چپتر 401: رؤیاگرد
0از زمانی که لوکی مهارش را از دست داده و بی‌آنکه کاملاً مرده باشد فروریخته بود، لومیان مراقب بود که مبادا اعضای هستهٔ گروه دروغ آوریل‌داشتند او را لو بدهند و خودش را برای حملاتِ غافلگیرانهٔ احتمالیِ فرابشرانِ رسمی آماده نگه داشته بود. هر چه باشد، لوکی می‌دانست که او لومیان لی‌آرامِ است، یکی از سردسته‌های باندِ ساوآ که تالارِ رقصِ نسیم را اداره می‌کند. او حتی می‌دانست که لومیان هالهٔ امپراتور خون آلیستا تودور را با خود دارد.
در نهایت، فرابشرانِ رسمی فقط به ادارهٔ پلیسِ محلهٔ بازار‌ندادند رفتند تا دربارهٔ ناهنجاریِ آن شب پرس‌وجو کنند و ببینند‌بگیرد آیا سیِل دوبوآ، سردستهٔ توانای باند، چیزی می‌داند یا نه.
این موضوع لومیان را متقاعد کرد که گروه دروغ آوریل هنوز چشمشان به‌سیِل اوست. آن‌ها تمایلی نداشتند هدفشان را به مقامات تحویل دهند یا او را‌اوست از محلهٔ بازار بیرون برانند، جایی که دیگر نمی‌توانستند زیر نظرش داشته باشند.
باید در نظر داشت عروسکی که فرشته‌ای در آن مهروموم شده بود، بی‌شک‌سردستهٔ شیئی بود که می‌توانست قدرتِ لوکی را دچارِ دگرگونیِ چشمگیری کند. از دست دادنِ‌نداشتند لومیان به این معنا بود که او تقریباً هرگز نمی‌توانست نمونهٔ دیگری پیدا کند.
گذشته از این، شاید ترمیبوروس‌پیدا به کارِ مقام آسمانی بهشت‌مقام و زمین برای برکات می‌آمد.
اعضای هستهٔ گروه دروغ آوریل در این مورد کاملاً رُک بودند. آن‌ها حتی زحمتِ پنهان‌بخواند کردنِ تمسخر و کینه‌شان را به خود ندادند. باور داشتند لومیان می‌تواند دستشان را بخواند‌نمی‌زدند و انتظار داشتند تحریک شود و در نهایت تصمیم بگیرد در محلهٔ بازار منتظر بماند.
زمانِ اقدام کاملاً به خودشان‌بازار بستگی داشت. تا وقتی لومیان‌کنند کمک داشت، بی‌گدار به آب نمی‌زدند.
ژنا خشم و خصومتی را که زیرِ ظاهرِ خونسرد و کلماتِ‌سیِل آرامِ لومیان نهفته بود، حس کرد. دیگر سعی نکرد متقاعدش کند‌هنوز و فقط زیر لب گفت: «امیدوارم این شرورها به سزای اعمالشون برسن.»
احساساتِ لومیان در تلاطم بود و‌گذشته باعث شد آثارِ به‌جامانده از مهار‌بهشت از دست دادنش دوباره سر برآورد.
نفسِ عمیقی کشید، دستِ راستش‌زحمتِ را بالا آورد و شقیقه‌هایش را‌باور مالید تا از کوبشِ سرش بکاهد.
ژنا با‌ادارهٔ نگرانیِ آشکاری‌محلهٔ پرسید: «چی شده؟»
لومیان کوتاه جواب داد: «آسیبِ روانیِ‌ناهنجاریِ مبارزه با لوکی یکی دو هفته‌دوبوآ طول می‌کشه تا کاملاً خوب بشه.»
چشمانِ ژنا چرخید و پیشنهاد‌پیدا داد: «می‌خوای سرت رو ماساژ بدم؟آسمانی فرانکا یادم داده. خیلی توش ماهرم.
«خجالت نکش. هر‌رُک چی باشه ما‌پنهان با هم دوستیم!»
جملهٔ آخرش با لحنی بازیگوشانه کمرنگ‌رفتند شد؛ تلاشی برای پرت کردنِ حواسِ لومیان‌سیِل و تسکینِ وضعیتِ احساسی‌اش با لحنی شوخ‌طبعانه.
لومیان پوزخند زد.
«چرا هر از گاهی‌دیگری اینو می‌گی؟ "فرانکا اینو‌ترمیبوروس گفت، فرانکا اونو یادم داد."»
ژنا شروع کرد: «مگه‌بودند تو خودت بیشترِ وقتا...» اما‌کینه‌شان ناگهان حرفش را قطع کرد.
در ابتدا قصد داشت بگوید: «مگه‌رفتند تو خودت بیشترِ وقتا نمی‌گی: "خواهرم‌آیا اینو گفت، خواهرم اونو یادم داد."»
