چپتر 410: یک هفتهٔ فراغت

میدانِ اعدامِ بارانی، لومیان‌اعماقِ​ تماشا کرد که شعله‌های‌زوایای​ سرخ رفته‌رفته پیشِ چشمانش

فروکش کردند. دید که مخاطی‌نورِ​ نیمه‌شفاف و بی‌رنگ از جنازه‌می‌شکستند​ بیرون تراوید. این ماده به

دورِ «من یکی رو می‌شناسم»‌خاکستری‌سفید​ که سوخته و ترک‌خورده بود حلقه‌پیونددهنده‌اش​ زد، و تلاش کرد از طریق

حدقه‌های خالیِ چشم به سرش‌رنگین‌کمانی​ نفوذ کند و با عضوی‌جیب​ از بدنش در هم آمیزد.

کلاغ‌های آتشینِ سرخ پیرامونِ لومیان‌می‌گرفتند​ شکل گرفتند و پیش از‌می‌گذاشتند​ آنکه لجن به مقصدش برسد،

از میانِ‌چشم‌های​ چشم‌های خونی‌رنگِ‌باقی‌مانده​ باقی‌مانده یورش بردند.

بوووم!

سرِ «من یکی رو می‌شناسم»‌خاکستری‌سفید​ از درون منفجر شد و‌مادهٔ​ کلوئیدی خاکستری‌سفید را به همه‌جا

پاشید.

مخاطِ شفاف و بی‌رنگ مادهٔ‌می‌گرفتند​ پیونددهنده‌اش را از دست داده‌می‌گذاشتند​ بود. به همین دلیل تنها

توانست به‌طورِ مستقل متراکم‌باقی‌مانده​ شود و در نهایت‌سرِ​ کلوئیدی چسبناک شکل داد.

این کلوئید زیرِ تیرکِ‌اعماقِ​ اعدام افتاد. از دور شبیه‌مختلف​ به آینه‌ای تثبیت‌نشده بود که

می‌توانست همه‌چیز‌کوچکی​ را در‌حباب‌ها​ اطرافش بازتاب دهد.

لومیان قدم‌زنان جلو رفت و‌رنگین‌کمانی​ در میانِ هوای سوزان و‌جیب​ شعله‌هایی که در اطرافش جریان

داشتند، کلوئیدِ بی‌رنگ‌رنگ‌ها​ را که احتمالاً‌فرابشری​ ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزم‌کننده بود

برداشت.

همان‌طور که به آن خیره‌می‌گذاشتند​ شده بود، حباب‌های شفافِ بسیار‌پاشنه​ کوچکی را در اعماقِ کلوئید

دید. حباب‌ها نورِ خورشید‌اعماقِ​ را از زوایای مختلف‌زوایای​ می‌گرفتند و می‌شکستند و رنگین‌کمانی

از رنگ‌ها‌کوچکی​ را به‌حباب‌ها​ نمایش می‌گذاشتند.

لومیان پس از آنکه ویژگیِ‌رنگین‌کمانی​ فرابشری را در جیب گذاشت، روی‌گذاشت​ پاشنه چرخید و از تیرک دور

شد.

پشتِ سرش، شعله‌های باقی‌مانده‌باقی‌مانده​ به یورشِ بی‌امانِ خود‌سرِ​ ادامه دادند و جنازهٔ سوخته

را بلعیدند.

با سوسوزدنِ نور، قامتِ‌حباب‌ها​ لومیان از میدانِ اعدامِ‌مختلف​ جامعِ روآ ناپدید شد.

...

در آپارتمانِ ۶۰۱، پلاکِ‌مختلف​ ۳ در خیابانِ بلوز‌رنگ‌ها​ بلانش، واقع در محلهٔ بازار.

لومیان که با گوشوارهٔ دروغ‌می‌گذاشتند​ به شکلِ اصلی‌اش برگشته بود،‌پاشنه​ شقیقه‌هایش را مالید و رو

به فرانکا کرد.

