چپتر 215: نگرانیِ ژنا
0همین که ژنا فاش کرد کجا بازیگری می‌خواند، سکوتی اتاقِ نشیمن را فرا گرفت. فرانکا و لومیان‌پوزخندی نگاه‌هایی غیرقابل‌توضیح ردوبدل کردند و ژنا را به دلهره انداختند. شارلیِ پیشخدمت نتوانست چهرهٔ جاخورده‌اش را پنهان‌قطعاً کند و ترسی که بر او چنگ انداخته بود در رفتارِ مچاله و چشمانِ هراسانش به چشم می‌خورد.
ژنا با اعتمادبه‌نفسی‌دستور متزلزل پرسید: «چی‌برخاست شده؟ مشکلی پیش اومده؟»
لومیان از فرصت استفاده کرد و یک لویی‌دور پیشِ‌تنگ پای ژنا انداخت و چشمانش با دقت هر حرکتِ‌پایش او، حتی کوچک‌ترین لرزشِ نگاهش را زیرِ نظر گرفت.
ژنا به لویی‌دور نگاه کرد. سردرگمی‌اش‌خود جای خود را به خشم داد و‌حالتِ به لومیان توپید: «لعنتی! این یعنی چی؟»
حالتِ چهرهٔ لومیان به حالتِ عادی‌خشم برگشت. سرش را چرخاند و با‌حالتِ پوزخندی به فرانکا گفت: «خسیس نیست.»
فرانکا با آمیزه‌ای از کلافگی و سرگرمی جواب داد: «معلومه! ما زیاد همدیگه‌راحتی رو می‌بینیم. شاید یکم صرفه‌جو باشه، اما قطعاً یه خسیس نیست. تازه هیچ نشونه‌ای‌گذاشت از شهوت‌زده بودن هم نداره، و مهارت‌های بازیگری‌اش هم که چنگی به دل نمی‌زنه.»
فرانکا بی‌اختیار احساسِ پشیمانی کرد.
ژنا کاملاً گیج شده بود و تمایلش‌خشم به ناسزاگویی را از یاد برد: «شما‌عادی دو تا دارید درموردِ چی حرف می‌زنید؟»
لومیان به‌نگاه فرانکا دستور داد:خود «تو توضیح بده.»
فرانکا برخاست و سعی کرد به ژنا اجازه دهد کنارِ او روی صندلیِ‌راحتی راحتی جا بگیرد. اما ژنا که دید خیلی تنگ است، در عوض مبلِ‌پایش دسته‌داری را انتخاب کرد و کپه‌ای از لباس‌های معمولی را روی پایش گذاشت.
فرانکا با ناامیدی روی‌صندلیِ صندلیِ راحتی لم داد:خیلی «اون هدسیِ چندش یادت میاد؟»
ژنا بی‌درنگ جواب‌نگاه داد: «یادمه. لعنتی،خود خیلی راحت مُرد!»
اون‌قدرها هم مرگِ راحتی نبود...
لومیان وضعیتِ مخوفِ‌اجازه پایین‌تنهٔ هدسی را‌روی به یاد آورد.
فرانکا با استفاده از این موضوع به‌عنوانِ نقطهٔ شروع، از اسرارِ جمعیتِ سعادت، رده‌های تاریکِ‌توپید مرتبط با خدای شیطانی، درختِ مادرِ هوس، ارتباطِ میانِ جمعیتِ سعادت و تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی‌سرگرمی و جزئیاتِ گوناگونِ مربوط به ایوِ واقعی، رنتاس، مایپو مایر و سوزانا ماتیس سخن گفت.
ژنا با جذبِ دانشِ رازآلودِ فرانکا با هر افشاگری بیشتر حیرت‌زده می‌شد. گویی دری باز شده و جهانی‌سعی تازه را نمایان کرده بود—صحنه‌ای که با آنچه پیش از آن می‌شناخت کاملاً تفاوت داشت. جهانی که چرک‌معمولی می‌کرد، حس‌وحالی شوم از خود ساطع می‌کرد، او را می‌ترساند و معده‌اش را از انزجار به هم می‌زد.
پس از آنکه فرانکا حرف‌هایش را تمام‌دارید کرد، ژنا بی‌اختیار گفت: «نکنه اون چندش‌برخاست توی تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی منو هدف گرفته بوده؟»
با توجه به اینکه هدسی زیردستِ مدیرِ تئاتر، مایپو‌بگیرد مایر و مرتبط با جمعیتِ سعادت بود، احتمالاً زیاد‌کپه‌ای به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رفت‌وآمد می‌کرد و پنهانی واردش می‌شد.