لومیان ساکت شد و ژنا هم همین‌طور. پس از چند ثانیه، وقتی دید‌سردستهٔ لومیان مخالفتی نمی‌کند، ژنا دستهٔ صندلی را رها کرد و پشتِ سرش رفت.تمایلی دست دراز کرد و شروع به ماساژ دادنِ شقیقه‌ها و دو طرفِ سرش کرد.
بدنِ لومیان منقبض شد.
ژنا با شیطنت سربه‌بودند سرش گذاشت: «تا حالا‌تمسخر با هیچ دختری صمیمی نشدی؟»
لومیان پوزخند زد. «به‌عنوانِ یه شکارچی، غریزه‌ام می‌گه هر کسی رو‌ببینند که جرئت می‌کنه به سرم دست بزنه پرت کنم اون‌ور یا‌متقاعد یه گلولهٔ آتشینِ گنده نثارش کنم. خیلی زور زدم تا کُبابت نکنم.»
ژنا که هم خنده‌اش گرفته‌دربارهٔ بود و هم کلافه شده‌آیا بود، فشارِ دستانش را بیشتر کرد.
«معجونِ تحریک‌کننده کلاً‌نمونهٔ الگوهای زبانی و‌گذشته گفتاری‌ت رو عوض کرده؟»
لومیان رُک‌وراست جواب‌رُک داد: «هی، چرا‌پنهان این‌قدر قلمبه‌سلمبه حرف می‌زنی؟»
همان‌طور که این دو با هم شوخی می‌کردند،ناهنجاریِ بدنِ لومیان رفته‌رفته آرام گرفت. پس از چند دقیقه،باند به مبل تکیه داد و چشمانش را نیمه‌باز گذاشت.
در حالی که از ماساژِ ژنا لذت می‌برد و سردردش تسکین می‌یافت، به‌طورِ طبیعی‌توانای حرفِ «شوخی‌های» لوکی، من کسی را می‌شناسم، و دیگر اعضای هستهٔ گروه دروغ آوریل‌هدفشان را پیش کشید. خشمِ ژنا شعله‌ور شد و ناخودآگاه فشارِ دستانش را بیشتر کرد.
لومیان با‌نمی‌توانست کمی ناراحتیِ‌دیگری جسمی گفت: «آروم‌تر.»
یک قاتل قدرتِ قابل‌توجهی داشت.
ژنا که هنوز‌پلیسِ عصبانی بود، فشارِ‌رفتند دستانش را کم کرد.
«توی تمامِ اجراهام تا حالا با همچین‌پرس‌وجو آدمای پست و عوضی‌ای برخورد نکرده بودم.توانای حقشونه هر چی درد و رنجه بکشن!
«لعنتی، چرا‌نمی‌توانست من هنوز‌دیگری یه ساحره نشدم؟»
چشمانِ لومیان همچنان بسته بود که‌پنهان پرسید: «هضمِ معجونِ محرک چطور پیش‌داشتند می‌ره؟ اصولِ ایفای نقش رو درک کردی؟»
توجهِ ژنا جلب شد. در حالی که به مالیدنِ سرِ او ادامه می‌داد، فکر کرد و گفت: «در حالِ حاضر دو نکتهٔ کلیدی وجود‌هنوز داره. اول اینکه، تحریک یه وسیله‌ست، نه هدف. دوم، جوهرهٔ تحریک در درکِ هستهٔ ماجرا و شرایطِ آدمای درگیرشه، نه در استفاده از توانایی‌ها.شده علاوه بر این، به یه نتیجه‌ای رسیدم. تحریک ناگزیر پیامدهایی به همراه داره؛ فقط بستگی داره که بخوای چه کسی با اون پیامدها روبه‌رو بشه.»
لومیان تحسین کرد:بازار «بد نیست.» که‌ناهنجاریِ البته اتفاقِ نادری بود.
ژنا که پشتِ سرش ایستاده بود، چانه‌اش را متواضعانه بالا برد و گفت: «من هر روز فرصت‌هایی برای تمرین پیدا می‌کنم، مخصوصاً‌تمسخر بینِ بازیگرای تئاتر و شاگردهای جاهایی مثلِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، که درگیری توشون زیاده. تحریکِ یه نفر مجبورم می‌کنه در نظر بگیرم‌نمی‌زدند که می‌خوام چه کسی سود ببره و چه کسی درس بگیره یا ضرر کنه. این باعث شد بفهمم که تحریک فقط یه ابزاره.»
