چپتر 117: دستمزد
0آستا به‌زور لبخندی زد.
«دروغ نمی‌گم.اما چشمهٔ زنانِ سامری‌نبود واقعاً وجود داره!»
لومیان با پوزخند به آستا نزدیک شد و گفت: «که این‌طور؟ وقتش‌فرصت که رسید، اول خودت یه جرعه بخور. اگه به درد بخوره، یادت می‌ره‌بود که بهت پولی ندادم. اگه به درد نخوره، چرا باید بهت پول بدم؟»
آستا یک لحظه زبانش‌مات‌ومبهوت بند آمد. فقط توانست لبخند‌درسته بزند و سر تکان دهد.
«بهم اعتماد‌سمتِ کن، بهم‌کنی اعتماد کن...»
ناگهان به پشتِ سرِ‌آنجا لومیان نگاه کرد و‌جاخالی چشمانش از وحشت گشاد شد.
لومیان «به‌طور غریزی» برگشت‌غریزی تا به در نگاه‌کسی کند، اما کسی آنجا نبود.
آستا با استفاده از‌مات‌ومبهوت فرصت، جاخالی داد و‌پشت‌سرهم به‌سمتِ درِ باز دوید.
تاپ!
آستا به پای راستِ لومیان که به‌سرعت دراز شده‌داد بود سکندری خورد و محکم به زمین کوبیده شد.دراز تیغهٔ بینی‌اش کبود شد و صورتِ استخوانی‌اش ورم کرد.
لومیان به‌آرامی در را بست، صندلی‌ای جلو کشید و نشست. به آستا که روی زمین‌به‌سمتِ خودش را به مردن زده بود نگاه کرد و گفت: «نگو که درکِ روحیِ بالایی‌کوبیده داری و یه جونورِ عجیب‌وغریب پشتِ سرم "دیدی". دویدی سمتِ در تا کمکم کنی دخلشو بیارم؟»
آستا لحظه‌ای مات‌ومبهوت ماند،مات‌ومبهوت سپس از جا بلند شد‌درسته و پشت‌سرهم سر تکان داد.
«درسته، درسته!»
لومیان لبخندی زد و‌آنجا به میزِ چوبیِ مستطیل‌شکلی که‌داد کنارِ دیوار بود نگاهی انداخت.
خنجری نقره‌ای، شمع‌های سفید، چند بطریِ کوچکِ خالی یا پر از‌استفاده مایعاتِ مختلف، دو تکه پوستِ بُزِ تقلبی و یک جعبهٔ مقوایی‌به‌سرعت که بوی گیاهان از آن به مشام می‌رسید، روی میز پخش‌وپلا بود.
تا حدی از علومِ غریبه سر درمیاره... لومیان‌پشت‌سرهم نگاهش را به آستای مضطرب برگرداند و پرسید:انداخت «اون یارو که پیپ دستش بود کی بود؟»
آستا با دستپاچگی جواب‌کنی داد: «بارون برینیه! سردستهٔ‌مات‌ومبهوت باندِ ساوآ تو محلهٔ بازاره.»
ساوآ نامِ استانی داخلی در جمهوریِ اینتیس بود که‌داد با استان‌های هورناسیسِ علیا و هورناسیسِ سفلی هم‌مرز بود.دراز سرشار از منابعِ معدنی بود و فرهنگی دلاورانه داشت.
حالتِ چهرهٔ آستا‌به‌طور فروریخت و آن حال‌وهوای‌اما رازآلود از بین رفت.
لومیان با لحنی‌لحظه‌ای سرگرم پرسید: «بارون؟سپس مگه هنوز بارون داریم؟»
از زمانِ مرگِ امپراتور روزل‌دخلشو و تأسیسِ جمهوری، القابِ اشرافی‌سپس از زندگیِ روزمره ناپدید شده بودند.
آستا با ترس گفت: «این‌نبود لقبیه که خودش به خودش داده.درِ شاید اجدادش همچین لقبِ اشرافی‌ای داشتن.»
لومیان به پشتیِ صندلی تکیه‌برگشت داد و با بی‌قیدی پرسید:نبود «چرا اومده بود سراغت؟ بهشون بدهکاری؟»
آستا با دیدنِ رفتارِ بی‌خطرِ لومیان که‌بلند انگار داشت با یک دوست گپ می‌زد،دیوار با وجودِ ترسی که داشت کمی آرام شد.
با تلخ‌کامی گفت: «برای خـ‌خریدِ یه چیزی،لحظه‌ای ۳۰۰۰ ورل‌دور از یه رباخوار قرض گرفتم.میزِ بعداً اون مرد طلبش رو به برینیه فروخت.»
«من حداقل ۳۰۰۰ ورل‌دور پس‌نبود دادم، ولی بهم گفت هنوز‌به‌سمتِ ۲۰۰۰ تا بابتِ بهره بدهکارم!»
