چپتر 83: آتش‌افروز
0هوف... لومیان نفسش را آرام بیرون داد و افکارِ شتابانش را مهار کرد. تفنگِ‌می‌داد ساچمه‌ای را روی شانه انداخت و تبر را به کمر بست. ساختمانِ دوطبقهٔ نیمه‌زیرزمینی‌ماکارونی در حاشیهٔ طبیعتِ وحشی را پشتِ سر گذاشت و به درونِ ویرانه‌های رؤیا قدم گذاشت.
مسیرِ آشنایی را از میانِ جنگلِ انبوه پی‌سراسرِ گرفت و در میانِ هزارتوی خانه‌های فروریخته، به‌سوی‌قلبِ «قلهٔ» غول‌آسای سنگ‌های سرخ و مخروبه پیش رفت.
مِهِ غلیظ به آسمانِ دلگیر چسبیده‌کنه بود و علف‌های هرز به پاهایش کشیده‌نتیجهٔ می‌شد. سراسرِ جهان تاریک و بی‌روح بود.
خیلی زود لومیان زمین‌های‌موجودی آشنا را پشتِ سر گذاشت‌شاید و به قلبِ ویرانه‌ها زد.
پیوسته ویرانه‌ها را از نظر می‌گذراند، هر رد‌خود و نشانی را به خاطر می‌سپرد و در ذهن‌هیولا می‌سنجید که هرکدام چطور در مبارزه به کار می‌آید.
احتیاط سرعتش را می‌گرفت، اما‌پاهایش شکار پیش از هر چیز به‌بی‌روح او احتیاط و دقت آموخته بود.
سرانجام، یک سرنخ. ردپاهایی تازه که ظاهراً‌حدی به انسانی تعلق داشت. پشتِ تلی از‌اولیه آوار در حاشیهٔ جاده، زیرکانه پنهان شده بود.
این یکی می‌دونه چطور بی‌سروصدا حرکت کنه... تا‌باشد حدی هم بلده ردش رو پاک کنه... لومیان‌گمانه‌زنی‌های مدتی نگاه کرد و به این نتیجهٔ اولیه رسید.
گمان می‌کرد موجودی شبیه به هیولای‌ردهٔ تفنگ‌دار باشد و شاید سرنخ‌هایی از ردهٔ‌نشان ۸ مسیرِ شکارچی در خود داشته باشد.
تجربه و گمانه‌زنی‌های اورور نشان‌پاهایش می‌داد که احتمالاً سه نوع‌تاریک هیولا در این ویرانه‌ها پرسه می‌زنند.
نوعِ اول نه عطیه‌ای داشتند و نه ویژگیِ‌بلده فرابشری، مثلِ مردِ ماکارونی یا هیولای دهان‌باز، که احتمالاً‌می‌کرد تحتِ نفوذِ همان موجودِ پنهان به نامِ ناگزیری بودند.
نوعِ دوم ویژگیِ فرابشری داشتند اما بی‌عطیه بودند؛ هیولای تفنگ‌دار نمونهٔ بارزِ‌شکارچی آن‌ها بود. نشانِ خارِ سیاه روی سینهٔ لومیان سرکوبشان می‌کرد. یعنی به نوعی‌نوعِ فسادِ پنهان آلوده شده و در نتیجه به هیولا تغییرِ شکل داده بودند.
نوعِ سوم هم نه عطیه‌ای داشتند و نه ویژگیِ فرابشری؛تجربه انسان‌ها یا جانورانِ عادی بودند که به موجوداتی هولناک بدل‌نوعِ شده بودند، مثلِ همان هیولای بی‌پوستی که بارِ اول دید.
او و اورور گمان می‌کردند هیولاهایی با‌می‌شد هر دو ویژگیِ فرابشری و عطیه هم وجود‌آشنا داشته باشند، اما هنوز مدرکی برای اثباتش نداشتند.
از این رو، احتمالِ زیادی‌حرکت وجود داشت که هیولایی با‌پاک صفاتِ شکارچی، ویژگیِ فرابشری داشته باشد!
لومیان ردپاها را دنبال کرد و‌هیولای در طولِ مسیر دو تلهٔ مرگبار‌شکارچی یافت که فرضیه‌اش را تأیید می‌کرد.
اگر با احتیاط قدم برنمی‌داشت‌سرنخ‌هایی یا توانایی‌های شکارچی‌اش را نداشت،تجربه چه‌بسا به‌جای شکارچی، خودش طعمه می‌شد.
طولی نکشید‌بود که ردپاها‌هرز تازه‌تر شد.
این یعنی اگر به‌بی‌سروصدا مسیرش ادامه می‌داد، به احتمالِ‌ردش زیاد با هدفش روبه‌رو می‌شد.
