چپتر 607: بوی غذا
0لوگانو غرق در درخششِ مهتابِ سرخ، خود را در رویاروییِ وهم‌آوری‌کردید با پدر مونتسرات یافت و پوستِ سرش مورمور شد. دیدنِ کشیش که‌فلک کودکی نامرئی را در آغوش گرفته بود، لرزه بر اندامِ لوگانو انداخت.
بغلش یه بچه‌ست؟
یه بچهٔ نامرئی؟
همون که‌بیرون بهش می‌گن‌ناگهان فرزندِ خدا؟
لوگانو که از تداعیِ این افکار وحشت کرده بود، سعی‌فرار کرد پیش از آنکه صاحبِ اتاق متوجه شود، به‌سرعت در‌بلوطِ را ببندد؛ گویی اشتباهی وارد شده بود. بی‌هیچ صدایی بیرون خزید.
ناگهان صدای‌داشت پدر مونتسرات‌درختِ در فضا پیچید.
«برای نیایش اومدید؟»
چشمانِ لوگانو تنگ شد و‌صدای همچون گربه‌ای وحشی و رمیده، به‌سرعت‌چشمانِ چرخید و به سمتِ پله‌ها دوید.
در آن لحظه‌ورطهٔ تنها به کارفرمای‌ناشناخته‌ای توانمندش فکر می‌کرد!
اما آنچه پیشِ رویش می‌دید،بلوطِ تاریکیِ مطلق بود. اثری از‌بلوط پله‌های چوبی به چشم نمی‌خورد.
در میانِ سایه‌ها، دسته‌هایی از‌انتظارش علف‌های هرزِ قیرگون با خوشه‌های درشتِ‌کنار گندم، در سکوتی وهم‌آور تاب می‌خوردند.
بدنِ لوگانو منقبض شد؛ نمی‌دانست‌صدای در این ورطهٔ تاریک چه‌اومدید چیزِ ناشناخته‌ای انتظارش را می‌کشد.
«چرا فرار کردید؟»
علف‌های هرز کنار رفتند و پدر مونتسرات نمایان شد‌کشیده که نوزادی نامرئی را در آغوش داشت. پشتِ سرش،شکلی درختِ بلوطِ وهمی و غول‌آسایی سر به فلک کشیده بود.
درختِ بلوط در کنارِ علف‌های هرز، پوشیده از‌فرار برآمدگی‌های غیرطبیعی بود که نشانِ مقدسِ زندگی را‌پشتِ به شکلی مورمورکننده، ساده و شوم شکل می‌دادند.
وقتی پدر مونتسرات با ردای قهوه‌ایِ کشیشی در‌برای فاصلهٔ کمتر از سه متری ظاهر شد، لوگانو آبِ‌چرخید دهانش را به‌سختی قورت داد و بهانه‌ای واهی آورد:
«دیروقت بود. نمی‌خواستم مزاحمتون بشم.»
پدر مونتسرات همچنان دستانش‌درختِ را حلقه کرده بود و‌کشیده لبخندِ کم‌رنگی بر لب داشت.
«چی دیدید؟»
مو بر تنِ لوگانو‌ناگهان سیخ شد و عرقِ‌برای سردی بر پشتش نشست.
لوگانو با تقلا به آغوشِ خالیِ‌ناشناخته‌ای پدر مونتسرات اشاره کرد و به‌سختی‌هرز پرسید: «چرا دارید این کار رو می‌کنید؟»
پدر مونتسرات با‌پشتِ لحنی معنادار جواب داد:غول‌آسایی «ما همه فرزندانِ مادریم.»
لوگانو جرئت نکرد‌چیزِ بیشتر پیگیر شود و‌چرا پشت‌سرهم سر تکان داد.
«بله، بله،بیرون بله. ما‌ناگهان همه فرزندانِ مادریم.»
پدر مونتسرات نگذاشت با‌تاریک این حرف‌های پیش‌پاافتاده قسر‌می‌کشد در برود. عمداً اضافه کرد:
«فرزندِ مادرِ بزرگ.»
مادرِ بزرگ... با اینکه لوگانو انتظارِ چنین‌چرا پاسخی را داشت، با شنیدنش بندِ دلش‌نوزادی پاره شد و ذهنش از کار افتاد.
حالا که پدر مونتسرات‌ناگهان حرفش را بی‌پرده زده بود،نیایش لوگانو چاره‌ای جز پرسیدن نداشت:
«مگه... مگه‌نمی‌دانست شما پیروِ‌تاریک مادرِ زمین نیستید؟»
پدر مونتسرات از خیانت به کلیسای مادرِ زمین هیچ عذاب‌وجدانی نداشت. لبخندِ گرمش‌برآمدگی‌های را حفظ کرد و توضیح داد: «مادرِ زمین جنبه‌ای از مادرِ بزرگه، یه بازتاب.کشیشی تو این نقش، مراقبِ سرزمین‌های خیانت و بچه‌هاییه که از آغوشِ مادر دور افتادن.»