«اگه دو سه ماهِ دیگه کشش بدی، دیگه ۲۰۰۰ تا‌نبود بدهکار نیستی، می‌شه ۴۰۰۰ تا.» لومیان فروریختنِ حالتِ چهرهٔ آستا‌پای و از بین رفتنِ آن حال‌وهوای رازآلود را تماشا کرد.
سپس صدایش را پایین آورد و با لحنی فریبنده گفت: «اگه من جای تو‌دیوار بودم، یه راهی پیدا می‌کردم که برینیه و دارودسته‌اش رو بکشونم تو یه گودالِ‌پوستِ معدنِ سنگ. بعد لایهٔ سنگیِ بالاشون رو می‌ریختم پایین و برای همیشه دفنشون می‌کردم.»
«نه طلبکاری می‌مونه، نه بدهی‌ای.»
آستا هر چه بیشتر گوش‌نبود می‌داد، وحشت‌زده‌تر می‌شد. طوری به لومیان‌درِ خیره شد که گویی اهریمن است.
شک کرده بود که لومیان از‌کند قبل چنین نقشه‌ای کشیده، اما هدفِ‌فرصت اصلی‌اش آستا ترال است، نه برینیه!
آستا با وحشت‌لحظه‌ای فریاد زد: «این‌سپس قتله! یه جرمه!»
لومیان با لبخند هشدار داد: «صداتو بیار پایین. دلت که‌سپس نمی‌خواد برای همیشه صداتو از دست بدی، هان؟ پس می‌فهمی که‌خنجری این یه جرمه؟ تا حالا کسی بهت نگفته کلاهبرداری هم جرمه؟»
زبانِ آستا بند آمد.
لومیان برخاست‌گشاد و خاکِ‌غریزی دستکش‌هایش را تکاند.
«فقط شوخی‌بیارم کردم. داشتم‌مات‌ومبهوت شخصیتت رو می‌سنجیدم.»
آستا گیج شد: «چی؟»
لومیان فاش نمی‌کرد که انگیزهٔ اصلی‌اش، ساختنِ‌فرصت شخصیتی خونسرد و بی‌رحم در ذهنِ آستا است.پای این کار در «مذاکراتِ» آینده به کار می‌آمد.
اعتمادِ اجباری‌گشاد هم بالاخره‌غریزی اعتماد بود!
لومیان پوزخند زد و دستانش را از هم‌پشت‌سرهم باز کرد: «تبریک می‌گم که از آزمونم سربلند بیرون‌خنجری اومدی. این ثابت می‌کنه که کاملاً هم بی‌وجدان نیستی.»
سپس به‌سرعت مسیرِ‌کمکم گفتگو را به‌بیارم جای اصلی‌اش برگرداند.
«برای چی‌اما این‌همه پول‌آنجا قرض گرفتی؟»
نگاهی به اطراف انداخت‌غریزی و افزود: «به نظر‌کسی نمیاد چیزِ باارزشی اینجا باشه...»
آستا به‌طور غریزی خواست دروغی‌ماند سر هم کند، اما هشدارِ‌میزِ لومیان را به یاد آورد.
به خود لرزید‌کمکم و گفت: «تو... تو‌لحظه‌ای دربارهٔ معجون‌ها چیزی می‌دونی؟»
لومیان خندید: «واقعاً یه فرابشری؟»
آستا با دیدنِ اینکه لومیان از‌کند فرابشران و معجون‌ها خبر دارد، آهِ آسودگی‌جاخالی کشید. خوشحال بود که دروغ نگفته است.
هر داستانِ ساختگی‌ای در برابرِ یک فرابشرِ واقعی پر از سوراخ‌چوبیِ بود و به‌راحتی لو می‌رفت. اگر مچش باز می‌شد، چه‌بسا امشب‌بطریِ در یکی از مخفیگاه‌های تریرِ زیرزمینی برای همیشه به «خوابِ ابدی» می‌رفت.
آستا دو نفسِ عمیق کشید و ادامه داد: «چند ماه پیش، ۳۰۰۰ ورل‌دور از یه رباخوار‌مستطیل‌شکلی قرض گرفتم تا مادهٔ اصلیِ یه معجون رو بخرم. با ۴۰۰۰ ورل‌دوری که خودم پس‌انداز کرده‌پوستِ بودم روی هم گذاشتم و با موفقیت از یه آدمِ عادی به یه فرابشر تبدیل شدم.»
لومیان با شک‌وتردیدی ساختگی پرسید:نبود «مالِ کدوم رده‌ای؟ حتی از‌به‌سمتِ پسِ چند تا اوباش هم برنمیای؟»
آستا شکست‌خورده به نظر می‌رسید.
«من یه‌بیارم التماس‌کنندهٔ رازهای‌مات‌ومبهوت ردهٔ ۹ هستم.»
