چپتر 116: شهرِ مد
0صبح هنگام، زمانی که لومیان در بازارِ محلهٔ جنتلمن «خرید» می‌کرد، متوجه شده بود که اهالیِ تریر بسیار راحت و‌بیش شاید جسورانه لباس می‌پوشند؛ این موضوع از زنانی که لباس‌های آستین‌کوتاه به تن داشتند و ساعدشان پیدا بود، یا جامه‌هایی‌زیاد با یقه‌های باز که استخوان‌های ترقوه‌شان را نمایان می‌کرد، کاملاً مشهود بود. از سوی دیگر، پوشش‌های عجیب‌وغریب نیز کم نبودند.
در منطقهٔ داریژ، جادوگری مانند اوستا با آن ردای سیاه و کلاه‌دار، شبیه شخصیتی‌مکان از دلِ افسانه‌های کهن به نظر می‌رسید و ناممکن بود بتواند بدون اینکه پلیس متوقفش‌زیادی کند آزادانه در خیابان‌ها راه برود. اما در تریر، رهگذران کوچک‌ترین اعتنایی به او نمی‌کردند.
چنین سر‌وضع‌هایی اینجا بیش از حد‌ارزان‌قیمت معمول بود و مردم انواع و‌چراغ‌های اقسامِ جامه‌های قدیمی را بر تن داشتند.
اوستا ترول بی‌شک محتاط‌تر شده بود؛ هر از چند گاه سرش را می‌چرخاند تا ببیند کسی تعقیبش‌سویش می‌کند یا نه، اما لومیان فاصله‌ای چنان زیاد حفظ کرده بود که هیچ‌کدام در میدانِ دیدِ دیگری‌پاساژی قرار نداشتند. لومیان خیابان به خیابان به دنبالِ بوی کم‌رمقِ آن ادکلنِ ارزان‌قیمت، در پیِ اوستا پیش می‌رفت.
با روشن شدنِ چراغ‌های گازی در گوشه و‌آزادانه کنار، اوستا واردِ خیابانی سرپوشیده شد که سقفش‌نمی‌کردند از گنبدهای شیشه‌ای و قاب‌های فولادی ساخته شده بود.
این مکان غرق در روشنایی بود و فروشگاه‌های شیک و مجلل در دو‌ساخته سویش به چشم می‌خوردند. زمین با سنگ‌های مرمرِ صیقلی سنگفرش شده بود و عابرانِ‌سنگفرش زیادی در آن رفت‌وآمد می‌کردند — تضادی چشمگیر با کوچه‌های رنگ‌وروپذیرِ بازارِ محلهٔ جنتلمن.
این همان پاساژی است که اورور از آن یاد کرده بود؟شدنِ لومیان دید که اوستا جلوی ویترینِ مغازه‌ای ایستاد تا به اجناس نگاه‌فولادی کند. او هم گام‌هایش را آهسته کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
خیلی زود متوجه‌خیابانی رفتاری «نامتعارف» در‌گنبدهای میانِ برخی عابران شد.
زن و مردهایی با لباس‌های فاخر‌متوقفش و رسمی، لاک‌پشت‌هایی در اندازه‌های مختلف‌اما را با خود در خیابان می‌گرداندند.
لاک‌پشت‌ها سانتی‌متر به سانتی‌متر پیش می‌رفتند‌خیابانی و صاحبانشان با طنابی در دست، با‌ساخته خونسردی و طمأنینه پشتِ سرشان قدم برمی‌داشتند.
لومیان با دیدنِ مردی با کت‌وشلوارِ رسمیِ سیاه و کلاهِ‌روشن سیلکِ ابریشمی که لاک‌پشتی را راه می‌برد، نتوانست جلوی کنجکاوی‌اش‌گنبدهای را بگیرد و پرسید: «دوستِ من، داری چه کار می‌کنی؟»
مرد سرش را‌خیابانی چرخاند و چهره‌ای‌گنبدهای سفیداب‌زده نمایان شد.
با لبخندی پاسخ داد: «غریبه،پلیس من فقط دارم قدم می‌زنم‌راه و لاک‌پشتم رو گردش می‌برم.»
«چرا لاک‌پشت؟»گازی لومیان تعجبش‌کنار را پنهان نکرد.
به نظر می‌رسید آن آقای شیک‌پوش از به اشتراک گذاشتنِ فلسفهٔ مد و سبکِ زندگی‌اش بسیار‌واردِ خشنود است. لبخندی زد و توضیح داد: «بیشترِ تریری‌ها از قدم زدنِ آرام لذت می‌برند، اما‌چشم معنای واقعیِ آرامش و وقار رو درک نکرده‌ند؛ همیشه تند راه می‌روند و عجول به نظر می‌رسند.
