چپتر 37: فصل ۳۷
0لومیان لحظه‌ای مکث کرد و بعد گفت: «پس‌بلایی بدن، ذهن و روان به عطیه‌دهنده نزدیک می‌شن، چون‌آدمایی قدرتِ اون عطیه نشانِ مربوط به خودش رو داره؟»
او این نتیجه را از‌اساساً ویژگی‌های فرابشریِ به‌جامانده از قدیمی‌ترین‌پلید و صاحبانِ پیشین گرفته بود.
هرچند این عطیه قدرتِ خالص بود و هیچ‌برکتِ ویژگیِ فرابشری‌ای در خود نداشت، اما احتمالاً به‌محدوده تمامِ خصلت‌های عجیبِ صاحبِ پیشین آلوده شده بود.
بانو کارت‌های تاروت را‌کنجکاوی در دست نگه داشت و‌آدمایی به‌نشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«تواناییِ منطقی‌ت تحسین‌برانگیزه. باید‌محدوده از اورور تشکر کنی که‌سرِ آموزشِ پایهٔ کافی بهت داده.»
لومیان در دل‌رسمی غرغر کرد: نیازی‌موقتی به یادآوریِ شما نیست...
بانو ادامه داد: «حتی اگه عطیه‌دهنده نخواد روی عطیه‌گیرنده تأثیر بذاره، سخته که جلوی نزدیک شدنِ طرفِ‌پلید مقابل رو از نظرِ جسمی، ذهنی و روانی به خودش بگیره. دلیلش اینه که اگه قدرتِ اعطاشده‌بگیرن ارادهٔ عطیه‌دهنده رو در خودش نداشته باشه، کنترلش برای عطیه‌گیرنده خیلی سخت می‌شه و به‌سرعت از بین می‌ره.
«بنابراین، برکتِ خدایانِ رسمی‌کنجکاوی در این زمینه اساساً موقتی‌آدمایی و تا حدِ مشخصی محدوده.»
و خدایانِ پلید براشون مهم نیست چه بلایی سرِ عطیه‌گیرنده میاد؟ لومیان متفکرانه سر تکان داد و‌آدمایی با کنجکاوی پرسید: «فرابشران، منظورم اینه که، آیا آدمایی که ویژگی‌های فرابشری دارن بازم می‌تونن عطیه بگیرن؟فکر آیا این دو تا با هم تضاد پیدا می‌کنن و باعث می‌شن مهارشون رو از دست بدن؟»
بانو لبخند زد و سر‌اساساً تکان داد: «شاید کمی تضاد‌پلید پیش بیاد، اما نه خیلی.
«بهش فکر کن. قدرتِ عطیه بدنت رو تغییر می‌ده تا با بدنِ عطیه‌دهنده همخوان بشه، اما بدنِ تو از قبل با ویژگی‌های فرابشری‌ت سازگار شده. پس تا وقتی که تعادلِ جدیدی پیدا کنی، تضاد وجود خواهد داشت.می‌کنن با این حال، این تضاد روی ذهن یا روانت تأثیری نمی‌ذاره، در نتیجه مهارِ خودت رو از دست نمی‌دی، مگه اینکه در آستانهٔ فروپاشی باشی. تنها مشکل اینه که شاید مجبور بشی به دیدنِ چشمِ سوم و دستِ‌مجبور چهارمی که روی بدنت سبز می‌شه عادت کنی. البته، پیش‌شرطش اینه که قدرتِ اعطاشده به تو مدتِ زیادی دوام بیاره. ردهٔ مربوطه‌ش هم باید خیلی بالا باشه. در غیرِ این صورت، می‌شه از تغییراتِ کوچیکِ بدنت چشم‌پوشی کرد.»
لومیان این اطلاعات‌متفکرانه را با پاسخی‌فرابشران کوتاه تأیید کرد.