«کارش تموم شد. برای‌کلوئیدی​ آدمی مثلِ اون، مردن‌مخاطِ​ روی تیرکِ اعدام کاملاً برازنده‌ست.»

«متأسفانه اون به سرورِ آسمانی‌می‌گذاشتند​ باور داره. حتی اگه هیچ‌پاشنه​ کاری هم نکنه، بازم یه

تهدیدِ پنهانه—یه بمبِ ساعتی.‌مختلف​ وگرنه زنده می‌ذاشتمش، هرچند‌رنگ‌ها​ بدونِ لوبِ پیشانی و با

چشمایی که‌چشم‌های​ تا ابد‌باقی‌مانده​ کور شدن.»

فرانکا آهِ آسودگی‌کوچکی​ کشید و گفت:‌نورِ​ «خیالم راحت شد.»

در حقیقت، ته‌دلش کمی‌کلوئیدی​ افسوس می‌خورد. اگر به خاطرِ‌شفاف​ جنونی نبود که در گذشته

گریبان‌گیرِ «من یکی رو‌می‌شکستند​ می‌شناسم» شده بود، و‌می‌گذاشتند​ همچنین ایمانش به سرورِ آسمانیِ

برکاتِ زمین و آسمان که‌می‌گذاشتند​ گمان می‌رفت عاملِ تناسخشان باشد،‌پاشنه​ شاید تلاش می‌کرد روحش را

احضار کند. آن‌گاه می‌توانست‌مختلف​ دربارهٔ فرمولِ معجونِ مسیرِ‌رنگ‌ها​ تماشاگر، از ردهٔ ۹ تا

ردهٔ ۶ یا حتی ردهٔ ۵‌بردند​ از او بپرسد. اما پس از‌خاکستری‌سفید​ تأملِ فراوان، تصمیم گرفت این نقشهٔ

پرخطر را رها کند.

نگاهِ لومیان‌کوچکی​ به درِ بازِ‌نورِ​ اتاقِ مهمان چرخید.

«ژنا کجاست؟»

فرانکا با طعنه به‌مختلف​ لومیان گفت: «رفته تئاترِ لانه‌کبوترِ‌نمایش​ قدیمی. خیلی بیشتر از تو

برای هضمِ معجونش تلاش می‌کنه.»

لومیان متفکرانه جواب داد:‌اعماقِ​ «بعد از اینکه شعله‌های درونم‌مختلف​ رو برای مبارزه و اجرای

اعدام بیرون ریختم، معجونِ‌حباب‌ها​ آتش‌افروزم به مقدارِ زیادی هضم‌می‌گرفتند​ شده. با این سرعت، اگه

بتونم یه اصلِ ایفای نقشِ‌خاکستری‌سفید​ جدید بیرون بکشم، ظرفِ دو‌مادهٔ​ ماهِ آینده کاملاً هضم میشه.»

روی این موضوع توقف نکرد‌می‌گذاشتند​ و ادامه داد: «قصد دارم‌پاشنه​ ویژگیِ فرابشریِ "من یکی رو

می‌شناسم" رو با خانمِ‌مختلف​ شعبده‌باز شریک بشم. بدونِ حمایتِ‌نمایش​ اون و انجمنِ تاروت، ممکن

بود هدف رو گم‌باقی‌مانده​ کنیم یا موقعِ حملهٔ اولمون‌درون​ مهارمون رو از دست بدیم.»

فرانکا بی‌درنگ جواب داد:‌اعماقِ​ «مشکلی نیست. ویژگی‌های فرابشریِ‌زوایای​ این پیروانِ خدای پلید

از دستِ افرادِ رده‌بالا‌حباب‌ها​ در رفته. من که خودم‌می‌گرفتند​ جرئت نمی‌کنم نگهشون دارم. اصلاً

نیازی نیست به فکرِ جبران‌خاکستری‌سفید​ برای من باشی. رسیدگی به‌مادهٔ​ "من یکی رو می‌شناسم" یکی از

مأموریت‌های انجمنِ‌مختلف​ تحقیقاتیِ عنترهای‌می‌شکستند​ دم‌کوتاه هم هست.»