قدم زدنِ واقعی حتی از حرکتِ لاک‌پشت هم کندتره. برای‌ساخته همین ما لاک‌پشت‌ها رو گردش می‌بریم و اجازه می‌دیم اون‌ها‌زمین جلودار باشند تا ریتمِ آرام و باوقارمون رو حفظ کنیم.
این معیاری برای سنجشِ‌اینکه سرعتِ راه رفتن و‌آزادانه وسیله‌ای برای اندازه‌گیریِ شیک‌پوشیه.»
لومیان ناچار بود اعتراف کند که‌خیابانی اهالیِ تریر پیوسته افقِ دیدِ او را‌ساخته به‌عنوانِ یک دهاتی از کوردو وسعت می‌بخشند.
حتی اورور هم در‌کم‌رمقِ داستان‌هایش چنین چیزی دربارهٔ‌پیش گرداندنِ لاک‌پشت ننوشته بود!
«یک تریریِ اصیل!» لومیان دست‌سقفش زد، در حالی که لحنش‌ساخته سرشار از طعنه و کنایه بود.
متأسفانه آن جنتلمن معنای پنهانِ حرفش را‌کند درنیافت. لبخندِ متواضعانه‌ای زد و با همان گام‌های‌اعتنایی آهسته پشتِ سرِ لاک‌پشت به راهش ادامه داد.
دیری نگذشت که‌گوشه اوستا به آن‌خیابانی سوی پاساژ رسید.
لومیان لحظه‌ای درنگ‌بوی کرد و سپس با‌پیِ احتیاط به دنبالش رفت.
اوستا پس از خروج‌سرپوشیده از پاساژ، در ایستگاهِ کالسکهٔ‌فولادی عمومی در همان نزدیکی ایستاد.
چند دقیقه بعد، کالسکهٔ‌اینکه بزرگی که با دو اسب‌خیابان‌ها کشیده می‌شد از راه رسید.
کالسکه دوطبقه بود و روی بدنهٔ زردرنگش واژه‌هایی چون «خطِ ۷» به‌فولادی زبانِ اینتیسی نقش بسته بود. درشکه‌چی کتی کوتاه و سبز به تن داشت‌مرمرِ و کلاهی لبه‌پهن برای در امان ماندن از باران بر سر گذاشته بود.
با توقفِ کالسکه، بلیت‌فروشی با کلاهی کوچک، پیراهنِ راه‌راه‌می‌رفت و شلواری بدقواره جلوی درِ باز ظاهر شد و‌سرپوشیده مسافران را طوری برانداز می‌کرد که گویی همگی مجرم‌اند.
اوستا سومین نفری بود که سوار شد. او‌قاب‌های صندلیِ کنارِ پنجره را انتخاب کرد و رهگذران‌مجلل و مسافرانی را که بر صندلی‌هایشان می‌نشستند تماشا کرد.
لومیان از‌بتواند دور نظاره‌گر بود‌پلیس و نزدیک نرفت.
تنها زمانی که کالسکهٔ خطِ ۷ به‌سرپوشیده راه افتاد، گام‌هایش را تند کرد و‌مکان تقریباً با حالتِ دویدن به دنبالش افتاد.
با توجه به سرعتِ نسبتاً کمِ‌ارزان‌قیمت وسایلِ نقلیهٔ عمومی و قاعدهٔ توقف در‌گازی همهٔ ایستگاه‌ها، لومیان نگرانِ جا ماندن نبود.
همان‌طور که می‌دوید، برخی رهگذران با کنجکاوی به او نگاه‌ساخته می‌کردند و حتی چند نفری هم در کنارش شروع به‌زمین دویدن کردند، گویی می‌پنداشتند این جدیدترین مدِ روزِ تریر است.
مگر مغزتان معیوب است؟ لومیان نمی‌دانست بخندد یا گریه کند. پس از سه ایستگاه، دید که اوستا ترول از کالسکهٔ عمومی‌معمول پیاده شد. این منطقه بخشی از بازارِ محلهٔ جنتلمن بود. اوستا دو خیابان را پشتِ سر گذاشت و واردِ خیابانِ بلوزهای‌کرده سفید شد، همان خیابانی که چارلی به آن اشاره کرده بود. او به ساختمانی قدیمی و کرم‌رنگ با پلاکِ ۲۰ قدم گذاشت.
لومیان جلوی دکهٔ روزنامه‌فروشی‌کنار در کنارِ خیابان ایستاد، روزنامه‌ای‌گنبدهای برداشت و بی‌تفاوت ورق زد.
هم‌زمان با گوشهٔ چشم ورودیِ ساختمان را زیر‌پیش نظر داشت. صاحبِ دکه وقتی دید لومیان فقط‌واردِ می‌خواند و نمی‌خرد، یادآوری کرد: «هر نسخه ۱۱ کوپه‌ست.»
