چپتر 70: احضارِ روح
0لحظه‌ای که چشمش به‌می‌کرد «قابله» افتاد، انگار قلبِ‌می‌داد لومیان از تپش ایستاد.
هنوز زنده‌ست؟
خودم با چشمای‌خانهٔ خودم دیدم رایان کشتش‌اینکه و روحش نابود شد!
لومیان به‌روشنی به یاد داشت که قابله در نهایت‌ریموند چطور به تکه‌های ریزِ گوشت بدل شده و روی زمین‌آنجا پخش شده بود. حتی بعضی از اعضایش اصلاً پیدا نشد.
حتماً روحِ لعنتیشه! نه، وایسا، صدای نفس کشیدن میاد!تق‌تق لومیان صحنه‌هایی از رمان‌های خواهرش را به یاد آورد‌خود و قلبش که از تپش ایستاده بود، به کوبیدن افتاد.
اگر قابله سرگرمِ هرس‌کردنِ شاخه‌های‌چرخه درختِ پرشکوفه نبود و نگاهش‌آنجا می‌کرد، لومیان بی‌اختیار واکنشی نشان می‌داد.
تق‌تق. شاخه‌های ریزی که نامنظم رشد‌برای کرده بودند، روی زمین افتادند و‌خیلی لومیانِ بهت‌زده را به خود آوردند.
ناخودآگاه قدمی به جلو‌آنکه برداشت و به سوی جایی‌ریموند که لاله‌ها شکفته بودند، رفت.
«قابله» نه جلویش‌نگاهش را گرفت و‌واکنشی نه حتی سر برگرداند.
لومیان بی‌اختیار نگاهِ دزدانهٔ دیگری به او انداخت.خیلی زن غرقِ هرس‌کردنِ شاخه‌ها بود. سایهٔ گل‌ها و‌قدیمی‌تر درختان نیم‌رخش را تاریک و دلگیر کرده بود.
لومیان که جرئت نداشت بیشتر‌گرِگ بماند، چند لاله چید و‌فعال از قصرِ فرماندار بیرون رفت.
حتی وقتی‌برگشت به دهکده برگشت،خودش قلبش هنوز می‌کوبید.
لومیان پس از آنکه خودش را آرام کرد،می‌داد به سوی خانهٔ ریموند گرِگ رفت. هنوز برای‌لومیانِ اینکه اورور چرخه را فعال کند خیلی زود بود.
آنجا هم ساختمانی دوطبقه بود، اما در مقایسه با خانهٔ لومیان و‌دوطبقه اورور، به‌وضوح قدیمی‌تر، رنگ‌ورورفته‌تر و تنگ‌تر به نظر می‌رسید. لابه‌لای انبوهِ گیاهانِ‌سبزی سبزی که روی دیوارِ بیرونی خزیده بودند، رنگِ خاکستریِ سنگ‌ها به چشم می‌خورد.
در آن لحظه، درِ خانهٔ گرِگ‌ها چهارطاق باز‌اورور بود؛ طوری که اجاقِ سمتِ چپ، میزِ سمتِ‌دوطبقه راست و سطل‌های چوبیِ انتهای اتاق دیده می‌شد.
لومیان به یاد داشت که آن بشکه‌های چوبی برای انبار کردنِ‌برای وسایل به کار می‌رفتند. در فضایی که بشکه‌ها جدا کرده بودند،اما دو تختِ چوبیِ ساده قرار داشت که مالِ ریموند و خواهرش بود.
لومیان در نزد‌نگاهش و مثلِ همیشه یکراست‌نشان واردِ خانهٔ گرِگ‌ها شد.
خواهرِ بزرگ‌تر و کوچک‌ترِ ریموند در تدارکِ شام به مادرشان‌آنجا کمک می‌کردند. پدرِ ریموند، پییر گرِگ، روی صندلیِ پشتِ میزِ‌می‌رسید چوبی نشسته بود و با چهره‌ای درهم شرابِ ارزان می‌نوشید.
لومیان با چهره‌ای نگران‌ریموند از پییر گرِگ پرسید:اورور «شنیدم ریموند گم شده؟»
انگار پییر گرِگ یک‌باره پیرتر شده‌آرام بود و همان چند چین‌وچروکِ روی‌اینکه صورتش هم عمیق‌تر به نظر می‌رسید.
