چپتر 256: مبادله
0دردِ سوزناکِ کفِ دستِ چپِ لومیان بر اثرِ انفجار، چیزی نمانده‌می‌پنداشت بود وادارش کند بی‌اختیار خنجرِ سیاهِ مفرغی‌اش را که تا پیش‌می‌گردد از این در تنهٔ اصلیِ درختِ سایه فرو کرده بود، بیرون بکشد.
با تکیه بر سرسختی و‌سهمگین تجربه‌اش از آسیب‌های مشابه، کوشید‌تجربه‌های واکنش‌های غیرارادیِ بدنش را مهار کند.
همین‌که ذهنش از آن شوکِ محرک‌لحظه‌ای رها شد، توانست دو هوسِ تحمیل‌شده‌عظیم از سوی سوزانا ماتیس را پس بزند.
درد و منطق در هم‌نمی‌دید آمیختند و ذهنش را فراگرفتند؛ سپس‌بارِ سیلابی سهمگین از صحنه‌ها هجوم آورد.
این‌ها تجربه‌های انباشتهٔ درختِ سایه در طولِ هزارهٔ گذشته بود؛لحظه‌ای پاره‌های بی‌شماری از هوس که تنه‌اش را تغذیه کرده و شکل‌بدل داده بودند. این صحنه‌ها نمایندهٔ آینده‌های احتمالیِ این درختِ شریر بودند.
همه در رودخانه‌ای وهم‌آلود و جیوه‌ای‌رنگ‌صحنه‌ها به هم پیوستند و چون سیلابی‌طولِ افکارِ لومیان را در خود غرق کردند.
نه‌تنها شمارِ صحنه‌ها چنان کوبنده بود که می‌توانست هر فرابشرِ ردهٔ پایینی را از‌می‌شود پا درآورد، بلکه برخی از آن‌ها لومیان را وامی‌داشتند تا بی‌اختیار نادیده‌شان بگیرد یا‌صحنه‌هایی از آن‌ها چشم بپوشد؛ چرا که یارای نگریستن یا درکِ آن‌ها را در خود نمی‌دید.
درست در لحظه‌ای که می‌پنداشت عقلش زیرِ بارِ این سیلابِ عظیم خُرد می‌شود و‌خُرد به لوحی سپید بدل می‌گردد، دریافت که دوام آورده است. گویی فضای اضافه‌ای وجود‌داشت داشت که می‌توانست صحنه‌هایی بی‌شمار و فراتر از حدِ توانش را در خود جای دهد.
لومیان برای انتخابِ سرنوشتی که می‌خواست مبادله‌درکِ کند، وقت را تلف نکرد. با هدایتِ‌بارِ حسِ خطر و غریزهٔ روحی‌اش، صحنه‌ای را برگزید:
ریشه‌ای قهوه‌ای‌سبز به سوی اعماقِ سازه‌ای باستانی امتداد یافته‌این‌ها بود و شعله‌ای نامرئی که بی‌صدا در تاریکی می‌سوخت،تنه‌اش آن را می‌بلعید و درخششی وهم‌آور بر آن پهنه می‌افکند.
با صدای تَرَقی، ریشهٔ درخت شکست و در سایه‌ها فرو رفت. شعله‌های ارغوانی‌خُرد سر برآوردند و به‌سرعت به رنگی بدل شدند که با چشمِ غیرمسلح تشخیص‌دادنی‌وجود نبود. در یک چشم‌به‌هم‌زدن پراکنده شد و هیچ ردی از خود بر جا نگذاشت.
لومیان «عطاردِ سقوط‌کرده» را بیرون کشید و تمامِ توانش‌عقلش را به کار گرفت تا این سرنوشت را بشکافد‌بدل و بیرون بکشد، اما سرنوشت هیچ واکنشی نشان نداد.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!
تنه‌های قهوه‌ای‌سبزِ درخت که چندان هم قطور‌هجوم نبودند، همچون نیزه‌هایی که دستهٔ سربازان با‌گذشته دقت پرتاب کرده باشند، به‌سوی لومیان هجوم آوردند.