پرسید: «اگه عطیه از‌محدوده همون مسیر یا یه‌بلایی مسیرِ همسایه باشه چی؟»
بانو سر تکان داد.
«هیچ تضادی ایجاد نمی‌کنه.»
سپس خندید.
«اما معنیش این‌مشخصی نیست که تغییراتِ فیزیکی‌مهم در کار نخواهد بود.»
این یعنی چی؟ لومیان گیج شده‌موقتی بود و می‌خواست توضیح بخواهد که‌مهم بانو با خنده‌ای حرفش را قطع کرد.
«فکر می‌کردم بعد از فهمیدنِ ماجرای ساکنانِ حلقه، بیشتر به چرخهٔ‌زمینه زمانی علاقه نشون بدی. عجیبه که داری به این دانشی توجه می‌کنی‌متفکرانه که شاید در آینده به دردت نخوره. این اصلاً شبیهِ تو نیست!»
لومیان لبخندی‌میاد از سرِ‌کنجکاوی خودتحقیری زد.
گفت: «می‌خواستم بپرسم می‌تونید تو شکستنِ چرخهٔ زمانی کمکمون کنید یا نه. اما بعدش حرفِ قبلی‌تون یادم اومد. گفتید بهای حلِ‌می‌تونن این مشکل، نابودیِ کاملِ کوردوئه. همه می‌میرن. اگه می‌خواستم به نتیجهٔ بهتری برسم، فقط می‌تونستم به خودم تکیه کنم. اون موقع نفهمیدم،سازگار اما الان می‌تونم دلیلش رو حدس بزنم. اگه بخواید چرخه رو بشکنید و ساکنِ حلقه هم نباشید، تنها راه نابود کردنِ همه‌چیزه؟»
بانو به‌نشانهٔ‌خدایانِ تأیید سر‌زمینه تکان داد.
«درسته.»
لومیان گیج شد‌متفکرانه و پرسید: «پس چرا‌منظورم قبلاً اینو روشن نکردید؟»
این‌طوری نیست‌حدِ که گفتنش‌محدوده باعثِ نابودی بشه!
یا اینکه این‌رسمی بانو عادت داشت‌موقتی همه‌چیز رو نصفه‌ونیمه بگه؟
بانو بی‌درنگ خندید.
«اگه بهت می‌گفتم کلِ‌کنجکاوی دهکده تو یه چرخهٔ زمانی‌آدمایی گیر افتاده، حرفمو باور می‌کردی؟»
لومیان لحظه‌ای به این‌محدوده موضوع فکر کرد و‌بلایی جواب داد: «احتمالاً نه...»
باور کردنِ چنین‌رسمی داستانِ مضحکی بدونِ تجربهٔ‌حدِ دست‌اولِ آن دشوار بود.
بانو لبخند زد و گفت: «برای‌می‌ره همین روشنش نکردم. نمی‌خواستم وقتِ زیادی‌اساساً رو صرفِ توضیح دادنش به تو بکنم.»
«...» لومیان لحظه‌ای ساکت شد و بعد، از فرصت‌آدمایی استفاده کرد و پرسید: «می‌دونید کلیدِ شکستنِ این چرخه‌باعث چیه؟ باید تلاشم رو روی چه مسیری متمرکز کنم؟»
بانو سر تکان داد.
«غیب‌بینی دربارهٔ‌خدایانِ بعضی مسائل‌زمینه اینجا خیلی خطرناکه.»
لومیان گیج شد: «ها؟»
زن تنها توانست اضافه کند: «اگه کلیدش رو می‌دونستم، بهت می‌گفتم.دارن هرچی زودتر اینو حل کنم، زودتر می‌تونم به این سفر پایان‌کمی بدم.» آهی کشید. «کِی می‌تونم یه تعطیلاتِ بدونِ کار داشته باشم...»
