چپتر 1193: فصل ۱۱۹۳ - چرا این‌جوری شد؟ (۳)
0شایعات سریع‌تر از باد‌چرا سفر می‌کنند. و بعضی شایعات‌نفوذش سرعت‌شان دو برابرِ آن است.
شایعهٔ اینکه بک چون مقام سرپرست فرقه کوه هوآ را به‌گیجی دست گرفته و پیشنهاد بوپ جونگ را رد کرده بود، به معنای‌عبور واقعی کلمه مثل یک تندبادِ خشن کل اتحاد دوستان آسمانی را درنوردید.
البته که این موضوع باعثِ بهت و حیرت می‌شد. بک‌صاعقه چون برای مقام رهبر فرقه نامناسب نبود، اما جایگاه هیون‌سرپرستِ جونگ به‌عنوان رهبر فرقه کوه هوآ بیش از حد تزلزل‌ناپذیر بود.
به‌طور کلی، هیچ گروهی در دورانِ اوج‌گیری‌اش رهبر خود را عوض‌قابل‌مقایسه نمی‌کند، پس چرا فرقه کوه هوآ که با شتابی خیره‌کننده در‌وقتی حال گسترش نفوذش بود، ناگهان دست به چنین تغییرِ شدیدی زد؟
یک نفر با‌نمی‌کند شوک نفسش را حبس‌حال کرد و گفت: «چی؟»
شخصِ دیگری با‌بیدار دستپاچگی گفت: «آه،سرپرستِ نه، آخه چرا؟»
فردِ دیگری با‌شده‌اند نگرانی پرسید: «آخه‌شاگردان چه خبر شده...؟»
واکنش‌ها متفاوت بود، اما همه‌مهم در شوک و نگرانیِ ناشی‌اصلاً از این موضوع مشترک بودند.
همه در اتحاد دوستان آسمانی، کوه هوآ را به‌عنوان فرقه‌ای‌ناگهان می‌شناختند که رهبریِ اتحاد را بر عهده داشت. طبیعی بود که‌دیگری نگران باشند تغییر ناگهانیِ کوه هوآ روی کل اتحاد تأثیر بگذارد.
اما مهم نبود آن‌ها چقدر شوکه شده‌اند، این‌کاملاً اصلاً قابل‌مقایسه با شاگردان کوه هوآ نبود که‌دیگر انگار از آسمانِ صاف صاعقه به سرشان خورده بود.
آن‌ها با خیال راحت خوابیده بودند و وقتی‌آسمانِ بیدار شدند دیدند که سرپرستِ خانواده ناگهان عوض‌وقتی شده است. شاگردان کوه هوآ کاملاً مات‌ومبهوت مانده بودند.
شاگردان کوه هوآ‌تأثیر با گیجی به‌آن‌ها یکدیگر خیره شدند.
شاگردانِ فرقه‌های دیگر که از آن‌جا رد می‌شدند، با دیدنِ تجمعِ آن‌ها پچ‌پچ‌کنان‌شدیدی با عجله عبور می‌کردند. در حالت عادی شاید این موضوع را نادیده می‌گرفتند،پرسید اما با توجه به شرایط امروز، حتی همان پچ‌پچ‌ها هم روی اعصاب‌شان سوهان می‌کشید.
چونگ هوا‌وقتی با چهره‌ای‌شدند بهت‌زده پرسید: «خب...»
«حالا چی می‌شه؟»
«منظورت چیه که "چی‌بگذارد می‌شه؟" مگه ساهیونگ بک‌شوکه چون رهبر فرقه نشد؟»
«نه آخه، مگه الکیه که مثلِ‌خیره‌کننده بو دادنِ لوبیا توی یه چشم‌به‌هم‌زدن‌تغییرِ اتفاق بیفته؟ این تغییرِ رهبر فرقه‌ست، می‌فهمی؟»
«...در حالت‌وقتی عادی نباید‌شدند این‌جوری باشه، نه؟»
«حتی اگه کوه‌شده‌اند هوآ فرقه‌ای باشه‌شاگردان که اصل‌ونسبِ درست‌وحسابی نداره...»
«ای حروم‌زاده! فرقه بدونِ اصل‌ونسب؟مهم اصل‌ونسب‌مون که خیلی هم قرص‌ومحکمه! فقط‌قابل‌مقایسه لعنتی به خاک سیاه نشسته بود.»
«همون، همون.»
«خیلی فرق داره!»
چونگ هوا با لب‌ولوچهٔ‌اصلاً آویزان برگشت و به‌آسمانِ بک هیون نگاه کرد.
«و... اگه قرار باشه صندلیِ رهبر فرقه منتقل بشه، بر‌اصلاً اساسِ سلسله‌مراتب نباید به‌جای ساسوک بک چون، به ساسوک اون‌راحت آم برسه؟ پس تکلیفِ جایگاه ساسوک اون آم چی می‌شه؟»
«نمی‌دونم. این کاریه که‌چرا رهبر فرقه کرده؛ یعنی‌گسترش بینِ خودشون مشورت نکردن؟»
«راست می‌گی، ولی...»
