و به‌نزدیکِ سمتِ میزِ قهوه برگشت. کاغذی پهن کرد و به‌سرعت دستورالعمل‌ها را نوشت.
ژنا کنارش ایستاد و‌خبر به کلماتِ اینتیسی که روی‌ساحره کاغذ نقش می‌بستند چشم دوخت.
در همین حین،می‌بستند ژنا در سکوت‌همین بدهی‌هایش را حساب کرد.
با پاداشِ پالاینده‌ها و پولی‌اینتیسی که از خوندنِ زیرزمینی درآوردم،دوخت نزدیکِ ۱۰,۰۰۰ ورل‌دور جمع کردم.
طبقِ گفتهٔ فرانکا و سیِل، فرمولِ معجونِ ردهٔ ۷ بسته به‌همین کمیاب بودنش بینِ ۳۰,۰۰۰ تا ۴۰,۰۰۰ ورل‌دور قیمت داره. دست‌کم ۳۰,۰۰۰نزدیکِ ورل‌دورِ دیگه به فرانکا بدهکار می‌شم که جمعش رو می‌رسونه به ۶۰,۰۰۰...
حتی اگه پیکانِ تشنه به خون رو هم بفروشم، بازم نمی‌تونم جبرانش کنم. تو آینده هم باید‌موندن کلی موادِ مختلف برای معجونِ ساحره بخرم که اونم برام بیشتر از ۳۰,۰۰۰ ورل‌دور آب می‌خوره... لعنتی!واقعیت عجیبی نیست که خیلی از فرابشران تو اون گردهمایی‌های علومِ غریبه این‌قدر بی‌پول و خسیس به نظر می‌رسن!
ژنا هر چه‌می‌بستند بیشتر حساب می‌کرد،همین سرش بیشتر تیر می‌کشید.
اگر به خاطرِ تغییراتِ ملموسِ معجون و توانایی‌های واضح و‌دوخت آشکاری که می‌بخشید نبود، شک می‌کرد که در دامِ کلاهبرداری‌زیرزمینی افتاده است. چرا هر چه بیشتر کار می‌کرد، بدهی‌هایش سنگین‌تر می‌شد؟
در گذشته، تمامِ خانواده‌اش با بدهیِ چند هزار‌می‌بستند ورل‌دوری احساسِ ناامیدی می‌کردند. اما حالا، ۶۰,۰۰۰ ورل‌دور به‌پالاینده‌ها فرانکا بدهکار بود و هیچ پایانی هم برایش نمی‌دید.
حتی با وجودِ پولِ‌خبر نقد و دارایی‌هایش، باز‌شدن هم ۱۰,۰۰۰ ورل‌دور کم داشت.
ژنا دندان به هم سایید و تصمیم گرفت فعلاً‌بدهی‌هایش این نگرانی‌ها را کنار بگذارد و بعد از ارتقا۱۰,۰۰۰ به ردهٔ ۷ به‌عنوانِ یک ساحره به آن‌ها رسیدگی کند.
فرانکا به‌سرعت نوشتنِ‌ایستاد فرمولِ معجونِ ساحره‌روی را تمام کرد:
ردهٔ ۷: ساحره؛
مادهٔ اصلی: تمامِ خونِ یک ماهیِ اهریمنیِ مغاک و یک تخمِ طاووسِ عقیق؛
موادِ مکمل: ۸۰ میلی‌لیتر آبِ تصفیه‌شده، ۵ قطره شیرهٔ تاتوره، ۳ فلسِ مارمولکِ سایه و ۱۰ قطره شیرهٔ نرگس.
کاغذِ فرمول را به دستِ ژنا داد و متفکرانه افزود: «سعی کن این مواد رو‌حساب از گردهماییِ علومِ غریبه‌ای که خودمون می‌ریم جمع نکنی. اونا رو از گردهمایی‌ای که خودت‌کمیاب پیدا کردی و بهش پیوستی، و همین‌طور از پالاینده‌ها بخر. راستی، از سیِل هم کمک بخواه.»
فرانکا هنوز در دورهٔ ارزیابیِ فرقهٔ دیوبانو بود و از وجودِ جاسوسانِ‌تشنه احتمالیِ این سازمانِ سرّی در گردهمایی‌های علومِ غریبه نگران بود. اگر شرکت‌کنندگان‌ماند موادِ معجونِ ساحره را جمع‌آوری می‌کردند، ممکن بود شک و شبهه ایجاد کند.