لومیان تعارف تکه‌پاره نکرد.‌مختلف​ تماشا کرد که فرانکا‌رنگ‌ها​ به اتاق‌خواب برگشت و پیراهنی

سفید با تزئیناتِ توری و‌یورش​ شلواری بژ و چسبان پوشید؛‌منفجر​ ظاهراً آماده می‌شد که بیرون

برود.

لومیان با‌کوچکی​ لحنی عادی‌حباب‌ها​ پرسید: «کجا می‌ری؟»

فرانکا با کمی دلخوری جواب‌رنگین‌کمانی​ داد: «این اواخر درگیرِ انواع‌جیب​ و اقسام دردسرهایی بودم که

تو به پا کردی و‌می‌گذاشتند​ یه لحظه هم برای خودم وقت‌چرخید​ نداشتم. حالا که بالاخره همه‌چیز آروم

شده، حقمه که یه استراحتی‌می‌گرفتند​ بکنم، مگه نه؟ پیشنهاد می‌کنم‌می‌گذاشتند​ چند روزِ آینده رو بچهٔ

خوبی باشی!»

دیوبانوی لذت چکمه‌هایش را پوشید،‌حباب‌ها​ در را باز کرد و‌می‌گرفتند​ رفت. لومیان بی‌اختیار لبخند زد.

پس از آنکه در به‌خاکستری‌سفید​ هم کوبیده شد، لومیان که در‌پیونددهنده‌اش​ ابتدا قصد داشت به مسافرخانهٔ خروسِ

زرین برگردد و برای خانمِ‌رنگین‌کمانی​ شعبده‌باز نامه بنویسد، قلم و‌جیب​ کاغذی از روی میزِ نزدیکش

برداشت. تمامِ اطلاعاتی را‌نمایش​ که «من یکی رو می‌شناسم»‌روی​ به او داده بود، موبه‌مو

یادداشت کرد.

سپس کاغذ را تمیز‌نمایش​ تا زد و ویژگیِ فرابشریِ‌روی​ هیپنوتیزم‌کنندهٔ «من یکی رو می‌شناسم»

را روی آن گذاشت.

نامه‌رسانِ «عروسکی» را‌منفجر​ احضار کرد و‌همه‌جا​ با حوصله منتظر ماند.

طولی نکشید که نامه‌رسانِ‌نمایش​ عروسکی با کلوئیدِ نیمه‌شفاف‌گذاشت​ و تکه‌کاغذی مربعی و تاشده

برگشت.

پاسخِ خانمِ‌رنگین‌کمانی​ شعبده‌باز از‌نمایش​ این قرار بود:

لومیان در سکوت نامه را‌حباب‌ها​ خواند. سپس گذاشت شعله‌های سرخ،‌می‌گرفتند​ کاغذ را در دستش بسوزانند.

دلش می‌خواست مستقیم به‌کلوئیدی​ استانِ گایا در فیناپاتر و‌شفاف​ بالامِ غربی در قارهٔ جنوبی

تله‌پورت کند تا شخصاً اعضای‌رنگین‌کمانی​ مشکوکِ دروغِ آوریل مانند بارد‌جیب​ را شکار کند. با این

حال می‌دانست بی‌فایده است.‌نمایش​ بدونِ اطلاعات یا سرنخِ کافی،‌روی​ این کار مثلِ گشتن دنبالِ

سوزن در انبارِ کاه بود.