لومیان که فقط می‌توانست‌کنی از روی نامِ معجون بسنجد،ماند گفت: «به نظر ضعیف نمیاد.»
آستا با استیصال نالید: «منم فکر می‌کردم‌فرصت التماس‌کننده‌های رازها قوی هستن. فروشنده حتی ادعا کرد‌پای که بهم اجازه می‌ده حقیقتِ جهان رو ببینم.
«در نهایت، به‌جز درکِ روحیِ بالا، تنها چیزی که گیرم اومد یه مشت دانشِ‌داد قربانی کردنِ غیرعملی و جادوی آیینی بود. بعضی وقتا می‌تونم حضورِ موجوداتِ رازآلود رو حس‌زمین کنم که تا سر حد مرگ می‌ترسونتم، اما حتی نمی‌تونم یه اوباش رو شکست بدم!»
لومیان آگاهانه گفت:لحظه‌ای «جادوی آیینی باید‌سپس به درد بخوره.»
چیزی نمانده‌سمتِ بود آستا‌کنی به گریه بیفتد.
«من با علومِ غریبه آشنا هستم. من‌فرصت پیروِ خورشیدِ فروزانِ ابدی‌ام. چطور می‌تونم به‌تاپ یه موجودِ ناشناخته نیایش کنم؟ این خیلی خطرناکه!
«آه، یه سری نامِ مقدس توی دانشِ معجون هست،آنجا اما همه‌شون موجوداتِ پنهان هستن. فقط شنیدنشون وحشتناکه. جرئت‌دوید نمی‌کنم تباهی، خویشاوندِ راستین یا نگاهِ سرنوشت رو احضار کنم!»
نگاهی به لومیان‌لحظه‌ای انداخت و قیافه‌ای‌سپس مصمم به خود گرفت.
«اما بهش فکر کردم. اگه بارون برینیه‌لحظه‌ای و نوچه‌هاش دوباره گیرم بندازن، به اون موجودِ‌چوبیِ پنهان نیایش می‌کنم و قدرت به دست میارم!»
آستا دهانش را باز‌آنجا کرد اما دوباره بست. چهره‌اش‌داد از گریه هم دردمندتر بود.
ظاهراً داشت دربارهٔ بارون برینیه حرف می‌زد،اما اما قصدِ واقعی‌اش این بود که به‌داد لومیان هشدار دهد او را در تنگنا نگذارد.
لومیان چهرهٔ ناآرامِ آستا را برانداز کرد و موافقت کرد: «تصمیمِ‌چوبیِ عاقلانه‌ایه. بارون برینیه و دارودسته‌اش یه فرابشر رو دست‌کم می‌گیرن. اگه‌بطریِ من جای اونا بودم، بهت فرصت نمی‌دادم که به بن‌بست برسی.»
سپس به آستا لبخند زد.
«قبل از‌اما اینکه این‌آنجا اتفاق بیفته می‌مردی.»
آستا دهانش را باز‌غریزی کرد اما دوباره بست. چهره‌اش‌آنجا از گریه هم دردمندتر بود.
لومیان به سمتِ میزِ‌مات‌ومبهوت چوبی رفت و با‌پشت‌سرهم بطری‌های خالی بازی کرد.
«تو چند بار جابه‌جا شدی، اما بارون‌لحظه‌ای برینیه مدام پیدات می‌کنه. شک دارم اون‌میزِ یا باندِ ساوآ فرابشرانی تو گروهشون داشته باشن.»
آستا از‌اما روی بهت نفسش‌نبود را حبس کرد.
لومیان خنجرِ نقره‌ای را از روی میز برداشت‌کسی و در حالی که آن را می‌چرخاند به‌درِ آستا گفت: «می‌تونم ۱۰۰ ورل‌دور به‌عنوانِ پاداش بهت بدم.»
«ها؟» آستا دوباره گیج شد.
فهمید نمی‌تواند‌سمتِ با روندِ فکریِ‌دخلشو لومیان همراه شود.
با احتیاط پرسید: «تو،آنجا تو هنوز آبِ چشمهٔ‌جاخالی زنانِ سامری رو می‌خوای؟»
لومیان پوزخند زد‌به‌طور و جواب داد: «بهم‌اما بگو، واقعاً وجود داره؟»
آستا با دیدنِ نگاهِ سرگرمِ‌ماند لومیان، لحظه‌ای تردید کرد و‌میزِ بعد اعتراف کرد: «مطمئن نیستم.»
لومیان با‌سمتِ رضایت سر‌کنی تکان داد.
«چیزی که می‌خوام اینه که من رو ببری‌جاخالی به اون گردهمایی که گفتی، همونی که مادهٔ‌راستِ اصلیِ معجون رو ازش خریدی. پاداشش ۱۰۰ ورل‌دوره.»
