چپتر 72: قدرتِ ناگزیری

وقتی لومیان این کلمات را به زبانِ هرمسِ باستانی بر زبان راند، نورِ‌خواندنِ​ بالای محراب به‌طرزِ شومی کم‌سو شد. شعلهٔ نارنجیِ شمع وحشیانه سوسو زد، گویی‌اتاق​ بادی نامرئی به آن می‌کوبید، و تا اندازهٔ یک دانهٔ فلفل فشرده شد.

هم‌زمان، گرمایی در سینه‌اش شکفت و سرش گیج رفت. گوش‌هایش‌حدس​ زنگ می‌زد، گویی دوباره در آستانهٔ شنیدنِ آن صدای سهمگینی بود‌خواندنِ​ که از فاصله‌ای بی‌نهایت دور می‌آمد، اما به‌طرزِ دلهره‌آوری نزدیک می‌نمود.

لومیان به خود‌کدام​ مسلط شد و‌جرئت​ ناگهان چیزی را فهمید.

تباهیِ درونش توسطِ اربابِ نشانِ سیاه‌وکبود مهروموم شده بود. حتی اگر‌خواندنِ​ به تفکرِ عمیق فرومی‌رفت، تنها می‌توانست نشانِ خار را احضار کند‌طنین‌انداز​ و هالهٔ ناچیزی را بیرون بدهد. نمی‌توانست قدرتِ واقعی‌اش را مهار کند.

یعنی این آیین می‌تونست‌کدام​ مهروموم رو دور بزنه‌نکرد​ و عطیه رو جذب کنه؟

فقط در صورتی که‌باشد​ صاحبِ نشانِ سیاه‌وکبود، اون وجودِ‌محدود​ عظیم، تلویحاً اجازه داده باشه!

لومیان با به یاد آوردنِ اعتمادبه‌نفسِ بانوی مرموز، موجی از‌متمرکز​ اطمینان را در خود حس کرد. حتی شک کرد که خودِ‌محرابِ​ آیین شاملِ بخشی برای کسبِ اجازه از آن حضورِ عظیم باشد.

اما دانشش از علومِ‌بحبوحهٔ​ غریبه آن‌قدر محدود بود که‌متمرکز​ نمی‌توانست حدس بزند کدام بخش.

در بحبوحهٔ آیین، لومیان جرئت نکرد درنگ‌جرئت​ کند. با ذهنی متمرکز، شروع به خواندنِ‌وردهای​ وردهای بعدی به زبانِ هرمسِ باستانی کرد.

این کلمات در محرابِ مهروموم‌شده طنین‌انداز شد. کفِ اتاق‌درنگ​ و اشیاء گویی به خود می‌پیچیدند، انگار موجوداتِ عجیب‌وغریبِ بی‌شماری‌علت​ در آستانهٔ بیرون پریدن و هجوم به ویرانه‌های رؤیا بودند.

اووو!

بادی سیاه از ناکجا پدیدار شد و لومیان را در بر گرفت.‌خواندنِ​ شعلهٔ شمع که پیش‌تر تا اندازهٔ یک دانهٔ فلفل کوچک شده بود، متورم‌اتاق​ شد و هاله‌ای نقره‌ای با رگه‌هایی از رنگِ سیاه آن را فرا گرفت.

لومیان بارِ دیگر همان صدایی را شنید که همیشه او‌شروع​ را به آستانهٔ مرگ کشانده بود. اما در نقطه‌ای، مِهِ خاکستریِ‌مهروموم‌شده​ کم‌رنگی از محراب بیرون آمده و دورِ او جمع شده بود.

این حس او را میانِ تفکرِ عمیق و تماشای رقصِ مردِ ماکارونی معلق نگه داشت.‌بعدی​ در آستانهٔ مرگ نبود، اما راحت هم نبود. حسی شبیه به زنگ زدنِ شدیدِ گوش‌موجوداتِ​ داشت—گیج، دچارِ تهوع و تا حدی بی‌قرار بود و ذهنش به آشفتگیِ درهم‌تنیده‌ای بدل شده بود.

لومیان که به‌زحمت‌حضورِ​ کنترلش را حفظ می‌کرد،‌غریبه​ آیین را ادامه داد.

با پیشرویِ آیین، زنگ زدنِ گوش‌بحبوحهٔ​ و سرگیجهٔ لومیان شدت گرفت. گویی‌شروع​ کرم‌های حشرهٔ بی‌شماری زیرِ پوستش می‌لولیدند.

سرانجام، خواندنِ‌کسبِ​ ورد را‌باشد​ به پایان رساند.

