چپتر 470: سه سر، شش دست
0پیش از آنکه «اتاق‌های» مهمان‌خانه و پریِ کلاه‌آبی بتوانند از چنگِ‌می‌دانستند استخوان‌های کهنه بگریزند، لومیان و ژنا به درونِ تاریکی شیرجه زدند؛یک‌پنجمِ همان محدوده‌ای که در حالتِ عادی باید تالارِ رقصِ نسیم می‌بود.
پیش از آنکه لکه‌هایی از‌درِ نورِ روحی در پیشِ رویشان‌می‌دانستند پدیدار شود، دیدش در تاریکی فرورفت.
آن‌ها همچون ستارگانی درخشان به هم پیوستند و متراکم‌همدستانش شدند، شبیه به پرده‌ای از مخملِ سیاه که با‌محکوم الماس تزئین شده باشد، یا دانه‌های بی‌شمارِ ماسه در آب.
در میانِ این نورهای روحی،چنین دری باستانی، سنگین، وهم‌آلود و‌وقتش رازآلود با اعوجاجی مادی شد.
سیاهِ آهنین، با سطحی که با‌درِ زنگارِ سرخِ تیره مخدوش شده بود، گویی‌شکست مقدارِ زیادی خون روی آن ریخته باشد.
...
در تریرِ‌پیشامدی زیرزمینی، درونِ‌گفت معدنِ کشف‌ناپذیر.
نقاش در حالتِ لمس‌ناپذیرش، شاهد بود که اسکلت‌های زردرنگ با هیاهو واردِ نقاشیِ رنگ‌روغنِ عظیم روی‌درِ دیوارِ سنگی می‌شوند. خطوطِ سیاهِ آهنین و سرخِ تیره در تالارِ رقصِ نسیم که پیش از این‌کامل خالی بود، خود را ترسیم کردند و دری را شکل دادند که در واقعیت نباید وجود می‌داشت.
نقاش که منگوله‌هایی پاچه‌های شلوارش را زینت داده‌تصویر بود، خیره ماند و ناباورانه از چنین پیشامدی،حالت زیرِ لب گفت: «هنوز وقتش نرسیده، هنوز وقتش نرسیده...»
گرچه او و همدستانش در تلاش بودند تا این درِ خیالی را به تصویر بکشند، اما می‌دانستند که محکوم به‌تنها شکست است. در بهترین حالت، پیش از آنکه مجبور شوند از نو شروع کنند، تنها یک‌پنجمِ آن را کامل می‌کردند.تمام آن‌ها برای کسبِ تجربه پافشاری می‌کردند، با این پیش‌بینی که وقتی آیین آغاز شد، بتوانند بخش‌های حیاتی را به‌سرعت رسم کنند.
از آنجا که پیش‌تر بخشِ اصلیِ نقاشیِ رنگ‌روغنِ مهمان‌خانه را‌تلاش تمام کرده بودند، کارِ دیگری برای انجام دادن نداشتند. چرا‌است چند بارِ دیگر امتحان نکنند؟ اگر معجزه‌ای رخ می‌داد چه؟
حالا، معجزه‌ای بدونِ‌ماند تلاشِ آن‌ها در‌پیشامدی حالِ رخ دادن بود!
نقاش با آمیزه‌ای از‌تلاش انتظار و شوک، به‌تصویر دگرگونیِ پیشِ رویش خیره شد.
بی‌اختیار به سقفِ غار نگاه کرد و‌تصویر بی‌صدا با خود گفت: یعنی برای پدیدار شدنِ‌حالت ورودی، به همکاری از روی زمین نیازی نداریم؟
نکنه ناهنجاری تو‌زیرِ عالمِ نقاشی باعثِ‌وقتش این اتفاق شده باشه؟
اگه به‌موقع با سطح هماهنگ نشیم،پیشامدی حتی اگه ورودی پدیدار بشه، نمی‌تونیم‌گرچه از مهروموم عبور کنیم و وارد بشیم...