لومیان به‌جای آنکه برای «خوشامدگویی»شبیه به هدفش عجله کند، دور زد‌ردهٔ و نقطهٔ کمینِ بی‌نقصی پیدا کرد.
سپس شروع به رقصیدن کرد.
در میانِ نوایی ناملموس، با قدم‌هایی محکم پا کوبید‌جهان و در نیم‌دایره‌ای نرم و موزون چرخید تا رقصِ‌پیوسته قربانیِ عجیب و رازآلودِ مردِ ماکارونی را بازنمایی کند.
مهارت‌هایش خام و زنگ‌زده بود،حرکت اما با قدرتِ ردهٔ رقصنده،پاک لومیان حس کرد سینه‌اش گرم می‌شود.
پیراهنش را باز کرد و از پدیدار شدنِ نشانِ‌شاید خارِ سیاه مطمئن شد؛ سپس از میانِ خانهٔ فروریخته بالا‌می‌داد رفت و در مخفیگاهی که انتخاب کرده بود جا گرفت.
نگاهی گذرا به دوردست انداخت‌سرنخ‌هایی و شبحی را دید که‌تجربه در حالِ کندنِ تله بود.
بی‌شک یک «آدم» بود، اما تمامِ بدنش‌می‌شد زغالی و سیاه شده بود و شعله‌های‌زمین‌های سرخِ تیره بی‌وقفه روی تنش زبانه می‌کشید.
امکان نداره یه آتش‌افروز باشه، مگه نه؟حدی عجب صیدِ بزرگی به پستم خورده... لومیان هم‌رسید به هیجان آمده بود و هم کلافه بود.
هیجانش از این بود که مادهٔ اصلیِ مطابق با ردهٔ ۸ردهٔ تحریک‌کننده ظاهر شده بود. اما چیزی که کلافه‌اش می‌کرد این بود‌هیولا که این موجود بسیار قوی‌تر از شکاری بود که پیش‌بینی می‌کرد.
آتش‌افروز ردهٔ ۷ از مسیرِ شکارچی بود. به‌خود گفتهٔ اورور، این رده‌ای بود که جهشی کیفی‌نوع در قدرت پیدا می‌کرد. نامِ باستانی‌اش جادوگرِ آتش بود.
لومیان باور داشت از آنجا که خودش یک شکارچی و یک رقصنده است و نشانِ خارِ‌قلبِ سیاه را هم دارد، تا وقتی بی‌گدار به آب نزند، شکارِ یک هیولای تحریک‌کننده نباید دردسری‌سرعتش داشته باشد. با این حال، در برابرِ یک آتش‌افروزِ ردهٔ ۷ هیچ اطمینانی به خودش نداشت.
اگر هیولا از راهِ دور‌حرکت به او حمله می‌کرد، چه‌بسا‌پاک نشانِ خارِ سیاه نمی‌توانست ضعیفش کند!
لومیان پس از‌می‌کرد کمی فکر تصمیم‌هیولای به عقب‌نشینی گرفت.
قصد داشت پس از کار‌سرنخ‌هایی گذاشتنِ تله‌ای هدفمند، نقشه‌ای کارآمد‌تجربه برای مقابله با هیولای شعله‌ور بکشد.
ایدهٔ اولیه‌اش این بود که به خانه برگردد و رقصی را اجرا کند‌زود که می‌توانست موجوداتِ عجیبِ اطراف را احضار کند؛ می‌خواست ببیند اگر اجازه دهد روحِ‌چطور باقی‌ماندهٔ هیولای دهان‌باز تسخیرش کند، چه عوارضِ جانبیِ نامطلوبی برایش به همراه خواهد داشت.
اگر این عوارض شدید نبود و می‌شد‌حدی تحملشان کرد، در آینده می‌توانست تواناییِ طرفِ‌اولیه مقابل، مثلِ نامرئی شدن را قرض بگیرد.
لومیان چندان نگرانِ عوارضِ تسخیر شدن نبود، یا‌باشد اینکه آیا روحِ کینه‌جو پس از تسخیرِ موفقیت‌آمیزش‌گمانه‌زنی‌های حاضر به ترکِ بدنِ او می‌شود یا نه.
به هر حال در ویرانه‌های رؤیا بود. تا‌خود وقتی در جا کشته نمی‌شد، پس از بازگشت به‌هیولا دنیای واقعی و کمی استراحت می‌توانست کاملاً بهبود یابد.
درست همان لحظه که لومیان تکانی خورد، هیولای‌سراسرِ شعله‌ور ناگهان چهرهٔ زغالی و چشمانِ برآمده‌اش را‌قلبِ بالا آورد و مستقیم به او خیره شد.
بد شد!