تقریباً در همان لحظه، شعلهٔ نقره‌ای‌وسیاهِ شمع‌نکرد​ متراکم شد و به ستونی از نور بدل‌گذشته​ گشت که سمتِ چپِ سینه‌اش را روشن کرد.

مایعِ شبح‌وارِ نقره‌ای‌وسیاهی بیرون ریخت، به‌سرعت‌نکرد​ لومیان را در بر گرفت و‌وردهای​ او را شوم و هراس‌انگیز ساخت.

حس می‌کرد هزاران سوزن در پوستش فرومی‌رود‌جرئت​ و عضلات و رباط‌هایش از هم می‌درند. صدای‌بعدی​ رازآلود کرکننده‌تر شد و در ذهنش طنین انداخت.

لومیان غرق در دردی‌باشد​ جانکاه شد و ذهنش‌آن‌قدر​ در لبهٔ جنون تلوتلو خورد.

رگ‌های خونی‌اش چنان‌کدام​ می‌سوخت که گویی‌جرئت​ از درون خاکستر می‌شدند.

این شکنجه بسیار فراتر از‌جرئت​ حالتِ نزدیک به مرگی بود‌شروع​ که تفکرِ عمیق به همراه می‌آورد.

تنها کاری که از دستش برمی‌آمد این بود که دندان‌هایش‌ذهنی​ را به هم بفشارد و تحمل کند، و ناامیدانه به‌معلول​ عقلِ در حالِ فروپاشی‌اش چنگ بزند. دیگر هیچ‌چیزِ دیگری اهمیت نداشت.

در میانِ این یورشِ‌باشد​ توفانی، سرگردان بود. زمان‌آن‌قدر​ به معمایی بدل شد.

سرانجام، دردِ عذاب‌آور فروکش کرد. لومیان حس کرد باری‌ذهنی​ از دوشش برداشته شده یا از غرق شدن نجات‌علت​ یافته است؛ ناگهان حسِ آسودگی سراپایش را فرا گرفت.

به‌سرعت افکارش را‌بخش​ جمع‌وجور کرد و‌نکرد​ سر بالا آورد.

شعلهٔ شمع به اندازهٔ اصلی‌اش‌بخش​ بازگشته بود، اما رنگ‌های نقره‌ای و‌متمرکز​ سیاهِ خود را حفظ کرده بود.

لومیان با بازیافتنِ حواسش، دو قدمِ شتابان به‌آن‌قدر​ جلو برداشت و شمعی را که نمادِ خودش بود‌درنگ​ خاموش کرد تا از هرگونه پیشامدِ ناگواری جلوگیری کند.

شمعِ بعدی نمادِ ایزد بود.

او با دقتِ تمام مراحل را دنبال کرد و آیین را قدم به قدم‌گذشته​ به پایان رساند. وقتی دیوارِ نیروی روحی را باطل کرد، حس کرد از نظرِ‌موجوداتِ​ ذهنی تخلیه شده و بدنش درد می‌کند، گویی با جانورِ وحشیِ سهمگینی جنگیده باشد.

طولی نکشید که میزِ غذاخوری تمیز شد. لومیان‌نکرد​ شروع به بررسیِ وضعیتش کرد و دریافت که‌گذشته​ گنجینه‌ای از دانش در ذهنش پدیدار شده است.

این دانش‌کسبِ​ سه بخشِ‌باشد​ اصلی داشت:

اول، مهارِ قدرتِ رقص، ریتم و نیروی روحی برای بهره‌گیری از نیروهای طبیعت و ارتباط با‌اکنون​ موجوداتِ ناشناخته. این ذاتِ یک رقصنده بود. با این دانش، لومیان نه‌تنها می‌توانست به درگاهِ ناگزیری التماس‌هجوم​ کند، بلکه می‌توانست رقص‌های قربانیِ جدیدی متناسب با موقعیت‌های مختلف بسازد تا موجوداتِ دیگر را «خشنود» کند.

بخش‌های دوم‌کدام​ و سوم، کاربردهای‌جرئت​ بخشِ اول بودند.

چیزی که لومیان بیش از همه می‌خواست، رقصِ رازآلودی بود که مردِ ماکارونی‌خواندنِ​ اجرا می‌کرد. این دانش مستقیماً در ذهنش کاشته شده بود و به او اجازه‌اشیاء​ می‌داد فوراً آن را درک کند؛ تنها چیزی که باقی مانده بود، تمرین بود.

با این رقصِ رازآلودِ قربانی، لومیان می‌توانست هنگامِ گشت‌وگذار‌محدود​ در ویرانه‌های رؤیا، نشانِ خارِ سیاه را روی سینه‌اش فعال‌متمرکز​ کند و هیولاهای سهمگینِ آنجا را سرکوب یا ضعیف کند.

