چپتر 308: انتخابِ درک‌ناپذیر
0آنتونی ریدِ چاق و میان‌سال جا خورد. اما لحظه‌ای بعد، لبخندی تمسخرآمیز به‌طبیعیه خود زد و گفت: «اون‌قدر هول شده بودم که حتی نتونستم صحتِ اون‌واقعیه جمله رو بسنجم. همون‌طور که انتظار می‌رفت، یه تماشاگر باید توی جایگاهِ تماشاگرا بشینه.»
لومیان آرام‌بدید نشسته بود و‌توجه لبخندش تکان نمی‌خورد.
«نه، به این سادگی‌ها نیست. چرا از روی چهارپایه پریدم پایین؟ چرا از پشت تو گوشتون زمزمه‌برسه کردم؟ هدفم این بود که حالاتِ ریزِ چهره و زبانِ بدنِ ناخودآگاهم رو ازتون پنهان کنم. تو اون‌برود لحظات، احساساتتون از قبل تحریک شده بود و تواناییتون رو برای خوندنِ نیتِ واقعیِ من تار کرده بود.»
آنتونی رید در‌توجه سکوت فرو رفت. پس‌هم‌راستا از مکثی کوتاه، گفت:
«این یه دلیله. دلیلِ دیگه‌ش به رفتارِ خاصِ خودتون برمی‌گرده. نمی‌دونم متوجه‌کاملاً شدید یا نه، اما شما تمایل دارید کمی نمایش راه بندازید، بی‌تفاوت به‌مورد نظر برسید، یا به اصطلاحِ امروزی، خودتون رو خونسرد و بی‌خیال جلوه بدید.
«همون موقع، با توجه به شرایط، فکر کردم اون‌هم‌راستا کارها هم‌راستا با رفتارِ همیشگی‌تونه و هدفتون اینه که به‌جوونی حرف‌هاتون وزن بدید. برای همین، حتی ذره‌ای هم شک نکردم.»
لومیان خندید.
«برای جوونی مثلِ من کاملاً طبیعیه که دلش بخواد کمی خونسرد و باجذبه‌همین به نظر برسه. ضمناً این کار انگیزه‌های واقعی‌م رو هم به‌خوبی می‌پوشونه. راستش،کار هر دو مورد واقعیه. به همین دلیله که در برابرِ موشکافی مقاوم می‌مونن.»
این کار شبیهِ آن بود که با یک دست در جیب پیش برود، کلاغ‌های آتشین دورش بچرخند‌برسه و آن‌ها را به سوی دشمنانش رها کند. اولاً، این حرکت بی‌شک جذاب بود و ثانیاً، از این‌برود فرصت استفاده می‌کرد تا انگشتِ آقای کِی را در دست بگیرد و از هرگونه پیشامدِ ناگوار جلوگیری کند.
آنتونی رید‌بدید لحظه‌ای اندیشید و‌توجه سر تکان داد.
«فقط یه انگیزهٔ ظاهری که‌وزن ریشه در واقعیت داشته باشه، می‌تونه‌مثلِ یه تماشاگر رو واقعاً فریب بده.»
لومیان پای راستش را روی‌فکر زانوی چپش انداخت و مسیرِ‌اینه گفتگو را به بحثِ اصلی برگرداند.
«ما هنوز کارمون رو برای افشای هویتِ افراد و نیروهای پشت‌پردهٔ اوگ‌کاملاً آرتوآ شروع نکردیم، چون درگیرِ مسائلِ فوری‌تری هستیم. اما نگران نباشید، هفتهٔ‌راستش آینده به این موضوع می‌پردازیم. منابعِ اطلاعاتیِ مربوطه رو هم در اختیار داریم.»
نقشهٔ لومیان این بود که ژنا از‌فکر طریقِ پالایندگان عمیق‌تر در پیشینهٔ اوگ آرتوآ کاوش‌همین کند و راه‌هایی بیابد که بتواند «کمک» کند.
از آنجا که ژنا مسئولِ مرگِ اوگ آرتوآ بود، منطقی می‌نمود که روندِ تحقیقات را زیرِ نظر بگیرد،ضمناً به این امید که بدونِ برانگیختنِ شکِ فرابشرانِ رسمی، تمامِ جزئیات را کشف کند. این افکار و تمایلات‌کلاغ‌های در ذاتِ ژنا بود، بنابراین لومیان نیازی نداشت آن‌ها را بیشتر تحریک کند. یک یادآوریِ ساده کفایت می‌کرد.