هر یک از آن‌ها این توان را‌می‌پنداشت داشت که هدفی را سوراخ کند و‌می‌شود بر ریشه‌های گره‌دارِ درخت به سیخ بکشد.
در تاجِ وهم‌آلودِ درخت، چشمانِ زمردینِ سوزانا ماتیس گشاد شد. او کوشید توانایی‌های گوناگونِ مرتبط با‌لوحی هوس‌ها — از شهوت و شکم‌پرستی گرفته تا حرص و بازیگری — را به کار گیرد، اما‌توانش همه‌چیز بی‌فایده بود. پس به قدرت‌های روحِ درخت روی آورد و تصمیم گرفت ضربه‌ای فیزیکی وارد کند.
ازآنجاکه به درختِ سایه پیوند خورده بود،درکِ روش‌های در دسترسش بسیار نیرومندتر از همتایانی بود‌سیلابِ که به درختانِ عادی به‌عنوانِ همراه تکیه می‌کردند.
گرچه هنوز شک داشت که آن تیغهٔ به‌اصطلاح نفرین‌شده بتواند به درختِ سایه آسیبی‌گذشته برساند، اعتمادبه‌نفس و عملکردِ لومیان او را کمی مضطرب کرده بود. در ناخودآگاهش بر این‌وهم‌آلود باور بود که عاقلانه‌تر است هر کاری را که پسرک مشغولِ انجامش است، مختل کند.
ترجیح می‌داد جانبِ احتیاط را بگیرد، آن را خطری جدی‌بارِ بپندارد و از پیش تدابیرِ پیشگیرانهٔ سخت‌گیرانه‌ای بیندیشد، تا اینکه بی‌گدار‌آورده به آب بزند و شاهدِ تغییراتی پیش‌بینی‌نشده و احتمالِ شکست باشد.
حالتِ اول در بدترین حالت تنها مقداری از نیرو و توانش را هدر‌عظیم می‌داد و تکمیلِ آیین را کمی به تأخیر می‌انداخت. اما حالتِ دوم چه‌بسا تغییراتی‌وجود به بار می‌آورد که اصلاً دلش نمی‌خواست ببیند و در نهایت به شکست می‌انجامید.
حتی اگر احتمالش کم بود، باید تدابیرِ‌درکِ پیشگیرانه می‌اندیشید. نمی‌توانست دست روی دست بگذارد تا‌سیلابِ اتفاق بیفتد و تازه به فکرِ جبرانش بیفتد.
ردای گوشتی که بدنِ لومیان را در بر گرفته‌این‌ها بود، ناگهان منقبض شد، جثه‌اش را کوچک‌تر کرد و‌تنه‌اش باعث شد از بیشترِ تنه‌های نیزه‌مانندِ درخت جاخالی دهد.
دو تا از آن‌ها بر شانهٔ چپ‌می‌پنداشت و راستِ لومیان فرود آمدند و راهِ هرگونه‌لوحی جاخالی دادن یا گریز را بر او بستند.
گوشت و خونی که ردا را شکل می‌داد، همچون‌عقلش سربازانی منضبط که فرمان گرفته باشند، عمل کرد. آن‌ها به‌سوی‌می‌گردد ضربهٔ قریب‌الوقوع هجوم بردند و لایه‌هایی از بالشتک‌های خون‌رنگ ساختند.
با برخوردِ طنین‌اندازی، آن دو نیزهٔ قهوه‌ای‌سبزِ درخت‌نمی‌دید لایه‌های گوشت را سوراخ کردند. گوشتِ بیشتری به جلو‌خُرد هجوم آورد و شتابان جای خالی را پر کرد.
گرچه انگشتِ آقای کِی برای کاهشِ آسیب به ردایی از گوشت‌انباشتهٔ و خون بدل شده بود، پاهای لومیان زیرِ نیرویی که به‌بودند ضربهٔ پُتک می‌مانست خم شد و او را به عقب پرتاب کرد.
در آن لحظه، حس کرد سرنوشتِ‌لحظه‌ای ریشهٔ قهوه‌ای‌سبزِ درخت که در شعله‌های نامرئی‌خُرد سوخته بود، چنگالش را شل کرده است.