لومیان نسخه‌ای از لو پتی تریرین را در دست‌فولادی داشت؛ بی‌معطلی دو سکهٔ ۵ کوپه‌ای و یک سکهٔ‌چشم ۱ کوپه‌ای بیرون آورد و روی بقیهٔ روزنامه‌ها انداخت.
صاحبِ دکه خاموش‌بدون شد و لومیان به‌کند خواندنِ روزنامه ادامه داد.
«گفت‌وگوی شهرداری با‌گوشه شرکتِ آب‌رسانی دربارهٔ‌خیابانی برنامه‌های جدیدِ قیمت‌گذاری...
والری مصرف‌گرایی‌دنبالِ را یک‌کم‌رمقِ بت‌پرستیِ محض خواند...
بزرگ‌ترین پروژهٔ تاریخِ‌خیابانی بشر به دنبالِ‌گنبدهای شریک و سرمایه‌گذار است...»
آگهیِ پایانی توجهِ لومیان را جلب کرد؛ بوی نیرنگ یا‌راه ترفندِ یک کلاهبردار از آن برمی‌خاست! در حالی که چشم‌بیش از ساختمان برنمی‌داشت، با علاقه‌ای فزاینده متنِ آگهی را خواند:
«آیندهٔ بشریت در ستارگان رقم‌واردِ می‌خورد. تاریخِ انسان‌ها به دستِ دلاورانی‌قاب‌های ساخته شده که جرئتِ کاوش داشته‌اند.
در این عصرِ پیشرفت‌های شتابانِ فناوری، ما فاقدِ پیشگامانِ‌می‌رفت تمدن، بینش‌ورانی با درک و دوراندیشیِ استثنایی و ماجراجویانی جسور‌سقفش هستیم. بارِ پیش در دریای خروشان به دام افتاده بودیم.
این بار در درونِ جو زمین محبوس شده‌ایم. اما فناوری و تمدنِ بشری بی‌شک از تمامیِ موانع و خطرات گذر خواهد‌سنگ‌های کرد تا آینده‌ای راستین بسازد. ما در پیِ همکاری با همهٔ آرمان‌گرایان هستیم تا پلی فضایی بنا کنیم که امکانِ پیاده‌روی از‌اجناس سطحِ زمین تا ماهِ سرخ را برایمان فراهم آورد. طرفِ تماس: بول پاتیل. نشانی: خیابانِ سنت‌مارتین، پلاکِ ۹، طبقهٔ پنجم، محلهٔ ۲.»
لومیان هر چه بیشتر‌اینکه می‌خواند، بیشتر خنده‌اش می‌گرفت‌آزادانه و به فکری عمیق فرومی‌رفت.
او به‌عنوانِ پادشاهِ شوخی‌های کوردو و کسی که زیرِ تأثیرِ ایده‌های نامتعارفِ اورور بزرگ شده بود،روشنایی هرگز چنین اندیشهٔ عجیب، مضحک و نامعقولی به ذهنش نرسیده بود. با این حال این افراد با‌چشمگیر وقاحت تمام آن را تبلیغ کرده بودند، چنان‌که گویی مطمئن بودند جمعیتی پیدا می‌شود تا فریب بخورد.
آیا هنوز ضریبِ هوشیِ میانگینِ آدم‌ها‌ارزان‌قیمت را دست‌کم می‌گیرم؟ لومیان با دستِ‌چراغ‌های چپِ دستکش‌پوشش چانه‌اش را لمس کرد.
در همان لحظه، گروهی از افراد‌گنبدهای را دید که به ساختمانِ قدیمیِ شمارهٔ‌روشنایی ۲۰ در خیابانِ بلوزهای سفید نزدیک می‌شدند.
سرپرستِ آن‌ها مردی باظاهرِ محترم با کلاهِ سیلکِ ابریشمی و کت‌وشلوارِ سیاه بود. خطوطِ چهره‌اش برجسته بود، پیپی به‌اینجا رنگِ چوبِ ماهون گوشهٔ لب داشت و انگشترِ الماسِ دستِ چپش زیرِ نور می‌درخشید. مردانِ درشت‌هیکلی که گردِ او‌فاصله‌ای بودند حالتی تهدیدآمیز داشتند؛ پیراهن‌های برزنتی یا ژاکت‌های تیره پوشیده بودند و حس‌وحالِ یک دارودستهٔ اوباش را منتقل می‌کردند.
پس از آنکه آن‌ها در ورودیِ‌خیابانی ساختمان ناپدید شدند، لومیان با روزنامه‌فولادی در دست به سمتِ ساختمان راه افتاد.