کار؟ لومیان نتوانست هیچ الهامی از بانوی‌مهم مرموز بگیرد، پس کاوشگرانه پرسید: «اگه کشیش‌فرابشران کشته نشه، زمان از تکرار شدن دست برمی‌داره؟»
بانو با دقت جواب داد: «نه. نقاطِ محرکِ‌مشخصی زیادی تو این چرخه وجود داره، از جمله رسیدنِ‌کنجکاوی زمان به شبِ دوازدهم. بقیه‌ش رو می‌تونی خودت بفهمی.»
شبِ دوازدهم... هنوز زمانِ زیادی برای بررسی هست... لومیان لحظه‌ای فکر کرد‌اساساً و گفت: «چون ویژگیِ خاصِ بدنم رو فعال کردم، می‌تونم هر بار‌کنجکاوی که چرخه تکرار می‌شه، خاطرات و ویژگی‌های فرابشری‌م رو حفظ کنم، درسته؟»
با دیدنِ سر تکان دادنِ بانو، باز هم پرسید: «پس‌فرابشری تا وقتی که زنده‌م و به بررسی ادامه می‌دم، دیر‌لبخند یا زود می‌تونم کلیدِ پایان دادن به همه‌چیز رو پیدا کنم؟»
این کاربردی از همان «روشِ‌پلید بررسیِ همه‌جانبه» بود که اورور‌میاد به آن اشاره کرده بود.
«در تئوری، درسته.» چشمانِ پرحس‌وحالِ زن که لومیانِ گیج نمی‌توانست دلیلش را بفهمد، دوباره‌سرِ نمایان شد. «اما باید فهمیده باشی که فقط کوردو و مناطقِ اطرافش تو چرخهٔ زمانی‌پیدا هستن. زمان تو دنیای بیرون داره عادی می‌گذره و تاریخش با تاریخِ کوردو کاملاً متفاوته.»
«اون سه بازرس برای شرحِ وضعیتشون و‌بنابراین دهکده تلگراف‌هایی می‌فرستن و مقامات به‌محضِ اینکه اونا‌مشخصی به تاریخ اشاره کنن، متوجهِ ناهنجاریِ اینجا می‌شن.
«حتی اگه بازرس‌ها نتونن قبل از شروعِ دوبارهٔ چرخه تلگرافی بفرستن‌دارن یا به تاریخ اشاره نکنن، با گذشتِ زمان مقامات به مشکل پی‌پیش می‌برن. فکر می‌کنی برای حلِ مشکلِ چرخهٔ زمانیِ کوردو چه کار می‌کنن؟»
لومیان لحظه‌ای ساکت ماند و‌پلید بعد جواب داد: «مستقیماً نابودش‌میاد می‌کنن، درست مثلِ انتخابِ جایگزینِ شما.»
بانو با احساساتی آمیخته سر تکان داد و گفت: «این کار می‌تونه به‌طورِ مؤثری جلوی گسترشِ ناهنجاری‌کنجکاوی و اثر گذاشتنش روی بقیه رو بگیره. اگه در آینده فرصت کردی به دریای سونیا بری، می‌تونی دربارهٔ‌کمی بندرِ بنسی بپرسی. اونجا رو کلیسای توفان‌ها به‌خاطرِ نوعی فساد نابود کرد. هیچ‌کس جونِ سالم به در نبرد.»
لومیان عزمی تازه در خود‌بین احساس کرد تا نقطهٔ کلیدیِ‌رسمی چرخه را به‌تنهایی پیدا کند.
پوزخندی به خودش‌متفکرانه زد و گفت: «انگار‌منظورم وقتِ زیادی برام نمونده.»
می‌دانست که تنها سه یا چهار چرخهٔ‌مهم دیگر فرصت دارد و نمی‌تواند هر بار‌فرابشران چرخه را تا شبِ دوازدهم کش بدهد.
بانو برخاست و با آرامش‌اساساً گفت: «دست‌کم تو هنوز یه‌پلید شانس داری. خیلیا همونم ندارن.»
