چپتر 427: عنکبوتِ شکارچیِ سیاه
0عنکبوتِ شکارچیِ سیاه که به آن‌دیدم مشکوک بودند، برقی زد و در‌می‌رسه سایه‌های آن سوی سالن ناپدید شد.
لومیان فقط آن را دید اما نتوانست‌بماند به‌موقع واکنش نشان دهد. آلبوس مدیچی و الروس‌واضحه آینهورن نیز به همان اندازه غافلگیر شده بودند.
وقتی ایراِتا متوجهِ وضعیتِ غیرعادی شد‌اینجا و به سقف نگاه کرد، عنکبوتِ‌خطرناک سیاه و غول‌آسا ناپدید شده بود.
شاعر با کنجکاوی پرسید: «به چی نگاه می‌کنید؟» و با‌بناهای لحنی عادی نظر داد: «هیچ نقاشیِ دیواری‌ای روی دیوارهای این‌باشکوه هزارتوی زیرزمینی نیست. این با شکوهِ گذشتهٔ خانواده سورون همخوانی نداره.»
در قاره شمالی، نقاشی‌های دیواری هنگامِ ساختِ بناهای بزرگ ضروری بودند. همهٔ نقاشان به اینکه برای خلقِ این‌منتظرِ آثارِ هنریِ باشکوه دعوت شوند افتخار می‌کردند، به‌ویژه وقتی پای نقاشی‌های حماسی روی گنبدها و دیوارهای کلیسای جامع‌زمین در میان بود. این نقاشی‌ها نه‌تنها نمادِ موقعیت بودند، بلکه تکمیلِ آن‌ها ماه‌ها یا حتی سال‌ها زمان می‌بُرد.
لومیان نگاهش‌جونورای را گرفت‌بدون و لبخند زد.
«یه عنکبوتِ سمی دیدم. خیلی وقته‌اینجا کسی اینجا نیومده. به نظر می‌رسه‌خطرناک تبدیل به پناهگاهی برای جونورای خطرناک شده.»
بدون اینکه منتظرِ پاسخِ ایراِتا بماند، پیشنهاد داد: «من، آلبوس و الروس مهارت‌های چشمگیر و تجربهٔ‌برای شکارِ زیادی داریم. واضحه که تو آموزشِ کافی ندیدی. چرا زودتر برنمی‌گردی سطحِ زمین؟ ادامه دادنِ‌نقاشی‌ها مسیر می‌تونه برات خطرناک باشه. واقعاً فکر نمی‌کنی می‌تونی تاج رو پیدا کنی و شاه بشی، نه؟»
ایراِتا زیرِ لب گفت:لبخند «مشکلی نیست. هر چی‌وقته باشه تو حامیِ مالیِ منی.
«اگه به خاطرِ همراهی با شماها و کمی تفریح نبود، پا به این زیرزمینِ تاریک نمی‌ذاشتم.آموزشِ از سنِ ماجراجویی و هنرهای نمایشیِ من گذشته. خیلی خب، الان برمی‌گردم بالا و تو اتاقِ‌نمی‌کنی نشیمن منتظرتون می‌مونم. اونجا پری سبز، چای سیاه، تنقلات و تنباکو هست. خیلی راحت‌تر از اینجاست.»
همان‌طور که شاعر حرف‌وقته می‌زد، چرخید و به‌سمتِ‌می‌رسه پله‌های سنگیِ خروجیِ سالن رفت.
همین که چند قدم برداشت، شعله‌ای‌نقاشی‌های از سایهٔ سمتِ راستش فوران کرد و‌همهٔ مانندِ نیزه‌ای سرخ‌رنگ به‌سوی ایراِتا پرتاب شد.
پشتِ سرِ لومیان، شعله‌ها در اطرافِ آلبوس مدیچی زبانه‌کسی کشیدند و او را به نیزه‌ای سرخ‌رنگ تبدیل کردند که‌پاسخِ با نیزهٔ شعله‌وری که به شاعر حمله می‌کرد، برخورد کرد.
عضوِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به نیزه‌ای سرخ‌رنگ تبدیل شد‌مهارت‌های و با صدای ویژژژ به بیرون پرواز کرد و با‌چرا نیزهٔ شعله‌وری که به شاعر حمله کرده بود، برخورد کرد.
با صدای برخوردِ بلندی، دو نیزهٔ شعله‌ور‌نیومده از هم پاشیدند و آلبوس مدیچی و عنکبوتِ‌پاسخِ سیاه و غول‌آسا با قلبی پژمرده نمایان شدند.
عنکبوت صدای جیرجیرِ بلندی درآورد، بدنش را بالا کشید و‌بناهای چهار دست‌و‌پای پرموی خود را که شبیهِ داس بودند و‌باشکوه با نوری سرد سوسو می‌زدند، به‌سمتِ آلبوس مدیچی تاب داد.