در زمانِ مناسب، پالایندگان می‌توانستند نامحسوس ژنا و همراهانش را به‌حرف‌هاتون سوی اقداماتی سوق دهند که خودشان انجامِ آن‌ها را دردسرساز می‌دانستند.بخواد این کار بی‌شک سرنخ‌های ارزشمندی برای تحقیقاتِ آنتونی رید فراهم می‌کرد.
چشمانِ قهوه‌ایِ تیرهٔ آنتونی رید تصویرِ‌همین لومیان را بازتاب می‌داد و او‌کاملاً در سکوت به حرف‌ها گوش می‌داد.
دلالِ اطلاعات سر‌همون تکان داد؛ چنان نامحسوس‌فکر که به‌سختی دیده می‌شد.
«کمی بیشتر می‌مونم.»
سروکله زدن با تماشاگرای مسیرِ فرابشری خیلی سرراسته. نیازی نیست داستانِ دیگه‌ای‌وزن سر هم کنم یا دنبالِ بهونه‌ای بگردم تا متقاعدش کنم. خودش می‌تونه‌برسه حقیقت رو بفهمه... لومیان لبخندی زد و به تخت اشاره کرد: «بشینید.»
به این ترتیب، نیازی نبود‌وزن هویتِ واقعیِ ژنا یا نقشِ او‌مثلِ را به‌عنوانِ خبرچینِ پالایندگان فاش کند.
آنتونی رید نزدیکِ در، میخکوب در جای خود‌کارها ایستاده بود و گفت: «شما کم‌وبیش فهمیدید چه اتفاقی‌نکردم برام افتاده. چیزِ دیگه‌ای هست که بخواید اضافه کنم؟»
لومیان بی‌مقدمه جواب‌اینه داد: «ترجیح می‌دم‌همین گزارشِ دقیق‌تری بشنوم.»
لومیان که باندِ خارِ زهرآگین، جمعیتِ سعادت، فاجعهٔ کوردو، مرگِ روهر و میشل، و‌ذره‌ای انفجار در کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل را از سر گذرانده بود، خدایانِ پلید و نوچه‌هایشان را‌به‌خوبی به‌طرزِ غیرعادی منزجرکننده می‌یافت. رفتارِ بی‌تفاوتِ او جای خود را به جدیتی تازه‌یافته داده بود.
زمانی باور داشت آدم‌ها می‌توانند هر عقیده‌ای که دلشان می‌خواهد داشته باشند و این موضوع به او ربطی ندارد.کار اما اکنون، دیدگاهش کاملاً تغییر کرده بود. او بر این باور بود که تنها کافرانی خوب‌اند که به گور‌دورش رفته باشند. زنده‌هایشان بمب‌های ساعتیِ مرگباری بودند که دیر یا زود، ویرانی را بر سرِ او و همراهانش آوار می‌کردند.
بنابراین، او فقط برای آنتونی رید داستان نمی‌بافت. واقعاً‌هم‌راستا قصد داشت هر زمان که فرصتی یافت، در امورِ‌خندید اوگ آرتوآ کاوش کند و کافرانِ بیشتری را رسوا سازد.
علاوه بر این، چنین کاری‌وزن می‌توانست او را پیشِ آقای‌جوونی کِی و سازمانِ سپیده‌دم عزیزتر کند.
البته، بسیار عجیب به نظر می‌رسید‌کارها که سرکردهٔ تحتِ تعقیبِ یک باند،وزن برای دستگیریِ فرقه‌گرایان به مقامات کمک کند.
چهرهٔ آنتونی رید در هم رفت و گفت: «اواخرِ جنگ‌جوونی با پادشاهیِ لوئن، من و همرزمانم در مسیرِ مهمی در کوهپایه‌های‌واقعی‌م شمالیِ رشته‌کوهِ هورناسیس مستقر بودیم. افسرِ فرمانده‌مون سرگرد اوگ آرتوآ بود.
«ما به سه گروهان تقسیم شده بودیم که هر کدوم تو موقعیت‌های متفاوتی بودن.وزن قرار بود جلوی عبورِ تیم‌های کوچیکِ فرابشرانِ پادشاهیِ لوئن از اون مسیرِ خطرناک و‌کار حمله‌شون از پشت رو بگیریم، و در عینِ حال در برابرِ حملاتِ مستقیم دفاع کنیم.
«اون شب، صدای شلیکِ گلوله و توپخونه ناگهان خوابم رو پاره کرد.کاملاً تماشا می‌کردم که همرزمانم یکی‌یکی از پشت تکه‌تکه می‌شدن. سرهاشون منفجر می‌شد‌راستش و بدنشون از هم می‌درید. زمین به دریایی از خون تبدیل شد...»
در این لحظه، نفسِ آنتونی رید‌کارها به شماره افتاد، گویی داشت آن‌وزن ضربهٔ روحی را دوباره تجربه می‌کرد.
او لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «وسطِ اون جنگ، یه اتفاقِ خوش‌یمن برام‌بخواد افتاد که رده‌م رو بالاتر برد. هیچ‌وقت اینو به اوگ آرتوآ گزارش ندادم. با استفاده‌می‌مونن از توانایی‌های جدیدم، تونستم با چهار تا از رفقای مجروحم محاصره رو بشکنم و عقب‌نشینی کنم.
«دو نفرشون به‌شدت مجروح شده بودن و برای...کارها برای همیشه توی اون مسیرِ کوهستانی جا موندن. هنوزم‌نکردم می‌تونم نگاه‌های پر از درد و خشمشون رو ببینم.
«اولش فکر کردم شاید یکی از مواضعِ دیگه لو رفته باشه، یا کشتی‌های هواییِ لوئن تو تاریکیِ‌برسه شب پشتِ سرمون نیرو پیاده کرده باشن. اما بعداً فهمیدم دلیلش این بود که گروهانِ اوگ آرتوآ فقط‌برود بعد از روبه‌رو شدن با یه حملهٔ آزمایشی، تصمیم گرفته بودن بدونِ خبر دادن به ما عقب‌نشینی کنن!»
لومیان لحظه‌ای تأمل کرد و پرسید: «وقتی اوگ آرتوآ‌هدفتون دستورِ عقب‌نشینی داد، اون سربازا بهش شک نکردن؟ سعی‌مثلِ نکردن به اون دو تا موضعِ دیگه خبر بدن؟»
آنتونی رید با چهره‌ای درهم‌کشیده گفت: «اوگ آرتوآ افسرِ فرماندهِ ما بود و خوب می‌دونست چطور سخنرانی‌های شورانگیز بکنه. از طرفی، یه حکم‌می‌پوشونه داشت که ظاهراً ژنرال فیلیپ امضاش کرده بود. اون موقع سربازا با خودشون فکر کردن که حتماً از قبل به مواضعِ دیگه دستور‌حرکت داده. هنوزم عقلم قد نمی‌ده که چرا ما رو قربانی کرد. خبر دادن به ما نه وقتِ زیادی می‌گرفت و نه ضرری براش داشت.»
لومیان گفت: «شاید دستپاچه شده و یادش رفته.»کارها او قصدِ دفاع از اوگ آرتوآی مرحوم را‌ذره‌ای نداشت، فقط می‌خواست توضیحِ احتمالیِ ماجرا را بدهد.
آنتونی رید سر تکان داد.
«اون یه سربازِ تازه‌کار نبود که اولین بارش باشه میاد‌اینه میدونِ جنگ. تو نبردهای قبلی شجاعتش رو ثابت کرده بود و‌دلش نشون داده بود که تو شرایطِ سخت هم می‌تونه رهبری کنه.»
لومیان بیشتر از این‌حرف‌هاتون کنکاش نکرد و اجازه‌نکردم داد آنتونی رید ادامه دهد.
«وقتی حقیقت رو فهمیدیم، هر سه‌تامون جنگیدیم تا‌کارها اوگ آرتوآ رو به دادگاهِ نظامی بکشونیم، اما بی‌فایده‌نکردم بود. خیلی راحت بهمون می‌گفتن که تخیلات مدرک نمی‌شه.
«درمانده بودیم و تماشا می‌کردیم که چطور‌ذره‌ای اوگ آرتوآ بعد از جنگ واردِ سیاست‌دلش شد و پله‌های ترقی رو طی کرد.
«اون دو تا رفیقِ دیگه‌م از همون اول هم ضعیف و رنجور بودن. اونا‌ذره‌ای زیرِ بارِ خشم و درد از دنیا رفتن. وقتی اوگ آرتوآ برای انتخاباتِ مجلس‌واقعی‌م از طرفِ حزبِ روشنگری تو محلهٔ بازار نامزد شد، منم سر از اینجا درآوردم.»
لومیان به‌آرامی سر تکان داد و‌همین پرسید: «دلالِ اطلاعات شدنت برای اینه‌کاملاً که هویتِ واقعیت رو پنهان کنی؟»
آنتونی رید با لبخندی تلخ جواب داد: «نه، الان چند سالی‌هدفتون می‌شه که دارم با دلالیِ اطلاعات روزگار می‌گذرونم. تازه، این پوشش‌طبیعیه کمکم می‌کنه تا بیشتر تو کار و کاسبیِ اوگ آرتوآ سرک بکشم.»
