چپتر 308: انتخابِ درک‌ناپذیر
0آنتونی ریدِ چاق و میان‌سال جا خورد. اما لحظه‌ای بعد، لبخندی تمسخرآمیز به‌ذره‌ای خود زد و گفت: «اون‌قدر هول شده بودم که حتی نتونستم صحتِ اون‌انگیزه‌های جمله رو بسنجم. همون‌طور که انتظار می‌رفت، یه تماشاگر باید توی جایگاهِ تماشاگرا بشینه.»
لومیان آرام‌طبیعیه نشسته بود و‌باجذبه لبخندش تکان نمی‌خورد.
«نه، به این سادگی‌ها نیست. چرا از روی چهارپایه پریدم پایین؟ چرا از پشت تو گوشتون زمزمه‌ذره‌ای کردم؟ هدفم این بود که حالاتِ ریزِ چهره و زبانِ بدنِ ناخودآگاهم رو ازتون پنهان کنم. تو اون‌مورد لحظات، احساساتتون از قبل تحریک شده بود و تواناییتون رو برای خوندنِ نیتِ واقعیِ من تار کرده بود.»
آنتونی رید در‌باجذبه سکوت فرو رفت. پس‌انگیزه‌های از مکثی کوتاه، گفت:
«این یه دلیله. دلیلِ دیگه‌ش به رفتارِ خاصِ خودتون برمی‌گرده. نمی‌دونم متوجه‌همین شدید یا نه، اما شما تمایل دارید کمی نمایش راه بندازید، بی‌تفاوت به‌کار نظر برسید، یا به اصطلاحِ امروزی، خودتون رو خونسرد و بی‌خیال جلوه بدید.
«همون موقع، با توجه به شرایط، فکر کردم اون‌انگیزه‌های کارها هم‌راستا با رفتارِ همیشگی‌تونه و هدفتون اینه که به‌می‌مونن حرف‌هاتون وزن بدید. برای همین، حتی ذره‌ای هم شک نکردم.»
لومیان خندید.
«برای جوونی مثلِ من کاملاً طبیعیه که دلش بخواد کمی خونسرد و باجذبه‌واقعیه به نظر برسه. ضمناً این کار انگیزه‌های واقعی‌م رو هم به‌خوبی می‌پوشونه. راستش،بچرخند هر دو مورد واقعیه. به همین دلیله که در برابرِ موشکافی مقاوم می‌مونن.»
این کار شبیهِ آن بود که با یک دست در جیب پیش برود، کلاغ‌های آتشین دورش بچرخند‌مثلِ و آن‌ها را به سوی دشمنانش رها کند. اولاً، این حرکت بی‌شک جذاب بود و ثانیاً، از این‌مقاوم فرصت استفاده می‌کرد تا انگشتِ آقای کِی را در دست بگیرد و از هرگونه پیشامدِ ناگوار جلوگیری کند.
آنتونی رید‌طبیعیه لحظه‌ای اندیشید و‌باجذبه سر تکان داد.
«فقط یه انگیزهٔ ظاهری که‌موقع ریشه در واقعیت داشته باشه، می‌تونه‌همیشگی‌تونه یه تماشاگر رو واقعاً فریب بده.»
لومیان پای راستش را روی‌ضمناً زانوی چپش انداخت و مسیرِ‌می‌پوشونه گفتگو را به بحثِ اصلی برگرداند.
«ما هنوز کارمون رو برای افشای هویتِ افراد و نیروهای پشت‌پردهٔ اوگ‌همین آرتوآ شروع نکردیم، چون درگیرِ مسائلِ فوری‌تری هستیم. اما نگران نباشید، هفتهٔ‌ضمناً آینده به این موضوع می‌پردازیم. منابعِ اطلاعاتیِ مربوطه رو هم در اختیار داریم.»
نقشهٔ لومیان این بود که ژنا از‌ضمناً طریقِ پالایندگان عمیق‌تر در پیشینهٔ اوگ آرتوآ کاوش‌واقعیه کند و راه‌هایی بیابد که بتواند «کمک» کند.
از آنجا که ژنا مسئولِ مرگِ اوگ آرتوآ بود، منطقی می‌نمود که روندِ تحقیقات را زیرِ نظر بگیرد،نکردم به این امید که بدونِ برانگیختنِ شکِ فرابشرانِ رسمی، تمامِ جزئیات را کشف کند. این افکار و تمایلات‌واقعیه در ذاتِ ژنا بود، بنابراین لومیان نیازی نداشت آن‌ها را بیشتر تحریک کند. یک یادآوریِ ساده کفایت می‌کرد.