ژنا شک داشت که آن منحرف‌نگاهش اغلب در تاریکی کمین می‌کرده و بازیگرانِ‌خشم کارآموز را هنگامِ کلاس‌هایشان زیرِ نظر می‌گرفت.
فرانکا موافقت کرد: «ممکنه.» و در این فکر فرو رفت‌دارید که چرا هدسیِ منحرف آوازخوانِ زیرزمینیِ دیگری را انتخاب نکرده و‌کنارِ در عوض خطرِ حمله به ژنا را به جان خریده بود.
ژنا بی‌شک جذاب بود. پس از گذراندنِ دورانی در تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، جایی که مهارت‌های بازیگری و آرایشِ خود را تقویت کرده‌بگیرد بود، دلربایی‌اش به‌تدریج نمایان می‌شد. با این حال هنوز یک ساحرهٔ تمام‌عیار نبود و جذابیتِ خیره‌کننده‌ای نداشت. در بازارِ شلوغ کم نبودند‌راحت آوازخوانانِ زیرزمینیِ دلرباتری که می‌توانستند هوسِ مردانِ فرودست را شعله‌ور کنند. گذشته از این، آن‌ها ویژگیِ متمایزِ معشوقهٔ چکمه‌های سرخ بودن را نداشتند.
ژنا با درماندگی دندان‌دهد به هم سایید و‌راحتی به لومیان چشم‌غره رفت.
لومیان نرم خندید: «یهو متوجه شدم از وقتی همدیگه رو‌سردرگمی‌اش دیدیم، هیچ خدای رسمی‌ای رو ستایش نکردی. هنوز نمی‌دونم پیروِ‌عادی خورشیدِ فروزانِ ابدی هستی یا خدای بخار و ماشین. یکم مشکوکه.»
ژنا پوزخند زد و جواب داد: «بیشترِ وقتایی که می‌بینمت، این‌طوری لباس پوشیدم. آرایشِ‌دستور دودی می‌کنم که نمادِ هرزگیه و می‌خونم: "عزیزم، اون با انگشتاش خیلی خوب کار‌تنگ می‌کنه." اگه تو این وضعیت خورشید رو ستایش کنم، فکر کنم خدا خاکسترم می‌کنه.»
همان‌طور که حرف می‌زد، به سینه‌اش‌شما اشاره کرد و بخشِ زیادی از‌توضیح چاکِ سینهٔ دلربایش را به نمایش گذاشت.
بدونِ اینکه منتظرِ‌اجازه جوابِ لومیان بماند، انگشتش‌صندلیِ را به‌سمتِ فرانکا چرخاند.
«فرانکا هم هیچ‌وقت هیچ‌کوچک‌ترین ایزدی رو ستایش نمی‌کنه.نظر چرا به اون شک نمی‌کنی؟»
فرانکا با لحنی جدی اعلام کرد:ناسزاگویی «کی می‌گه نمی‌کنم؟» و نشانِ مقدسِ‌حرف مثلث‌شکلی روی سینه‌اش کشید. «به حقِ بخار!»
مهارت‌های بازیگری‌ات چنگی به دل نمی‌زنه... اورور هم همین‌طوره.حرف به‌ندرت از ایمانش حرف می‌زنه و به مراسمِ عشای‌کنارِ ربانی نمی‌ره. فقط وقتی ازش می‌پرسن خورشید رو ستایش می‌کنه...
لومیان نشانِ‌نگاه مقدسِ مثلث‌شکل‌جای را کشید.
«به حقِ بخار!»
شارلی که تحت‌تأثیرِ کارهای‌صندلیِ آن‌ها قرار گرفته بود، بی‌اختیار‌تنگ دستانش را کاملاً باز کرد.
«ستایش بر خورشید!»
سکوتی وصف‌ناپذیر حاکم شد،جای گویی هیچ‌کس نمی‌دانست چطور‌توپید باید به گفتگو ادامه دهد.
پس از چند ثانیه، لومیان‌بده رو به ژنا کرد و گفت:روی «پس هویتِ واقعی‌ات یه بازیگرِ کارآموزه.»
ژنا بی‌اختیار احساسِ رضایت کرد. چانه‌اش را کمی بالا داد و جواب داد: «خب پس، صلاحیت دارم مهارت‌های‌پایش بازیگری‌ات رو نقد کنم؟ و بذار روشن کنم، من یه اوباشِ سطح‌پایین با دهنِ کثیف نیستم. فقط دارم‌هدسی نقشِ یه آوازخوانِ زیرزمینی رو بازی می‌کنم. چطور بودم؟ متقاعدکننده و واقعی بود؟ می‌تونی ایرادی توش پیدا کنی؟»
لومیان با تمسخر حرفِ ژنا‌جای را تأیید کرد: «بی‌دلیل نیست که‌این گهگاه به نظرم نسبتاً باکلاس میای.»