......
لومیان پس از خروج از میخانهٔ کهنه، در جاده ایستاد و به معدود رهگذران‌بگیرن و خانه‌های اطرافش نگاه کرد. در دهکدهٔ کوردو همه‌چیز در ظاهر عادی به نظر می‌رسید.می‌ده روستاییان همان احساساتی را داشتند که مردمِ همه‌جا داشتند: شادی و خشم، میل و اشتیاق.
با این حال، در پسِ این ظاهرِ آرام و پرهیاهو، این دهکده‌کنجکاوی وحشتی تصورناپذیر را پنهان کرده بود. همهٔ آدم‌های اینجا در چرخه‌ای گرفتار‌پیدا شده بودند و همان چند روز را بارها و بارها زندگی می‌کردند.
به‌جز چند نفر مثلِ کشیش گیوم بنه، چوپان‌مشخصی پییر بری، پونس بنه و آوا لیزیه، لومیان‌متفکرانه موقتاً نمی‌توانست تشخیص دهد چه کسی بی‌گناه است.
حتی صددرصد مطمئن نبود که‌بین ریموند گرِگ، که معمولاً کمی کندذهن‌زمینه و بی‌ریا بود، مشکلی نداشته باشد.
شاید قدرتِ فرابشریِ کشیش بر رفتارِ عجیبِ‌منظورم پسرها در پایانِ جشنِ بهار تأثیر گذاشته‌بگیرن بود، نه اینکه از قبل مشکلی داشته باشند.
برای لحظه‌ای احساس کرد کوردو مانندِ جنگلی بکر‌بلایی و پر از خطرهای پنهان است. نمی‌توانست تشخیص‌آیا دهد چه کسی طعمه است و چه کسی شکارچی.
احتیاط و صبر برای زنده‌ماندن در چنین‌حدِ محیطی از همه‌چیز مهم‌تر بود. توانایی، شجاعت، خرد‌میاد و تجربه باید در درجاتِ بعدی قرار می‌گرفتند.
این وضعیت تا حدودی شبیهِ‌بین روزهای آوارگی‌اش بود، اما در‌رسمی عینِ حال تفاوتی آشکار داشت.
با ظهورِ این افکار،کنجکاوی احساس کرد معجونِ شکارچی‌آیا نشانه‌هایی از هضم‌شدن نشان می‌دهد.
این اولین‌حدِ قدم از‌محدوده روشِ ایفای نقشه؟
خیلی سریعه. فکر می‌کردم‌زمینه یکی دو ماه طول‌مشخصی بکشه تا شروع بشه.
از احتمالِ‌سخت هضمِ معجونِ‌به‌سرعت شکارچی هیجان‌زده شد.
می‌تونم معجونِ شکارچی‌متفکرانه رو تو یکی‌فرابشران دو چرخه هضم کنم؟
با کمکِ شکار در ویرانه‌های رؤیا، شاید می‌توانست‌بلایی به‌سرعت به ردهٔ ۸: تحریک‌کننده برسد و شانسش‌آیا را برای حلِ مشکلِ چرخهٔ زمانی افزایش دهد.
لومیان در حالی که به جلو‌موقتی قدم برمی‌داشت، در فکر فرو رفت.مهم خیلی زود به میدانِ دهکده رسید.
نقشهٔ فعلی‌اش این بود که با کشیش‌بنابراین «گپ بزند» تا او را برای یافتنِ‌حدِ ناهنجاری‌ها محک بزند و سرنخ‌هایی به دست آورد.
وقتی به اطراف نگاه‌کنجکاوی کرد، پیکری را دید‌آیا که به‌سمتِ کلیسای جامع می‌رفت.
پیکر پالتویی بلند و قهوه‌ای‌تیره با کلاه به تن داشت،میاد طنابی دورِ کمرش بسته بود و یک جفت کفشِ چرمیِ‌بازم نرم و نونوار به پا داشت. او چوپان پییر بری بود.
