چپتر 72: قدرتِ ناگزیری

وقتی لومیان این کلمات را به زبانِ هرمسِ باستانی بر زبان راند، نورِ‌بخش​ بالای محراب به‌طرزِ شومی کم‌سو شد. شعلهٔ نارنجیِ شمع وحشیانه سوسو زد، گویی‌آینده‌ای​ بادی نامرئی به آن می‌کوبید، و تا اندازهٔ یک دانهٔ فلفل فشرده شد.

هم‌زمان، گرمایی در سینه‌اش شکفت و سرش گیج رفت. گوش‌هایش‌اطمینان​ زنگ می‌زد، گویی دوباره در آستانهٔ شنیدنِ آن صدای سهمگینی بود‌غریبه​ که از فاصله‌ای بی‌نهایت دور می‌آمد، اما به‌طرزِ دلهره‌آوری نزدیک می‌نمود.

لومیان به خود‌کدام​ مسلط شد و‌جرئت​ ناگهان چیزی را فهمید.

تباهیِ درونش توسطِ اربابِ نشانِ سیاه‌وکبود مهروموم شده بود. حتی اگر‌شروع​ به تفکرِ عمیق فرومی‌رفت، تنها می‌توانست نشانِ خار را احضار کند‌مهروموم‌شده​ و هالهٔ ناچیزی را بیرون بدهد. نمی‌توانست قدرتِ واقعی‌اش را مهار کند.

یعنی این آیین می‌تونست‌باشد​ مهروموم رو دور بزنه‌آن‌قدر​ و عطیه رو جذب کنه؟

فقط در صورتی که‌یاد​ صاحبِ نشانِ سیاه‌وکبود، اون وجودِ‌موجی​ عظیم، تلویحاً اجازه داده باشه!

لومیان با به یاد آوردنِ اعتمادبه‌نفسِ بانوی مرموز، موجی از‌متمرکز​ اطمینان را در خود حس کرد. حتی شک کرد که خودِ‌محرابِ​ آیین شاملِ بخشی برای کسبِ اجازه از آن حضورِ عظیم باشد.

اما دانشش از علومِ‌بخش​ غریبه آن‌قدر محدود بود که‌ذهنی​ نمی‌توانست حدس بزند کدام بخش.

در بحبوحهٔ آیین، لومیان جرئت نکرد درنگ‌غریبه​ کند. با ذهنی متمرکز، شروع به خواندنِ‌بحبوحهٔ​ وردهای بعدی به زبانِ هرمسِ باستانی کرد.

این کلمات در محرابِ مهروموم‌شده طنین‌انداز شد. کفِ اتاق‌محدود​ و اشیاء گویی به خود می‌پیچیدند، انگار موجوداتِ عجیب‌وغریبِ بی‌شماری‌متمرکز​ در آستانهٔ بیرون پریدن و هجوم به ویرانه‌های رؤیا بودند.

اووو!

بادی سیاه از ناکجا پدیدار شد و لومیان را در بر گرفت.‌خواندنِ​ شعلهٔ شمع که پیش‌تر تا اندازهٔ یک دانهٔ فلفل کوچک شده بود، متورم‌اتاق​ شد و هاله‌ای نقره‌ای با رگه‌هایی از رنگِ سیاه آن را فرا گرفت.

لومیان بارِ دیگر همان صدایی را شنید که همیشه او‌متمرکز​ را به آستانهٔ مرگ کشانده بود. اما در نقطه‌ای، مِهِ خاکستریِ‌محرابِ​ کم‌رنگی از محراب بیرون آمده و دورِ او جمع شده بود.

این حس او را میانِ تفکرِ عمیق و تماشای رقصِ مردِ ماکارونی معلق نگه داشت.‌جرئت​ در آستانهٔ مرگ نبود، اما راحت هم نبود. حسی شبیه به زنگ زدنِ شدیدِ گوش‌محرابِ​ داشت—گیج، دچارِ تهوع و تا حدی بی‌قرار بود و ذهنش به آشفتگیِ درهم‌تنیده‌ای بدل شده بود.

لومیان که به‌زحمت‌باشه​ کنترلش را حفظ می‌کرد،‌بانوی​ آیین را ادامه داد.

با پیشرویِ آیین، زنگ زدنِ گوش‌علومِ​ و سرگیجهٔ لومیان شدت گرفت. گویی‌کدام​ کرم‌های حشرهٔ بی‌شماری زیرِ پوستش می‌لولیدند.

سرانجام، خواندنِ‌داده​ ورد را‌یاد​ به پایان رساند.

