چپتر 166: غیرعادی
0لومیان همیشه بر این باور بود که مستأجر نیز، مانند شارلی، در رؤیاهایش مسحورِ سوزانا ماتیس شده است. نیروی حیاتش رفته‌رفته تحلیل رفته بود تا‌قدرت اینکه در اتاق با مرگی ناگهانی روبه‌رو شد. مسیو ایو، صاحبِ هتل، مخفیانه جسدِ بی‌جان را به گوشه‌ای خلوت در تریرِ زیرزمینی منتقل کرده بود.زنان اصلاً انتظار نداشت که مستأجر به منحرفی با قدرت‌های فرابشری تبدیل شود. او اکنون در بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده پرسه می‌زد و زنانِ جذاب را شکار می‌کرد.
لومیان یقین داشت که توانایی‌های تازه‌یافتهٔ هدسی از عطیه‌ای سرچشمه می‌گیرد که به‌می‌داشتند خاطرِ نبودِ ویژگی‌های فرابشری پس از مرگ به او اعطا شده بود. روشن‌خودِ بود که این قدرت‌ها از همان منبعِ سوزانا ماتیس و مسیو ایو نشئت می‌گرفتند.
در واقع، دیری نپایید که پس از نصب شدنِ پرترهٔ سوزانا ماتیس، اتفاقی خارق‌العاده برای هدسی رخ داده‌می‌داشتند بود. او به پیروِ معتقدِ درختِ مادرِ هوس تبدیل شده و در عرضِ چند ماهِ کوتاه دو تا سه‌به‌شدت عطیه دریافت کرده بود. در نتیجه، قدرتِ چشمگیری به دست آورده و بر فنونِ رازآلودِ گوناگونی مسلط شده بود.
برای فرابشرانی که با نوشیدنِ معجون پیشرفت می‌کردند،ردهٔ چنین سرعتی تصورناپذیر بود، مگر اینکه درکِ عمیقی‌دریافت‌کننده می‌داشتند و در ردهٔ بسیار پایینی قرار می‌گرفتند.
با این حال، عطیه‌های هدسی جنبهٔ تاریکی هم داشت. دریافت‌کننده تحت‌تأثیرِ آن قدرت قرار می‌گرفت‌ردهٔ و رفته‌رفته از خودِ واقعی‌اش فاصله می‌گرفت. آن‌ها در جنبه‌هایی خاص به‌شدت افراطی می‌شدند، اغلب دست‌جنبه‌هایی به کارهایی می‌زدند که به چشمِ آدم‌های عادی غیرمنطقی می‌نمود و فاجعه را به جان می‌خریدند.
هم خساستِ مسیو ایو و‌پیشرفت هم شهوتِ سیری‌ناپذیرِ هدسی برای‌مگر زنان در این دسته جای می‌گرفت.
لومیان گمان می‌کرد که تقریباً همهٔ عطیه‌ها تا حدودی پیامدهای‌پیشرفت مشابهی دارند. با گذشتِ زمان، آن‌ها دریافت‌کننده را ناگزیر به‌بسیار اعطاکننده نزدیک‌تر می‌کردند و جهش‌های متناسبی را در او پدید می‌آوردند.
دلیلِ اینکه لومیان از قدرت‌های رقصنده و راهبِ گدا بی‌تأثیر مانده بود این بود که آن‌ها مستقیماً از موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری سرچشمه نمی‌گرفتند، بلکه‌به‌شدت از فسادِ درونِ بدنش می‌آمدند که از فیلترِ مهروموم گذشته بود. علاوه بر این، لومیان در چنین مسائلی همیشه موضعی هوشیارانه داشت. او نه‌تنها از تغییرِ‌مشابهی سبک و شیوهٔ زندگی‌اش برای بهره‌برداری از ویژگی‌های رقصنده و راهبِ گدا به‌منظورِ کنترلِ بیشتر بر قدرتش خودداری می‌کرد، بلکه گاهی حتی برخلافِ تأثیرشان عمل می‌کرد.
افزون بر این، لومیان پیش از دریافتِ عطیهٔ مربوطه،سرعتی در رده ارتقا می‌یافت و هضمِ اولیه‌ای انجام می‌داد.قرار او می‌خواست توازنِ قدرت را در بدنش حفظ کند.