...
لومیان و ژنا گویی از درونِ لوله‌ای تاریک به‌اما پایین سقوط می‌کردند و بی‌اختیار به فضای خالیِ مزین به‌کنند لکه‌های نورِ روحی و درِ خونین و زنگ‌زده نزدیک می‌شدند.
تقریباً هم‌زمان، سمتِ چپِ سینهٔ لومیان‌وقتش داغ شد و هذیان‌های وحشتناکی از ارتفاع‌خیالی و فاصله‌ای بی‌نهایت در گوشش طنین‌انداز شد.
لومیان که با این حس آشنا بود و آن را‌وقتش نشانهٔ فسادِ ناگزیری در بدنش می‌دانست، فهمید که ترمیبوروس نقشه‌ای‌اما در سر دارد و مهرومومِ آقای ابله فعال شده است.
با این حال، برخلافِ گذشته، لومیان از تلاش برای‌بکشند شکستنِ مهروموم به‌منظورِ دزدیدنِ قدرتِ ناگزیری خودداری کرد. در نتیجه،شروع واردِ حالتِ دردِ جانکاه نشد و تنها کمی گیج بود.
لومیان در گیجی‌اش، سرافین — اتاقِ ۷ — را‌اما دید که پیراهنی سفید با یقه‌بند پوشیده بود. دیگر «اتاق‌ها»کنند با ظاهر و پوشش‌های متفاوت، اما با خلق‌وخویی تقریباً یکسان،
گویی از عالمِ نقاشی‌گفت جدا می‌شدند و با بلوارِ‌همدستانش بازارِ تقلبی هم‌پوشانی پیدا می‌کردند.
سمتِ چپِ سینهٔ این «اتاق‌ها» درخششی‌پیشامدی ضعیف از خود ساطع می‌کرد که نشان‌همدستانش می‌داد آن‌ها نیز مهروموم‌هایی بر خود دارند.
سرِ لومیان با دیدنِ صحنه‌ای‌بودند — واقعی یا تقلبی — که‌می‌دانستند پیشِ رویش آشکار می‌شد، گیج رفت.
سرافین و ۱۲ «اتاقِ» دیگر قدم به فضای‌بکشند خالی گذاشتند و او را احاطه کردند، در حالی‌شوند که پیوندهای نامرئی و پنهان در هم تنیده می‌شدند.
ژنا که بازویش در‌گفت چنگِ لومیان بود، چیزی حس‌همدستانش کرد و سرش را برگرداند.
گوشتِ شانه‌های چپ و راستِ‌چنین لومیان به هم پیچید و‌وقتش دو سرِ وهم‌آلود پدیدار شد.
یک سر شبیه به لومیانِ ده‌ساله بود، پوشیده از خاک، و‌می‌دانستند چشمانش پر از بی‌رحمی بود. دیگری، نزدیک به سی‌ساله، با موهای‌یک‌پنجمِ سرخِ خونین و چشمانِ سیاهِ آهنین، خشن و دیوانه به نظر می‌رسید.
چی... ژنا حس کرد که گویی‌خیالی واردِ کابوسی شده است و دگرگونیِ همراهش‌است به یک هیولا را به چشم می‌بیند.
بدنِ لومیان منبسط شد و‌هنوز ژنا را مانندِ عروسکی به‌اندازهٔ‌تلاش کفِ دست در چنگ گرفت.
پشتِ سرش،خیره بازوهایی وهم‌آلود از‌چنین دنده‌هایش جوانه زدند.
لومیان از تغییراتِ بدنش‌تلاش غافل نشد. او شکلِ کنونی‌اش‌بکشند را در چشمانِ ژنا دید.
غولی سه‌سر و شش‌دست!
شباهتِ عجیبی‌پیشامدی به هیولای‌گفت ویرانه‌های کوردو داشت!
