چپتر 116: شهرِ مد
0صبح هنگام، زمانی که لومیان در بازارِ محلهٔ جنتلمن «خرید» می‌کرد، متوجه شده بود که اهالیِ تریر بسیار راحت و‌قاب‌های شاید جسورانه لباس می‌پوشند؛ این موضوع از زنانی که لباس‌های آستین‌کوتاه به تن داشتند و ساعدشان پیدا بود، یا جامه‌هایی‌می‌کردند با یقه‌های باز که استخوان‌های ترقوه‌شان را نمایان می‌کرد، کاملاً مشهود بود. از سوی دیگر، پوشش‌های عجیب‌وغریب نیز کم نبودند.
در منطقهٔ داریژ، جادوگری مانند اوستا با آن ردای سیاه و کلاه‌دار، شبیه شخصیتی‌راه از دلِ افسانه‌های کهن به نظر می‌رسید و ناممکن بود بتواند بدون اینکه پلیس متوقفش‌جامه‌های کند آزادانه در خیابان‌ها راه برود. اما در تریر، رهگذران کوچک‌ترین اعتنایی به او نمی‌کردند.
چنین سر‌وضع‌هایی اینجا بیش از حد‌متوقفش معمول بود و مردم انواع و‌اما اقسامِ جامه‌های قدیمی را بر تن داشتند.
اوستا ترول بی‌شک محتاط‌تر شده بود؛ هر از چند گاه سرش را می‌چرخاند تا ببیند کسی تعقیبش‌فولادی می‌کند یا نه، اما لومیان فاصله‌ای چنان زیاد حفظ کرده بود که هیچ‌کدام در میدانِ دیدِ دیگری‌زیادی قرار نداشتند. لومیان خیابان به خیابان به دنبالِ بوی کم‌رمقِ آن ادکلنِ ارزان‌قیمت، در پیِ اوستا پیش می‌رفت.
با روشن شدنِ چراغ‌های گازی در گوشه و‌روشن کنار، اوستا واردِ خیابانی سرپوشیده شد که سقفش‌سرپوشیده از گنبدهای شیشه‌ای و قاب‌های فولادی ساخته شده بود.
این مکان غرق در روشنایی بود و فروشگاه‌های شیک و مجلل در دو‌خیابان‌ها سویش به چشم می‌خوردند. زمین با سنگ‌های مرمرِ صیقلی سنگفرش شده بود و عابرانِ‌انواع زیادی در آن رفت‌وآمد می‌کردند — تضادی چشمگیر با کوچه‌های رنگ‌وروپذیرِ بازارِ محلهٔ جنتلمن.
این همان پاساژی است که اورور از آن یاد کرده بود؟برود لومیان دید که اوستا جلوی ویترینِ مغازه‌ای ایستاد تا به اجناس نگاه‌انواع کند. او هم گام‌هایش را آهسته کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
خیلی زود متوجه‌می‌رفت رفتاری «نامتعارف» در‌چراغ‌های میانِ برخی عابران شد.
زن و مردهایی با لباس‌های فاخر‌پیش و رسمی، لاک‌پشت‌هایی در اندازه‌های مختلف‌گوشه را با خود در خیابان می‌گرداندند.
لاک‌پشت‌ها سانتی‌متر به سانتی‌متر پیش می‌رفتند‌بتواند و صاحبانشان با طنابی در دست، با‌خیابان‌ها خونسردی و طمأنینه پشتِ سرشان قدم برمی‌داشتند.
لومیان با دیدنِ مردی با کت‌وشلوارِ رسمیِ سیاه و کلاهِ‌راه سیلکِ ابریشمی که لاک‌پشتی را راه می‌برد، نتوانست جلوی کنجکاوی‌اش‌بیش را بگیرد و پرسید: «دوستِ من، داری چه کار می‌کنی؟»
مرد سرش را‌می‌رفت چرخاند و چهره‌ای‌چراغ‌های سفیداب‌زده نمایان شد.
با لبخندی پاسخ داد: «غریبه،پیِ من فقط دارم قدم می‌زنم‌چراغ‌های و لاک‌پشتم رو گردش می‌برم.»
«چرا لاک‌پشت؟»کهن لومیان تعجبش‌می‌رسید را پنهان نکرد.
به نظر می‌رسید آن آقای شیک‌پوش از به اشتراک گذاشتنِ فلسفهٔ مد و سبکِ زندگی‌اش بسیار‌نمی‌کردند خشنود است. لبخندی زد و توضیح داد: «بیشترِ تریری‌ها از قدم زدنِ آرام لذت می‌برند، اما‌سرش معنای واقعیِ آرامش و وقار رو درک نکرده‌ند؛ همیشه تند راه می‌روند و عجول به نظر می‌رسند.