هم‌زمان، نیزه‌ای تقریباً سفید و داغ پرواز‌خیلی کرد و به پهلوی عنکبوتِ سیاه خورد، پوستهٔ‌جونورای سختش را سوزاند و از آن عبور کرد.
الروس آینهورن بود. ظاهراً آماده بود و‌بماند بی‌سروصدا موقعیتش را تغییر داده و منتظرِ‌داریم ظهورِ عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا مانده بود.
لحظه‌ای بعد، کلاغ‌های آتشینِ سرخ و چابک مسیرهای‌می‌رسه متفاوتی را دنبال کردند و به درونِ زخمی‌بماند که نیزهٔ سفیدِ سوزان ایجاد کرده بود، هجوم بردند.
غرمب!
انفجارِ آتشین درونِ بدنِ عنکبوتِ سیاه و‌خیلی غول‌آسا، طوفانی آشفته از شعله‌ها ایجاد کرد‌پناهگاهی و پوستهٔ بیرونی و گوشتِ آن را درید.
لومیان توانایی‌های‌جونورای چشمگیرش را‌بدون پنهان نکرد.
همان لحظه که آلبوس مدیچی با‌اینجا مهاجم روبه‌رو شد، او متراکم کردنِ‌خطرناک کلاغ‌های آتشین را آغاز کرده بود.
ضمایمِ داس‌مانندِ عنکبوتِ سیاه و‌شمالی غول‌آسا به آلبوس که از فرصت‌بزرگ برای عقب‌نشینی استفاده کرده بود، نخورد.
زیرِ این حملهٔ بی‌امان،لبخند عنکبوت جیغِ گوش‌خراشی کشید که‌کسی درونِ پوستهٔ کیتینی‌اش طنین‌انداز شد.
قلبِ چروکیده و سیاه‌شدهٔ پشتِ آن‌پاسخِ ناگهان به رنگِ سرخِ تیره درخشید‌شکارِ و گلوله‌های آتشینِ شعله‌وری ایجاد کرد.
این گلوله‌های آتشین شبکه‌ای تشکیل دادند، عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا‌پناهگاهی را در بر گرفتند و به‌سمتِ لومیان، آلبوس و الروس‌تجربهٔ شلیک شدند و ردهایی سرخ‌رنگ از خود به جا گذاشتند.
در مقابل، ایراِتا که از‌شمالی این نبردِ فرابشری مبهوت شده بود،بزرگ نادیده گرفته شد و آسیبی ندید.
غرمب! غرمب! غرمب!
وقتی لومیان و بقیه از گلوله‌های آتشینِ‌بماند ورودی جاخالی دادند، یکی از آن‌ها به اعماقِ‌واضحه سالن شلیک شد و به‌سرعت از بین رفت.
عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا که درونِ گلولهٔ آتشین پنهان‌تبدیل شده بود، از فرصت استفاده کرد تا محاصرهٔ لومیان‌مهارت‌های و بقیه را بشکند و بارِ دیگر ناپدید شود.
شعله‌های سرخ‌رنگِ اطرافشان همچنان می‌سوخت. آلبوس مدیچی به مایعِ سرخِ تیره‌ای‌بزرگ که از عنکبوتِ سیاه و به‌شدت مجروح می‌چکید نگاهی انداخت، اما‌شوند بلافاصله به تعقیبش نرفت. در عوض، به لومیان لبخند زد و گفت:
«طعمه‌گذاریِ خوبی بود.»
لومیان انکار نکرد.
او از ایراِتای شاعر خواسته بود‌اینجا به‌تنهایی به سطح برگردد تا عنکبوتِ سیاه‌بدون و غول‌آسا را به‌عنوانِ طعمه بیرون بکشد.
اگر عنکبوت طعمه را نمی‌گرفت، ایراِتا بدونِ هیچ خطری قصرِ زیرزمینی را ترک می‌کرد. اما اگر عنکبوت قصد داشت یک آدمِ‌دعوت عادی را به‌تنهایی شکار کند، لومیان آماده بود تا از پیمایش دنیای ارواح و طلسم هارومف برای محافظت از هدف استفاده‌زمان کند. هدفِ او این بود که این موجود را که گمان می‌رفت مادهٔ معجون باشد، در سریع‌ترین زمانِ ممکن از بین ببرد.
با چنین فرصتی، او حاضر نبود خودداری کند و‌کسی برگ‌های برنده‌اش را پنهان نگه دارد. می‌خواست نبرد را‌منتظرِ به‌سرعت پایان دهد تا از هرگونه اتفاقِ ناگواری جلوگیری کند.