نیروی وهم‌آلودی که آن را می‌شکافت و رها‌می‌پنداشت می‌کرد، تنها به لومیان تعلق نداشت، بلکه از سمتِ‌سپید چپِ سینه‌اش و از منبعی ناشناخته نیز نشئت می‌گرفت.
لومیان دندان به هم سایید و از شتابِ سقوطش بهره گرفت تا با زحمتِ فراوان‌سیلابِ آن سرنوشت را برانگیزد. با دشواریِ بسیار، آن را به قطره‌ای جیوه بدل کرد و با‌داشت سرنوشتِ روبه‌رو شدن با شبحِ مونسوری که در خنجرِ سیاهِ مفرغی ذخیره شده بود، مبادله کرد.
با صدای تَرَقِ واضحی، تَرَک‌ها روی «عطاردِ سقوط‌کرده» پخش شدند، گویی برای‌طولِ تحملِ بارِ سرنوشت دست‌وپا می‌زد. برخی از تَرَک‌ها به‌شکلی غیرطبیعی بلند بودند،آینده‌های برخی دیگر ظریف بودند و شماری هم یک‌راست از میانِ تیغه می‌گذشتند.
با صدای تاپِ خفه‌ای، لومیان روی ریشه‌های درهم‌پیچیدهٔ درخت‌زیرِ که در زمین ریشه دوانده بودند سقوط کرد و‌می‌گردد خود را از نیروهای باقی‌ماندهٔ نیزه‌های قهوه‌ای‌سبزِ درخت رها ساخت.
شانه‌اش از درد تیر می‌کشید، اما از نظرِ فیزیکی آسیبی ندیده بود. ردای بافته‌شده از گوشت و‌سپید خون شروع به متلاشی شدن کرد و پایین چکید؛ این‌گونه راهِ گلِ رنگ‌پریده و شکافِ قهوه‌ای‌سبز را‌جای که «دهان‌هایشان» را برای بلعیدنِ لومیان گشوده بودند، سد کرد. وقتی روی زمین افتاد، آن‌ها را لِه کرد.
با صدای بووومِ بلندی، شعله‌های سرخ‌رنگ فوران کردند و آن موجوداتِ‌می‌پنداشت شریر را در خود بلعیدند. لومیان با استفاده از این فرصت،می‌گردد به‌سرعت غلتی زد و خود را به موقعیتی نسبتاً امن رساند.
تازه آن‌وقت بود که لومیان مسئله‌ای حیاتی را به یاد آورد.انباشتهٔ درحالی‌که از حملاتِ درختان، شاخه‌ها، برگ‌ها، تاک‌ها، ریشه‌ها و گل‌ها جاخالی می‌داد‌نمایندهٔ و نمکِ بویاییِ علومِ غریبه را بو می‌کشید، میانِ عطسه‌هایش زمزمه کرد:
«برخورد با شبحِ مونسوری... هاپچی!درست ...الزاماً به این معنی نیست که‌سیلابِ شبحِ مونسوری همون لحظه حمله می‌کنه!»
اگه طول می‌کشید،نگریستن اون‌همه تلاشِ قبلیش‌درست چه فایده‌ای داشت؟
با چشم‌پوشی از این واقعیت که شبحِ مونسوری هر یکی‌دو ماه یک‌بار به درختِ سایه یورش می‌برد، حتی اگر هر چهارپنج دقیقه یک‌بار هم‌دوام حمله می‌کرد، لومیان باز هم ناامید می‌شد. وقتی زمانش می‌رسید، قطعاً مقدماتِ آیین کامل می‌شد. مراسمِ قربانی پیش از آن آغاز شده بود. زیرِ چشمانِ‌خطر مراقبِ خدای پلید، یعنی درختِ مادرِ هوس، و بر اساسِ الگوهای پیشینش، احتمالِ زیادی وجود داشت که شبحِ مونسوری پیش از بازگشت مدتی صبر کند.
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس بارِ‌سیلابی دیگر درونِ بدن و‌آورد گوش‌های لومیان طنین انداخت.