سر بلند کرد، به لومیان‌بی‌اختیار نگریست و با گیجی و‌ریزی تعجب پرسید: «تو خبر نداری؟»
در این لحظه، مادر و‌چرخه دو خواهرِ ریموند دست از کار‌ساختمانی کشیدند و به سمتِ لومیان برگشتند.
لومیان در کمالِ صداقت گفت:
«سرم به کارای‌می‌کوبید خودم گرم بوده. چند‌کرد روزیه ریموند رو ندیدم.»
پییر گرِگ پیش‌تر پرس‌وجو کرده و فهمیده بود لومیان راست‌ریزی می‌گوید. وگرنه با این شک که همین پسرهٔ ولگرد ریموند را‌قدمی به فرار از خانه ترغیب کرده، همان بعدازظهر برای بازخواستش می‌رفت.
پییر گرِگ با چهره‌ای درهم گفت: «دو روز پیش طرفای عصر—می‌گفتن‌ساختمانی بیست‌ونهمه—ریموند رفت بیرون و دیگه برنگشت. همه‌جا رو دنبالش گشتیم. دو‌انبوهِ تا برادرش هنوز بیرون دارن می‌گردن. به نظرت کجا ممکنه رفته باشه؟»
لومیان مکثی کرد و جواب داد: «همیشه می‌گفت نمی‌خواد‌چرخه چوپانی یاد بگیره، ولی پولِ زیادی همراش نیست. محاله‌مقایسه بتونه تنهایی جایی بره. بذارید ببینم چیزی جا نذاشته...»
در همین حین، خیلی عادی به سوی‌کرد بشکه‌های چوبیِ انتهای طبقهٔ اول رفت و‌چرخه از میانشان گذشت تا به تختِ ریموند برسد.
تخت بسیار ساده بود؛ انگار فقط چند تخته‌چوب را به هم وصله‌رشد کرده باشند. با این حال، ملحفهٔ آبیِ مایل‌به‌خاکستری، بالشِ پرشده از کاه‌سوی و لحافِ وصله‌دارش همه تمیز بودند. پیدا بود که مرتب شسته می‌شوند.
دلیلش این بود که اورور عاشقِ تمیزی بود و اجازه نمی‌داد در خانه یا روی تنشان شپش پیدا شود.نظر این عادت به لومیان هم سرایت کرده بود. برای همین، وقتی با هم‌بازی‌هایش می‌گشت، مدام مجبورشان می‌کرد نظافتِ شخصی‌طوری را رعایت کنند. اجازه نمی‌داد آن بچه‌ها کثیف بگردند و تمامِ روز را با شپش و کک سر کنند.
اگر ریموند و بقیه گاهی تنبلی می‌کردند و لومیان‌چرخه می‌فهمید شپش گرفته‌اند، قطعاً بلایی سرشان می‌آورد. چه‌بسا هلشان‌مقایسه می‌داد توی رودخانه و به‌زور مجبورشان می‌کرد خودشان را بشویند.
پس از چند سال تحملِ این «ستم»،کرد ریموند عادت کرده بود وقتی به خانه‌چرخه برمی‌گردد، در تمیز کردنِ محیطِ اطرافش کمک کند.
پییر گرِگ که او را تا‌واکنشی کنارِ تخت دنبال کرده بود، با‌رشد چهره‌ای نگران گفت: «هیچ پیغامی پیدا نکردیم.»
لومیان لبهٔ تختِ‌اینکه ریموند نشست و‌فعال دست زیرِ بالش برد.
دو چیز پیدا کرد: یک‌گرِگ خودنویسِ سرخِ تیره و ترک‌خورده و‌کند یک دفترِ مشقِ پر از نوشته.
ریموند تشنهٔ یادگیری‌می‌کوبید بود، اما فرصتِ چندانی‌کرد برای درس خواندن نداشت.
در زمانِ امپراتور روزل، دهکده‌هایی مثلِ کوردو مدرسه‌های اجباریِ محلی داشتند که در همان ساختمانِ‌افتادند دفترِ فرماندار مستقر بود. آن ساختمان مرکزِ سربازگیریِ ارتش، کمیتهٔ معاینهٔ پزشکیِ مشمولان و نهادهای‌گرفت دیگری را هم در خود جای داده بود، اما در نهایت فقط چند کارمندِ معدود داشت.