در زمانِ مناسب، پالایندگان می‌توانستند نامحسوس ژنا و همراهانش را به‌راستش سوی اقداماتی سوق دهند که خودشان انجامِ آن‌ها را دردسرساز می‌دانستند.برود این کار بی‌شک سرنخ‌های ارزشمندی برای تحقیقاتِ آنتونی رید فراهم می‌کرد.
چشمانِ قهوه‌ایِ تیرهٔ آنتونی رید تصویرِ‌هم‌راستا لومیان را بازتاب می‌داد و او‌همین در سکوت به حرف‌ها گوش می‌داد.
دلالِ اطلاعات سر‌دلش تکان داد؛ چنان نامحسوس‌ضمناً که به‌سختی دیده می‌شد.
«کمی بیشتر می‌مونم.»
سروکله زدن با تماشاگرای مسیرِ فرابشری خیلی سرراسته. نیازی نیست داستانِ دیگه‌ای‌مورد سر هم کنم یا دنبالِ بهونه‌ای بگردم تا متقاعدش کنم. خودش می‌تونه‌آتشین حقیقت رو بفهمه... لومیان لبخندی زد و به تخت اشاره کرد: «بشینید.»
به این ترتیب، نیازی نبود‌کارها هویتِ واقعیِ ژنا یا نقشِ او‌وزن را به‌عنوانِ خبرچینِ پالایندگان فاش کند.
آنتونی رید نزدیکِ در، میخکوب در جای خود‌کار ایستاده بود و گفت: «شما کم‌وبیش فهمیدید چه اتفاقی‌موشکافی برام افتاده. چیزِ دیگه‌ای هست که بخواید اضافه کنم؟»
لومیان بی‌مقدمه جواب‌بدید داد: «ترجیح می‌دم‌توجه گزارشِ دقیق‌تری بشنوم.»
لومیان که باندِ خارِ زهرآگین، جمعیتِ سعادت، فاجعهٔ کوردو، مرگِ روهر و میشل، و‌برابرِ انفجار در کارخانهٔ شیمیاییِ گودویل را از سر گذرانده بود، خدایانِ پلید و نوچه‌هایشان را‌دشمنانش به‌طرزِ غیرعادی منزجرکننده می‌یافت. رفتارِ بی‌تفاوتِ او جای خود را به جدیتی تازه‌یافته داده بود.
زمانی باور داشت آدم‌ها می‌توانند هر عقیده‌ای که دلشان می‌خواهد داشته باشند و این موضوع به او ربطی ندارد.طبیعیه اما اکنون، دیدگاهش کاملاً تغییر کرده بود. او بر این باور بود که تنها کافرانی خوب‌اند که به گور‌دست رفته باشند. زنده‌هایشان بمب‌های ساعتیِ مرگباری بودند که دیر یا زود، ویرانی را بر سرِ او و همراهانش آوار می‌کردند.
بنابراین، او فقط برای آنتونی رید داستان نمی‌بافت. واقعاً‌انگیزه‌های قصد داشت هر زمان که فرصتی یافت، در امورِ‌مقاوم اوگ آرتوآ کاوش کند و کافرانِ بیشتری را رسوا سازد.
علاوه بر این، چنین کاری‌موقع می‌توانست او را پیشِ آقای‌هم‌راستا کِی و سازمانِ سپیده‌دم عزیزتر کند.
البته، بسیار عجیب به نظر می‌رسید‌کار که سرکردهٔ تحتِ تعقیبِ یک باند،مورد برای دستگیریِ فرقه‌گرایان به مقامات کمک کند.
چهرهٔ آنتونی رید در هم رفت و گفت: «اواخرِ جنگ‌حرف‌هاتون با پادشاهیِ لوئن، من و همرزمانم در مسیرِ مهمی در کوهپایه‌های‌بخواد شمالیِ رشته‌کوهِ هورناسیس مستقر بودیم. افسرِ فرمانده‌مون سرگرد اوگ آرتوآ بود.
«ما به سه گروهان تقسیم شده بودیم که هر کدوم تو موقعیت‌های متفاوتی بودن.مورد قرار بود جلوی عبورِ تیم‌های کوچیکِ فرابشرانِ پادشاهیِ لوئن از اون مسیرِ خطرناک و‌بچرخند حمله‌شون از پشت رو بگیریم، و در عینِ حال در برابرِ حملاتِ مستقیم دفاع کنیم.
«اون شب، صدای شلیکِ گلوله و توپخونه ناگهان خوابم رو پاره کرد.هدفتون تماشا می‌کردم که همرزمانم یکی‌یکی از پشت تکه‌تکه می‌شدن. سرهاشون منفجر می‌شد‌دلش و بدنشون از هم می‌درید. زمین به دریایی از خون تبدیل شد...»