با این حال، لومیان عقلش را از‌زیرِ دست نداد. او مطمئن بود که مهرومومِ‌تلاش آقای ابله روی سینه‌اش و ترمیبوروس هنوز دست‌نخورده‌اند.
برخوردِ وهم‌آلودی طنین‌انداز شد؛ لومیان به درِ باستانی،تصویر سنگین و رازآلود کوبیده شد و باعث شد‌حالت بلرزد و غژغژ کند. در آستانهٔ باز شدن بود.
در آن لحظه، لکه‌های روحی روی پردهٔ‌تصویر مخملِ سیاه روشن شدند و درِ سیاهِ آهنینِ‌حالت آغشته به خون و زنگار را تثبیت کردند.
با دیدن و تجربهٔ این اتفاق، لومیان ناگهان‌گرچه فهمید که مهمان‌خانه چیست، چرا او را اتاقِ‌اما ۱ می‌نامیدند، و مقاصد و نقشه‌های بدعت‌گذاران چیست.
مفهومِ مهمان‌خانه احتمالاً‌ماند پس از فاجعهٔ درختِ‌زیرِ سایه پدیدار شده بود.
در مقطعی، مایپو مایر که طرد شده بود،تصویر با فرقه‌های دیگر تماس برقرار کرد و آن‌ها‌حالت را از وجود و وضعیتِ لومیان آگاه ساخت.
آن‌ها وضعیتی را که در آن برکت‌یافتهٔ یک خدای پلید درونِ بدنِ لومیان مهروموم شده‌حالت بود، تقلید کردند و مهمان‌خانه، اتاق‌های ۲ تا ۱۳، را ساختند. آن‌ها برکت‌یافتگانِ خدایانِ پلیدِ مختلف‌آغاز را برای اقامت دعوت کردند و بر اساسِ این شباهتِ ساختاری، پیوندی رازآلود میانشان برقرار ساختند.
وقتی لومیان واردِ عالمِ نقاشی شد، اقداماتی‌نرسیده که روی دیگر «اتاق‌های» مهمان‌خانه انجام می‌شد،تصویر معادلِ کارهایی بود که روی لومیان صورت می‌گرفت.
وقتی مهمان‌خانه شکل گرفت و‌چنین تمامِ «اتاق‌ها» به هم متصل شدند،نرسیده لومیان بی‌اختیار تحتِ تأثیر قرار گرفت.
از آنجا که «اتاق‌ها» ردهٔ‌بودند ساکنانشان را نشان می‌دادند، لومیان‌اما نیز دستخوشِ تغییری متناسب شد.
ساکنِ درونِ‌همدستانش او یک‌بودند فرشته بود، ترمیبوروس!
پس از اجرای آیینِ مهمان‌خانه که ریشه در علومِ غریبه‌تلاش داشت، لومیان که نه قدرتِ یک فرشته را داشت و نه‌بهترین هیئتِ اساطیریِ راستین، برای مدتی کوتاه به ردهٔ فرشته رسیده بود!
این موضوع توضیح می‌داد که چرا‌پیشامدی وواسین سانسون و همراهانش اتاق را ترک‌همدستانش نکردند و مستقیماً به لومیان یورش بردند.
ترمیبوروس مهروموم شده بود، پس طبیعتاً‌درِ وی را نیز می‌خواستند. باید این‌محکوم حالت را تا پایانِ آیین حفظ می‌کردند!
البته بدعت‌گذاران آن‌قدر مهربان نبودند که به لومیان کمک کنند‌می‌دانستند حالتِ یک فرشتهٔ ناگزیری را تجربه کند. هدفشان این بود که‌یک‌پنجمِ از این فرصت برای ورود به تریرِ دورانِ چهارم بهره ببرند.
باز کردنِ در‌زیرِ با استفاده از‌وقتش ردهٔ یک فرشته!
از این رو، مهمان‌خانه باید‌چنین با بخش‌هایی از محلهٔ بازار هم‌تراز‌نرسیده می‌شد و شباهت‌های محیطی نشان می‌داد.