برخلافِ انتظار، واکنشِ آلبوس مدیچی سریع‌تر از او بود. بنابراین، لومیان به‌موقع متوقف شد‌داریم و به کلاغ‌های آتشین تغییرِ رویه داد. قصد داشت سبکِ مبارزهٔ عنکبوتِ سیاه را‌برات مشاهده کند و هر رازی را که ممکن بود در خود داشته باشد، کشف کند.
اکنون، لومیان یقین داشت که عنکبوتِ سیاه و غول‌آسا از یک‌جونورای عنکبوتِ شکاریِ سیاه نیرومندتر است. اگر دومی بود، هرگز نمی‌توانست از‌زیادی محاصرهٔ سه شکارچی بگریزد؛ در همان انفجارهای پیاپی از بین می‌رفت.
هرچند ثابت شد که عنکبوتِ سیاه با عنکبوتِ شکاریِ سیاه برابر‌بزرگ نیست، بی‌شک به مسیرِ شکارچی تعلق داشت. با توجه به قدرت‌های فرابشریِ‌افتخار متناسبش، قطعاً می‌شد از اجزای خاصِ بدنش برای ساختِ معجون استفاده کرد.
لومیان رو به الروس کرد و بی‌پرده گفت:وقته «اون هیولا با عنکبوتِ شکاریِ سیاه فرق داره. روی‌بدون پشتش یه قلب شبیهِ قلبِ آدم هست. قضیه چیه؟»
الروس به خونِ سرخِ تیره‌ای که‌پاسخِ در سایه‌های تالار می‌چکید خیره ماند‌شکارِ و لحظه‌ای در اندیشه فرو رفت.
«من تا‌دیدم حالا همچین‌وقته موجودِ فرابشری‌ای ندیدم.»
لحظه‌ای مکث کرد و بعد ادامه داد: «فقط اینو می‌دونم که اگه اربابِ قصرِ قویِ سرخ‌برای و خیلی از اعضای اصلیِ خانوادهٔ سورون دیوونه نشن و به اعماقِ قصرِ زیرزمینی نرن که‌نقاشی‌ها دیگه برنگردن، یه نفر قلبشون رو درمیاره و می‌فرسته به یه جایی توی همین قصرِ زیرزمینی.»
با شنیدنِ این حرف، لومیان ناگهان صحنه‌ای‌خیلی را به یاد آورد که بر اثرِ‌پناهگاهی پیامدهای بازیِ پای پادشاه در خواب دیده بود.
در تابوتی برنزی که در محاصرهٔ شمع‌های سفیدِ بی‌شمار بود، دستی با‌شکارِ رگ‌های سرخِ تیره و تقریباً سیاه بیرون آمده بود و قلبی چروکیده، پژمرده‌دادنِ و سیاه را در دست داشت که کمی خون از آن تراوش می‌کرد.
خانوادهٔ سورون دارن چه‌وقته غلطی می‌کنن؟ لومیان نتوانست‌می‌رسه جلوی ناسزای درونی‌اش را بگیرد.
در اعماقِ این قصرِ زیرزمینی چه‌نقاشی‌های چیزی نهفته بود و چند هیولای‌ضروری جهش‌یافته در آن کمین کرده بودند؟
در آن لحظه، ایرائتای شاعر سرانجام از‌خیلی بهت بیرون آمد. با ترکیبی از ترس، هیجان‌جونورای و ناباوری به لومیان و بقیه نگاه کرد.
«شماها همه‌تون فرابشرید‌خطرناک و می‌تونید از‌پاسخِ قدرت‌های فرابشری استفاده کنید؟»
آلبوس مدیچی با حالتی که انگار‌اینجا شاعر لیاقتِ دانستنِ چنین چیزی را‌خطرناک ندارد، گفت: «تو هم دربارهٔ فرابشرها می‌دونی؟»
ایرائتا همان‌طور که به لومیان نزدیک می‌شد، با شتاب توضیح داد: «هفت‌هشت سال پیش،نقاشان برای جمع کردنِ مطلب رفتم به یه میدانِ نبرد و چیزایی دیدم. فهمیدم تو‌گنبدها ارتشِ ما آدمای زیادی هستن که می‌تونن از قدرت‌های ویژه استفاده کنن. بهشون می‌گفتن فرابشر.»
لومیان لبخندی زد، نگاهی به اطراف انداخت و گفت:کسی «ما قدرت‌های ویژه داریم و خیلی هم شبیهِ همن.منتظرِ می‌خوای با ما بیای پایین‌تر یا خودت برمی‌گردی بالا؟»
ایرائتا ترسش را پنهان نکرد و زیرِ لب گفت: «معلومه که با شما‌زیادی میام. هرچند خیلی ممکنه دوباره به اون عنکبوتِ گنده بربخورم، ولی بازم بهتر‌مسیر از اینه که تو تاریکی با هیولاهای ناشناخته‌ای که کمین کردن، تنها راه برم.