لومیان این را از‌حدی ذهن گذراند و به‌جای بالا‌نگاه رفتن، از مخفیگاهش پایین پرید.
تقریباً در همان لحظه، گلوله‌آتشِ عظیمی به جایی‌کنه که تا پیش از آن بود برخورد کرد، آجرها‌رسید و سنگ‌ها را به هوا فرستاد و شعله‌ور شد.
لومیان با وضعِ اسفباری تلوتلو خورد. وقتی به زمین‌تجربه افتاد، به‌سختی می‌توانست بدنش را مهار کند. کاری جز‌می‌زنند غلت زدن برای کاستن از شدتِ ضربه از دستش برنمی‌آمد.
اگر انعطاف‌پذیریِ فوق‌العادهٔ ردهٔ رقصنده‌مدتی نبود، عضلات و رباط‌هایش بر‌گمان اثرِ این حرکتِ پیچ‌خورده پاره می‌شد.
تا لومیان دوباره روی پا بایستد، هیولای‌پاک شعله‌ور روی ساختمانِ فروریخته ظاهر شده بود.می‌کرد کلاغ‌های آتشینِ وهم‌آلودی از شعله‌های اطرافش شکل گرفتند.
با دیدنِ این صحنه، لومیان حس‌بی‌سروصدا کرد سربازانی او را محاصره کرده‌اند‌پاک و تفنگ‌هایشان را به سویش نشانه رفته‌اند.
بی‌درنگ، به‌سوی ساختمانِ فروریخته‌ای‌سرنخ‌هایی که هیولای شعله‌ور رویش‌داشته ایستاده بود، خیز برداشت.
در مواجهه با چنین صحنه‌ای، حس کرد‌نتیجهٔ برای تبدیلِ شکست به پیروزی راهی ندارد‌هیولای جز استفاده از نشانِ خارِ سیاه روی سینه‌اش.
و انگار برای‌کنه این کار باید‌ردش فاصله‌اش را کم می‌کرد!
تاپ تاپ تاپ!
همان‌طور که لومیان می‌دوید، نیمی از کلاغ‌های آتشین از‌تجربه آسمان فرود آمدند و پشتِ سرش منفجر شدند؛ موجی‌می‌زنند از گرما به پا خاست و صدای انفجارها طنین‌انداز شد.
کلاغ‌های آتشینِ وهم‌آلودِ باقی‌مانده‌پاک دور زدند و روی هدفِ‌رسید در حالِ دویدنشان قفل کردند.
در آن لحظه، لومیان به پای‌ردش ساختمانِ فروریخته رسید، در فاصله‌ای کمتر‌رسید از پنج متر از هیولای شعله‌ور.
ثانیه‌ای بعد، هیولای زغال‌شده که در شعله‌های‌حرکت سرخ احاطه شده بود، خشکش زد. کلاغ‌های‌نگاه آتشینِ باقی‌مانده در اطرافش در دم خاموش شدند.
داره کار می‌کنه!
درست وقتی شادی در دلِ لومیان سرازیر‌می‌شد شد، هیولای شعله‌ور چرخید و از روی ساختمانِ‌آشنا فروریخته در جهتِ مخالف پا به فرار گذاشت.
لومیان بی‌اختیار‌یکی فریاد زد:بی‌سروصدا «هی، فرار نکن!»
ویرانه‌های پیشِ رویش را‌موجودی دور زد و هیولای‌باشد شعله‌ور را تعقیب کرد.
لومیان دو خیابان تعقیبش کرد.سرنخ‌هایی از آنجا که هیولا بسیار تندرو‌گمانه‌زنی‌های بود، کاملاً او را گم کرد.
در این لحظه،علف‌های حسِ سوزش در‌کشیده سینهٔ لومیان ناپدید شد.
چاره‌ای نداشت جز اینکه بایستد و نفسش را‌بلده تنظیم کند. باید خودش را آماده می‌کرد تا‌گمان ردپاها را ردیابی کند و مراقبِ تله‌ها باشد.
همان‌طور که نفس‌نفس می‌زد، نگاهِ‌شبیه لومیان به اطراف چرخید و‌سرنخ‌هایی ناگهان روی چیزی ثابت ماند.
در فاصله‌ای نه‌چندان دور،شاید پیکری در چارچوبِ درِ‌خود ساختمانی نیمه‌ویران نمایان شد.
پیکر ردای سیاه کلاه‌داری به تن داشت.می‌شد گذشته از آن، کاملاً عادی به نظر‌زمین‌های می‌رسید، جز اینکه روی سرش سه چهره داشت.
چهرهٔ جلویی متعلق به پیرمردی‌حرکت بود. چشمانی شیری‌رنگ، ابروانی تنک‌پاک و نامنظم، و پر از چین‌وچروک.