در مقابل، با توجه به سابقهٔ درگیریِ پالاینده‌ها با‌بدهی‌هایش دیوبانوها، آن‌ها منبعِ امن‌تری برای این مواد بودند. قطعاً۱۰,۰۰۰ ویژگی‌های فرابشریِ مربوط به آن را در انبار داشتند.
البته فرانکا هم در جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های‌کاغذ فرفری پرس‌وجو می‌کرد و اطلاعات به دست می‌آورد،حساب اما نمی‌توانست این موضوع را به ژنا بگوید.
ژنا جواب داد: «باشه.» او به‌خوبی‌روی از کینه و دشمنیِ فرقهٔ دیوبانو نسبت‌سکوت به قاتلانِ آزادِ شبیهِ خودش خبر داشت.
در حالی که ژنا فرمولِ معجونِ‌فقط ساحره را به خاطر می‌سپرد، فرانکا‌تشنه با نگرانی پرسید: «برادرت از تریر رفت؟»
لومیان و فرانکا با توجه به سکوتِ عجیبِ بدعت‌گذاران و تأییدیه‌ای که از یکی از‌زیرزمینی دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم گرفته بودند، به ژنا پیشنهاد داده بودند که او و برادرش ژولین‌داره برای زیر نظر گرفتنِ اوضاع، شش ماه از تریر به شهرِ دیگری در اینتیس نقل‌مکان کنند.
ژنا اصرار کرده بود که بماند تا‌کاغذ در کنارِ همراهانش باشد و قول داده‌بدهی‌هایش بود که رده‌اش را به‌سرعت ارتقا دهد.
این دلیلِ‌کنارش اصلیِ پذیرفتنِ بی‌درنگِ‌اینتیسی هدیهٔ فرانکا بود.
اما در موردِ برادرش ژولین، ژنا واقعاً می‌خواست او را از یک‌تشنه فاجعهٔ دیگر در حوزهٔ علومِ غریبه دور نگه دارد. می‌خواست او زندگیِ امن‌بعد و شادی داشته باشد و سخت مشغولِ تحریک کردنش برای ترکِ تریر بود.
ژنا نتوانست جلوی لبخندش‌چشم را بگیرد: «آخرِ هفتهٔ‌سکوت پیش رفتم بندرِ لوسور.»
بندرِ لوسور که در مصبِ رودِ‌روی سرنزو قرار داشت، یکی از بندرهای اصلیِ‌سکوت تریر برای ارسالِ کالا به دریا بود.
فرانکا جا‌کنارش خورد و برای‌اینتیسی دوستش خوشحال شد.
«تونستی اون‌راه کله‌شق رو‌خبر تحریک کنی؟»
ژنا بی‌آنکه حقیقت را فاش کند، سر تکان داد و گفت: «نه. هدفِ تحریکم رو عوض کردم. فهمیدم کارخونهٔ کشتی‌سازی‌ای‌کردم که ژولین توش کار می‌کنه یه شعبه تو بندرِ لوسور داره، برای همین از تواناییِ تحریکم استفاده کردم تا سرپرستشون رو‌اگه متقاعد کنم یه برنامهٔ تبادلِ فنیِ شش‌ماهه بینِ کارخونه‌ها راه بندازه. پول هم دادم تا اسمِ ژولین رو تو لیست بذارن.
«فقط بعد از تحریکِ موفقیت‌آمیزِ این قضیه بود که معجونم رو هضم کردم. لعنتی،بدهی‌هایش هر چی به ژولین می‌گفتم گوش نمی‌داد. حتی روزِ بعد از تحریک هم زد‌سیِل زیرِ حرفش. ولی تا سرپرستش دستور رو صادر کرد، شروع کرد به جمع کردنِ وسایلش!»
ژنا پس از خالی کردنِ حرصش‌روی از دستِ برادرش، نگاهی به فرانکا‌حین انداخت و با پوزخندی شیطنت‌آمیز افزود:
«کارگرای ماهرِ تریر آخرِ هفتهٔ پیش رسیدن به‌شدن بندرِ لوسور. مسیرِ برگشت از لوسور به تریر شش‌موندن ماه دیگه است تا از فاجعهٔ احتمالی دور بمونن.
«فرانکا، چرا یه راهی پیدا‌دوخت نمی‌کنیم تا آدمای بیشتری از تریر‌پاداشِ برن و یه مدت آفتابی نشن؟»
فرانکا آهی کشید: «حتی اگه بهشون بگیم هم حرفمون رو باور نمی‌کنن. تازه،سکوت اگه آدمای بیشتری برن، اون سازمان‌های خدایانِ پلید ممکنه بویی ببرن و زودتر دست‌گفتهٔ به کار بشن. اگه فرابشرانِ رسمی آماده نباشن، می‌تونه تلفاتِ بیشتری به بار بیاره.»