مگه می‌تونست هر‌رنگ‌ها​ بار به شانسِ اون‌جیب​ پسرِ بستنی‌خور تکیه کنه؟

الان تنها کاری که از‌نورِ​ دستم برمیاد اینه که منتظر‌می‌شکستند​ بمونم تا انجمنِ تاروت سرنخ‌های

مفیدی پیدا کنه... تنها کسی‌خاکستری‌سفید​ که تو این لحظه می‌تونم‌مادهٔ​ ردشو بزنم، ناشرِ اون کتابِ

زیرزمینی، یعنی «وقایع‌نگاریِ‌می‌گرفتند​ مخفیانهٔ امپراتور روزل»ـه.‌رنگ‌ها​ کاش با نویسندهٔ واقعی،

یعنی بارد، ملاقات کرده‌نمایش​ بودن... لومیان ترکیبی از ناامیدی‌روی​ و آسودگی را احساس کرد.

قصد داشت در موردِ‌باقی‌مانده​ ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزم‌کننده عجله‌سرِ​ نکند. در حینِ جست‌وجو

برای یافتنِ صنعتگری مناسب،‌نمایش​ منتظر ماند تا آنتونی‌گذاشت​ رید دربارهٔ بیوهٔ ژنرال فیلیپ

تحقیق کند.

اگر روان‌پزشک به نتیجه‌ای‌کلوئیدی​ می‌رسید و موفق می‌شد‌مخاطِ​ مشکلاتِ روانی‌اش را درمان کند،

لومیان بدش نمی‌آمد ویژگیِ‌می‌شکستند​ فرابشریِ هیپنوتیزم‌کننده را به او‌فرابشری​ بفروشد و پولش را با

فرانکا نصف کند.

اگر پیش از آن‌باقی‌مانده​ صنعتگری مناسب می‌یافت، شیءِ رازآلودی‌درون​ را که می‌ساخت به‌عنوانِ منبعی

مشترک تعیین می‌کرد تا فرانکا،‌می‌گذاشتند​ ژنا و بقیه هرطور که‌پاشنه​ صلاح می‌دانستند از آن استفاده

کنند.

لومیان پس از قرار‌کلوئیدی​ دادنِ ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزم‌کننده‌مخاطِ​ در جیبی مخفی، نفسش را

بیرون داد و‌می‌گرفتند​ به پشتیِ صندلیِ‌رنگ‌ها​ ناهارخوری‌اش تکیه زد.

تازه آن موقع بود‌مختلف​ که صدای قاروقورِ شکمش را‌نمایش​ شنید و متوجهِ گرسنگی‌اش شد.

از ساعتِ ۶ صبح که‌می‌گذاشتند​ بیدار شده بود، غرق در بازجویی،‌چرخید​ اعدام و نامه‌نگاری بود و صبحانه

را کاملاً‌بسیار​ از یاد‌اعماقِ​ برده بود.

راستش رو بخوای، منو‌کلوئیدی​ اینجا تنها گذاشتن؛ انگار من‌شفاف​ اینجا زندگی می‌کنم... لومیان این

را زیرِ لب زمزمه کرد.‌رنگین‌کمانی​ سپس برخاست و به آشپزخانهٔ‌جیب​ آپارتمان رفت تا ببیند چه موادی

در دسترس است.

با نگاهی‌چشم‌های​ به اطراف، چند‌یورش​ سیب‌زمینی پیدا کرد.

لومیان لحظه‌ای جا خورد، اما‌حباب‌ها​ به‌سرعت آستین‌هایش را بالا زد‌می‌گرفتند​ و پیش‌بندی را که همان

نزدیکی آویزان بود برداشت.‌حباب‌ها​ با دستانی ماهر سیب‌زمینی‌ها را‌می‌گرفتند​ پوست کند، شست و به

نوارهای باریک‌درون​ و نازک‌کلوئیدی​ خرد کرد.

پس از آن، اجاق را‌می‌گذاشتند​ روشن کرد، ماهیتابه را گرم‌پاشنه​ کرد، روغن ریخت و سیب‌زمینی‌های

خردشده را تفت‌زوایای​ داد. سپس غذا‌می‌شکستند​ را چاشنی زد.

وقتی غذا آماده شد، دو‌می‌گذاشتند​ تکه نان را برشته کرد‌پاشنه​ و یک لیوان شیر ریخت.