لومیان سرش را پایین آورد‌پیشرفت و با صدایی خفه در گوشِ‌درکِ ژنا زمزمه کرد: «چطور اینو فهمیدی؟»
ژنا همان‌طور که با ریتمِ موسیقی تاب می‌خورد، لب‌هایش را غنچه کرد و جواب داد: «کاملاً معلومه که‌می‌داشتند اون منحرف بدونِ زنا نمی‌تونه سر کنه. دزدیدنِ هرروزهٔ یه زن و کشوندنش به زیرزمین اصلاً عملی نیست، وگرنه‌به‌شدت خیلی وقت پیش دستگیر می‌شد. لعنت بهش، حتماً چند تا قربانی داشته. اون سگای سیاهِ بی‌عرضه اصلاً متوجه می‌شن؟»
«پس معمولاً چطور مشکلش رو حل می‌کنه؟ واضحه که فقط با اتکا به‌عطیه‌های خودش نمی‌تونه هوس‌هاش رو ارضا کنه. واسه همین از فرانکا کمک گرفتم و از‌افراطی رقصنده‌ها و دخترای خیابونیِ باندِ ساوآ پرس‌وجو کردم. خیلی زود هم به جواب رسیدم.»
«چطور اون منحرف که حقشه یه خر‌می‌کردند ترتیبش رو بده، این‌قدر توانِ مردونه داره؟می‌داشتند می‌تونه روزی چند بار کارش رو بکنه!»
«چرا نمی‌ره سراغِ اون‌معجون پیرزن‌های پولدار؟ این‌طوری هر‌سرعتی دو طرف راضی می‌شن!»
ژنا با حسی از غرور‌گوناگونی تحقیقاتش را بازگو کرد و‌پیشرفت هوشش را به رخ کشید.
او تمامِ بعدازظهر درگیرِ شوخیِ‌درکِ قبلیِ لومیان بود که باعث‌پایینی شده بود احمق به نظر برسد.
پیش از پذیرشِ باورهای درختِ مادرِ هوس و دریافتِ عطیه، هدسی مشتریِ دائمِ خیابانِ مورای، خیابانِ‌بسیار بردا و خیابانِ بلبل بود. اما پس از دریافتِ عطیه، ذهنش غرق در افکارِ مربوط به‌خاص زنان شد... لومیان چاره‌ای نداشت جز اینکه اعتراف کند ژنا گهگاه هوشی از خود نشان می‌دهد.
با در نظر گرفتنِ این‌پیشرفت موضوع، لومیان تصمیم گرفت اطلاعاتی‌مگر را با او در میان بگذارد.
«اون هوسِ‌آورده غیرعادی حتماً نتیجهٔ‌گوناگونی تأثیرِ قدرت‌های فرابشریشه.»
«قدرت‌های فرابشری...»سرعتی ژنا نگاهی‌مگر به لومیان انداخت.
انتظار داشت لومیان تظاهر به بی‌خبری کند، درست مثلِ کاری که‌مگر در تریرِ زیرزمینی کردند؛ جایی که هیچ‌کدام از طرفین آشکارا به‌تاریکی قدرت‌های فرابشریِ هدسی اشاره‌ای نکردند. در کمالِ تعجب، لومیان رُک‌وراست حرف زد.
پس از مکثی کوتاه، ژنا که‌می‌کردند تنگاتنگِ لومیان می‌رقصید، با گیجی زمزمه کرد:می‌داشتند «چرا قدرت‌های فرابشری اونو این‌قدر منحرف می‌کنه؟»
این با قدرت‌های فرابشری‌ای که او می‌شناخت‌فرابشرانی تفاوت داشت؛ قدرت‌هایی که پیش از مهار‌تصورناپذیر از دست دادن، نهایتاً تأثیری جزئی داشتند.
لومیان بارِ دیگر‌تصورناپذیر پوزخند زد. «این‌عمیقی یه قدرتِ فرابشریِ غیرعادیه.»
ژنا دوباره از‌فرابشرانی کوره دررفت: «فکر‌پیشرفت می‌کنی خودم نمی‌فهمم غیرعادیه؟»
لومیان خندید.
«در موردِ اینکه چرا غیرعادیه، برگرد‌مسلط و از فرانکا بپرس. اگه فرانکا‌چنین هم نمی‌دونست، بگو از سرکرده بپرسه.»
او این اطلاعات را با ژنا در میان گذاشت‌بسیار چون نگران بود که شاید مسائلِ مربوط به مسیو‌قدرت ایو، سوزانا ماتیس، هدسی و دیگران ابعادِ بیشتری داشته باشد.