رفتارِ لومیان به‌طرزِ محسوسی نرم‌تر شد و اجازه‌تمسخر داد افکارش پرسه بزنند. بی‌تفاوت پرسید: «فکر می‌کنی‌انتظار کجا بتونم فرصتی برای ایفای نقشِ آتش‌افروز پیدا کنم؟»
دستانِ ژنا به حرکتِ آرام‌بخشِ خود ادامه داد. فکری کرد‌کنند و جواب داد: «تریر نظمِ نسبتاً پایه‌ای داره. فقط می‌تونی روی‌موضوع مسائلِ کوچیک اقدام کنی؛ نمی‌تونی اونجا یه نمایشِ بزرگ راه بندازی...
«ولی شاید موقعِ تعقیبِ اون خلافکارا‌ناهنجاریِ فرصتی پیش بیاد. وقتی قبلاً بهش‌دوبوآ اشاره کردی، دلم می‌خواست آتیششون بزنم!»
ناگهان فکری به‌نمونهٔ ذهنِ لومیان رسید،گذشته هرچند کاملاً روشن نبود.
در آن لحظه، صدای‌بودند قدم‌هایی از پله‌ها به گوش‌کینه‌شان رسید که رفته‌رفته بلندتر می‌شد.
ژنا سرِ لومیان را‌محلهٔ رها کرد و با‌ناهنجاریِ لبخندی به در نزدیک شد.
«فرانکا برگشته.»
...
در خیابان‌های پرهیاهوی تریر، چه‌بسا‌زحمتِ شب آرامشی نداشت، اما شهروندانِ‌ندادند آن مناطق همچنان به خواب می‌رفتند.
در رؤیای یک نفر، او می‌دید‌رفتند که فرزندانش پس از خوردنِ نانِ‌آیا خونِ انسان رفته‌رفته بهتر و سالم‌تر می‌شوند.
ناگهان، یک سگِ گلدن رتریور‌دربارهٔ که کوله‌پشتیِ کوچکی به همراه‌آیا داشت، در رؤیا پدیدار شد.
سگِ گلدن رتریور در حاشیهٔ رؤیا نشست‌شاید و صحنه‌های مه‌آلود را هدایت کرد تا خاطراتِ‌می‌آمد پنهان در اعماقِ ناخودآگاهِ رؤیابین را آشکار کند.
این خاطره، هیجانِ شکافتنِ جمعیت و هجوم بردن به سوی جسدِ زندانیِ اعدامی با نانی در‌انتظار دست بود. تردیدی بود که پس از باور به شفابخش بودنِ نانِ خونِ انسان به سراغشان آمده‌خصومتی بود. آمیزه‌ای از شادی و شک بود که هنگامِ اولین بار شنیدنِ این شایعه حس کرده بودند...
گلدن رتریور شبحی از کسی را دید که در‌پرس‌وجو ابتدا رؤیابین را از شایعاتِ نانِ خون باخبر کرده بود.می‌داند معلوم شد همسایه‌ای است که در خانهٔ بغلی زندگی می‌کند.
و به این ترتیب، گلدن رتریور رؤیاها را یکی‌ببینند پس از دیگری پیمود و خاطراتِ ناخودآگاهِ مربوطه را‌این فعال کرد تا به دنبالِ منشأ شایعاتِ نانِ خون بگردد.
پس از صدها رؤیا،دیگری گلدن رتریور متوجهِ دو‌ترمیبوروس رؤیا با تناقض‌های آشکار شد.
یکی متعلق به پدری بود که باور داشت رازِ نانِ خونِ انسان را از جادوگری که تصادفاً دیده‌شود بود به دست آورده و از آن برای درمانِ بیماریِ دخترش استفاده کرده است. رؤیای دیگر متعلق به فرزندش‌کلماتِ بود که ناگهان بیمار شده و به همان سرعت بهبود یافته بود، گویی نانِ خونِ انسان اکسیری معجزه‌آسا بود.
گلدن رتریور پدر را‌محلهٔ هدایت کرد تا جادوگر‌ناهنجاریِ را در رؤیایش تجسم کند.
چهره‌ای بسیار‌محلهٔ عادی و‌رفتند بی‌اهمیت داشت.
صحنه‌های رؤیا به‌سرعت سوسو زدند‌پیدا و با بازگشتِ خاطرات، تصویرِ‌مقام جادوگر شروع به تغییر کرد.
وقتی برخوردِ اولیه‌شان آشکار شد،زحمتِ گلدن رتریور جادوگری را دید که‌باور چهره‌اش با قبل کاملاً متفاوت بود!
سپس، چهره به‌سرعت تغییر کرد و در‌دربارهٔ نهایت به همان تصویری تبدیل شد که‌دوبوآ رؤیابین معمولاً از جادوگر در ذهن داشت.
گلدن رتریور تفسیرِ‌بازار خودش را از‌ناهنجاریِ این ماجرا داشت.