لومیان حدس می‌زد که زیرزمینِ تالارِ رقصِ نسیم با نقطهٔ ضعفی در مهروموم مطابقت دارد.بهترین در گذشته حتی مشکلاتی هم پیش آمده بود. استخوان‌های کهنهٔ بسیاری، با هدایتِ هالهٔ آلیستا تودور،آیین بیرون خزیده بودند. تباهی نشت کرده و پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار را تحت‌تأثیر قرار داده بود.
این موضوع لومیان را به این فکر انداخت که آیا‌می‌دانستند ورودش به محلهٔ بازار و اقامتش در مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌تنها ربطی به جاذبهٔ منطقهٔ زیرزمینی برای شکارچیان داشته است یا نه.
به دلیلِ این اطلاعاتِ حیاتی، تالارِ رقصِ نسیم در عالمِ نقاشی‌بودند خالی و تاریک مانده بود. خیابان‌های اطرافش و آدم‌هایی که اغلب‌حالت در آن حوالی ظاهر می‌شدند، فقط در ظاهر بازسازی شده بودند.
وقتی آیینِ مربوطه واقعاً آغاز می‌شد، محلهٔ بازارِ روی زمین و محلهٔ بازارِ زیرزمینی احتمالاً‌بودند جابه‌جا می‌شدند. واقعیت به خیال بدل می‌شد و خیال به واقعیت، و مهرومومِ متناظر با‌کنند تالارِ رقصِ نسیم را آشکار یا نمایان می‌ساخت و آن را تا حدِ نهایی تضعیف می‌کرد.
وقتی زمانش می‌رسید، لومیان که اکنون‌درِ یک فرشته بود، می‌توانست در را‌محکوم به روی تریرِ دورانِ چهارم «باز» کند!
بازگشتِ مایپو مایر به محلهٔ بازار با هدفِ بهره‌گیری از توانایی‌های ردهٔ بازیگرِ او بود‌حالت تا نقشِ افرادِ مختلف را بازی کند. او واردِ خانه‌های گوناگون می‌شد و به پری‌ها کمک‌آغاز می‌کرد تا جزئیاتِ این خیابان‌ها را درک کنند و نقاشیِ عظیمِ مهمان‌خانه را به پایان برسانند.
از آنجا که نگران بود لومیان، فرانکا و‌گرچه دیگران پیشاپیش متوجه شوند، از اتاق‌هایشان دوری کرده‌اما بود و دانشِ کافی در این باره نداشت.
لومیان با نگاه به درِ رازآلودِ زیرِ پایش، کوشید از آن فاصله بگیرد،همدستانش اما نتوانست خود را برهاند. گویی آهنربایی غول‌آسا او را که اکنون فرشته‌ای‌حالت بود، به پشتِ در می‌کشید و وادارش می‌کرد بی‌اختیار به درونش فشرده شود.
به لطفِ نقاطِ بی‌شمارِ نیروی روحی‌درِ در تاریکیِ پیرامون، درِ باستانی که آغشته‌شکست به خون و زنگار بود، باز نشد.
لومیان حس کرد دلیلش‌بودند این است که آیینِ مهمان‌خانه‌اما هنوز کاملاً آغاز نشده است.
او و ژنا پیش از موعد‌وقتش به عالمِ نقاشی یورش برده و‌درِ ترتیباتِ بدعت‌گذاران را به هم ریخته بودند!
حالا اگر قرار بود آیینِ مهمان‌خانه کامل شود‌گفت و سطح و زیرزمین جابه‌جا شوند، دست‌کم دو‌درِ نکتهٔ کلیدی وجود داشت که با هم جور درنمی‌آمدند.