ژنا با نارضایتی‌سردرگمی‌اش گفت: «منظورت از‌خشم "تا حدی" چیه؟»
نگاهِ شارلی بینِ چهره‌هایشان چرخید‌بده و سرانجام روی فرانکا که در‌روی صندلیِ راحتی نشسته بود، ثابت ماند.
فرانکا لب‌هایش را جمع‌صندلیِ کرد و به بگوِمگوی‌خیلی لومیان و ژنا چشم دوخت.
لومیان لاف‌زدن‌های ژنا را نادیده‌جای گرفت و گفت: «بیاین دربارهٔ‌لعنتی تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی بحث کنیم.»
پس از چند لحظه‌جای تأمل، ژنا با استیصال‌توپید به حرف آمد: «لعنتی! شهریه‌ام!»
به‌محضِ اینکه این حرف از دهانش‌برخاست خارج شد، متوجه شد که همه‌صندلیِ با نگاه‌های عجیبی به او خیره شده‌اند.
ژنا با عجله توضیح داد: «مگه نگفتید مایپو مایر ممکنه با اعضای جمعیتِ‌دسته‌داری سعادت فرار کنه؟ این‌طوری تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی تعطیل نمی‌شه؟ لعنتی، من از قبل‌بی‌درنگ شهریهٔ یه سال رو به این کافرای لعنتی دادم! باید اون پولو پس بگیرم!»
وقتی ژنا دوباره آرامشش‌سردرگمی‌اش را به دست آورد،داد گوشهٔ لبِ لومیان پرید.
«مگه ادعا نمی‌کردی‌سردرگمی‌اش که بددهنی و‌خشم بی‌اخلاقی‌هات همه‌ش نقش‌بازی‌کردنه؟»
«...» ژنا در ابتدا زبانش بند آمد، اما بعد‌دهد با حرارت از خودش دفاع کرد: «من الان ژنا،است آوازخوانِ زیرزمینی‌ام! هنوز توی نقشمم و ازش بیرون نیومدم...»
ژنا با دیدنِ‌روی چهرهٔ ناباورِ لومیان، از‌دید خجالت به خشم آمد.
«لعنتی، نمی‌فهمی؟نظر به این‌سردرگمی‌اش می‌گن بازیگریِ متد!»
فرانکا که تمامِ تلاشش را می‌کرد تا بحث را عوض کند، میانِ حرفشان پرید: «آره، آره، آره. تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی تماشاچی‌های وفادار و‌سرگرمی بازیگرای بااستعدادی داره. حتی اگه مدیرِ تئاتر و چندتا از بازیگرای اصلی برن، بازم تعطیل نمی‌شه. نهایتش اینه که پول‌ها رو بالا می‌کشن.احساسِ یکم براشون سخت می‌شه. به نظرم آدمای زیادی پیدا می‌شن که بخوان همچین داراییِ ارزشمندی رو تصاحب کنن. راستی، صاحبِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی کیه؟»
ژنا به خاطر‌دستور آورد و جواب‌برخاست داد: «خودِ مایپو مایر.»
لومیان نگاهی به فرانکا انداخت: «آهان، که این‌طور... اگه مایپو مایر واقعاً قصد فرار داشته‌کپه‌ای باشه، می‌تونیم تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو با قیمتِ پایینی بخریم. رقصنده‌ها و آوازخوان‌های زیادی زیرِ‌اون‌قدرها دستِ برینیه هستن که نمی‌خوان تن‌فروشی کنن. می‌تونیم بهشون فرصت بدیم تا توی تئاتر پول دربیارن.»
فرانکا با تأمل گفت: «با رقابتِ شدیدی روبه‌رو می‌شن. اگه موفق بشیم، واقعاً می‌تونه راهِ عملی و خوبی باشه. چالشِ اصلی راضی‌کردنِ برینیه‌ست... هاها، می‌تونیم‌جواب براش قصه ببافیم و بهش وعده و وعید بدیم. بهش می‌فهمونیم که هر چقدر هم یه آوازخوان رو که شب‌ها تو خیابون کار می‌کنه بچلونه،گیج فقط می‌تونه پولِ ناچیزی به جیب بزنه. از اون طرف، یه بازیگرِ تئاترِ معروف که زیرِ نفوذِ باندِ ساوآی ما باشه، سودِ خیلی بیشتری میاره.»
نگاهِ شارلی بینِ لومیان و فرانکا جابه‌جا‌داد شد و در نهایت روی ژنا که‌برگشت در مبلی دسته‌دار نشسته بود، ثابت ماند.