لوگانو بی‌اختیار آبِ دهانش را‌انتظارش قورت داد؛ نمی‌دانست چطور باید‌هرز جوابِ پدر مونتسرات را بدهد.
او که تازه یک روز بود به کلیسای مادرِ‌نیایش زمین پیوسته و فقط در دو موعظه شرکت کرده بود،پله‌ها دانشِ الهیاتیِ عمیقی برای به چالش کشیدنِ چنین کافرانی نداشت.
البته می‌توانست حرف‌هایش را یکسره انکار کند. هر چه بود، توضیحاتِ مونتسرات شوم به نظر می‌رسید. اگر‌داشت حرف‌های کشیش درست بود، با وجودِ منابع و جناح‌های کلیسای مادرِ زمین، همان که فرزندِ خدا می‌نامیدندش‌مورمورکننده باید تا الان در دنیای واقعی متولد می‌شد و مادرِ بزرگ هم بازمی‌گشت. اما چنین اتفاقی نیفتاده بود.
با این حال، صحنهٔ پیشِ رو‌وهمی و فشارِ نامرئیِ فضا، لوگانو را ساکت‌برآمدگی‌های کرد و مانع از انکارِ صریحش شد.
اگه پدر مونتسرات‌چیزِ رو کاملاً از کوره‌چرا به در کنم چی؟
پدر مونتسرات ادامه داد: «همهٔ موجوداتِ این دنیا فرزندانِ مادرِ بزرگ هستن. بعضی‌ها رو‌گربه‌ای خودش باردار شده، بعضی‌ها نوادگانِ این ایزدان هستن، و بعضی‌ها مثلِ من و شما،آنچه مستقیماً از گوشت و خونِ مادرِ بزرگ شکل گرفتیم. ما قوی‌ترین پیوند رو باهاش داریم!»
لوگانو در دل بی‌اختیار جواب داد:ناشناخته‌ای من رو مادرِ خودم زاییده، از‌هرز گوشت و خونِ مادرِ بزرگ درنیومدم...
با این حال، لبخندش‌درختِ را که بیشتر به دهن‌کجی‌کشیده می‌مانست تا شادی، حفظ کرد.
«به نظرتون پیروانِ‌چیزِ مادرِ بزرگ شوم‌می‌کشد و ترسناک نیستن؟»
پدر مونتسرات لبخند زد و اطمینان داد:پیچید «نیازی نیست از بازگشتِ مادرِ بزرگ بترسید.گربه‌ای یه مادر چطور می‌تونه از بچه‌ش متنفر باشه؟»
«شاید ندونید، اما دنیاهای زیادی ورایِ دنیای ما وجود دارن. موجوداتِ اونجا‌هرز زیرِ نگاهِ مادرِ بزرگ شکوفا می‌شن و مدام زادوولد می‌کنن و رشد‌کشیده می‌کنن. تا حالا نشنیدم هیچ گونه‌ای منقرض بشه. برعکس، تعدادشون مدام بیشتر می‌شه.»
«تازه، این مادرِ بزرگه که به ما زندگی بخشیده.کشیده حقِ خودشه که زندگی‌ای رو که بهمون داده پس‌شکلی بگیره. ما باید با میل و رغبت باهاش همکاری کنیم.»
ارواحِ عمه‌ت‌تاریک همکاری کنم،ناشناخته‌ای مرتیکهٔ تخمِ خوک!
لوگانو خامِ این حرف‌ها نشده بود.فضا ناگهان هفت‌تیرِ پنهانش را کشید و‌تنگ دو تیر به پدر مونتسرات شلیک کرد.
بی‌آنکه منتظر بماند تا نتیجهٔ شلیک‌ها را‌انتظارش ببیند، به‌سرعت چرخید و به سمتِ پهنهٔ‌رفتند تاریکِ پوشیده از علف‌های هرزِ سیاه دوید.
هرچند مقصدش در آن اعماقِ تاریک نامعلوم بود‌فلک و چه‌بسا خطراتِ بزرگی در خود پنهان داشت،مقدسِ اما ماندن در اینجا خطرناک‌تر به نظر می‌رسید!
«وااا!»
ناگهان، لوگانو صدای‌خزید گریهٔ تقریباً اثیریِ‌فضا نوزادی را شنید.
دقیقاً همان صدایی بود‌تاریک که پیش از این‌می‌کشد چند بار شنیده بود.