لومیان این درخواست را تا حدی به این دلیل مطرح کرد که مأموریتِ خانمِ شعبده‌باز ممکن‌درِ بود به گردهماییِ مربوط به موادِ فرابشری ربط داشته باشد و تا حدی به این دلیل‌بینی‌اش که برای به دست آوردنِ سلاح، مواد، اشیاءِ مهرشده و دانشِ رازآلود به رویدادی مشابه نیاز داشت.
آستا آب‌بیارم دهانش را‌مات‌ومبهوت به‌سختی قورت داد.
«مـ-می‌تونم سعی کنم،کمکم اما به تأییدِ‌بیارم برگزارکنندهٔ گردهمایی نیاز دارم.»
«مشکلی نیست.» لومیان یک سکهٔ طلا بیرون آورد و با دست به‌باز آستا اشاره کرد که جلو بیاید. «این لویی‌دور پاداشته برای اینکه بپرسی.زمین ۸۰ ورل‌دورِ باقی‌مونده رو وقتی می‌دم که بتونم تو گردهمایی شرکت کنم.»
آستا انتظار نداشت که کتک‌برگشت خوردنش به یک پیشنهادِ کاری‌نبود تبدیل شود. لحظه‌ای مات‌ومبهوت ماند.
پس از چند ثانیه، با احتیاط به میزِ چوبی نزدیک شد و لویی‌دورِ ۲۰ ورل‌دوری‌نگاهی را برداشت. به لومیان گفت: «مطمئن نیستم کِی جواب بگیرم، اما نهایتاً تا چهارشنبهٔ آینده.تقلبی من روزا رو نزدیکِ دخمه‌ها می‌گذرونم و شبا اینجا می‌خوابم. هر وقت خواستی می‌تونی پیدام کنی.»
لومیان سر تکان داد و در حالی‌لحظه‌ای که لبخند می‌زد، خنجرِ نقره‌ایِ توی دستش را‌چوبیِ بالا برد و در شانهٔ آستا فرو کرد.
خون فواره زد و آستا با وحشت تلوتلوخوران‌جاخالی عقب رفت. به دیوار تکیه داد و با‌راستِ اضطراب فریاد زد: «من رو نکش! دروغ نمی‌گم!»
لومیان بطریِ شیشه‌ای را از‌برگشت روی میزِ چوبی برداشت و‌نبود با لبخند به آستا نزدیک شد.
«نگران نباش. اگه‌لحظه‌ای می‌خواستم بمیری، تا الان‌بلند کارت رو ساخته بودم.
«به این می‌گن‌کمکم سوگندِ خون. من خیلی‌لحظه‌ای مراقبِ فریب و خیانتم.»
همان‌طور که حرف می‌زد، بطریِ شیشه‌ایِ‌استفاده خالی را روی زخمِ آستا نگه داشت‌دوید و گذاشت خون به داخلش چکه کند.
در این حین، به آستا لبخند زد و گفت:آنجا «تو درکِ خوبی از علومِ غریبه داری. باید بدونی خون‌تاپ تو دستِ دیگران چه معنایی داره. به من دروغ نگو.»
«نفرین...» برای لحظه‌ای، آستا نمی‌دانست خوشحال باشد که‌پشت‌سرهم درجا کشته نشده یا ناامید باشد از اینکه خونش‌خنجری اکنون به مردی خطرناک‌تر از بارون برینیه تعلق دارد.
لومیان دیگر چیزی نگفت. درِ بطری‌بیارم را سفت کرد، تکه‌پارچه‌ای از اتاق‌پشت‌سرهم پاره کرد و به سمتِ آستا انداخت.
«زخمت رو خودت ببند.»
او با هیچ‌کدام از نفرین‌های فرابشری آشنا نبود، اما‌آنجا می‌توانست امتحان کند که آیا خونِ منقضی‌شده می‌تواند تواناییِ‌دوید مبادلهٔ سرنوشتِ عطاردِ سقوط‌کرده را فعال کند یا نه.
حتی اگر کار نمی‌کرد، تنها کاری که‌بلند باید می‌کرد این بود که آستا را‌دیوار متقاعد کند طلسم کردن را بلد است.
لومیان نگاهی به آستا انداخت که با ناامیدی‌مات‌ومبهوت سعی داشت جلوی خونریزی را بگیرد و با‌مستطیل‌شکلی بی‌خیالی پرسید: «برنامه‌ات برای مقابله با بارون برینیه چیه؟»
آستا با لبخندی تلخ گفت: «با این لویی‌دور و یه‌کم پولی‌درِ که پس‌انداز کردم، باید بتونم برای یه هفته راضی‌شون کنم. اگه‌خورد بدهکاراشون رو به کشتن بدن، حتی یه کوپه هم گیرشون نمیاد.»