در دهه‌های اخیر، بسیاری از دهکده‌ها مدرسه‌هایشان را از دست داده بودند. کلیسا برای مناطقِ‌به‌وضوح پرجمعیت‌تر مدرسه‌های یکشنبه دایر می‌کرد، اما کوردو چاره‌ای نداشت جز اینکه به ریش‌سفیدانِ باسواد تکیه کند‌چشم تا گهگاه چیزی به بچه‌ها بیاموزند. با گذشتِ زمان، شماری از جوانان دوباره بی‌سواد شده بودند.
هر وقت لومیان سرِ حال بود، بهانه می‌آورد که برای خریدِ مشروب پول لازم‌آنجا دارد. به این ترتیب، خودنویس‌ها و دفترهای کهنه‌اش را به قیمتِ ناچیزی به ریموند،سبزی آوا و بقیه می‌فروخت و لابه‌لای این کار، چند کلمه‌ای هم به آن‌ها یاد می‌داد.
ریموند هر درس را به همان اندازه‌کرد جدی می‌گرفت که تمریناتِ رزمی و کمک به‌فعال چوپان‌ها در پنیرسازیِ کوهستان برای کسبِ درآمد را.
مصمم بود‌نبود سرنوشتش را‌می‌کرد تغییر دهد.
لومیان خودنویس و دفترِ مشق‌چرخه را بیرون کشید و مدتی‌آنجا طولانی به آن‌ها خیره ماند.
پییر گرِگ آهی کشید و گفت:برای «از کشیش پرسیدم. گفت اینا فقط یه‌زود مشت کلمهٔ ساده‌ن که هیچ جمله‌ای نمی‌سازن.»
لومیان دفترِ مشق را ورق زد و دید‌خانهٔ که چطور دست‌خطِ ریموند از خطی درهم‌وبرهم و‌کند زشت، رفته‌رفته به چیزی قابل‌قبول تبدیل شده است.
«درسته، هیچ پیامی نیست.» لومیان با پییر گرِگ موافقت کرد و بعد افزود: «اما برام سؤاله‌لومیانِ که نکنه این یه رمز باشه که بشه به یه جمله تبدیلش کرد. داستانِ مشابهی رو‌نگاهِ شنیدید، نه؟ اورور این رو برای خیلی از بچه‌های دهکده تعریف کرده. تو خونه چیزی ازش گفتن؟»
این شاملِ برادر‌اینکه و خواهرِ کوچک‌ترِ‌فعال ریموند هم می‌شد.
پییر گرِگ‌کرد سر تکان‌ریموند داد: «بله، گفتن.»
روستاییانِ کوردو وقتی پولِ رفتن به میخانه را نداشتند، شب‌ها برای گپ زدن، خندیدن‌چرخه و قصه‌گویی در آشپزخانه جمع می‌شدند. مهمانانی که برای اولین بار می‌آمدند باید از هنجارهای‌می‌رسید اجتماعیِ اینتیس پیروی می‌کردند و یک بطری شراب با خود می‌آوردند، حتی اگر ارزان بود.
پییر گرِگ در یکی از‌بی‌اختیار همین شب‌نشینی‌ها داستانِ مشابهی را‌ریزی از کوچک‌ترین پسرش شنیده بود.
لومیان با‌برای اطمینان دفترچه‌اورور را بالا گرفت.
«اینو می‌برم پیشِ اورور‌ریموند تا بررسی‌ش کنه و ببینه‌چرخه چیزی پیدا می‌کنه یا نه.»
پییر گرِگ که‌می‌کوبید فکر نمی‌کرد چیزِ باارزشی‌کرد باشد، گفت: «بسیار خوب.»
لومیان پس از ترکِ محوطه‌ای که با‌نشان بشکه‌های چوبی احاطه شده بود، به سمتِ‌بودند در رفت و پییر گرِگ دوباره نشست.
چند قدم بعد، لومیان صدای آهِ پییر گرِگ را شنید که زیرِ‌دوطبقه لب می‌گفت: «اگه نمی‌خواست چوپانی یاد بگیره، می‌تونست بهم بگه. چرا همین‌طوری‌سبزی رفت... خانوادهٔ ما به‌زودی ثروتمند می‌شه. دیگه نیازی نبود چوپانی یاد بگیره...»
...
ثروتمند؟ قلبِ لومیان تندتر‌آنکه زد. برگشت و وانمود‌خانهٔ کرد کنجکاو شده است.