چهرهٔ سمتِ چپ در اوجِ جوانی‌هیولای بود، با خطوطی برجسته و ته‌ریش،شکارچی و چشمانِ آبیِ یخی‌اش برق می‌زد.
چهرهٔ سمتِ راست متعلق به کودکی بود—کودکی کمتر‌خود از پنج سال—صاف و گرد، با چشمانِ آبیِ‌نوع گشادی که پر از معصومیت و ناآگاهی بود.
هیولای سه‌چهره! همون هیولای سه‌چهره!
لومیان واقعاً ترسیده بود.
هنگامِ تعقیبِ هیولای شعله‌ور، در‌بلده اعماقِ ویرانه‌ها سرگردان شده و‌نتیجهٔ به هیولای سه‌چهره برخورده بود!
با وجودِ تسلط بر رقصِ قربانیِ رازآلود و‌کنه فعال کردنِ نشانِ خارِ سیاه، لومیان هیچ قصدی‌اولیه برای استفاده از هیولای سه‌چهره به‌عنوانِ هدفِ تمرینی نداشت.
غرایزش فریاد می‌زدند که این دشمن مرگبار است. طبقِ گفته‌های‌گمانه‌زنی‌های بانوی مرموز، این هیولا حتی در صورتِ تضعیف شدن با نشانِ‌عطیه‌ای خارِ سیاه، می‌توانست به‌راحتی یک شکارچیِ ضعیف را از پا درآورد.
نقشهٔ لومیان این بود که‌مدتی از قلمروی هیولای سه‌چهره دور بماند‌می‌کرد و روی هیولاهای دیگر تمرین کند.
می‌خواست پیش از تصمیم‌گیری برای شکارِ‌ردش هیولای سه‌چهره، قدرتِ نشانِ خارِ سیاه را‌گمان در برابرِ دشمنانی با قدرت‌های متفاوت بیازماید.
اما برخلافِ انتظار، هیولا‌یکی قلمرویش را ترک کرده و‌حدی با لومیان روبه‌رو شده بود!
اِه... شاید‌باشد یه رقصِ عذرخواهیِ‌ردهٔ کوچیک راضیت کنه؟
لومیان این را از‌هرز ذهن گذراند و بی‌اختیار‌سراسرِ قدمی به عقب برداشت.
در ورودیِ ساختمانِ فروریخته، هیولای‌حرکت سه‌چهره با ردای سیاه و‌پاک کلاه‌دارش قدمی به عقب برداشت.
لومیان چرخید.
هیولای سه‌چهره‌تفنگ‌دار هم کارِ او‌سرنخ‌هایی را تکرار کرد.
لومیان پا به فرار گذاشت.
هیولای سه‌چهره هم فرار کرد.
لومیان که قصد داشت فرار کند و‌تفنگ‌دار رقص را بیازماید، چند قدمی دوید و‌داشته بعد حس کرد چیزی سرِ جایش نیست.
ایستاد و به پشتِ سرش‌سرنخ‌هایی نگاهی انداخت. از قضا دید که‌گمانه‌زنی‌های هیولای سه‌چهره در حالِ عقب‌نشینی است.
لومیان حیرت‌زده خیره ماند: «...»
پس از لحظه‌ای، لومیان تا حدودی وضعیت‌حدی را درک کرد. دست به صورتش کشید‌اولیه و زیرِ لب گفت: «من این‌قدر ترسناکم؟»
رفتارِ هیولای سه‌چهره‌می‌کرد او را به‌هیولای یادِ اولین برخوردشان انداخت.
آن زمان، لومیان دزدکی نگاهی به هیولای سه‌چهره انداخته بود و از ترس به خود لرزیده بود، و‌پرسه به درگاهِ خورشیدِ فروزانِ ابدی نیایش کرده بود تا او را پنهان کند. با اینکه هیولای سه‌چهره آشکارا‌بودند به مخفیگاهِ او نگاه کرده بود، ظاهراً متوجهِ چیزی نشده بود. در عوض، پیش‌قدم شده و دورتر رفته بود.
پس خورشیدِ فروزانِ ابدی نبود که ازم محافظت‌سراسرِ کرد، منم خیلی خوش‌شانس نبودم. یعنی هیولای سه‌چهره‌قلبِ «خاص بودنِ» من رو حس کرد و فرار کرد؟
لومیان متفکرانه‌بلده سر تکان داد‌مدتی و حدسی زد.
توی ویرانه‌های رؤیا، هیولاهای یه سطحِ خاص می‌تونن‌مدتی مستقیماً «خاص بودنِ» من رو حس کنن، بدون‌شبیه اینکه لازم باشه نشانِ خارِ سیاه رو نیمه‌فعال کنم؟