چپتر 371: مجسمهٔ مومی
0پیکری به‌آرامی‌می‌کرد از رودِ‌برخورد خون‌آلود بیرون آمد.
وقتی لومیان پیکر را دید که به سمتِ ساحل می‌خزید،برد انگار ذهنش به دلیلی نامعلوم برای لحظه‌ای از کار افتاد.کند به‌جای حمله‌ای بی‌درنگ، تماشا کرد که پیکر از آب بیرون می‌آید.
چهرهٔ مردِ ناشناس خشکیِ وهم‌انگیزی داشت و‌آبی‌روشنِ لباس‌هایش از خیسی به تنش چسبیده بود.نشان ظاهراً لباس‌ها با گوشتش یکی شده بودند.
آن یک‌محافظت مجسمهٔ مومی بود،انگشتِ مجسمهٔ مومیِ زنده‌شده!
خونِ سرخ از پیکرِ مومی تراوش‌هرزِ می‌کرد و پیش از برخورد با علف‌های‌حدقه‌های هرزِ کنارهٔ رود، با جریانِ آب درمی‌آمیخت.
چشمانِ آبی‌روشنِ مجسمهٔ مومی در‌همچون حدقه‌های سفیدشان کمی چرخید و بازتابِ‌فرصتی مبهمی از لومیان را نشان داد.
تلاقی با آن نگاه، لومیان را در هم شکست و توانِ‌چرخید مقاومتِ ذهنی و جسمی را از او گرفت. ترسی غریزی در‌جسمی درونش جوشید و همهٔ احساساتِ دیگر را در خود غرق کرد.
ناگهان، غرایزِ بقای لومیان به کار‌تیزِ افتاد، کاملاً فوران کرد و بر‌خارهای همهٔ احساسات و حالاتِ دیگر چیره شد.
بیناییِ لومیان بازگشت.
مجسمهٔ مومی با آن چشمانِ سرد و بی‌روح، اکنون در فاصله‌ای کمتر‌واکنش از یک متر بود. دستِ رنگ‌پریده و بی‌جانش که خون از آن‌دستکشِ می‌چکید، انگشتانش را همچون تیغه‌هایی مرگبار گشود و به سمتِ او یورش برد.
لومیان فرصتی برای واکنش نداشت. کفِ دستِ راستش را بالا آورد تا از‌مبهمی صورتش محافظت کند. با برخوردِ انگشتِ تیزِ مجسمهٔ مومی به دستکشِ بوکسِ فلوگِ‌درونش سیاه و آهنی‌اش که با خارهای کوتاه تزئین شده بود، صدای کوبشِ بلندی برخاست.
در جایی که دستکشِ بوکس پوشش نمی‌داد، انگشتِ‌بوکسِ مجسمهٔ مومی کفِ دستِ لومیان را سوراخ کرد‌کوبشِ و زخمِ نمایانی روی صورتش بر جا گذاشت.
اگر از آن ارعابِ اولیه رها‌هرزِ نشده بود، چه‌بسا این ضربه جمجمه‌اش‌آبی‌روشنِ را می‌شکافت و به مغزش می‌رسید.
دردِ سوزان و آشنا لومیان را به خود آورد. دستِ‌برد چپش را مشت کرد، شعلهٔ سرخِ فروزانی به وجود آورد‌کند و از پهلو مشتِ محکمی به صورتِ مجسمهٔ مومی کوبید.
هم‌زمان، با لبخندی، کفِ دستِ راستش را منقبض کرد و‌کمی با استفاده از گوشت و خونِ خودش، دستِ راستِ مجسمهٔ‌مقاومتِ مومی را مهار کرد تا نتواند از ضربهٔ آتشینش جاخالی بدهد.
بنگ!
دستکش‌های بوکسِ فلوگ سرِ مجسمهٔ مومی را کج کرد و‌درمی‌آمیخت خارهای سیاه و آهنیِ روی سطحشان خراش‌های اغراق‌آمیزی بر چهرهٔ‌داد بی‌روحِ آن انداخت؛ زخم‌هایی که از عمیق به سطحی می‌رسیدند.
با وجودِ جریانِ زندهٔ خونِ سرخِ روشن، زخم‌ها‌گشود هیچ بافتِ گوشت‌مانندی نداشتند و تنها لایه‌هایی از‌بالا موم بودند که انگار زیرِ آتشی نامرئی ذوب می‌شدند.
در واکنش، مویرگ‌هایی به رنگِ خون از چشمانِ آبی‌روشنِ مجسمهٔ‌کمی مومی بیرون زد و میلِ شدید و خون‌خوارانه‌ای از خود بروز‌ذهنی داد که سرزندگیِ وهم‌انگیزی به آن می‌بخشید و شبیهِ زندگانش می‌کرد.