«این شانسِ ثروتمند شدن چیه؟»
پییر گرِگ سرش را بالا‌چرخه نیاورد و همان‌طور که سرش‌آنجا پایین بود با ناامیدی گفت:
«طالعِ خانواده‌مون‌کرد داره عوض می‌شه.گرِگ بختمون باز می‌شه...»
چی— تنِ لومیان یخ کرد.
پرسید: «کی اینو بهت گفته؟»
پییر گرِگ جوابی‌اینکه نداد و به‌فعال ناله‌وزاری‌اش ادامه داد.
...
لومیان به‌محضِ بازگشت به خانه،خودش فوراً به خواهرش خبر داد‌گرِگ که «قابله» هنوز زنده است.
اورور ابروهای بلوندش‌نگاهش را در هم کشید:نشان «الزاماً آدمِ زنده‌ای نیست.»
لومیان جا خورد: «ها؟»
...
اورور تأملی کرد و گفت: «مگه قبلاً در این‌ریموند مورد بحث نکردیم؟ مسیرِ مادام پوآلیس ممکنه قدرتِ مهارِ‌زود مردگان رو داشته باشه. اون ممکنه یه زامبی باشه.»
لومیان گفت: «غیرممکنه. من بدونِ فعال کردنِ دیدِ روحی‌ام دیدمش. تازه، هیچ اثری از‌بودند بخیه روی بدنش نبود. اون موقع رایان اون رو به تیکه‌های خیلی کوچیکی خرد‌رفت کرده بود.» لومیان به یاد آورد و گفت: «همین‌طور، صدای نفس کشیدنش رو شنیدم!»
در اینجا، لومیان مکث کرد.
«با این حال، واقعاً کمی کند بود. حالتِ چهره‌اش عبوس بود و چشماش‌زود به‌اندازهٔ کافی سرزنده نبود. تقریباً دقیقاً شبیهِ ناروکا بود! همونی که تو شبِ‌انبوهِ چرخهٔ قبلیِ قبلی دیدم، وقتی که ناروکا خودش پیش‌قدم شد تا واردِ پارامیتا بشه!»
ناروکا، که چهره‌اش‌می‌کوبید رنگ‌پریده و بی‌جان‌آرام بود و چشمانش خالی.
البته، «قابله» آشکارا‌نگاهش بیشتر شبیهِ یک‌واکنشی آدمِ زنده بود.
اورور سر تکان داد‌اورور و گفت: «یه حالتِ خاص‌زود که بیشتر به مردگان نزدیکه؟»
چون نتوانست پاسخی استنتاج‌ریموند کند، به لومیان اشاره‌اورور کرد تا چیزِ دیگری بگوید.
لومیان تمامِ حرف‌های پدرِ ریموند‌خودش را با جزئیات تعریف کرد، انگار‌برای هیچ اتفاقی در قصر نیفتاده بود.
اورور در سکوت‌نگاهش گوش داد و‌واکنشی سر تکان داد.
«به نظر می‌رسه مادام پوآلیس نمی‌خواد‌فعال قضیهٔ قصر رو پیگیری کنه. برام‌دوطبقه سؤاله که چی رو داره پنهان می‌کنه...
«همین‌طور، کشفِ تو ثابت می‌کنه که بخشی‌اینکه از ناهنجاریِ دهکده به اون مربوطه، اما‌آنجا به نظر نمی‌رسه تو چرخه دخالتی داشته باشه...»
منظورش این بود که دخالتِ مادام پوآلیس در‌خانهٔ این ناهنجاری عمدتاً به باروری، مرگ، روح و‌کند پارامیتا مربوط می‌شد و ربطی به چرخهٔ زمان نداشت.
لومیان که در طولِ کاوش‌هایش چنین حدسی زده بود،تق‌تق گفت: «منم همین‌طور فکر می‌کنم. به نظر می‌رسه کسی‌خود که پشتِ کشیش و دارودسته‌شه، به‌احتمالِ زیاد مادام پوآلیس نیست.»
او با اشاره‌اینکه به حرف‌های پدرِ‌فعال ریموند حدس زد:
«همونی که این خبر رو پخش کرده‌اینکه که انجام دادنِ یه کاری می‌تونه روی‌آنجا طالع تأثیر بذاره و بختِ نیک بیاره؟»
اورور با‌برگشت کلمه‌ای کوتاه‌آنکه تأیید کرد.