در این لحظه، نفسِ آنتونی رید‌کار به شماره افتاد، گویی داشت آن‌مورد ضربهٔ روحی را دوباره تجربه می‌کرد.
او لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «وسطِ اون جنگ، یه اتفاقِ خوش‌یمن برام‌خندید افتاد که رده‌م رو بالاتر برد. هیچ‌وقت اینو به اوگ آرتوآ گزارش ندادم. با استفاده‌راستش از توانایی‌های جدیدم، تونستم با چهار تا از رفقای مجروحم محاصره رو بشکنم و عقب‌نشینی کنم.
«دو نفرشون به‌شدت مجروح شده بودن و برای...کار برای همیشه توی اون مسیرِ کوهستانی جا موندن. هنوزم‌موشکافی می‌تونم نگاه‌های پر از درد و خشمشون رو ببینم.
«اولش فکر کردم شاید یکی از مواضعِ دیگه لو رفته باشه، یا کشتی‌های هواییِ لوئن تو تاریکیِ‌ذره‌ای شب پشتِ سرمون نیرو پیاده کرده باشن. اما بعداً فهمیدم دلیلش این بود که گروهانِ اوگ آرتوآ فقط‌مورد بعد از روبه‌رو شدن با یه حملهٔ آزمایشی، تصمیم گرفته بودن بدونِ خبر دادن به ما عقب‌نشینی کنن!»
لومیان لحظه‌ای تأمل کرد و پرسید: «وقتی اوگ آرتوآ‌به‌خوبی دستورِ عقب‌نشینی داد، اون سربازا بهش شک نکردن؟ سعی‌شبیهِ نکردن به اون دو تا موضعِ دیگه خبر بدن؟»
آنتونی رید با چهره‌ای درهم‌کشیده گفت: «اوگ آرتوآ افسرِ فرماندهِ ما بود و خوب می‌دونست چطور سخنرانی‌های شورانگیز بکنه. از طرفی، یه حکم‌برسه داشت که ظاهراً ژنرال فیلیپ امضاش کرده بود. اون موقع سربازا با خودشون فکر کردن که حتماً از قبل به مواضعِ دیگه دستور‌آن‌ها داده. هنوزم عقلم قد نمی‌ده که چرا ما رو قربانی کرد. خبر دادن به ما نه وقتِ زیادی می‌گرفت و نه ضرری براش داشت.»
لومیان گفت: «شاید دستپاچه شده و یادش رفته.»کار او قصدِ دفاع از اوگ آرتوآی مرحوم را‌برابرِ نداشت، فقط می‌خواست توضیحِ احتمالیِ ماجرا را بدهد.
آنتونی رید سر تکان داد.
«اون یه سربازِ تازه‌کار نبود که اولین بارش باشه میاد‌می‌پوشونه میدونِ جنگ. تو نبردهای قبلی شجاعتش رو ثابت کرده بود و‌پیش نشون داده بود که تو شرایطِ سخت هم می‌تونه رهبری کنه.»
لومیان بیشتر از این‌فکر کنکاش نکرد و اجازه‌هدفتون داد آنتونی رید ادامه دهد.
«وقتی حقیقت رو فهمیدیم، هر سه‌تامون جنگیدیم تا‌کار اوگ آرتوآ رو به دادگاهِ نظامی بکشونیم، اما بی‌فایده‌موشکافی بود. خیلی راحت بهمون می‌گفتن که تخیلات مدرک نمی‌شه.
«درمانده بودیم و تماشا می‌کردیم که چطور‌شرایط اوگ آرتوآ بعد از جنگ واردِ سیاست‌حرف‌هاتون شد و پله‌های ترقی رو طی کرد.
«اون دو تا رفیقِ دیگه‌م از همون اول هم ضعیف و رنجور بودن. اونا‌برابرِ زیرِ بارِ خشم و درد از دنیا رفتن. وقتی اوگ آرتوآ برای انتخاباتِ مجلس‌سوی از طرفِ حزبِ روشنگری تو محلهٔ بازار نامزد شد، منم سر از اینجا درآوردم.»
لومیان به‌آرامی سر تکان داد و‌هم‌راستا پرسید: «دلالِ اطلاعات شدنت برای اینه‌همین که هویتِ واقعیت رو پنهان کنی؟»
آنتونی رید با لبخندی تلخ جواب داد: «نه، الان چند سالی‌به‌خوبی می‌شه که دارم با دلالیِ اطلاعات روزگار می‌گذرونم. تازه، این پوشش‌جیب کمکم می‌کنه تا بیشتر تو کار و کاسبیِ اوگ آرتوآ سرک بکشم.»