لومیان دستکش‌های بوکسِ فلوگ را به دلیلِ کارایی‌اش انتخاب کرده بود؛ سلاحی رازآلود با نهایتِ‌صدای قدرت، به‌ویژه در برابرِ موجودی که ترمیبوروس آن را خطرناک خوانده بود. نمی‌توانست بی‌گدار به‌اولیه آب بزند. با این حال، هرگز انتظار نداشت دشمنش به‌جای موجودی زنده، یک مجسمهٔ مومی باشد.
این موضوع تواناییِ فلوگ در برانگیختنِ‌هرزِ امیال یا احساساتِ خاص را بی‌اثر‌آبی‌روشنِ می‌کرد؛ تنها می‌توانست ابزاری دفاعی باشد.
اگر آن ارعابِ عجیب نبود، لومیان دستکش‌های بوکسش را کنار می‌گذاشت و سنجاقِ‌نداشت سینهٔ نزاکت را برمی‌گزید. اکنون با وجودِ دشمنی که پیشِ رویش بود، چاره‌ای نداشت‌سیاه جز اینکه به دستکش‌های فلوگ بچسبد و در عوض روی تزریقِ آتش تمرکز کند.
در کمالِ شگفتی‌اش، مشتی که زده بود خون‌خواریِ مجسمهٔ مومی را‌چرخید شعله‌ور کرد و نشان داد که این موجود تا حدودی جان‌جسمی دارد و احساسات و امیالِ ضعیفِ خودش را حفظ کرده است.
لومیان پوزخندِ گشادتری‌کند زد و گفت: «خوبه‌دستکشِ می‌بینم هنوز جون داری!»
با دندان‌قروچه‌ای از سرِ درد، کفِ دستِ‌کنارهٔ راستش را عقب کشید و مشتِ آتشینش‌سفیدشان سرِ مجسمهٔ مومی را دوباره سرِ جایش برگرداند.
مجسمهٔ مومی که اکنون امیالِ خون‌خوارانه‌اش اوج گرفته بود، هیچ‌برد تمایلی به افزایشِ فاصله نشان نداد. تاکتیک‌های ارعابش را از‌کند سر گرفت و غریزی و مذبوحانه با لومیان گلاویز شد.
این کار دقیقاً مطابقِ استراتژیِ لومیان بود. دستکش‌های بوکسِ سیاه و‌چرخید آهنی‌اش که با شعله‌های سرخ می‌سوختند، پی‌درپی و با سرعتی دقیق‌جسمی به اندام‌ها، مشت‌ها، شانه‌ها، تنه و سرِ مجسمهٔ مومی برخورد می‌کردند.
هیچ‌کدام از مشت‌ها نیروی‌برخوردِ خامی نداشتند؛ چیزی که لومیان‌فلوگِ نیاز داشت، یورشی بی‌امان بود.
بام! بام! بام! بنگ! بنگ! بنگ! مشت‌های لومیان که به دستکش‌های فلوگ‌آبی‌روشنِ مجهز بودند، شعله‌های سرخ را به دنبال می‌کشیدند و مجسمهٔ مومیِ چابک و‌مقاومتِ ماهر را چنان مهار کردند که نمی‌توانست از هیچ تواناییِ دیگری استفاده کند.
پاهایش رقصی روان از گام برداشتن به‌مرگبار جلو و بالا آوردنِ زانوها را اجرا‌کفِ می‌کردند تا حملاتِ پایین‌تنه را دفع کنند.
تنها در عرضِ ده تا بیست‌چشمانِ ثانیه، مجسمهٔ مومی ناگهان از حرکت ایستاد‌مبهمی و انفجاری اثیری از پیکرش ساطع شد.
مویرگ‌های درونِ چشمانش پاره شدند و رنگِ آبی‌روشنِ پیشین‌فلوگِ را به سرخیِ زنده‌ای آغشته کردند. ترک‌هایی روی سرش نقش‌جایی بست و به زخم‌های ناشی از دستکش‌های فلوگ متصل شد.
انفجارِ میل!
یورشِ بی‌امانِ لومیان اثرِ‌انگشتانش انفجارِ میلِ دستکش‌های بوکسِ‌گشود فلوگ را فعال کرده بود.
در واکنش، لومیان مشت‌هایش را عقب کشید‌آبی‌روشنِ و در سکوت تماشا کرد که چشمانِ خونینِ‌داد مجسمهٔ مومی نشانه‌هایی از درد را بروز داد.
دو قطره اشکِ سرخ به‌آرامی‌انگشتِ در گوشهٔ چشمانش حلقه زد‌سیاه و روی گونه‌های مومی‌اش سرازیر شد.
مجسمهٔ مومی دهانش را باز‌علف‌های کرد، گویی می‌خواست حرف بزند، اما‌چشمانِ هیچ صدایی از آن بیرون نیامد.