خودشه... لومیان به‌سرعت به‌زمینه پییر نزدیک شد و‌مشخصی عمداً پرسید: «پییر، چرا برگشتی؟»
موهای سیاه و فرفریِ پییر‌بین چرب بود و مدت‌ها بود‌رسمی که صورتش را نتراشیده بود.
او با خوشحالی جواب داد: «مگه جشنِ‌منظورم بهار نزدیک نیست؟ سال‌هاست که توش شرکت نکردم.تضاد امسال هر طور شده نمی‌تونم از دستش بدم...»
چشمانِ آبی‌اش پر از لبخندی ملایم بود‌مهم و کاملاً با آن چوپانی که پیش‌تر‌فرابشران لومیان را وحشت‌زده کرده بود، فرق داشت.
آها، جوابش تو یه جای دیگه و با یه سؤال‌کنندهٔ دیگه، کمی با چرخهٔ قبلی‌میاد فرق داره. با اینکه اصلِ ماجرا عوض نمی‌شه، بعضی کلمه‌ها فرق می‌کنن... لومیان با دقت‌می‌کنن گوش داد و پیش از آنکه بپرسد، به کفش‌های نوی پییر نگاه کرد: «پولدار شدی؟»
«نه خیلی. فقط می‌تونم بگم رئیسِ فعلیم‌بنابراین آدمِ بدی نیست. چیزای زیادی بهم داده. امشب‌مشخصی نوشیدنی مهمونِ من.» خوشحالیِ پییر کاملاً آشکار بود.
لومیان موافقت کرد: «باشه.»کنجکاوی و به کلیسای جامع اشاره‌آدمایی کرد. «می‌خوای بری نیایش کنی؟»
پییر آهی کشید و گفت:پلید «آره، خیلی وقته تو کلیسای‌میاد جامع به درگاهِ خدا نیایش نکردم.»
گرچه این جمله چندان مهم به نظر‌حدِ نمی‌رسید، اما لومیان هرچه بیشتر گوش می‌داد،سرِ بیشتر حس می‌کرد که جای کار می‌لنگد.
چوپان‌ها کاملاً از سکونتگاه‌های انسانی دور نبودند. دهکده‌های متعددی در دشت‌ها و مراتع‌موقتی پراکنده بودند. شاید علفزارهای کوهستانی متروک بودند، اما چوپان‌ها گهگاه برای تأمینِ آذوقه‌فرابشران از کوه پایین می‌آمدند. چطور ممکن بود نتواند یک کلیسای جامع پیدا کند؟
البته، اگر پییر بری به فیناپوتر یا لنبرگ رفته بود، پیدا کردنِ کلیسای جامعِ خورشیدِ‌تضاد فروزانِ ابدی تلاشی بی‌ثمر بود. با این حال، لومیان نمی‌توانست این حس را از خود‌بدنِ دور کند که در هر کلمه‌ای که از دهانِ پییر بری خارج می‌شود، چیزی اشتباه است.
در عوض، پییر‌مشخصی بری پرسید: «تو هم‌مهم داری می‌ری کلیسای جامع؟»
لومیان سر تکان داد و جواب‌موقتی داد: «نه، فکر می‌کردم آدمایی باشن که‌بلایی تو میدان گپ بزنن، اما خالی بود.»
سپس دستش را تکان داد.
«من می‌رم خونه.»
پییر بری هم دستش‌محدوده را تکان داد و‌بلایی جواب داد: «امشب می‌بینمت.»
لومیان پس از تماشای چوپان‌اساساً که به‌سمتِ کلیسای جامع می‌رفت،پلید راهش را به‌سمتِ دهکده کج کرد.
تصمیم گرفت از گپ‌زدن با‌بین کشیش منصرف شود. مقصدِ بعدی‌اش‌رسمی مشخص بود: خانهٔ چوپان پییر بری!