پشتِ میزِ ناهارخوری نشست،‌حباب‌ها​ سیب‌زمینی‌های برشته را بینِ تکه‌های‌می‌گرفتند​ نان گذاشت و با لذت

خورد و‌درون​ هر از گاهی‌خاکستری‌سفید​ جرعه‌ای شیر نوشید.

بیرون از پنجره، نم‌نمِ‌نمایش​ باران قطع شده بود‌گذاشت​ و خورشید به‌روشنی می‌درخشید.

...

لومیان در طولِ هفتهٔ بعد،‌حباب‌ها​ بیشترین بهره را از وقتش‌می‌گرفتند​ برد. با حوصله منتظر ماند تا

آسیب‌های روانیِ ناشی از دو‌نورِ​ نبردِ گذشته‌اش بهبود یابد و‌می‌شکستند​ از این فرصت برای ایفای

نقش به‌عنوانِ آتش‌افروز‌منفجر​ و هضمِ تدریجیِ‌همه‌جا​ معجون استفاده کرد.

در میانِ این فرایند،‌نمایش​ توانست دربارهٔ فعالیت‌های اخیرش و‌روی​ کشفِ سازمانِ خدای پلید به

آقای کا گزارش دهد.

اعضای باندِ ساوآ‌رنگ‌ها​ در تالارِ رقصِ بریز‌جیب​ شگفت‌زده بودند. رئیسشان به‌طورِ

غیرمنتظره‌ای پنج شش روزِ پیاپی‌حباب‌ها​ ظاهر شده بود و هر‌می‌گرفتند​ بار برای مدتی طولانی مانده بود.

در مقایسه با تجربیاتِ قبلی‌شان‌نورِ​ از در دسترس نبودنِ او،‌می‌شکستند​ گویی بدلی برای خودش پیدا

کرده بود.

شارلی نیز به همان اندازه‌می‌گذاشتند​ حیرت‌کرده بود. سیل هر شب‌پاشنه​ به کافهٔ زیرزمین می‌رفت تا

بنوشد و مردم را دست‌می‌گرفتند​ بیندازد و مسخره کند؛ رفتاری که‌فرابشری​ شارلی را به هدفِ اصلیِ این

حضورِ غیرعادی تبدیل کرده بود.

درست در زمانی که فرانکا‌حباب‌ها​ قصد داشت دوباره به کافه‌می‌گرفتند​ خانهٔ سرخِ تروکادرو برود تا

مخفیانه به براونز سورون یادآوری‌نورِ​ کند که بررسیِ وضعیتِ او‌می‌شکستند​ را از یاد نبرد، جمجمهٔ

نقرهٔ خالصِ هلا اخطاریه‌ای‌کلوئیدی​ دربارهٔ یک گردهماییِ ویژه‌مخاطِ​ به آپارتمانِ ۶۰۱ در خیابانِ

بلوز بلانشِ ۳ و‌می‌شکستند​ خانهٔ امنِ متروکهٔ لومیان‌می‌گذاشتند​ در همان خیابان فرستاد.

مدتی می‌شد که لومیان به‌می‌گرفتند​ خانهٔ امن سر نزده بود.‌می‌گذاشتند​ اگر فرانکا با دریافتِ نامه

درباره‌اش سؤال‌چشم‌های​ نمی‌کرد، شاید اصلاً‌یورش​ متوجهِ آن نمی‌شد.

بسیاری از اعضای انجمنِ‌اعماقِ​ تحقیقاتیِ عنترهای دم‌کوتاه نیز‌زوایای​ به روشی مشابه عمل

می‌کردند. آن‌ها مکان‌هایی را‌حباب‌ها​ برای دریافت و ارسالِ نامه‌می‌گرفتند​ تعیین کرده بودند، اما در

واقع آنجا زندگی نمی‌کردند.‌کلوئیدی​ تنها هرازگاهی به آنجا سر‌شفاف​ می‌زدند تا هلا متوجه نشود،

و از‌رنگین‌کمانی​ این جزئیاتِ کوچک‌می‌گذاشتند​ احساسِ راحتی می‌کردند.