تقریباً در همان لحظه، شعلهٔ نقره‌ای‌وسیاهِ شمع‌نکرد​ متراکم شد و به ستونی از نور بدل‌گذشته​ گشت که سمتِ چپِ سینه‌اش را روشن کرد.

مایعِ شبح‌وارِ نقره‌ای‌وسیاهی بیرون ریخت، به‌سرعت‌جرئت​ لومیان را در بر گرفت و‌خواندنِ​ او را شوم و هراس‌انگیز ساخت.

حس می‌کرد هزاران سوزن در پوستش فرومی‌رود‌غریبه​ و عضلات و رباط‌هایش از هم می‌درند. صدای‌جرئت​ رازآلود کرکننده‌تر شد و در ذهنش طنین انداخت.

لومیان غرق در دردی‌یاد​ جانکاه شد و ذهنش‌مرموز​ در لبهٔ جنون تلوتلو خورد.

رگ‌های خونی‌اش چنان‌کدام​ می‌سوخت که گویی‌جرئت​ از درون خاکستر می‌شدند.

این شکنجه بسیار فراتر از‌بحبوحهٔ​ حالتِ نزدیک به مرگی بود‌متمرکز​ که تفکرِ عمیق به همراه می‌آورد.

تنها کاری که از دستش برمی‌آمد این بود که دندان‌هایش‌حدس​ را به هم بفشارد و تحمل کند، و ناامیدانه به‌شروع​ عقلِ در حالِ فروپاشی‌اش چنگ بزند. دیگر هیچ‌چیزِ دیگری اهمیت نداشت.

در میانِ این یورشِ‌یاد​ توفانی، سرگردان بود. زمان‌مرموز​ به معمایی بدل شد.

سرانجام، دردِ عذاب‌آور فروکش کرد. لومیان حس کرد باری‌ذهنی​ از دوشش برداشته شده یا از غرق شدن نجات‌علت​ یافته است؛ ناگهان حسِ آسودگی سراپایش را فرا گرفت.

به‌سرعت افکارش را‌کدام​ جمع‌وجور کرد و‌جرئت​ سر بالا آورد.

شعلهٔ شمع به اندازهٔ اصلی‌اش‌دانشش​ بازگشته بود، اما رنگ‌های نقره‌ای و‌بزند​ سیاهِ خود را حفظ کرده بود.

لومیان با بازیافتنِ حواسش، دو قدمِ شتابان به‌مرموز​ جلو برداشت و شمعی را که نمادِ خودش بود‌حضورِ​ خاموش کرد تا از هرگونه پیشامدِ ناگواری جلوگیری کند.

شمعِ بعدی نمادِ ایزد بود.

او با دقتِ تمام مراحل را دنبال کرد و آیین را قدم به قدم‌بعدی​ به پایان رساند. وقتی دیوارِ نیروی روحی را باطل کرد، حس کرد از نظرِ‌انگار​ ذهنی تخلیه شده و بدنش درد می‌کند، گویی با جانورِ وحشیِ سهمگینی جنگیده باشد.

طولی نکشید که میزِ غذاخوری تمیز شد. لومیان‌آن‌قدر​ شروع به بررسیِ وضعیتش کرد و دریافت که‌نکرد​ گنجینه‌ای از دانش در ذهنش پدیدار شده است.

این دانش‌داده​ سه بخشِ‌یاد​ اصلی داشت:

اول، مهارِ قدرتِ رقص، ریتم و نیروی روحی برای بهره‌گیری از نیروهای طبیعت و ارتباط با‌اکنون​ موجوداتِ ناشناخته. این ذاتِ یک رقصنده بود. با این دانش، لومیان نه‌تنها می‌توانست به درگاهِ ناگزیری التماس‌هجوم​ کند، بلکه می‌توانست رقص‌های قربانیِ جدیدی متناسب با موقعیت‌های مختلف بسازد تا موجوداتِ دیگر را «خشنود» کند.

بخش‌های دوم‌بزند​ و سوم، کاربردهای‌بحبوحهٔ​ بخشِ اول بودند.

چیزی که لومیان بیش از همه می‌خواست، رقصِ رازآلودی بود که مردِ ماکارونی‌بخش​ اجرا می‌کرد. این دانش مستقیماً در ذهنش کاشته شده بود و به او اجازه‌علت​ می‌داد فوراً آن را درک کند؛ تنها چیزی که باقی مانده بود، تمرین بود.

با این رقصِ رازآلودِ قربانی، لومیان می‌توانست هنگامِ گشت‌وگذار‌موجی​ در ویرانه‌های رؤیا، نشانِ خارِ سیاه را روی سینه‌اش فعال‌دانشش​ کند و هیولاهای سهمگینِ آنجا را سرکوب یا ضعیف کند.