«داره نزدیک‌نگریستن می‌شه. این‌نمی‌دید سرنوشتی محتومه.»
در تاجِ اثیریِ درخت، سوزانا حملاتش را به لومیان متوقف کرد. با استفاده از درختِ سایه، شارلوت‌سپید را از راهِ دور در مهارِ قربانی راهنمایی کرد و هم‌زمان آگاهی‌اش را به درونِ درختِ سبزِ‌جای مایل به قهوه‌ای فرستاد تا هرگونه مشکلِ احتمالیِ ناشی از حملهٔ خنجرِ مفرغیِ سیاه را جست‌وجو کند.
هرچه زودتر پیدایش می‌کرد، زودتر‌یارای می‌توانست برطرفش کند و آیینِ‌لحظه‌ای قربانی را به پیش براند!
با شنیدنِ حرف‌های ترمیبوروس، لومیان‌سهمگین بی‌اختیار پرسید: «شبحِ مونسوری واقعاً‌تجربه‌های می‌تونه درختِ سایه رو نابود کنه؟»
گرچه هر دو موجود پلید بودند، اما درختِ غول‌آسایی که بیش از هزار‌خُرد سال در خاکِ تریر ریشه دوانده بود، با امیالِ بی‌شماری تغذیه می‌شد و به‌داشت خدایی پلید و پنهان پیوند خورده بود، رفیع‌تر، تهدیدآمیزتر و شرورتر به نظر می‌رسید.
صدای بمِ ترمیبوروس طنین انداخت: «نه. با‌لحظه‌ای این حال، می‌تونه تا حدی روی درختِ سایه‌می‌شود تأثیر بذاره و فرصتی برای فرارت ایجاد کنه.»
درست وقتی حرفِ ترمیبوروس‌چرا تمام شد، چشمِ لومیان به‌درست سایهٔ سیاهِ ناگهانیِ کنارش افتاد.
آن پیکر کمی قوز کرده‌سهمگین بود، شبیهِ پیرمردی که زیرِ‌تجربه‌های بارِ زندگی کمر خم کرده باشد.
شبحِ مونسوری!
محدودیت‌ها و موانعِ بی‌شماری را دور‌درست زده بود تا به فضای جایگزینی‌سیلابِ برسد که در اشغالِ درختِ سایه بود.
پیکرِ قوزکرده با یک گام به‌نگریستن لبهٔ تنهٔ سبزِ مایل به قهوه‌ای‌عقلش رسید. سوزانا و شارلوت متوجهِ حضورش شدند.
غریزتاً خطری را حس کردند، اما‌صحنه‌ها آن سایهٔ سیاه را به افسانهٔ‌طولِ شبحِ مونسوری در تریر ربط ندادند.
دیوانه‌وار امیالِ گوناگونِ شبحِ مونسوری را برانگیختند،می‌پنداشت اما تلاش‌هایشان مانندِ سنگ‌هایی بود که در مغاکی‌لوحی ژرف پرتاب شوند. هیچ واکنشی در کار نبود.
لومیان برای نخستین‌نگریستن بار چهرهٔ واقعیِ‌درست شبحِ مونسوری را دید.
نه پیرمرد بود و نه حتی‌نگریستن انسان. بیشتر شبیهِ سایهٔ سیاهِ لزجی بود‌زیرِ که به شکلِ انسانی قوزکرده درآمده باشد.
شبحِ مونسوری دو ثانیه به درختِ‌صحنه‌ها سایه خیره ماند و سپس خودش را‌هزارهٔ به تنهٔ سبزِ مایل به قهوه‌ای چسباند.
در یک آن، به مایعی‌درست پلید و قیرگون تبدیل شد‌بارِ که لایه‌های پوستِ درخت را می‌خورد.
گودالِ بزرگی از تاریکیِ نمناک روی سطحِ‌لحظه‌ای تنهٔ غول‌آسای درخت پخش شد، پیوسته پیرامونش‌خُرد را آلوده می‌کرد و قلمروش را گسترش می‌داد.