هیپنوتیزمِ جادوگر تنها در برخوردِ رودررو می‌توانست کاملاً مؤثر باشد و به رؤیابین‌زمین اجازه می‌داد اولین برداشتش از او را حفظ کند. تنها در آن زمان‌داشتند بود که تحتِ تأثیرِ هیپنوتیزم قرار می‌گرفتند و تصویرِ درونِ حافظه‌شان تغییر می‌کرد.
نیازی به تکرارِ فرایندِ بیدار کردنِ ناخودآگاه‌کردنِ درونِ رؤیا نبود. تصویرِ اصلیِ جادوگر به‌طورِ‌دستشان طبیعی در ذهنِ گلدن رتریور نقش بست.
او موهای کوتاه و قهوه‌ای داشت که به نسبتِ سه‌کنند به هفت فرق باز شده بود، چشمانی کتان‌رنگ و چهره‌ای لاغر‌موضوع و کک‌مکی. عینکی با فریمِ طلایی روی پلِ بینی‌اش قرار داشت...
گلدن رتریور با خروج از رؤیا، توجهش را به‌ببینند خانمِ شعبده‌باز معطوف کرد که ناگهان کنارش ظاهر شده‌این بود. او با صدایی انسانی اعلام کرد: «به نتیجه رسیدم.»
خانمِ شعبده‌باز که بلوز و پیراهنی بلند و‌ترمیبوروس قهوه‌ای به تن داشت، آهی کشید و با اشتیاق‌رُک گفت: «اطلاعات رو به من بدید تا تأییدش کنم.»
گلدن رتریور‌مورد ساکت ماند و‌زحمتِ چشمانش تیره شد.
پس از چند ثانیه، خانمِ شعبده‌باز‌رفتند چند قدم به جلو برداشت و باعث‌سیِل شد نورِ ستارگان در اطرافش پدیدار شود.
این نور شبیهِ‌بازار بازتابِ کیهانِ بی‌کران‌ناهنجاریِ بر روی زمین بود.
ستارگانِ درخشان و‌نمونهٔ متراکم به‌سرعت چرخیدند و‌شاید مکاشفه‌ای را رقم زدند.
وقتی تفسیرِ خانمِ شعبده‌باز تمام شد،پنهان درِ وهم‌آلودی را که در تاریکی‌داشتند پنهان بود باز کرد و ناپدید شد.
در کمتر از ده ثانیه، دوباره ظاهر‌دربارهٔ شد و به گلدن رتریور گفت: «توی خیابونی‌سردستهٔ که نتایجِ ستاره‌بینی نشون می‌ده، هیچ هدفی نیست.»
گلدن رتریور بارِ‌بازار دیگر با صدایی‌ناهنجاریِ زنانه پرسید: «گمراهمون کردن؟»
خانمِ شعبده‌باز سر تکان داد‌پیدا و پوزخند زد: «ولی این ثابت‌آسمانی می‌کنه چیزی که دیدی هدفِ واقعیه.»
همین که حرفش تمام شد،زحمتِ خانمِ عدالت، ملبس به پیراهنی سفید‌باور با حاشیه‌های سبز، به‌سرعت تجسم یافت.
شعبده‌باز با‌ادارهٔ گیجی پرسید:محلهٔ «کجا رفتی؟»
خانمِ عدالت با صدایی ملایم جواب داد: «رفتم تا توی رؤیای اونایی که دنبالِ نانِ‌باند خونِ انسان هستن، یه نشونه بکارم. بهشون خبر دادم که شرکتِ داروسازیِ ابله آخرِ این هفته‌دهند توی محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود یه مشاورهٔ داوطلبانه برگزار می‌کنه و درمان و داروی رایگان می‌ده.»
شعبده‌باز از روی کنجکاوی‌دیگری پرسید: «کِی می‌خوای مشاورهٔ‌ترمیبوروس داوطلبانه رو برگزار کنی؟»
خانمِ عدالت لبخند زد.
«فردا. خودم حامیِ مالیش می‌شم.»
...
ساعتِ ۶نمی‌توانست صبح، مسافرخانهٔ خروسِ‌پیدا زرین، اتاقِ ۲۰۷.
لومیان به‌طورِ طبیعی از‌بودند خواب بیدار شد و خودش‌کینه‌شان را برای روز آماده کرد.
پیش از آنکه بتواند دربارهٔ صبحانه‌رفتند تصمیم بگیرد، متوجه شد پیکِ «عروسکی»آیا ظاهر شده و نامه‌ای آورده است.
لومیان با گیجی‌بازار نامه را باز‌ناهنجاریِ کرد و پرتره‌ای دید.
کنارِ پرتره، دست‌خطِ خانمِ شعبده‌باز به چشم می‌خورد: «این باید‌مقام چهرهٔ "من کسی را می‌شناسم" باشه. ما تمامِ دارندگانِ کارت توی‌کردنِ تریر رو بسیج می‌کنیم تا دنبالش بگردن، از جمله تو رو.»