بخشِ سوم شاملِ رقصِ عجیبِ دیگری بود.‌نکرد​ این رقص شبیه به آیینِ قربانیِ سنتی نبود،‌گذشته​ بلکه آمیزه‌ای از قربانی کردن و احضار بود.

لومیان با اجرای این رقص می‌توانست موجوداتِ اطراف را به خود جلب‌خواندنِ​ کند و به بهای خونِ خودش، یکی از آن‌ها را به خود پیوند‌اتاق​ بزند تا از این طریق به یکی از توانایی‌ها یا ویژگی‌هایش دست یابد.

البته لومیان ابتدا باید چنین تسخیری را تاب می‌آورد. برخی از‌بزند​ این پیوندها می‌توانستند عوارضِ جانبیِ شدیدی برای انسان به همراه داشته‌وردهای​ باشند، و برخی دیگر چه‌بسا خیالِ رفتن نداشتند و دردسر می‌آفریدند.

لومیان حس می‌کرد شناختِ کاملِ موجوداتِ‌اعتمادبه‌نفسِ​ احضارشده حیاتی است. آزمایش کردن بدونِ‌خودِ​ پیش‌بینیِ مشکلاتِ احتمالی بسیار خطرناک بود.

در چنین موقعیتی بود که ارزشِ دانشِ علومِ غریبه آشکار می‌شد. لومیان به‌شدت به‌بعدی​ منابعی مانند «دایره‌المعارفِ مصورِ موجوداتِ رازآلود» یا «دایره‌المعارفِ مصورِ موجوداتِ عالمِ ارواح» نیاز داشت، اما‌موجوداتِ​ حتی یک جادوگر هم که به دانشِ گسترده‌اش شهرت داشت، چنین اطلاعاتی در اختیار نداشت.

لحظاتی بعد، لومیان به بدنش‌بحبوحهٔ​ کش‌وقوسی داد و دید انعطاف‌پذیری‌اش‌متمرکز​ واقعاً به‌طرزِ چشمگیری بیشتر شده است.

اگرچه هنوز کاملاً در حدِ مردِ ماکارونی، آن هیولای جهش‌یافته با‌بزند​ اندام‌های بازسازی‌شده، نبود، اما اکنون از تقریباً همهٔ آدم‌های عادی پیشی‌وردهای​ گرفته بود و می‌توانست آن رقصِ رازآلودِ قربانی را اجرا کند.

لومیان بی‌هیچ زحمتی پایش را از پشت بالا برد و به پسِ سرش رساند.‌بخشی​ با رضایت سر تکان داد و زمزمه کرد: «درسته. می‌تونم خیلی از کارایی رو که‌جرئت​ یه زمانی غیرممکن بود انجام بدم. مهارت‌های مبارزه‌ام به‌عنوانِ یه شکارچی هم خیلی پیشرفت کرده.»

لومیان رقصِ رازآلود را تمرین کرد تا‌نکرد​ بدنش به حرکاتِ آن عادت کند و‌بعدی​ زمانِ لازم برای اجرای کاملش را کاهش دهد.

گاهی حرکاتش پرقدرت و کوبنده بود، گویی در میدانِ‌ذهنی​ نبرد است، و گاهی ملایم و بی‌شتاب، گویی پیامی را‌معلول​ می‌رساند، اما در هر حالتی ضرب‌آهنگِ خاصِ خودش را داشت.

لومیان که می‌رقصید، نیروی روحی‌اش‌دانشش​ به بیرون تراوش می‌کرد و‌حدس​ با نیروهای طبیعیِ پیرامونش درمی‌آمیخت.

رفته‌رفته افکارش متمرکز شد، ذهنش‌آوردنِ​ آرام گرفت و به حالتی‌اطمینان​ خلسه‌وار و رازآلود فرو رفت.

این حالت به او اجازه داد‌جرئت​ پدیده‌های نامحسوسِ پیرامونش را حس کند،‌خواندنِ​ گویی دیدِ روحی‌اش فعال شده بود.

هم‌زمان، انگار با‌کدام​ قدرتِ نامرئیِ درونش‌جرئت​ ارتباط برقرار کرد.

سینه‌اش بارِ دیگر گرم شد و‌علومِ​ صدایی ضعیف و هولناک به گوش‌کدام​ رسید، اما پیامدی در پی نداشت.

«هوف...» لومیان از رقص‌یاد​ ایستاد، لباسش را باز کرد‌موجی​ و نگاهی به سینه‌اش انداخت.

نشانِ خارِ سیاه دوباره پدیدار‌بحبوحهٔ​ شده بود و نشانِ کبودرنگ‌متمرکز​ نیز کنارش به چشم می‌خورد.