بخشِ سوم شاملِ رقصِ عجیبِ دیگری بود.‌نکرد​ این رقص شبیه به آیینِ قربانیِ سنتی نبود،‌گذشته​ بلکه آمیزه‌ای از قربانی کردن و احضار بود.

لومیان با اجرای این رقص می‌توانست موجوداتِ اطراف را به خود جلب‌وردهای​ کند و به بهای خونِ خودش، یکی از آن‌ها را به خود پیوند‌اشیاء​ بزند تا از این طریق به یکی از توانایی‌ها یا ویژگی‌هایش دست یابد.

البته لومیان ابتدا باید چنین تسخیری را تاب می‌آورد. برخی از‌متمرکز​ این پیوندها می‌توانستند عوارضِ جانبیِ شدیدی برای انسان به همراه داشته‌محرابِ​ باشند، و برخی دیگر چه‌بسا خیالِ رفتن نداشتند و دردسر می‌آفریدند.

لومیان حس می‌کرد شناختِ کاملِ موجوداتِ‌علومِ​ احضارشده حیاتی است. آزمایش کردن بدونِ‌کدام​ پیش‌بینیِ مشکلاتِ احتمالی بسیار خطرناک بود.

در چنین موقعیتی بود که ارزشِ دانشِ علومِ غریبه آشکار می‌شد. لومیان به‌شدت به‌بعدی​ منابعی مانند «دایره‌المعارفِ مصورِ موجوداتِ رازآلود» یا «دایره‌المعارفِ مصورِ موجوداتِ عالمِ ارواح» نیاز داشت، اما‌موجوداتِ​ حتی یک جادوگر هم که به دانشِ گسترده‌اش شهرت داشت، چنین اطلاعاتی در اختیار نداشت.

لحظاتی بعد، لومیان به بدنش‌جرئت​ کش‌وقوسی داد و دید انعطاف‌پذیری‌اش‌شروع​ واقعاً به‌طرزِ چشمگیری بیشتر شده است.

اگرچه هنوز کاملاً در حدِ مردِ ماکارونی، آن هیولای جهش‌یافته با‌متمرکز​ اندام‌های بازسازی‌شده، نبود، اما اکنون از تقریباً همهٔ آدم‌های عادی پیشی‌محرابِ​ گرفته بود و می‌توانست آن رقصِ رازآلودِ قربانی را اجرا کند.

لومیان بی‌هیچ زحمتی پایش را از پشت بالا برد و به پسِ سرش رساند.‌بحبوحهٔ​ با رضایت سر تکان داد و زمزمه کرد: «درسته. می‌تونم خیلی از کارایی رو که‌فرایندی​ یه زمانی غیرممکن بود انجام بدم. مهارت‌های مبارزه‌ام به‌عنوانِ یه شکارچی هم خیلی پیشرفت کرده.»

لومیان رقصِ رازآلود را تمرین کرد تا‌نکرد​ بدنش به حرکاتِ آن عادت کند و‌بعدی​ زمانِ لازم برای اجرای کاملش را کاهش دهد.

گاهی حرکاتش پرقدرت و کوبنده بود، گویی در میدانِ‌متمرکز​ نبرد است، و گاهی ملایم و بی‌شتاب، گویی پیامی را‌فرایندی​ می‌رساند، اما در هر حالتی ضرب‌آهنگِ خاصِ خودش را داشت.

لومیان که می‌رقصید، نیروی روحی‌اش‌بخش​ به بیرون تراوش می‌کرد و‌ذهنی​ با نیروهای طبیعیِ پیرامونش درمی‌آمیخت.

رفته‌رفته افکارش متمرکز شد، ذهنش‌دانشش​ آرام گرفت و به حالتی‌حدس​ خلسه‌وار و رازآلود فرو رفت.

این حالت به او اجازه داد‌جرئت​ پدیده‌های نامحسوسِ پیرامونش را حس کند،‌خواندنِ​ گویی دیدِ روحی‌اش فعال شده بود.

هم‌زمان، انگار با‌بخش​ قدرتِ نامرئیِ درونش‌نکرد​ ارتباط برقرار کرد.

سینه‌اش بارِ دیگر گرم شد و‌بحبوحهٔ​ صدایی ضعیف و هولناک به گوش‌شروع​ رسید، اما پیامدی در پی نداشت.

«هوف...» لومیان از رقص‌باشد​ ایستاد، لباسش را باز کرد‌محدود​ و نگاهی به سینه‌اش انداخت.

نشانِ خارِ سیاه دوباره پدیدار‌بحبوحهٔ​ شده بود و نشانِ کبودرنگ‌متمرکز​ نیز کنارش به چشم می‌خورد.