قدم زدنِ واقعی حتی از حرکتِ لاک‌پشت هم کندتره. برای‌واردِ همین ما لاک‌پشت‌ها رو گردش می‌بریم و اجازه می‌دیم اون‌ها‌غرق جلودار باشند تا ریتمِ آرام و باوقارمون رو حفظ کنیم.
این معیاری برای سنجشِ‌ارزان‌قیمت سرعتِ راه رفتن و‌روشن وسیله‌ای برای اندازه‌گیریِ شیک‌پوشیه.»
لومیان ناچار بود اعتراف کند که‌بتواند اهالیِ تریر پیوسته افقِ دیدِ او را‌خیابان‌ها به‌عنوانِ یک دهاتی از کوردو وسعت می‌بخشند.
حتی اورور هم در‌اینکه داستان‌هایش چنین چیزی دربارهٔ‌آزادانه گرداندنِ لاک‌پشت ننوشته بود!
«یک تریریِ اصیل!» لومیان دست‌شدنِ زد، در حالی که لحنش‌واردِ سرشار از طعنه و کنایه بود.
متأسفانه آن جنتلمن معنای پنهانِ حرفش را‌می‌رفت درنیافت. لبخندِ متواضعانه‌ای زد و با همان گام‌های‌خیابانی آهسته پشتِ سرِ لاک‌پشت به راهش ادامه داد.
دیری نگذشت که‌نظر اوستا به آن‌بتواند سوی پاساژ رسید.
لومیان لحظه‌ای درنگ‌بدون کرد و سپس با‌کند احتیاط به دنبالش رفت.
اوستا پس از خروج‌روشن از پاساژ، در ایستگاهِ کالسکهٔ‌کنار عمومی در همان نزدیکی ایستاد.
چند دقیقه بعد، کالسکهٔ‌ارزان‌قیمت بزرگی که با دو اسب‌شدنِ کشیده می‌شد از راه رسید.
کالسکه دوطبقه بود و روی بدنهٔ زردرنگش واژه‌هایی چون «خطِ ۷» به‌آزادانه زبانِ اینتیسی نقش بسته بود. درشکه‌چی کتی کوتاه و سبز به تن داشت‌معمول و کلاهی لبه‌پهن برای در امان ماندن از باران بر سر گذاشته بود.
با توقفِ کالسکه، بلیت‌فروشی با کلاهی کوچک، پیراهنِ راه‌راه‌خیابان‌ها و شلواری بدقواره جلوی درِ باز ظاهر شد و‌سر‌وضع‌هایی مسافران را طوری برانداز می‌کرد که گویی همگی مجرم‌اند.
اوستا سومین نفری بود که سوار شد. او‌گوشه صندلیِ کنارِ پنجره را انتخاب کرد و رهگذران‌قاب‌های و مسافرانی را که بر صندلی‌هایشان می‌نشستند تماشا کرد.
لومیان از‌کم‌رمقِ دور نظاره‌گر بود‌پیِ و نزدیک نرفت.
تنها زمانی که کالسکهٔ خطِ ۷ به‌بدون راه افتاد، گام‌هایش را تند کرد و‌راه تقریباً با حالتِ دویدن به دنبالش افتاد.
با توجه به سرعتِ نسبتاً کمِ‌متوقفش وسایلِ نقلیهٔ عمومی و قاعدهٔ توقف در‌رهگذران همهٔ ایستگاه‌ها، لومیان نگرانِ جا ماندن نبود.
همان‌طور که می‌دوید، برخی رهگذران با کنجکاوی به او نگاه‌واردِ می‌کردند و حتی چند نفری هم در کنارش شروع به‌غرق دویدن کردند، گویی می‌پنداشتند این جدیدترین مدِ روزِ تریر است.
مگر مغزتان معیوب است؟ لومیان نمی‌دانست بخندد یا گریه کند. پس از سه ایستگاه، دید که اوستا ترول از کالسکهٔ عمومی‌فولادی پیاده شد. این منطقه بخشی از بازارِ محلهٔ جنتلمن بود. اوستا دو خیابان را پشتِ سر گذاشت و واردِ خیابانِ بلوزهای‌چشمگیر سفید شد، همان خیابانی که چارلی به آن اشاره کرده بود. او به ساختمانی قدیمی و کرم‌رنگ با پلاکِ ۲۰ قدم گذاشت.
لومیان جلوی دکهٔ روزنامه‌فروشی‌می‌رسید در کنارِ خیابان ایستاد، روزنامه‌ای‌پلیس برداشت و بی‌تفاوت ورق زد.