چهرهٔ لوگانو خشک‌پشتِ شد و سرعتِ‌وهمی دویدنش کند شد.
چشمانش رفته‌رفته رنگِ خلأ گرفت و برگشت. قدم‌به‌قدم به‌کردید پدر مونتسرات که نوزادی نامرئی را در آغوش داشت‌بلوطِ و به درختِ بلوطِ غول‌آسا و وهم‌انگیز نزدیک شد.
«اون مادرِ ماست...
«مادری که‌نمی‌دانست به ما‌تاریک زندگی بخشید...
«حاضره هر کسی رو که‌بلوطِ توبه می‌کنه بپذیره، هر بچه‌ای‌بلوط رو که به خونه برمی‌گرده...
«اگه می‌خواد زندگی‌ای رو که به ما‌چرا بخشیده پس بگیره، پس بذار بگیره. اون‌نوزادی حق داره چیزی رو که داده پس بگیره...»
لوگانو با شنیدنِ صدای پدر مونتسرات که‌پیچید به‌طرزِ عجیبی اثیری اما ظاهراً نزدیک بود،گربه‌ای رفته‌رفته به پذیرشی قوی و قلبی رسید.
آره، اون مادرِ منه...
چرا باید‌داشت به من‌درختِ آسیب برسونه؟
می‌تونه چیزی‌تاریک رو که‌ناشناخته‌ای داده پس بگیره...
لوگانو تندتر و تندتر‌ناگهان قدم برداشت تا اینکه‌برای کنارِ پدر مونتسرات ایستاد.
بی‌درنگ، گرما و‌ورطهٔ آرامش را حس کرد.انتظارش بوی آغوشِ مادر بود.
رفته‌رفته، حسِ مرطوبِ وصف‌ناپذیری‌درختِ را تجربه کرد، انگار گربه‌ای‌کشیده ماده داشت بچه‌گربه‌ای را می‌لیسید.
چقدر آرام‌بخشه...تاریک لوگانو چشمانش‌ناشناخته‌ای را نیمه‌بسته کرد.
در آن‌بیرون لحظه، لالاییِ محبوبِ‌صدای مادرش را شنید
—از پشتِ سرش.
چرا مامان پشتِ سرمه؟ نباید‌بلوطِ جلوم باشه؟ لوگانو گنگ و‌بلوط مبهم با خود فکر کرد.
سپس، صدای فریادِ‌چیزِ مادرش را از پشتِ‌چرا سر شنید: «نرو اونجا!
«جلو نرو!
«خطره!»
نرو اونجا... جلو نرو...درختِ خطره... لوگانو لرزید و‌فلک چشمانِ خالی‌اش جانِ تازه‌ای گرفت.
دید کجاست—درختِ بلوطِ غول‌آسای وهم‌انگیز و گلبرگ‌های گوشتیِ مرطوب، گرم و‌کنار لولنده‌ای که از آن روییده بودند. نیمی از بدنش از قبل‌کشیده در گلبرگ‌های گوشتی فرو رفته بود و به‌آرامی به درون کشیده می‌شد.
این همان آغوشِ‌خزید مادرانه‌ای بود که لحظاتی‌پیچید پیش تجربه کرده بود.
مردمک‌های لوگانو گشاد شد و‌چیزِ سرمایی در ستونِ فقراتش دوید‌فرار که مو بر تنش سیخ کرد.
با هر دو دست به گوشتِ‌وهمی پوشیده از مایعِ لزج نیرو وارد‌پوشیده کرد و به‌سرعت خود را بیرون کشید.
پدر مونتسرات، در حالی که نوزادی‌می‌کشد نامرئی را در آغوش داشت، با‌رفتند لبخندی گرم کنارِ لوگانو ظاهر شد.
«برگرد. به آغوشِ‌خزید مادر برگرد و‌فضا به شکلِ اصلی‌مون دربیا.»
ناامیدی وجودِ‌نمی‌دانست لوگانو را‌تاریک فرا گرفت.
می‌خواست با کشیش روبه‌رو شود، اما با اندوه دریافت که پس از مصرفِ دو معجون—کارنده و پزشک—به‌جز افزایشِ قدرت و مهارت‌شوم در استفاده از ابزارهای کشاورزی و تیغِ جراحی، هیچ قدرتِ فرابشریِ دیگری که مستقیماً در نبرد کاربرد داشته باشد، ندارد. این قدرت‌ها‌بشم شاملِ پیش‌بینیِ آب‌وهوا، شناسایی و پرورشِ بذرها، درمانِ بیماری‌ها، التیامِ زخم‌ها، بخیه زدنِ ارواح، بخشیدنِ زندگی، یا داشتنِ توانایی‌های برجستهٔ جراحی می‌شد.