افکارِ لومیان لحظه‌ای آشفته شد اما‌نکرد​ به‌سرعت به حالتِ عادی برگشت. او‌وردهای​ به همان نتیجه‌ای که می‌خواست رسیده بود.

سپس زمانِ دقیقِ پدیدار‌کدام​ شدنِ نشانِ خارِ سیاه تا‌درنگ​ ناپدید شدنش را اندازه گرفت.

حدود یک دقیقه طول کشید.

لومیان لباسش را بست و‌بحبوحهٔ​ آماده شد تا آن یکی‌متمرکز​ رقصِ عجیب را هم امتحان کند.

رقصی جنون‌آمیز و‌بخش​ کج‌ومعوج بود که‌نکرد​ نمی‌توانست درست توصیفش کند.

با رقصیدنش، نیروی روحیِ او‌بخش​ دوباره به بیرون تراوش کرد‌ذهنی​ و با نیروهای طبیعیِ اطراف درآمیخت.

در یک‌سومِ پایانیِ‌حضورِ​ رقص، نزدیک شدنِ چیزِ‌غریبه​ عجیبی را حس کرد.

سه پیکر پشتِ پنجرهٔ طبقهٔ اول ظاهر شدند، اما‌ذهنی​ تار و نیمه‌شفاف بودند. لومیان آن‌ها را شناخت: هیولای‌علت​ بی‌پوست، هیولای تفنگ‌دار و هیولای دهان‌بازِ داغ‌خورده با نشانِ سیاه.

با لحنی سرگرم‌بخش​ زمزمه کرد: «اینجا‌نکرد​ جلسهٔ شکایتِ قربانی‌هاست؟»

لومیان می‌توانست خنجرِ نقره‌ایِ آیینی را بیرون بکشد، برشی روی‌ذهنی​ بدنش ایجاد کند و با ریختنِ مقداری خون، یکی از‌معلول​ هیولاها را به خودش پیوند بزند تا توانایی‌هایش را قرض بگیرد.

او به‌شدت تشنهٔ قدرتِ «نامرئی شدنِ» هیولای دهان‌باز بود، اما در‌بزند​ برابرِ این وسوسه مقاومت کرد—مبادا تسخیر شدن به دستِ هیولایی که‌وردهای​ خودش کشته بود کار دستش بدهد—و فقط رقص را به پایان رساند.

در حینِ اجرای چند‌بخش​ حرکتِ آخرِ رقص، صداهای ضعیف‌ذهنی​ و آرامی به گوشش خورد.

انگار آدم‌های زیادی داشتند با‌جرئت​ هم حرف می‌زدند، اما معلوم‌شروع​ نبود صداها از کجا می‌آید.

لومیان صدا را تحلیل کرد و‌بحبوحهٔ​ فهمید انگار از درونِ بدنِ خودش می‌آید،‌خواندنِ​ از همان فسادی که مهروموم شده بود.

با پایانِ آخرین حرکت،‌باشد​ لومیان همان‌جا ایستاد و با‌محدود​ خودش زمزمه کرد: «چی شنیدم؟»

لومیان در زمینهٔ علومِ غریبه بی‌سوادِ محض نبود اما دانشِ چندانی هم‌خواندنِ​ نداشت و نمی‌توانست منشأ آن صداهای آرام را تشخیص دهد. چاره‌ای نداشت‌کفِ​ جز اینکه بی‌خیالش شود، هرچه بود از خودِ آن فساد که ترسناک‌تر نبود.

با فروکش کردنِ صداها و پایانِ آن دو رقصِ رازآلود، لومیان مطمئن شد که ردهٔ رقصنده نیروی روحی‌اش را‌فرایندی​ افزایش داده است. هرچند می‌دانست احتمالاً هنوز هم از فرابشرانِ ردهٔ ۹ که تخصصشان نیروی روحی است ضعیف‌تر است، اما‌پدیدار​ دست‌کم از محدودیت‌های مسیرِ شکارچی رها شده بود و حس می‌کرد حالا در سطحی بالاتر از حدِ متوسط قرار دارد.

«نقطه‌ضعف‌هام جبران شده.»‌بزند​ لومیان از این‌بحبوحهٔ​ بابت بسیار خوشحال بود.

لومیان دیگر به این فکر نکرد که پس از پذیرشِ قدرتِ رقصنده و فسادِ همراهِ آن، چه بر‌ذهنی​ سرِ بدنش خواهد آمد. کاری از دستش ساخته نبود، پس تصمیم گرفت اصلاً به آن فکر نکند. سرِ‌می‌پیچیدند​ خسته‌اش را مالید و تصمیم گرفت شب را استراحت کند. می‌خواست به دنیای واقعی برگردد و منتظرِ جغد بماند!