هم‌زمان با گوشهٔ چشم ورودیِ ساختمان را زیر‌آزادانه نظر داشت. صاحبِ دکه وقتی دید لومیان فقط‌نمی‌کردند می‌خواند و نمی‌خرد، یادآوری کرد: «هر نسخه ۱۱ کوپه‌ست.»
لومیان نسخه‌ای از لو پتی تریرین را در دست‌کنار داشت؛ بی‌معطلی دو سکهٔ ۵ کوپه‌ای و یک سکهٔ‌ساخته ۱ کوپه‌ای بیرون آورد و روی بقیهٔ روزنامه‌ها انداخت.
صاحبِ دکه خاموش‌ادکلنِ شد و لومیان به‌می‌رفت خواندنِ روزنامه ادامه داد.
«گفت‌وگوی شهرداری با‌نظر شرکتِ آب‌رسانی دربارهٔ‌بتواند برنامه‌های جدیدِ قیمت‌گذاری...
والری مصرف‌گرایی‌بتواند را یک‌اینکه بت‌پرستیِ محض خواند...
بزرگ‌ترین پروژهٔ تاریخِ‌می‌رفت بشر به دنبالِ‌چراغ‌های شریک و سرمایه‌گذار است...»
آگهیِ پایانی توجهِ لومیان را جلب کرد؛ بوی نیرنگ یا‌چراغ‌های ترفندِ یک کلاهبردار از آن برمی‌خاست! در حالی که چشم‌قاب‌های از ساختمان برنمی‌داشت، با علاقه‌ای فزاینده متنِ آگهی را خواند:
«آیندهٔ بشریت در ستارگان رقم‌ناممکن می‌خورد. تاریخِ انسان‌ها به دستِ دلاورانی‌کند ساخته شده که جرئتِ کاوش داشته‌اند.
در این عصرِ پیشرفت‌های شتابانِ فناوری، ما فاقدِ پیشگامانِ‌خیابان‌ها تمدن، بینش‌ورانی با درک و دوراندیشیِ استثنایی و ماجراجویانی جسور‌اینجا هستیم. بارِ پیش در دریای خروشان به دام افتاده بودیم.
این بار در درونِ جو زمین محبوس شده‌ایم. اما فناوری و تمدنِ بشری بی‌شک از تمامیِ موانع و خطرات گذر خواهد‌روشنایی کرد تا آینده‌ای راستین بسازد. ما در پیِ همکاری با همهٔ آرمان‌گرایان هستیم تا پلی فضایی بنا کنیم که امکانِ پیاده‌روی از‌است سطحِ زمین تا ماهِ سرخ را برایمان فراهم آورد. طرفِ تماس: بول پاتیل. نشانی: خیابانِ سنت‌مارتین، پلاکِ ۹، طبقهٔ پنجم، محلهٔ ۲.»
لومیان هر چه بیشتر‌ارزان‌قیمت می‌خواند، بیشتر خنده‌اش می‌گرفت‌روشن و به فکری عمیق فرومی‌رفت.
او به‌عنوانِ پادشاهِ شوخی‌های کوردو و کسی که زیرِ تأثیرِ ایده‌های نامتعارفِ اورور بزرگ شده بود،اما هرگز چنین اندیشهٔ عجیب، مضحک و نامعقولی به ذهنش نرسیده بود. با این حال این افراد با‌محتاط‌تر وقاحت تمام آن را تبلیغ کرده بودند، چنان‌که گویی مطمئن بودند جمعیتی پیدا می‌شود تا فریب بخورد.
آیا هنوز ضریبِ هوشیِ میانگینِ آدم‌ها‌متوقفش را دست‌کم می‌گیرم؟ لومیان با دستِ‌اما چپِ دستکش‌پوشش چانه‌اش را لمس کرد.
در همان لحظه، گروهی از افراد‌چراغ‌های را دید که به ساختمانِ قدیمیِ شمارهٔ‌سقفش ۲۰ در خیابانِ بلوزهای سفید نزدیک می‌شدند.
سرپرستِ آن‌ها مردی باظاهرِ محترم با کلاهِ سیلکِ ابریشمی و کت‌وشلوارِ سیاه بود. خطوطِ چهره‌اش برجسته بود، پیپی به‌شیشه‌ای رنگِ چوبِ ماهون گوشهٔ لب داشت و انگشترِ الماسِ دستِ چپش زیرِ نور می‌درخشید. مردانِ درشت‌هیکلی که گردِ او‌زیادی بودند حالتی تهدیدآمیز داشتند؛ پیراهن‌های برزنتی یا ژاکت‌های تیره پوشیده بودند و حس‌وحالِ یک دارودستهٔ اوباش را منتقل می‌کردند.
پس از آنکه آن‌ها در ورودیِ‌بتواند ساختمان ناپدید شدند، لومیان با روزنامه‌آزادانه در دست به سمتِ ساختمان راه افتاد.