غرمب!
انفجاری خفه از درونِ بدنش‌درمی‌آمیخت ساطع شد و زخم‌های اغراق‌آمیز‌کمی در سراسرِ پیکرش گسترش یافت.
شعله‌های سرخ‌رنگ از این نواحی‌انگشتِ فوران کردند و مجسمهٔ مومی‌سیاه را یکسره در خود بلعیدند.
تزریق آتش!
در میانِ آن دوزخِ خروشان، مجسمهٔ‌تیغه‌هایی مومی به‌سرعت نرم شد و قطراتِ‌واکنش چسبناک و خون‌آلودی از بدنش چکید.
تاپ!
روی زمین فروریخت.
این دیگه چه جور هیولاییه؟ لومیان بیش از ده‌جریانِ ثانیه به موجودِ افتاده خیره ماند. غریزهٔ شکارچی‌اش به‌مبهمی او می‌گفت که این طعمه نمی‌تواند ویژگی‌های فراتر داشته باشد.
در این لحظه، کیفش را‌همچون برداشت و دستکش‌های بوکس فلوگ را‌فرصتی با دقت در آن جا داد.
لومیان بی‌درنگ‌کنارهٔ برگشت و از‌درمی‌آمیخت جنگل بیرون رفت.
پشتِ سرش، شعله‌های‌کند سرخ زبانه کشیدند و‌دستکشِ خونِ چکیده‌اش را سوزاندند.
درونِ آن دوزخِ شعله‌ور، مجسمهٔ مومی چنان ذوب‌رود شده بود که دیگر قابل‌شناسایی نبود. پیکرِ لومیان‌چرخید رفته‌رفته کم‌رنگ شد و در همان نزدیکی ناپدید گردید.
پیمایش دنیای ارواح!
لومیان برای فرار از توجهِ خدایانِ پلید و موجوداتِ‌سفیدشان خطرناکی که دستکش‌های بوکس فلوگ احضار کرده بودند، موقعیتش‌شکست را تغییر داد و عملاً به شهرکِ مجاور «تلپورت» کرد.
آنجا مکانی بود که از‌انگشتِ پیش بررسی کرده بود و‌سیاه مختصاتِ دقیقی در عالمِ ارواح داشت.
پس از چند ده ثانیه، مسیرِ جنگلی ناگهان‌رود جای خود را به بیابانی متروک داد که‌چرخید تنها چند شعلهٔ سوسوزن در آن باقی مانده بود.
علف‌های هرز رفته‌رفته رشد‌انگشتانش کردند و پیکرِ شخصی با‌یورش ردای سفید به‌سرعت پدیدار شد.
این شخص روبنده‌ای روشن بر چهره داشت و شکمش‌سفیدشان به‌طرزِ چشمگیری برآمده بود. هاله‌ای مادرانه و انکارناپذیر پیکرش را‌توانِ در بر گرفته بود. او بانو ماه از شب‌گردان بود.
بانو ماه نگاهش را به مجسمهٔ مومیِ‌دستکشِ کاملاً ذوب‌شده و خون‌آلود دوخت و در‌تزئین سکوت، رقصِ شعله‌های سرخ را تماشا کرد.
پس از بیش از‌برخورد ده ثانیه تأمل، آن زن‌جریانِ و بیابانِ متروک ناپدید شدند.
...
در اتاقی درونِ ساختمانِ اصلیِ قصرِ قویِ سرخ، کنت پوفر با پیراهنی‌بازتابِ سرخ و شلوارِ سیاه و براق، پشتِ میزی شلوغ نشسته بود. نگاهِ‌ترسی سردش روی سرِ مجسمهٔ مومی که پیشِ رویش قرار داشت، ثابت مانده بود.
آن سر با چشمانِ آبیِ روشن‌تیزِ و موهای سیاه و پرکلاغی‌اش، شباهتی‌خارهای وهم‌انگیز به یک موجودِ زنده داشت.
با ادامه‌یافتنِ سکوت، کنت پوفر نتوانست رگهای از بی‌قراری را پنهان کند. گهگاه‌حدقه‌های یقه‌اش را می‌کشید، روی صندلی‌اش جابه‌جا می‌شد و حتی دکمهٔ بالای پیراهنش را‌ذهنی باز می‌کرد؛ گویی هوا به‌طرزِ غیرعادی رقیق شده و راهِ نفسش را بسته بود.
با گذشتِ زمان، ناگهان‌انگشتانش صدای تَرَقِ شومی از سرِ‌یورش مجسمهٔ مومی به گوش رسید.
سر به قطعاتِ بی‌شماری‌جریانِ خرد شد که هر کدام‌سفیدشان به‌شکلی عجیب ذوب شده بودند.