«نمی‌خوام آخرین شعرِ‌خیلی زندگیم این باشه:اینجا "آه، ایرائتای نادان."»
لومیان چند ثانیه فکر کرد و‌نقاشی‌های با آرامش گفت: «اگه می‌خوای برگردی بالا،همهٔ می‌تونم تا ورودیِ قصرِ زیرزمینی همراهیت کنم.»
ایرائتا بی‌درنگ نظرش را‌لبخند عوض کرد: «پس قطعاً‌وقته برگشتن رو انتخاب می‌کنم!»
سپس لومیان رو به آلبوس و الروس‌بماند کرد و پرسید: «شما می‌خواید با من‌داریم بیاید، همین‌جا منتظر بمونید، یا خودتون برید پایین‌تر؟»
آلبوس مدیچی نگاهِ‌خیلی عمیقی به لومیان‌اینجا انداخت و پوزخند زد.
«فکر نمی‌کردم این‌قدر آدمِ‌قاره بااخلاقی باشی. خودت می‌تونی این‌ساختِ شاعرِ بدنام رو همراهی کنی.»
منظورش روشن بود: «با توجه به‌دیدم بی‌اخلاقی‌ات، حتماً از همراهی کردنِ یک‌می‌رسه نفر به بیرون نیتِ پنهانی داری.»
او مشخص نکرد‌خطرناک که قصد دارد بماند‌بماند یا به‌تنهایی پیش برود.
الروس که کنارِ آلبوس ایستاده بود، در‌نیومده حالی که چراغِ کاربیدی را در دست‌منتظرِ داشت، با لبخند جواب داد: «من با آلبوسم.»
لومیان قطره‌های خونِ سرخِ تیره‌ای را که از عنکبوتِ سیاه‌بناهای به جا مانده بود بررسی کرد و سپس با استفاده‌باشکوه از نورِ چراغِ کاربیدی، همراهِ ایرائتا از پله‌های سنگی بالا رفت.
در زیرزمینِ تاریک و خاموش، آن‌ها‌دیدم به راهرویی برگشتند که مجسمه‌سازِ مومی‌می‌رسه و سربازانِ آهنی در آن بودند.
ایرائتای شاعر نگاهی به تاریکیِ ژرفِ‌پاسخِ پایین انداخت و به حامیِ مالی‌اش گفت:زیادی «اون دو نفر نباید آدمای ساده‌ای باشن.»
لومیان با‌دیدم بی‌تفاوتی جواب‌وقته داد: «می‌دونم.»
او که چراغِ کاربیدی با‌شمالی نورِ زردرنگش را در دست‌بناهای داشت، با گام‌هایی آرام پیش می‌رفت.
ایرائتا شانه‌به‌شانهٔ او راه می‌رفت و با همان لحنِ همیشگی‌اش ادامه داد: «جنگِ بینِ پادشاهیِ لوئن و امپراتوریِ فیساک بیشتر از هفت سال پیش‌تجربهٔ تموم شد. اما دوشیزه الروس گفت پدرش شش سال پیش تو جنگ کشته شده. اگه درست یادم باشه، احتمالاً دلیلش نارضایتی از عهدنامهٔ شکستِ‌پیدا امپراتوریِ فیساک بوده که به شورش ختم شده. این یه جنگِ داخلی تو امپراتوریِ فیساک بود. پس چرا دوشیزه الروس اسمِ پادشاهیِ لوئن رو آورد؟
«نکنه پدرش نمایندهٔ جناحِ افراطی‌منتظرِ یا یکی از اعضای خانوادهٔ سلطنتی‌تجربهٔ بوده که تو شورش کشته شده؟»
یکی از اعضای خانوادهٔ سلطنتی که شورش کرده؟می‌رسه برای همینه که به تریر فرار کردن؟ لومیان‌بماند اطلاعاتی را که ایرائتای سیاست‌دوست داده بود، سبک‌سنگین کرد.
ایرائتا نگاهی به حامیِ مالی‌اش انداخت‌نقاشی‌های و ادامه داد: «راستش، قبل از امروز،همهٔ آلبوس مدیچی رو جای دیگه‌ای دیده بودم.»
کنجکاویِ لومیان‌نگاهش برانگیخته شد‌لبخند و پرسید: «کجا؟»
ایرائتا نگاهی به‌خطرناک اطراف انداخت و‌پاسخِ صدایش را پایین آورد.
«صومعهٔ قلبِ مقدس.»