«فردا بررسی‌ش می‌کنیم و‌می‌کرد می‌بینیم امشب می‌تونیم روحِ ریموند‌تق‌تق رو احضار کنیم یا نه.»
...
پس از شام، اورور‌ریموند که دید وقتش رسیده، شروع‌چرخه به برپا کردنِ محراب کرد.
او داشت به خودش نیایش می‌کرد، پس فقط یک‌ریموند شمع گذاشت، اما آن شمع با شمعِ دیگری که از‌آنجا گل‌های خواب و موادِ دیگر ساخته شده بود جایگزین شد.
اورور یک خنجرِ نقره‌ای را تقدیس کرد و دیواری از نیروی روحی‌رشد ساخت. سپس، عصاره‌ای را که از وانیلِ شب و گل‌های ماه ساخته‌سوی شده بود، روی شعله‌های نارنجی چکاند و مِهی غبارآلود به پا کرد.
اورور با دیدنِ اینکه مقدمات کامل شده، نگاهی‌خیلی به دفترچهٔ روی محراب انداخت و یک قدم‌قدیمی‌تر به عقب برداشت. او به زبانِ هرمسِ باستانی گفت:
من!
با به زبان آوردنِ این‌بی‌اختیار کلمه، چشمانش تاریک شد، گویی‌ریزی بادی نامرئی در اطرافش می‌چرخید.
من به نامِ خودم احضار می‌کنم:
این دومین جمله‌ای بود‌آنکه که گفت و آن‌خانهٔ را به هرمس تغییر داد.
چون نمی‌دانست روحِ ریموند کجاست، نمی‌توانست مستقیماً با آن ارتباط برقرار کند. او فقط می‌توانست احضارش را امتحان کند. به‌عنوانِ‌ناخودآگاه یک فرابشرِ آزاد، جرئت نمی‌کرد به درگاهِ الههٔ شبِ جاوید که مسئولِ این قلمرو بود نیایش کند. او فقط می‌توانست‌درختان به خودش تکیه کند. شانسِ موفقیت بالا نبود، مگر اینکه روحِ ریموند واقعاً جایی در کوردو و بسیار نزدیک می‌بود.
اورور به خواندن ادامه داد:
روحی که در دهکدهٔ کوردو پرسه می‌زنی،
مردی به نامِ ریموند گرِگ،
صاحبِ این دفترچه...
شعلهٔ نارنجیِ شمع ناگهان تاب‌چرخه خورد، مِهِ اطراف را در‌آنجا خود کشید و کمی بزرگ‌تر شد.
نورش موج برداشت‌خانهٔ و به رنگِ‌برای آبیِ تیره درآمد.
همان‌طور که اورور شروع به‌خودش وام گرفتنِ نیرو از موادِ مختلف‌برای کرد، دانه‌های عرق روی پیشانی‌اش نشست.
در میانِ زوزهٔ‌نگاهش باد، پیکری بالای‌واکنشی شعله‌های آبی ظاهر شد.
لومیان که از قبل دیدِ روحی‌اش را فعال کرده بود،آنجا پیکری نیمه‌شفاف را دید. او موها و چشمانی قهوه‌ای داشت‌می‌رسید و کاملاً معمولی به نظر می‌رسید. او ریموند گرِگ بود.
او واقعاً‌کرد هنوز در‌ریموند دهکده بود.
بدنِ ریموند ورم کرده بود، چهره‌اش‌آرام رنگ‌پریده و بی‌جان بود و اشک‌هایی‌اینکه به رنگِ خون از گوشهٔ چشمانش می‌چکید.
چـ— اورور آشکارا بهت‌زده بود.
پس از آغازِ دوبارهٔ چرخه، ریموند فقط‌کند گم شده بود و غرق نشده بود.مقایسه چطور روحش به این روز افتاده بود؟
درست است. اگر غرق‌ریموند نشده بود، چطور می‌توانست‌اورور به یک روح تبدیل شود؟
این‌ها با‌برگشت هم در‌آنکه تناقض بودند...
اورور در میانِ‌نگاهش سردرگمی‌اش پرسید: «ریموند‌واکنشی گرِگ، چرا ناپدید شدی؟»
حالتِ چهرهٔ ریموند ناگهان درنده‌چرخه شد و با فریادی تند‌آنجا گفت: «اونا منو غرق کردن!»