پایینِ پلکان، او هم‌زمان چند بوی عطر را حس کرد. یکی کم‌رنگ و آشنا بود —واردِ همان ادکلنِ بی‌کیفیتی که به اوستا مالیده بود. بوی دیگر خوش‌بوتر، شیرین و اندکی زننده بود؛چشم ادکلنِ مشک؟ متعلق به مردِ پیپ‌به‌دست؟ لومیان ردِ بو را تا طبقهٔ پنجمِ ساختمان دنبال کرد.
آنجا اوستا ترول را دید. آن جادوگرِ قلابی در حلقهٔ همان افراد گرفتار شده بود. مردِ جنتلمن با انگشترِ الماس با لبخندی‌مرمرِ مودبانه پیپش را به پیشانیِ اوستا زد: «فکر نکن چون اثاث‌کشی کردی می‌تونی از دستمون فرار کنی. تا وقتی همهٔ بدهی‌ت رو‌نگاه پس ندی، مثلِ سایه همه‌جا دنبالت می‌آم.» اوستا با وحشت لکنت گرفت: «به‌زودی پول دستم می‌آد. فردا می‌تونم یک بخشیش رو برگردونم!»
مردِ «جنتلمن» با‌بدون لبخندی سر تکان‌متوقفش داد: «بسیار عالی.»
سپس پیپ را برگرداند‌کنار و سرِ گداخته و سوزانش‌گنبدهای را به صورتِ اوستا چسباند.
...
اوستا از درد‌خیابانی به خود پیچید اما‌شیشه‌ای جرئت نکرد صدایی درآورد.
آن مرد پیپش را عقب کشید و با لحنی‌خیابان‌ها آرام اما قاطع گفت: «این یک ذره سودشه. اگه‌سر‌وضع‌هایی فردا پول رو پس ندی، یکی از انگشت‌هات رو می‌بُرم.»
با این سخن، دستش‌کنار را روی سینه گذاشت‌سقفش و با نزاکت تعظیم کرد.
«فردا می‌بینمت، دوستِ من.» در پاگردِ پله‌ها، لومیان‌پیش لب‌هایش را جمع کرد و زیر لب گفت:واردِ نکند این روزها همه از گرمن اسپارو تقلید می‌کنند؟
با افزایشِ محبوبیتِ مجموعهٔ «ماجراجو» اثرِ فورس وال، مقلدانِ گرمن اسپارو‌مکان در سرتاسرِ قاره‌های شمالی و جنوبی سر برآورده بودند و جملاتی مانند‌صیقلی «این ادبِ اولیه‌ست» و «بخشش یا نفرین» همه‌جا سر زبان‌ها افتاده بود.
با نزدیک شدنِ آن دارودسته، لومیان سرش را‌آزادانه پایین انداخت و کنار کشید و وانمود کرد‌نمی‌کردند مستأجری معمولی است که با گانگسترها روبه‌رو شده است.
صدای نامنظمِ گام‌هایشان در حینِ پایین رفتن در طبقات پیچید و‌قاب‌های سپس سکوت برقرار شد. لومیان نگاهی به سمتِ اوستا ترول انداخت و‌زمین دید او به اتاقش پناه برده و درِ چوبی را بسته است.
پس از لختی درنگ، لومیان دستی به دستکشِ‌پیش چرمی‌اش کشید و کلاهش را صاف کرد. از پاگرد‌خیابانی بیرون آمد و به درِ اتاقِ اوستا نزدیک شد.
تق! تق! تق!خیابانی دستش را بالا آورد‌شیشه‌ای و به در کوبید.
چندی بعد، اوستا در را گشود؛ چهره‌اش آمیزه‌ای از‌خیابان‌ها بهت و وحشت بود. با صدایی لرزان و بریده‌بریده گفت:اینجا «من واقعاً تا فردا نمی‌تونم اون پول رو جور کنم...»
پیش از آنکه جمله‌اش‌کنار تمام شود، پیکرِ لومیان‌سقفش در برابرِ چشمانش نمایان شد.
...
لومیان دست‌هایش را‌خیابانی گشود و با لبخندی‌شیشه‌ای درخشان پرسید: «جا خوردی؟»
«تو... تو... تو...» اوستا‌اینکه چنان عقب نشست که‌آزادانه گویی شبحی دیده باشد.
لومیان پشتِ سرش واردِ‌کنار اتاق شد و با لبخند‌گنبدهای به اوستا ترول چشم دوخت:
«من واقعاً دوست دارم دردهای گذشته رو فراموش کنم، اما‌روشن آدمِ محتاطی هم هستم. از اینکه سرم کلاه بره، و‌گنبدهای بدتر از اون، به چشمِ یک احمق ریشخند بشم بیزارم.»