در عرضِ چند لحظه، سایهٔ سیاه تمامِ‌درکِ بخشِ پایینیِ درختِ سایه را فراگرفت و حملاتِ‌سیلابِ سوزانا ماتیس و شارلوت کالوینو را بی‌اثر گذاشت.
ثانیه‌ای بعد، آسمانِ آبی و ابرهای سفیدِ تابلووار، همراه‌این‌ها با زمینی که با ریشه‌های درخت در هم تنیده‌تنه‌اش بود، چنان لرزیدند که گویی زلزله‌ای شدید رخ داده.
ترک‌های وهم‌آلودِ محوی روی سطحِ تنهٔ درخت، زمین و حتی در آسمان‌عظیم پدیدار شد. برخی از آن‌ها به‌آرامی پهن‌تر شدند و نمایی از خیابانِ آن‌سو‌اضافه‌ای را آشکار کردند؛ ریزجهانِ تحریف‌شده‌ای از آشوب، تحتِ تأثیرِ شاخه‌ها، تاک‌ها و هوس.
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس‌نگریستن در گوشِ لومیان‌درست پیچید: «آماده باش.»
سوزانا ماتیس که فهمید نمی‌تواند جلوی شبحِ مونسوری را‌درست بگیرد و اوضاع به‌سرعت رو به وخامت می‌رود، با‌می‌شود چهره‌ای آکنده از کینه، وردی به زبانِ هرمسِ باستان خواند:
فرزندِ خدایی که هرگز نباید زاده می‌شد،
تو قفسی برای نفرینِ زندان‌کننده هستی، شری که تاریخ را می‌فرساید.
یاری‌ات را تمنا می‌کنم.
به‌محضِ اینکه حرفِ سوزانا ماتیس تمام‌طولِ شد، شاخه‌های زیرِ تاجِ اثیریِ درخت شروع‌تغذیه به «ترشحِ» مایعی لزج و قیرگون کردند.
شباهتِ چشمگیری به مایعِ سیاهِ شبحِ مونسوری‌هزارهٔ داشت، اما با تفاوتی اساسی: درجهٔ بیشتری از‌داده آشوب، جنون و شرارت در آن نهفته بود.
تقریباً هم‌زمان، جمجمه‌های رنگ‌پریده و بدشکل، کره‌های چشمِ زردرنگی که با رگ‌های ضخیم در‌سیلابِ هم تنیده بودند، زبان‌های قرمزی که از آن‌ها چرکِ چندش‌آور می‌چکید و اشیاءِ توصیف‌ناپذیر و‌وجود مضحکی که تنها با دیدنشان جنون می‌آوردند، از مایعِ ترشح‌شده از تنهٔ درخت جوانه زدند.
...
در آن برهوتِ وحشی، جایی که خانمِ داوری و بانو ماه درگیرِ نبردی سهمگین بودند، خیابانِ‌بودند هرج‌ومرج و مکان‌های دیگر پراکنده بودند. درختِ سبزِ مایل به قهوه‌ای شوم و تهدیدآمیز تاب می‌خورد‌شمارِ و هم‌زمان ترک‌های کوچکی که انگار تاروپودِ واقعیت را می‌شکافند، روی سطح و پیرامونش پخش می‌شدند.
ناگهان، دروازه‌ای‌آورد وهم‌آلود، لایه‌لایه در‌انباشتهٔ آسمان پدیدار شد.
از میانِ این دروازه‌ها، بانویی با لباسِ نارنجی بیرون آمد که ظاهرش هاله‌ای از‌سیلابِ رخوت ساطع می‌کرد. کرم‌هایی که نورِ درخشانِ ستارگان را می‌پراکندند در چهره‌اش می‌لولیدند و‌اضافه‌ای به درون و بیرون می‌خزیدند و ویژگی‌های واقعیِ صورتش را از دید پنهان می‌کردند.
زن با گام‌هایی هدفمند به درختِ سبزِ مایل به قهوه‌ای‌نمی‌دید نزدیک شد و دستانش را دراز کرد تا دو طرفِ ترکی‌لوحی نامرئی را بگیرد، گویی قصد داشت آن را از هم بدرد!