نخست اینکه، مهرومومِ زیرزمینی که تنها با نابودیِ تریر و از میان بردنِ بیشترِ مردمِ اینجا باز می‌شد، اکنون با جابه‌جاییِ میانِ‌یک‌پنجمِ واقعیت و خیال، دستیابیِ موقت به ردهٔ فرشته و کشفِ نقطهٔ ضعف در مهروموم همراه شده بود؛ در نتیجه، پیش‌نیازِ آن به‌دیگری میزانِ چشمگیری کاهش می‌یافت. با این حال، کاهشِ بیشترِ این پیش‌نیاز مستلزمِ شورشی بود که تریرِ روی زمین را به آشوب بکشاند.
دوم اینکه، در عالمِ نقاشی عصر بود و خورشید تازه‌می‌دانستند رو به غروب می‌رفت. آسمان هنوز روشن بود، اما در‌تنها واقعیت، نیمه‌شب بود. نورِ مهتاب کم‌سو بود و تاریکی غلیظ.
...
بلوارِ بازار، محلهٔ بازار.
آنگولم دو فرانسوا با پالتوی قهوه‌ایِ دودکمه‌اش، رازِ گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت‌محکوم روبر را روی کاغذ نوشت و آن را در خانهٔ امنی که تیغهٔ‌برای پنهان فراهم کرده بود گذاشت، به این امید که او به‌موقع پیدایش کند.
دستیارِ کشیشِ پالاینده رباتش را به‌سوی‌خیالی ایمره و والانتن که نزدیکِ تالارِ‌شکست رقصِ نسیم منتظر بودند، هدایت کرد.
در همان لحظه،زیرِ صدای غرشِ شلیک‌ها‌وقتش به گوشش رسید.
بی‌اختیار سر برگرداند و‌ناباورانه دید که آسمانِ تریر با‌هنوز شعله‌های آتش روشن شده است.
شورشِ ارتش؟ آنگولم اخم کرد.
اکنون، بیشترِ پالایندگانِ اسقف‌نشین‌ها پراکنده شده‌خیالی بودند تا اعتصابات، راهپیمایی‌ها و اعتراضاتِ‌شکست پس از سپیده‌دم را سرکوب کنند.
دور از انتظار،زیرِ در پادگانِ نظامی دردسر‌نرسیده به پا شده بود!
آیا خبرِ اعتصابِ گسترده را عمداً به ما رسانده بودند تا نیروهایمان را‌همدستانش پراکنده کنند و سازماندهیِ نفرات برای حلِ مشکل در زمانی کوتاه را ناممکن‌حالت سازند؟ توطئه‌ای از سوی سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون؟ آنگولم بی‌درنگ به این موضوع شک کرد.
...
در محلهٔ اِراست، از میانِ صومعهٔ‌خیالی قلبِ مقدس که در تلاطم و‌شکست تاریکی فرورفته بود، بیابانی پدیدار شد.
صدای بانو ماه طنین‌انداز شد. لبخندش آشکار بود و‌همدستانش خطاب به خانمِ شعبده‌باز و خانمِ عدالت گفت: «شاید حدس‌شکست نزده باشید این بار چه کسی به ما پناه داده...»
پیش از آنکه‌ماند حرفش تمام شود،پیشامدی صدای گریهٔ نوزادی پیچید.
«وااا!»
گریه‌های نوزاد پرطنین بود‌بودند و نورِ طلاییِ بی‌کرانِ‌بکشند خورشید را با خود آورد.
سراسرِ صومعهٔ قلبِ مقدس به خورشیدی‌وقتش فروزان بدل شد که توفانِ متلاطم را‌خیالی می‌شکافت و فضا را در هم می‌پیچید.
در تریرِ واقعی، شهروندانی که‌چنین هنوز در خواب بودند، با‌وقتش تابشِ نورِ خورشید از جا پریدند.
در آپارتمانِ ۶۰۱، فرانکا و‌بودند آنتونی رید بی‌اختیار به آسمانی که‌می‌دانستند ناگهان روشن شده بود، چشم دوختند.
خورشیدِ طلاییِ خیره‌کننده‌ای در‌بودند آسمان آویزان بود و‌بکشند در سمتِ غرب قرار داشت.