اگر فرابشرانِ رسمی در کشفِ حقیقت ناکام‌می‌کردند می‌ماندند، تنها امیدش به انگشتِ آقای کِی‌می‌داشتند و فرابشرانِ مرتبط با باندِ ساوآ بود.
ژنا پوفی کرد و بی‌خیالِ‌پیشرفت موضوع شد. او دوباره حواسش‌مگر را به رقصیدن با لومیان داد.
با نزدیک شدنِ موسیقی به‌گوناگونی پایانش، ناگهان دست دراز کرد‌پیشرفت و به سینهٔ لومیان دست کشید.
ژنا نیشخند زد: «هاها، هیکلِ قشنگی‌عمیقی داری!» سپس عقب کشید و به‌سمتِ سکوی‌عطیه‌های چوبیِ نیم‌متری در جلوی پیستِ رقص رفت.
انگار بالاخره انتقامِ اتفاقاتِ‌نوشیدنِ زیرزمین را گرفته بود.چنین سرشار از شادمانی بود.
لومیان پوزخندی زد و پیستِ‌پیشرفت رقص را ترک کرد و بارِ‌درکِ دیگر لیوانِ آبجوی چاودارش را برداشت.
همان‌طور که به موسیقی گوش می‌سپرد، بدنش را‌نوشیدنِ آرام تکان می‌داد و در تمامِ این مدت‌درکِ اوضاعِ درونِ تالارِ آسیاب را زیرِ نظر داشت.
وقتی لومیان محوطه را بررسی می‌کرد، توجهش به گروهی از خلافکاران جلب شد‌عطیه‌های که نزدیکِ صحنه جمع شده بودند. آن‌ها لباس‌های درهم‌وبرهمی به تن داشتند و‌به‌شدت مردی تنومند را احاطه کرده بودند که قدش به حدودِ ۱.۹ متر می‌رسید.
آن مردِ هیکل‌دار شباهتِ عجیبی به سایمونِ غول داشت. پیراهنِ مشکی و لباسِ‌عمیقی رسمی‌اش عضلاتِ برجسته‌اش را به رخ می‌کشید، اما شلوارِ برزنتیِ آبیِ تیره و‌می‌گرفت چکمه‌های چرمیِ مشکیِ بدونِ بندش نامتناسب به نظر می‌رسیدند و ترکیبِ عجیبی ساخته بودند.
موهای قهوه‌ایِ ژولیده و چشمانِ قهوه‌ای با کمی فاصله از‌مگر هم داشت و اجزای معمولیِ چهره‌اش با خطِ فکِ زاویه‌داری‌جنبهٔ تکمیل می‌شد. دست‌ها و پاهایش از یک آدمِ عادی بلندتر بود.
آیت چکش... لومیان نگاهش را‌گوناگونی برگرداند. شک داشت که این‌پیشرفت مرد یکی از اهدافش باشد.
در تریر آدم‌های زیادی‌مگر پیدا نمی‌شدند که قدشان‌ردهٔ به نزدیکِ ۱.۹ متر برسد.
لومیان نگران نبود که آیت چکش و زیردستانش او را از این فاصله بشناسند. تالارِ رقص تاریک بود و تنها‌عطیه‌های درخششِ ملایمِ چراغ‌های گازِ دیواری و لوسترِ بالای سر، نورِ کافی برای رقص و گفتگوهای محتاطانه فراهم می‌کرد. مگر اینکه‌آدم‌های کسی از نزدیک با لومیان آشنا بود یا تازه او را دیده بود، در غیرِ این صورت نمی‌توانست او را بشناسد.
به‌علاوه، لومیان برای تغییرِ قیافه احتیاط‌می‌کردند کرده بود. انتظار هم نداشت ژنا‌عمیقی در نگاهِ اول او را بشناسد.
وقتی ژنا خواندنِ آهنگی دیگر را تمام‌فرابشرانی کرد، آیت چکش زیردستانش را از پیستِ‌تصورناپذیر رقص بیرون برد و به طبقهٔ دوم رفت.
لومیان به مشاهداتش ادامه می‌داد‌درکِ که ناگهان چهره‌ای آشنا را‌پایینی دید که واردِ تالار شد.
او موسیو ایو، صاحبِ مسافرخانهٔ‌معجون خروسِ زرین بود و لباس‌هایش بر‌مگر اثرِ شستشو کمی رنگ‌ورو رفته بود.
حالتِ مضطرب و نگرانش‌معجون آشکار بود و چشمانِ آبی‌اش‌تصورناپذیر محیط را از نظر می‌گذراند.