افکارِ لومیان لحظه‌ای آشفته شد اما‌جرئت​ به‌سرعت به حالتِ عادی برگشت. او‌خواندنِ​ به همان نتیجه‌ای که می‌خواست رسیده بود.

سپس زمانِ دقیقِ پدیدار‌باشد​ شدنِ نشانِ خارِ سیاه تا‌محدود​ ناپدید شدنش را اندازه گرفت.

حدود یک دقیقه طول کشید.

لومیان لباسش را بست و‌بحبوحهٔ​ آماده شد تا آن یکی‌متمرکز​ رقصِ عجیب را هم امتحان کند.

رقصی جنون‌آمیز و‌کدام​ کج‌ومعوج بود که‌جرئت​ نمی‌توانست درست توصیفش کند.

با رقصیدنش، نیروی روحیِ او‌دانشش​ دوباره به بیرون تراوش کرد‌حدس​ و با نیروهای طبیعیِ اطراف درآمیخت.

در یک‌سومِ پایانیِ‌باشه​ رقص، نزدیک شدنِ چیزِ‌بانوی​ عجیبی را حس کرد.

سه پیکر پشتِ پنجرهٔ طبقهٔ اول ظاهر شدند، اما‌ذهنی​ تار و نیمه‌شفاف بودند. لومیان آن‌ها را شناخت: هیولای‌علت​ بی‌پوست، هیولای تفنگ‌دار و هیولای دهان‌بازِ داغ‌خورده با نشانِ سیاه.

با لحنی سرگرم‌کدام​ زمزمه کرد: «اینجا‌جرئت​ جلسهٔ شکایتِ قربانی‌هاست؟»

لومیان می‌توانست خنجرِ نقره‌ایِ آیینی را بیرون بکشد، برشی روی‌حدس​ بدنش ایجاد کند و با ریختنِ مقداری خون، یکی از‌شروع​ هیولاها را به خودش پیوند بزند تا توانایی‌هایش را قرض بگیرد.

او به‌شدت تشنهٔ قدرتِ «نامرئی شدنِ» هیولای دهان‌باز بود، اما در‌کرد​ برابرِ این وسوسه مقاومت کرد—مبادا تسخیر شدن به دستِ هیولایی که‌آن‌قدر​ خودش کشته بود کار دستش بدهد—و فقط رقص را به پایان رساند.

در حینِ اجرای چند‌بخش​ حرکتِ آخرِ رقص، صداهای ضعیف‌ذهنی​ و آرامی به گوشش خورد.

انگار آدم‌های زیادی داشتند با‌بحبوحهٔ​ هم حرف می‌زدند، اما معلوم‌متمرکز​ نبود صداها از کجا می‌آید.

لومیان صدا را تحلیل کرد و‌علومِ​ فهمید انگار از درونِ بدنِ خودش می‌آید،‌بخش​ از همان فسادی که مهروموم شده بود.

با پایانِ آخرین حرکت،‌یاد​ لومیان همان‌جا ایستاد و با‌موجی​ خودش زمزمه کرد: «چی شنیدم؟»

لومیان در زمینهٔ علومِ غریبه بی‌سوادِ محض نبود اما دانشِ چندانی هم‌خواندنِ​ نداشت و نمی‌توانست منشأ آن صداهای آرام را تشخیص دهد. چاره‌ای نداشت‌کفِ​ جز اینکه بی‌خیالش شود، هرچه بود از خودِ آن فساد که ترسناک‌تر نبود.

با فروکش کردنِ صداها و پایانِ آن دو رقصِ رازآلود، لومیان مطمئن شد که ردهٔ رقصنده نیروی روحی‌اش را‌معلول​ افزایش داده است. هرچند می‌دانست احتمالاً هنوز هم از فرابشرانِ ردهٔ ۹ که تخصصشان نیروی روحی است ضعیف‌تر است، اما‌ناکجا​ دست‌کم از محدودیت‌های مسیرِ شکارچی رها شده بود و حس می‌کرد حالا در سطحی بالاتر از حدِ متوسط قرار دارد.

«نقطه‌ضعف‌هام جبران شده.»‌حضورِ​ لومیان از این‌علومِ​ بابت بسیار خوشحال بود.

لومیان دیگر به این فکر نکرد که پس از پذیرشِ قدرتِ رقصنده و فسادِ همراهِ آن، چه بر‌باشد​ سرِ بدنش خواهد آمد. کاری از دستش ساخته نبود، پس تصمیم گرفت اصلاً به آن فکر نکند. سرِ‌وردهای​ خسته‌اش را مالید و تصمیم گرفت شب را استراحت کند. می‌خواست به دنیای واقعی برگردد و منتظرِ جغد بماند!