لومیان به خانهٔ امنِ متروکه‌یورش​ در خیابانِ بلوز بلانش رسید و‌کلوئیدی​ با دقت نامه را باز کرد.

محتوای آن چنین بود:

...

شب‌هنگام، درست سه دقیقه‌اعماقِ​ مانده به ساعتِ ده، لومیان‌مختلف​ در محدودهٔ خانهٔ امن در

خیابانِ بلبل، وردی را‌حباب‌ها​ که به نیروهای پنهان‌سازی‌مختلف​ آغشته بود زمزمه کرد.

رفته‌رفته حس کرد در خوابی‌رنگین‌کمانی​ عمیق فرو می‌رود؛ حسی شبیه‌جیب​ به اینکه بدنش با پاک‌کنی

عظیم در‌رنگین‌کمانی​ حالِ پاک‌نمایش​ شدن است.

پس از مدتی نامعلوم، ناگهان‌یورش​ به هوش آمد و خود‌منفجر​ را ایستاده در میانِ قصری باستانی

یافت که‌رنگین‌کمانی​ در مهِ شهری‌می‌گذاشتند​ پوشانده شده بود.

بیش از صد نفر از‌نورِ​ اعضای انجمنِ تحقیقاتیِ عنترهای دم‌کوتاه‌می‌شکستند​ از قبل جمع شده بودند و

پیکرشان هنوز‌درون​ در حالِ‌کلوئیدی​ شکل‌گیری بود.

لومیان که اکنون با استفاده‌می‌گذاشتند​ از دروغ به شکلِ اورور‌پاشنه​ درآمده بود، با پوشیدنِ ردای

سیاه و نیم‌نقابِ جادوگر، از‌می‌گرفتند​ میانِ چیزی که شبیه به‌می‌گذاشتند​ محلِ برگزاریِ یک مجلسِ رقصِ

بالماسکه بود عبور‌خونی‌رنگِ​ کرد و به‌بردند​ گروهِ آکادمی نزدیک شد.

نگاهی به اطراف انداخت،‌اعماقِ​ اما عضوی را که با‌مختلف​ نامِ پتی‌گرو شناخته می‌شد، ندید.

پروفسور که نقابِ پروانه‌ایِ‌کلوئیدی​ سیاه، پیراهنِ پاپیون‌دار و پالتوی‌شفاف​ تیره و بلندی به تن

داشت، در کنارِ‌می‌گرفتند​ مردی لاغراندام ایستاده بود‌نمایش​ که پوشهٔ اسنادِ مانیلای

زردِمتمایل‌به‌قهوه‌ای سرش را پوشانده بود.

او شوهرش، دانشیار بود.

پروفسور با کنجکاوی به‌اعماقِ​ لومیان نگریست و پرسید: «می‌دونی‌مختلف​ چه خبره؟ چرا این گردهماییِ

ویژه رو تشکیل دادن؟»

لومیان در نقشِ‌می‌گرفتند​ «ماگل» اورور پوزخند‌رنگ‌ها​ زد و آهی کشید.

«چون خائن‌هایی میونمون هستن.»

پروفسور و سایرِ اعضای‌نمایش​ گروهِ آکادمی این کلمه‌گذاشت​ را تکرار کردند: «خائن‌ها...»

در آن لحظه، گندالف، رئیسِ‌نورِ​ نیمه‌غول که ردایی ساده و‌می‌شکستند​ کلاه‌دار به تن داشت، و

نایب‌رئیس هلا، که همچون‌کلوئیدی​ بیوه‌ای سیاه‌پوش با چهره‌ای پنهان‌شفاف​ در زیرِ تور ظاهر شده

بود، به‌سوی تختِ سنگیِ‌می‌شکستند​ عظیمی که در اعماقِ‌می‌گذاشتند​ قصرِ باستانی قرار داشت رفتند.