فرانکا پس از بحث با‌بده لومیان، به ژنا اطمینان داد:کنارِ «نگران نباش، شهریه‌ت هدر نمی‌ره.»
ژنا که با دقت به‌راحتی گفت‌وگوی آن‌ها گوش می‌داد، آهِ‌است آسودگی کشید و زیرِ لب گفت:
«شهریهٔ تئاترِ‌نظر کبوترخانهٔ قدیمی‌سردرگمی‌اش اصلاً ارزون نیست.»
فرانکا بحث‌نگاه را به‌جای مسیرِ اصلی‌اش برگرداند.
«نظرت در موردِ‌دستور آدمای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی‌سعی چیه؟ به کی مشکوکی؟»
ژنا لحظه‌ای فکر کرد و بعد جواب داد: «مایپو مایر از تماشای کلاس‌های بازیگریِ ما خوشش میاد. نگاهش‌پایش ممکنه یکم هیز باشه، اما هرگز برای کسی مزاحمت ایجاد نکرده. این کاریه که خیلی از مردا می‌کنن، مگه‌آورد نه؟ البته، ممکنه بعضی از کارآموزا باهاش رابطهٔ پنهانی داشته باشن. هر چی باشه، اون صاحب و مدیرِ تئاتره.
«رنتاس مهارت‌های بازیگریِ فوق‌العاده‌ای داره. بینِ همهٔ مربی‌های بازیگری، اون‌لعنتی از همه حرفه‌ای‌تر و استثنایی‌تره. شخصیت‌هایی که تو نمایشنامه‌ها بازی‌خسیس می‌کنه انگار زنده می‌شن، هر کدوم هم با بقیه فرق دارن...»
در این لحظه، لحنِ ژنا رگه‌ای از حسادت را نشان می‌داد، گویی آرزو داشت توانایی‌های یک‌چرخاند بازیگر را داشته باشد. با این حال، فکر کردن به انحرافِ هدسی و مخمصهٔ فعلیِ سوزانا‌باشه ماتیس او را غرق در ترس می‌کرد و مانع می‌شد تا به چنین خیالاتی پروبال بدهد.
«من واقعاً با اون ایو‌بده که گفتی برخوردی نداشتم. شاید‌کنارِ فقط تو ژانرهای خاصی ظاهر می‌شه...
«من با شارلوت خیلی آشنا نیستم. وقتی من به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی ملحق شدم،انتخاب اون نقش‌های اصلی رو می‌گرفت، اما الگوی من بود. مهارت‌های بازیگریش یکم از رنتاس‌راحت پایین‌تره. مطمئن نیستم که اونم یه بازیگر باشه یا نه. لعنتی، سخته که بشه گفت...»
ژنا مدتِ درازی تلاش‌سردرگمی‌اش کرد خودش را کنترل کند،توپید اما در نهایت ناسزا گفت.
«بقیهٔ مربی‌های بازیگری احتمالاً بازیگر نیستن. مهارت‌های بازیگری‌شون در مقایسه با رنتاس رنگ می‌بازه. اونا معمولاً‌چرخاند از استعدادِ بازیگریِ من تعریف می‌کنن. با اینکه شاید به پای رنتاس یا بازیگرای نقشِ اولِ زنِ‌اما قبلیِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی نرسم، ولی می‌تونم با شارلوتِ زمانِ کارآموزیش رقابت کنم...» ژنا ناگهان ساکت شد.
فرانکا با‌می‌زنید نگرانی پرسید:توضیح «چی شده؟»
نگاهِ شارلی از فرانکا‌صندلیِ و ژنا به سیِل‌خیلی که کنارش نشسته بود، چرخید.
ژنا اخم کرد و گفت: «فردا فرابشرانِ‌خشم رسمی یه تحقیقاتِ جامع از تئاترِ کبوترخانهٔ‌عادی قدیمی می‌کنن. من... من باید چی‌کار کنم؟»
او یک‌نگاه فرابشرِ آزاد‌جای بود، یک آدمکش.
لومیان پیشنهاد داد: «تئاترِ کبوترخانهٔ‌بده قدیمی رو ول کنی و‌کنارِ بری سراغِ یه تئاترِ دیگه؟»
پول کمترین نگرانیِ او بود.
ژنا لب‌هایش را‌نگاه روی هم فشرد و‌خشم چهره‌اش رنگِ یأس گرفت.
«ا-اما من تو تئاترِ کبوترخانهٔ‌خود قدیمی از هویتِ واقعی‌م استفاده‌این کردم. مادرم و برادرم چی می‌شن...»