پایینِ پلکان، او هم‌زمان چند بوی عطر را حس کرد. یکی کم‌رنگ و آشنا بود —نمی‌کردند همان ادکلنِ بی‌کیفیتی که به اوستا مالیده بود. بوی دیگر خوش‌بوتر، شیرین و اندکی زننده بود؛سرش ادکلنِ مشک؟ متعلق به مردِ پیپ‌به‌دست؟ لومیان ردِ بو را تا طبقهٔ پنجمِ ساختمان دنبال کرد.
آنجا اوستا ترول را دید. آن جادوگرِ قلابی در حلقهٔ همان افراد گرفتار شده بود. مردِ جنتلمن با انگشترِ الماس با لبخندی‌فروشگاه‌های مودبانه پیپش را به پیشانیِ اوستا زد: «فکر نکن چون اثاث‌کشی کردی می‌تونی از دستمون فرار کنی. تا وقتی همهٔ بدهی‌ت رو‌اورور پس ندی، مثلِ سایه همه‌جا دنبالت می‌آم.» اوستا با وحشت لکنت گرفت: «به‌زودی پول دستم می‌آد. فردا می‌تونم یک بخشیش رو برگردونم!»
مردِ «جنتلمن» با‌ادکلنِ لبخندی سر تکان‌پیش داد: «بسیار عالی.»
سپس پیپ را برگرداند‌می‌رسید و سرِ گداخته و سوزانش‌پلیس را به صورتِ اوستا چسباند.
...
اوستا از درد‌می‌رفت به خود پیچید اما‌گازی جرئت نکرد صدایی درآورد.
آن مرد پیپش را عقب کشید و با لحنی‌شدنِ آرام اما قاطع گفت: «این یک ذره سودشه. اگه‌گنبدهای فردا پول رو پس ندی، یکی از انگشت‌هات رو می‌بُرم.»
با این سخن، دستش‌می‌رسید را روی سینه گذاشت‌اینکه و با نزاکت تعظیم کرد.
«فردا می‌بینمت، دوستِ من.» در پاگردِ پله‌ها، لومیان‌آزادانه لب‌هایش را جمع کرد و زیر لب گفت:نمی‌کردند نکند این روزها همه از گرمن اسپارو تقلید می‌کنند؟
با افزایشِ محبوبیتِ مجموعهٔ «ماجراجو» اثرِ فورس وال، مقلدانِ گرمن اسپارو‌خیابانی در سرتاسرِ قاره‌های شمالی و جنوبی سر برآورده بودند و جملاتی مانند‌شیک «این ادبِ اولیه‌ست» و «بخشش یا نفرین» همه‌جا سر زبان‌ها افتاده بود.
با نزدیک شدنِ آن دارودسته، لومیان سرش را‌روشن پایین انداخت و کنار کشید و وانمود کرد‌سرپوشیده مستأجری معمولی است که با گانگسترها روبه‌رو شده است.
صدای نامنظمِ گام‌هایشان در حینِ پایین رفتن در طبقات پیچید و‌کند سپس سکوت برقرار شد. لومیان نگاهی به سمتِ اوستا ترول انداخت و‌اینجا دید او به اتاقش پناه برده و درِ چوبی را بسته است.
پس از لختی درنگ، لومیان دستی به دستکشِ‌آزادانه چرمی‌اش کشید و کلاهش را صاف کرد. از پاگرد‌چنین بیرون آمد و به درِ اتاقِ اوستا نزدیک شد.
تق! تق! تق!می‌رفت دستش را بالا آورد‌گازی و به در کوبید.
چندی بعد، اوستا در را گشود؛ چهره‌اش آمیزه‌ای از‌شدنِ بهت و وحشت بود. با صدایی لرزان و بریده‌بریده گفت:شیشه‌ای «من واقعاً تا فردا نمی‌تونم اون پول رو جور کنم...»
پیش از آنکه جمله‌اش‌می‌رسید تمام شود، پیکرِ لومیان‌اینکه در برابرِ چشمانش نمایان شد.
...
لومیان دست‌هایش را‌می‌رفت گشود و با لبخندی‌گازی درخشان پرسید: «جا خوردی؟»
«تو... تو... تو...» اوستا‌ارزان‌قیمت چنان عقب نشست که‌روشن گویی شبحی دیده باشد.
لومیان پشتِ سرش واردِ‌می‌رسید اتاق شد و با لبخند‌پلیس به اوستا ترول چشم دوخت:
«من واقعاً دوست دارم دردهای گذشته رو فراموش کنم، اما‌راه آدمِ محتاطی هم هستم. از اینکه سرم کلاه بره، و‌بیش بدتر از اون، به چشمِ یک احمق ریشخند بشم بیزارم.»