پوفر در کمالِ‌کند ناباوری و با چشمانی‌دستکشِ گشادشده، از جا پرید.
رگهای خونیِ کوچکی از چشمانش‌علف‌های بیرون زدند، پاره شدند و آن‌ها‌چشمانِ را به رنگِ سرخِ روشنی درآوردند.
پوفر که حیرتش با‌انگشتانش سوءظن درآمیخته بود، با‌گشود خود زمزمه کرد: «کشته شد؟»
سیِل دوبوآ حتی از‌جریانِ آنچه در ابتدا فکر می‌کرد‌سفیدشان هم مرموزتر و نیرومندتر بود!
حتی اگر خودش هم‌برخوردِ نبود، جناحِ پنهانی که پشتِ‌فلوگِ سرش فعالیت می‌کرد، چنین بود!
کنت پوفر با‌پیش چهره‌ای جدی در‌هرزِ اتاق قدم زد.
...
پس از آنکه لومیان به شهرکِ پیشِ رو «تلپورت»سفیدشان کرد، احتیاط به خرج داد و در حالی که‌شکست زمان را با دقت محاسبه می‌کرد، در سایه‌ها پنهان ماند.
تنها زمانی که حس کرد یک شکارچی احتمالاً می‌تواند با دویدن از جنگل به‌تزئین موقعیتِ او برسد، با احتیاط راهیِ شهرک شد. او کالسکه‌چی را پیدا کرد و‌اگر ترتیبِ بازگشتش را به خیابانِ فواره‌ها، پلاکِ ۱۱ در محله کلیسای جامع یادبود داد.
در اتاقی مزین به قفسه‌های کتاب، لومیان نگاهش‌رود را به گاردنر مارتن که سیگاری برگ در دست‌بازتابِ داشت، دوخت. لومیان با صراحت گفت: «بهم حمله شد.»
هیچ راهی برای‌می‌چکید پنهان‌کردنِ حقیقت از‌تیغه‌هایی سرکرده وجود نداشت.
گاردنر مارتن با‌رود لحنِ تودماغیِ خاصِ‌چشمانِ خودش جواب داد: «ها؟»
لومیان در ادامه وقایع را بازگو کرد و با جزئیات توضیح داد که چطور پس از کنت پوفر، برشِ پای‌بوکس پادشاه را انتخاب کرده و سپس حس کرده روحی دیوانه‌وار قصد دارد به او نفوذ کند. او شرح داد که چگونه‌سوزان از تزریق آتش برای متلاشی‌کردن و ذوب‌کردنِ مجسمهٔ مومی استفاده کرده است و زخم‌های روی دست‌ها و صورتش را نشان داد.
چیزی که لومیان تصمیم گرفت فاش نکند، این بود که فهمیده بود چرا‌حدقه‌های آن آگاهیِ دیوانه‌وار نتوانسته بود بدنش را کاملاً تسخیر کند و اینکه از دستکش‌های‌جسمی بوکس فلوگ استفاده کرده بود. او دلیلِ اول را به عاملی ناشناخته نسبت داد.
گاردنر مارتن سیگارش را کشید و‌تیغه‌هایی در سکوت گوش داد؛ از اینکه‌واکنش ذهنِ لومیان فاسد نشده بود، تعجبی نکرد.
اگر او کوچک‌ترین نشانه‌ای از حیرت یا سوءظن‌حدقه‌های بروز می‌داد، لومیان بی‌درنگ آقای کِی را «دعوت»تلاقی می‌کرد تا پایگاهِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون را نابود کند.
گاردنر مارتن در حالی که سیگارش را در دست داشت، لبخند زد و‌کوتاه گفت: «به نظر می‌رسه اعضای رسمیِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخونِ ما، پیشِ روحِ جدِ‌روی پوفر از خودِ پوفر محبوب‌ترن. با این حال، ما هم تو دلش ترس می‌ندازیم.»
این به فرابشرانی اشاره داره که تسلیمِ فسادِ عجیبِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳ شدن؟ یعنی اون آگاهیِ دیوانه‌وار حتی‌نشان بدونِ هالهٔ امپراتور خون هم به بقیهٔ اعضای رسمیِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون نفوذ نمی‌کنه؟ نمی‌دونم چقدرش راسته. سرکرده، چرا‌ناگهان خودت امتحان نمی‌کنی؟ لومیان ناگهان وسوسه شد گاردنر مارتن را تحریک کند تا با کنت پوفر پای پادشاه بازی کند.
«حالا یه چیزی برام مسجل شده.» حالتِ چهرهٔ گاردنر‌یورش مارتن جدی شد. «جدِ خانواده سورون، ورموندا سورون، واقعاً نمرده.محافظت اون به شکلی فراتر از درکِ کنونیِ ما وجود داره.»