لومیان با لحنی‌بدید عادی پرسید: «به‌توجه نتیجه‌ای هم رسیدی؟»
چهرهٔ آنتونی رید درهم رفت و جواب داد: «ورودِ اوگ آرتوآ به سیاست چیزِ عجیبی به نظر نمی‌رسه.شبیهِ اون از اعتبارِ ژنرال فیلیپ بالا رفت و پله‌های ترقی رو طی کرد. فنِ بیانش توجهِ چند تا از‌فرصت نماینده‌های ارشدِ حزبِ روشنگری رو جلب کرد و با چند تا از خاندان‌های اشرافِ سابق هم روابطی برقرار کرد.»
لومیان مثلِ همیشه‌شرایط رک و راست پرسید:همیشگی‌تونه «ژنرال فیلیپ مایهٔ نگرانیه؟»
آنتونی رید به‌آرامی آهی کشید و با صدایی سنگین گفت:واقعی‌م «ژنرال قبل از اینکه بتونم در موردش تحقیق کنم، به‌شبیهِ پایانِ راهش رسید. حرفِ رسمی اینه که—بیماری جونش رو گرفت.»
لومیان چند سؤالِ دیگر هم پرسید‌توجه و بعد گفت: «وقتی اطلاعاتِ بیشتری برای‌اینه در میون گذاشتن داشتم، بهت سر می‌زنم.»
«باشه.» آنتونی‌بخواد رید صداقتِ لومیان‌ضمناً را درک می‌کرد.
...
لومیان پس از خروج از مسافرخانهٔ خروسِ زرین، به خانهٔ امن‌به‌خوبی در خیابانِ روپوش‌سفیدها برگشت. درِ کمدِ آهنی را باز کرد و‌جیب دستهٔ قطوری از اطلاعاتِ مربوط به ساکنانِ عالمِ ارواح را بیرون کشید.
در میانِ آن مجموعه، دفتری پیدا کرد که رویش نوشته‌هم‌راستا شده بود «مناظرِ عالمِ ارواح». با ورق زدنِ چند صفحه از‌مثلِ آن، حس کرد موجی از استیصال و اضطراب به ذهنش می‌خزد.
هدفِ فوریِ او درکِ پیچیدگی‌های عالمِ ارواح نبود، بلکه می‌خواست‌می‌پوشونه موجوداتِ مناسبی از آن قلمرو پیدا کند. بنابراین، دفتر را‌جیب بست و در معرفیِ موجوداتِ مختلفِ عالمِ ارواح غرق شد.
به‌طرزِ عجیبی، پس از نیم ساعت مطالعهٔ دقیقِ صفحات، لومیان حس کرد نیروی ذهنی‌اش‌نکردم در حالِ تحلیل رفتن است. افکارش گویی تبخیر می‌شدند و او را وادار کردند تا‌می‌پوشونه جلسهٔ مطالعه‌اش را ناگهان به پایان برساند. روی تخت ولو شد و به خواب رفت.
صبحِ زودِ روزِ بعد، لومیان به‌برسه خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱ رفت‌راستش و زنگِ در را به صدا درآورد.
فرانکا از قبل بیدار شده بود و همان پیراهن و‌هم‌راستا شلوارِ همیشگی‌اش را به تن داشت. نگاهش را به لومیان‌جوونی دوخت و پرسید: «چی باعث شده این‌قدر زود بیای اینجا؟»
چشمانِ لومیان به سمتِ ژنا‌ضمناً که در اتاقِ نشیمن بود‌می‌پوشونه چرخید و لبخندی روی لبانش نشست.
«مگه امروز همون روزی نیست که‌هم‌راستا ژنا به ردهٔ فتنه‌انگیز ارتقا پیدا‌همین می‌کنه؟ اومدم تا شاهدِ این لحظه باشم.»
اخمی روی چهرهٔ‌دلش فرانکا نشست و زیرلب‌ضمناً گفت: «انگار خیلی نگرانشی.»
لومیان تأیید کرد و در حالی که لبخندش پهن‌تر می‌شد گفت: «صددرصد. وقتی بشه یه فتنه‌انگیز، می‌تونه‌ذره‌ای تو مقابله با گیوم بنه کمکم کنه. با اینکه نمی‌تونم برای یه درگیریِ مستقیم روش حساب کنم،راستش اما تو اجرای حمله‌های غافلگیرانه و بررسیِ محیط برای جلوگیری از هر اتفاقِ غیرمنتظره‌ای عالی عمل می‌کنه.»
ژنا با تمسخر پوزخندی زد و فرانکا‌انگیزه‌های با ملغمه‌ای از کلافگی و سرگرمی نوچی‌برابرِ کرد و گفت: «حرفات مثلِ عسل می‌مونه.»
لومیان خندید و با خودآگاهیِ‌کارها آشکاری گفت: «از همون عسلایی‌حرف‌هاتون که از قبل هضم شده؟»