داره دنبالِ هدسی می‌گرده؟ اون منحرف بعد از اینکه عصر رفت‌می‌کردند دیگه برنگشت. لابد شک کردن بلایی سرش اومده، واسه همین دارن‌قرار تالارهای رقص رو زیرورو می‌کنن تا از دخترای خیابونی سرنخی پیدا کنن؟
لومیان متفکرانه نگاهش را گرفت‌درکِ و دوباره توجهش را به‌پایینی رقصنده‌های روی پیست معطوف کرد.
بر اساسِ ویژگی‌هایی که پیکرِ روحِ هدسی نشان داده بود، لومیان حس کرد‌عمیقی که موسیو ایو در مقایسه بسیار ضعیف‌تر است. او احتمالاً قدرتِ عطیهٔ ردهٔ‌می‌گرفت ۹ را داشت که روی طمع و شاید عناصری از اشتها متمرکز بود.
اما هدسی احتمالاً در سطحِ ردهٔ ۸ بود و شانسِ کمی داشت که ردهٔ ۷ باشد. لومیان بیشتر‌حال به همان ردهٔ ۸ تمایل داشت، چون معدود افرادِ ردهٔ ۷ که پیش از این با آن‌ها روبه‌رو‌کارهایی شده بود، دشمنانی سرسخت بودند که حتی با آمادگی و تله‌گذاری هم به‌سختی می‌شد بر آن‌ها غلبه کرد.
البته اگر لومیان با دقت او را نپاییده‌نوشیدنِ بود و نمی‌فهمید که هدسی تواناییِ برانگیختنِ هوس‌های‌درکِ دیگران را دارد، چه‌بسا به‌سرعت از پا درمی‌آمد.
در آن محیط، بدونِ حضورِ ژنا، لومیان باید به قدرتِ خودش تکیه می‌کرد تا در برابرِ‌دریافت‌کننده آن تأثیر مقاومت کند و وجودِ دشمن را کاملاً از یاد نبرد. با وجودِ دیوای خودنما،چشمِ مهارِ خودش برایش دشوار بود. مجبور شده بود برای بیدار کردنِ حواسش به درد متوسل شود.
لومیان از گوشهٔ چشم دید که موسیو ایو با رقصنده‌هایی که‌مگر پاره‌وقت دخترِ خیابانی بودند سرِ صحبت را باز کرده است. نحوهٔ دعوا‌دریافت‌کننده کردنشان با او، با چهره‌هایی پر از تحقیر، برای لومیان سرگرم‌کننده بود.
داره وانمود می‌کنه سرِ‌معجون قیمت چونه می‌زنه تا دربارهٔ‌تصورناپذیر جای هدسی اطلاعات جمع کنه؟
آخرشم چون خیلی خسیسه و همیشه‌مسلط قیمتِ طرف رو نصف یا بیشتر‌چنین کم می‌کنه، اونا هم بهش فحش می‌دن؟
هه‌هه، شارلی نگران بود موسیو ایو که یه پیرمردِ زن‌مرده است، حاضر نشه واسه یه‌تاریکی روسپیِ مجوزدار پول خرج کنه و خطرِ مریضی رو به جون بخره. انگار زیادی فکر و‌می‌زدند خیال می‌کرده. موسیو ایو حتی دلش نمیاد واسه یه دخترِ خیابونیِ بی‌مجوز هم پول خرج کنه!
اثراتِ منفیِ‌مسلط یه عطیه‌نوشیدنِ واقعاً قویه...
هوم، اگه تو اون گروه زن‌هایی باشن که عطیه‌هایی مثلِ هدسی داشته باشن و تو همون سطح باشن، باید‌عطیه‌های تو حالتِ گرسنگی و تشنگیِ دائمی باشن. موسیو ایو دیگه نیازی نداشت بره دنبالِ یه دخترِ خیابونیِ دیگه. هه‌هه، فقط‌آدم‌های آخرش از مرد بودنِ خودش متنفر می‌شد. در حالی که هوس‌هاش به‌زور بیدار می‌شدن، تا مرزِ خشکیده شدن پیش می‌رفت.