در گذشته، لوگانو برای همگام کردنِ قدرتِ یک‌فرار کارنده با سلاح‌های گرم، به فنونِ نبرد و‌پشتِ نشانه‌گیری‌ای تکیه می‌کرد که به‌عنوانِ یک جایزه‌بگیر آموخته بود.
با این حال، مقاومت نکردن در چنین لحظه‌ای به‌معنای مرگ حتمی‌چشمانِ بود. لوگانو، ماجراجویی با سابقهٔ آدم‌کشی، با ترسی عظیم روبه‌رو شد،تنها اما به پدر مونتسرات شلیک کرد و تیغِ جراحیِ تیزی بیرون کشید.
...
در سوئیتِ کابینِ درجه‌یک، لومیان که هنوز‌غول‌آسایی زیرِ نورِ چراغِ دیواریِ نفتی غرقِ کتابِ‌غیرطبیعی درسیِ دوتانی بود، صدای در زدن شنید.
گیج و سردرگم برخاست،ناشناخته‌ای در را باز کرد‌فرار و لودویگ را دید.
لودویگ که بلوز و شلوارِ‌صدای پیژامهٔ چهارخانهٔ خاکستری‌وسفید به تن‌اومدید داشت، با لحنی جدی گفت:
«برای لوگانو اتفاقی‌ورطهٔ افتاده. عجله کن‌ناشناخته‌ای و نجاتش بده.»
اتفاقی افتاده؟داشت لومیان ابرو‌درختِ بالا انداخت.
لومیان که می‌دانست لوگانو هنوز صدای گریهٔ نوزاد‌فرار را می‌شنود، مخفیانه نظارت و توجهش را به‌پشتِ خدمتکار بیشتر کرده بود، از جمله همین حالا.
اما چطور ممکن بود وقتی‌صدای لوگانو واردِ نمازخانهٔ کلیسای مادرِ‌اومدید زمین شده بود، اتفاقی برایش بیفتد؟
لودویگ ادامه داد: «بعد از‌چیزِ اینکه رفت تو نمازخونه، دیگه‌فرار نتونستم بوش رو حس کنم.»
لومیان که از قبل شکِ‌بلوطِ مبهمی در دلش شکل گرفته‌بلوط بود، با بی‌تفاوتی پرسید: «چه بویی؟»
لودویگ خونسردانه‌تاریک جواب داد:ناشناخته‌ای «بوی غذا.»
لومیان گردن و مچِ‌ناگهان دستانش را کشید و‌برای متفکرانه به لودویگ نگاه کرد.
«تو عمداً بوش رو کشیدی.»
گونه‌های تپلِ لودویگ حالتی‌درختِ به خود گرفت که‌فلک می‌گفت: «کجای این عجیبه؟»
«اگه اون بمیره و تو‌انتظارش جای دیگه‌ای مشغول باشی، کی قراره‌کنار تو جمع کردنِ غذا کمکم کنه؟»
لومیان پوزخند زد: «حرفِ منطقی‌ایه.»
...
در تاریکی، احاطه‌شده میانِ علف‌های هرزِ‌وهمی سیاه، تیغِ جراحیِ لوگانو هوا را‌پوشیده شکافت تا به پدر مونتسرات ضربه بزند.
«وااا!»
صدای گریهٔ نوزاد بارِ دیگر طنین‌انداز شد و‌برای لوگانو را در گیجیِ لحظه‌ای فرو برد، در حالی‌چرخید که روی لبهٔ از دست دادنِ مهارش تلوتلو می‌خورد.
مونتسرات، با نوزادی نامرئی در آغوش،ناشناخته‌ای روی درختِ بلوطِ غول‌آسای وهم‌انگیز پدیدار شد‌کنار و با لبخند به لوگانو نگاه کرد.
«مقاومت نکن. ما‌پشتِ از مادر سرچشمه گرفتیم‌غول‌آسایی و به اون برمی‌گردیم.»
درست وقتی حرفِ کشیش، با چشمانی شفاف و لبخندی گرم،هرز تمام شد، صدای در زدن در تاریکیِ ظاهراً بی‌پایان پیچید‌غول‌آسایی و میانِ علف‌های هرزِ آمیخته با گندم‌های فراوان طنین‌انداز شد.
با شنیدنِ صدای مؤدبانهٔ‌ناگهان در زدن، فکری غیرقابل‌توضیح‌برای به ذهنِ لوگانو خطور کرد.
چقدر مؤدبانه...نمی‌دانست که تو همچین‌چیزِ موقعیتی در می‌زنه...