لومیان با لحنی‌اینه عادی پرسید: «به‌همین نتیجه‌ای هم رسیدی؟»
چهرهٔ آنتونی رید درهم رفت و جواب داد: «ورودِ اوگ آرتوآ به سیاست چیزِ عجیبی به نظر نمی‌رسه.مثلِ اون از اعتبارِ ژنرال فیلیپ بالا رفت و پله‌های ترقی رو طی کرد. فنِ بیانش توجهِ چند تا از‌می‌مونن نماینده‌های ارشدِ حزبِ روشنگری رو جلب کرد و با چند تا از خاندان‌های اشرافِ سابق هم روابطی برقرار کرد.»
لومیان مثلِ همیشه‌اینه رک و راست پرسید:ذره‌ای «ژنرال فیلیپ مایهٔ نگرانیه؟»
آنتونی رید به‌آرامی آهی کشید و با صدایی سنگین گفت:همیشگی‌تونه «ژنرال قبل از اینکه بتونم در موردش تحقیق کنم، به‌مثلِ پایانِ راهش رسید. حرفِ رسمی اینه که—بیماری جونش رو گرفت.»
لومیان چند سؤالِ دیگر هم پرسید‌همین و بعد گفت: «وقتی اطلاعاتِ بیشتری برای‌طبیعیه در میون گذاشتن داشتم، بهت سر می‌زنم.»
«باشه.» آنتونی‌موقع رید صداقتِ لومیان‌فکر را درک می‌کرد.
...
لومیان پس از خروج از مسافرخانهٔ خروسِ زرین، به خانهٔ امن‌هدفتون در خیابانِ روپوش‌سفیدها برگشت. درِ کمدِ آهنی را باز کرد و‌طبیعیه دستهٔ قطوری از اطلاعاتِ مربوط به ساکنانِ عالمِ ارواح را بیرون کشید.
در میانِ آن مجموعه، دفتری پیدا کرد که رویش نوشته‌جوونی شده بود «مناظرِ عالمِ ارواح». با ورق زدنِ چند صفحه از‌واقعی‌م آن، حس کرد موجی از استیصال و اضطراب به ذهنش می‌خزد.
هدفِ فوریِ او درکِ پیچیدگی‌های عالمِ ارواح نبود، بلکه می‌خواست‌اینه موجوداتِ مناسبی از آن قلمرو پیدا کند. بنابراین، دفتر را‌طبیعیه بست و در معرفیِ موجوداتِ مختلفِ عالمِ ارواح غرق شد.
به‌طرزِ عجیبی، پس از نیم ساعت مطالعهٔ دقیقِ صفحات، لومیان حس کرد نیروی ذهنی‌اش‌دلش در حالِ تحلیل رفتن است. افکارش گویی تبخیر می‌شدند و او را وادار کردند تا‌مقاوم جلسهٔ مطالعه‌اش را ناگهان به پایان برساند. روی تخت ولو شد و به خواب رفت.
صبحِ زودِ روزِ بعد، لومیان به‌شرایط خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱ رفت‌حرف‌هاتون و زنگِ در را به صدا درآورد.
فرانکا از قبل بیدار شده بود و همان پیراهن و‌جوونی شلوارِ همیشگی‌اش را به تن داشت. نگاهش را به لومیان‌انگیزه‌های دوخت و پرسید: «چی باعث شده این‌قدر زود بیای اینجا؟»
چشمانِ لومیان به سمتِ ژنا‌فکر که در اتاقِ نشیمن بود‌اینه چرخید و لبخندی روی لبانش نشست.
«مگه امروز همون روزی نیست که‌همین ژنا به ردهٔ فتنه‌انگیز ارتقا پیدا‌کاملاً می‌کنه؟ اومدم تا شاهدِ این لحظه باشم.»
اخمی روی چهرهٔ‌همون فرانکا نشست و زیرلب‌فکر گفت: «انگار خیلی نگرانشی.»
لومیان تأیید کرد و در حالی که لبخندش پهن‌تر می‌شد گفت: «صددرصد. وقتی بشه یه فتنه‌انگیز، می‌تونه‌برسه تو مقابله با گیوم بنه کمکم کنه. با اینکه نمی‌تونم برای یه درگیریِ مستقیم روش حساب کنم،پیش اما تو اجرای حمله‌های غافلگیرانه و بررسیِ محیط برای جلوگیری از هر اتفاقِ غیرمنتظره‌ای عالی عمل می‌کنه.»
ژنا با تمسخر پوزخندی زد و فرانکا‌هم‌راستا با ملغمه‌ای از کلافگی و سرگرمی نوچی‌ذره‌ای کرد و گفت: «حرفات مثلِ عسل می‌مونه.»
لومیان خندید و با خودآگاهیِ‌وزن آشکاری گفت: «از همون عسلایی‌جوونی که از قبل هضم شده؟»