بهترین پوشش واسه‌فنونِ اون زن‌ها هم‌مسلط رقصنده‌ها و دخترای خیابونین؟
یه جای کار می‌لنگه. اگه واقعاً همچین زن‌هایی بودن، هدسی دیگه نیازی نداشت بیاد بیرون و به‌تحت‌تأثیرِ بقیه آسیب بزنه... نکنه همهٔ کسایی که تو این سطحن یا ارتقا پیدا کردن یا مردن و جایگزینی‌غیرمنطقی هم ندارن؟ یا شایدم تعدادِ مردا و زنا با هم نمی‌خونه؟ نکنه هدسی همون کسیه که طرد شده؟
وقتی لومیان در این افکار‌معجون غوطه‌ور بود، گروهِ موسیقی آهنگِ‌تصورناپذیر رقصِ شادِ دیگری را شروع کرد.
ژنا پس از پایانِ آهنگش، بارِ دیگر از‌سرعتی روی صحنهٔ چوبیِ نیم‌قد پایین پرید و به لومیان‌قرار نزدیک شد تا او را به رقص دعوت کند.
این کار هو‌فنونِ کردنِ جمعیتِ اطراف‌مسلط را به دنبال داشت.
لومیان که می‌دانست ژنا حرفِ دیگری‌عمیقی برای گفتن دارد، عمداً طوری حرکت‌حال کرد که مسخره‌کنندگان را تحریک کند.
قدم به پیستِ رقص گذاشت،معجون به ژنا نزدیک‌تر شد و‌تصورناپذیر شروع به تکان دادنِ کمرش کرد.
ژنا با لبخند به او نگاه کرد‌چنین و پرسید: «چی باعث شده یه گانگسترِ‌ردهٔ باندِ ساوآ مثلِ تو بیاد تالارِ آسیاب؟»
لومیان نوچ‌نوچ کرد و خندید.
«فکر نمی‌کنی ازت خوشم‌مگر میاد؟ معلومه که اومدم تا‌بسیار آواز خوندنت رو گوش بدم.»
ژنا پوزخند زد.
«هدفت آیت چکشه، مگه‌معجون نه؟ می‌خوای بلایی رو که‌تصورناپذیر سرِ مارگو آوردی تکرار کنی؟»
لومیان با‌آورده لحنی طعنه‌آمیز تحسینش‌گوناگونی کرد: «خیلی باهوشی.»
ژنا با اطمینان پوزخند‌مگر زد: «می‌تونم کمکت کنم‌ردهٔ و اطلاعاتِ مهمی بهت بدم.»
لومیان بی‌تفاوتی‌اش را پنهان‌نوشیدنِ کرد و متفکرانه پرسید:چنین «در عوض چی می‌خوای؟»
ژنا پوزخندی زد‌نوشیدنِ و ناسزا گفت: «داری‌چنین منو دست‌کم می‌گیری لعنتی؟
«با اینکه امروز عصر ازت تشکر نکردم، اما یادم نمی‌ره که نجاتم دادی.سرعتی از قضا، من با همهٔ تالارهای رقصِ محلهٔ بازار آشنام. تازه، همین الان بعد‌دریافت‌کننده از اجرا دربارهٔ یه سری مسائل با آیت گپ زدم. باید بتونم کمکت کنم.»
بدون اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، دندان‌هایش را به هم فشرد و ادامه داد: «چکش تو داخلی‌ترین اتاقِ طبقهٔ‌می‌گرفت دوم، سمتِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین مستقره. ده تا اوباش کنارشن. چهار تا دمِ در مستقرن—دو تا داخل و دو‌جان تا بیرون. دو تا کنارِ پنجره، دو تا نزدیکِ مبل، و دو تا هم همیشه پشتِ سرشن. همه‌شون هم مسلحن.
«امنیت قبلاً این‌قدر سفت‌وسخت نبود و‌پیشرفت این‌قدر آدم هم اونجا نبودن. همه‌ش‌درکِ به خاطرِ کاریه که با مارگو کردی.
«اون اتاق یه دستشوییِ متصل داره که‌چنین الان خالیه. اگه پنجره‌ش کاملاً باز بشه، به‌زور‌بسیار می‌تونه یه نفر رو از خودش رد کنه.
«از لولهٔ تهویهٔ آشپزخونهٔ تالارِ رقص، می‌تونی بری طبقهٔ دوم و نگهبانای مستقر‌سرعتی تو پله‌ها رو دور بزنی. بعدش واردِ اتاقِ بغلی می‌شی و از لبهٔ‌تاریکی پنجره می‌پری روی طاقچهٔ باریکِ بیرونِ دستشویی. واسه اینکه موفق بشی مهارتِ زیادی می‌خواد.»