چیزی که ناگفته ماند این بود که با کنارِ هم گذاشتنِ حرف‌های خانمِ داوری و اطلاعاتِ سیِل، تریرِ‌پولی روی زمین در واقع برای مهروموم کردنِ تریرِ زیرزمینی عمل می‌کرد. همهٔ مردمِ شهر در این نیرو سهم‌داره داشتند و اگر افرادِ زیادی می‌رفتند، ممکن بود مهروموم ضعیف شود و شهروندانِ باقی‌مانده را به خطر بیندازد.
ژنا لحظه‌ای ساکت شد‌خبر و ترجیح داد به‌شدن این موضوع کش ندهد.
بزرگ شدن در خیابان و شش ماه تجربه‌اش به او آموخته‌پاداشِ بود که واقعیتِ تلخ را بپذیرد. کاری جز این از دستش برنمی‌آمد‌سیِل که تا حدِ امکان و در چارچوبی منطقی آدم‌ها را نجات دهد.
پس از مکثی ده‌ثانیه‌ای، ژنا متفکرانه گفت: «وقتی سرپرست رو تحریک کردم تا‌سکوت برنامهٔ تبادل رو پیشنهاد بده، متوجه شدم که خیلی از کارخونه‌های اطراف هم برنامه‌های‌گفتهٔ مشابهی دارن. برای همین مثالی برای آوردن داشتم و بدونِ دردسرِ زیادی موفق شدم.
«حالا که بهش فکر می‌کنم، ممکنه این‌کاغذ یه تلاشِ پنهانی از طرفِ فرابشرانِ رسمی‌بدهی‌هایش باشه تا جمعیتِ محلهٔ بازار رو کم کنن؟»
فرانکا پیش از آنکه برای‌داری گفتنِ حرفِ بیشتری تردید کند، لحظه‌ای‌پیکانِ درنگ کرد و گفت: «قطعاً ممکنه.»
چیزی که می‌خواست بگوید این بود که شاید این کار زیرِ‌پاداشِ سرِ انجمنِ تاروت یا کلیسای ابله باشد. خانمِ عدالت، یکی از‌گفتهٔ اعضای آرکانای اعظم در مسیرِ تماشاگر، برای چنین اموری بسیار مناسب بود.
فرانکا از گفتنِ این حرف خودداری کرد،کاغذ چون هنوز به ژنا دربارهٔ ایمانِ خودش‌بدهی‌هایش و سیِل به آقای ابله چیزی نگفته بود.
در ابتدا قصد داشت با ژنا از کلیسای جامعِ ابله‌دوخت در اسکله‌های لاوینی «دیدن» کند، اما از زمانی که زیرِ ذره‌بینِ‌درآوردم فرقهٔ دیوبانو قرار گرفت، جرئتِ این کار را پیدا نکرده بود.
آره، باید به سیِل بگم ژنا رو‌تبدیل ببره اسکله‌های لاوینی. اگه به آقای ابله‌شانسی ایمان بیاره، تو آینده جاش امن‌تر می‌شه...
افکارِ فرانکا‌کاغذ به سمتِ‌چشم لومیان کشیده شد.
...
لومیان با کت‌وشلواری نیمه‌رسمی در کالسکهٔ چهارچرخِ چهارنفره‌ای که از میانِ‌همین جنگل و مزارع می‌گذشت نشسته بود و در حالی که ذهنش‌نزدیکِ پرسه می‌زد، از پنجره به محصولاتِ طلاییِ آمادهٔ برداشت نگاه می‌کرد.
ماهِ گذشته آسوده‌ترین دورهٔ او در شش ماهِ‌شدن اخیر بود، اما این اوقاتِ فراغت برایش لذت‌بخش نبود.موندن از هر فرصتی برای هضمِ معجونِ آتش‌افروز استفاده می‌کرد.
این کارها شاملِ رفتن به سردخانهٔ بزرگِ محلهٔ جزیره برای کمک به «سوزاندنِ» اجساد، «دفنِ» زباله‌های بزرگِ رهاشده، رفتن به زیرزمین‌طبقِ برای ترساندنِ تیم‌های قاچاقِ عبوری با شعله‌های آتش، موفقیت در گرفتنِ غرامتِ بیمه برای تاجرانِ کوچکِ ورشکسته از طریقِ آتش‌سوزی، ردیابی‌بفروشم و سوزاندنِ چند مجرمِ تحتِ تعقیب، و برانگیختنِ تمایلِ افرادِ زیادی برای ترکِ تریر و جست‌وجوی فرصت‌ها در شهرهای اطراف می‌شد...
این رشته اقدامات لومیان را تا مرزِ هضمِ‌می‌بستند کاملِ معجونِ آتش‌افروز پیش برده بود. شاید فقط‌پاداشِ نیم‌ماه، یک هفته، یا حتی کمتر زمان می‌بُرد.
امروز لومیان دعوت‌نامه‌ای از کنت‌اینتیسی پوفر دریافت کرده بود تا به‌عنوانِ‌همین مهمان به قصرِ قویِ سرخ برود.
در یک ماهِ گذشته، خاندانِ سورون میزبانِ پنج گردهمایی بودند:استفاده یکی در قصر، یکی برای شکار، دو تا برای گپِ دوستانه‌زندگیت در کافه، و یکی برای مجلسِ رقصِ بالماسکه در خانه‌ای متروکه.
لومیان در همهٔ آن‌ها شرکت کرده بود، اما هیچ‌بدهی‌هایش اتفاقِ مهمی نیفتاده بود. تنها نکتهٔ قابل‌توجه این بود۱۰,۰۰۰ که پوفر سورون دیگر بازیِ پایِ شاه راه نینداخته بود.
محکی که گاردنر مارتن می‌گفت کجاست؟ ممکنه‌کاغذ این دفعه بخوان محکم بزنن؟ انجمنِ غارهای‌بدهی‌هایش تریر دیگه پیداشون نشده. یعنی حرفمو باور کردن؟
نگاهش را از مزارعِ‌کلماتِ آمادهٔ برداشت گرفت و‌می‌بستند به دعوت‌نامهٔ امروز فکر کرد.
چیزی که بیشتر کنجکاوش می‌کرد، وعدهٔ گاردنر مارتن‌شدن برای نظارتِ پنهانی بر همهٔ گردهمایی‌های کنت پوفر بود.موندن پس گاردنر در این لحظه کجا پنهان شده بود؟
زیرِ آفتابِ‌کاغذ بعدازظهر، کالسکه‌چشم به مقصد رسید.
لومیان به قصرِ بژرنگی که با لکه‌های خونِ باستانی آلوده شده بود، چشم‌سکوت دوخت. با عبور از درِ باابهت و دهلیزِ وسیع، به اتاقِ نشیمنِ شیکِ‌طبقِ طبقهٔ اول رسید که با فرشی قرمزِ تیره و مخملی پوشیده شده بود.
وقتی لومیان رسید، پوفر سورون با‌روی کتی از مخملِ سرخ، در ورودی‌حین مشغولِ گفت‌وگو با مهمانِ دیگری بود.
نگاهِ لومیان خشکش زد.
مهمانی که کنارِ کنت پوفر‌دوخت ایستاده بود، کسی نبود که‌حساب انتظارِ دیدنش را داشته باشد.
با لباسِ شکار، موهایی که انگار به رنگِ‌می‌بستند سرخ درآمده بودند، ابروهای قهوه‌ایِ تیز و چشمانی نافذ؛پالاینده‌ها او آلبوس بود، عضوِ دیگری از سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون.
لومیان به‌عنوانِ عضوی از سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون تحتِ فرماندهیِ افسرِ فرمانده گاردنر مارتن، به‌خوبی‌بدهی‌هایش از هویت و اهدافشان آگاه بود. با این حال، آلبوس مرموز بود و به‌ندرت‌سیِل در محلهٔ بازار دیده می‌شد؛ فقط گاهی در گردهمایی‌ها برای خوردنِ غذای مجانی پیدایش می‌شد.
لومیان گیجی‌اش‌راه را پنهان نکرد:داری «ایشون کی هستن؟»
اومده تا‌کاغذ تو انجامِ‌چشم مأموریتم کمکم کنه؟
پوفر سورون با لبخندی معرفی کرد:روی «دوستِ جدیدمونه. از این به بعد‌حین بیشتر تو گردهمایی‌های ما شرکت می‌کنه.»
در این لحظه، پوفر در حالی که‌کاغذ لبخندش را حفظ کرده بود، به آلبوس که‌حساب چهره‌اش چندان دلچسب به نظر نمی‌رسید، رو کرد.
«اسمِ کاملش اینه: آلبوس مدیچی.»