چهرهٔ همه‌شوکه پیچیده و‌اصلاً عجیب شد.
آن‌ها می‌دانستند که این لزوماً اتفاقِ بدی نیست. هر چه نباشد، مگر بک چون همیشه کسی نبود که‌خورده در نهایت قرار بود مقام رهبر فرقه را به دست بگیرد؟ این فقط مسئلهٔ زمان‌بندی و ترتیب بود؛دیگر هیچ‌کس با رهبر شدنِ بک چون مخالفتی نداشت. فقط یک جزئیاتِ کوچک، خیلی کوچک، با انتظارات‌شان فرق داشت.
اما همین تفاوتِ‌نمی‌کند کوچک، وضعیت را‌خیره‌کننده به‌شدت پیچیده کرده بود.
«امم... پس...»
«همم؟»
ایم پیونگ با‌تأثیر نگاهی سردرگم سرش‌آن‌ها را کج کرد.
«اون رهبر فرقه... نه، رهبر فرقهٔ‌خیره‌کننده اصلی... آه نه، اینم نیست، بزرگ‌تغییرِ هیون جونگ... اه، اینم درست نیست...»
بک هیون‌وقتی چشمانش را‌شدند محکم بست.
«بیا فعلاً‌شوکه همون رهبر‌اصلاً فرقه صداش کنیم.»
«پس به‌روی ساسوک بک‌بگذارد چون چی بگیم؟»
«...بیا بهش‌عوض بگیم رهبر‌چرا فرقهٔ جوان.»
«نه، این خلافِ پروتکله...»
«فقط برای‌شوکه الان، بیا همین‌جا‌قابل‌مقایسه این‌جوری صداش کنیم!»
«چرا عصبانی می‌شی؟»
«اَه، لعنتی!»
ایم پیونگ که‌بیدار جا خورده بود، سریع‌خانواده دوباره به حرف آمد:
«پس... تکلیفِ رهبر فرقه‌اصلاً چی می‌شه؟ اون الان صندلیِ‌صاف رهبر فرقه رو واگذار کرده.»
«می‌شه رهبر فرقهٔ پیشین.»
«رهبر فرقهٔ پیشین؟»
«آره.»
بک هیون‌شوکه سر تکان داد‌قابل‌مقایسه و توضیح داد:
«به سلفی که صندلیِ رهبر فرقه رو منتقل‌شوکه می‌کنه، لقبِ "پیشین" می‌دن. رهبر فرقه می‌شه رهبر‌صاعقه فرقهٔ پیشین، و بزرگان هم می‌شن بزرگانِ پیشین.»
«آها...»
ایم پیونگ طوری که انگار‌دیدند در حال فکر کردن باشد‌مانده ساکت شد، سپس ناگهان اخم کرد.
«اما ساسوک، پس... رهبر فرقهٔ پیشین اصطلاحیه که‌آسمانِ به نسلِ ارشدتر از رهبر فرقه اشاره داره،وقتی درسته؟ مثل رهبر فرقهٔ پیشین یا بزرگِ پیشین.»
«درسته.»
«پس تکلیفِ‌عوض اعضای شاگردانِ نسلِ‌شتابی اون چی می‌شه؟»
«...ها؟»
«پس به اونا چی‌اصلاً باید بگیم؟ اونا نه جزوِ‌صاف بزرگان هستن نه بزرگانِ پیشین...»
«امم... اِ... ها؟»
بک هیون سرش‌نمی‌کند را کج کرد‌خیره‌کننده و شقیقه‌اش را خاراند.
«...نکنه اونا بشن بزرگانِ پیشین؟ معمولاً القابِ بزرگِ پیشین یا رهبر فرقهٔ‌یکدیگر پیشین به بزرگان و اسلافِ قبلی اشاره داره، اما لقبِ "پیشین" یه‌می‌کردند عنوانِ افتخاری برای نسلیه که یه رتبه از رهبر فرقه بالاتره... شاید؟»
«پس رهبر فرقهٔ فعلی چی‌قابل‌مقایسه می‌شه؟ خودت که قبلاً گفتی‌صاعقه رهبر فرقه می‌شه رهبر فرقهٔ پیشین؟»
«امم... پس رهبر‌تأثیر فرقه می‌شه رهبر‌آن‌ها فرقهٔ پیشینِ اعظم، نه؟»
«اعظم؟»
«پیشینِ پیشین،وقتی ای احمق!شدند پیشینِ پیشین!»
«...رهبر فرقهٔ پیشینِ پیشین؟»
«آ-آره، احتمالاً؟»
حالت چهرهٔ ایم پیونگ‌چرا که پر از شک‌گسترش و تردید بود، درهم رفت.
«اصلاً همچین لقبی‌بیدار از همون اول‌سرپرستِ وجود خارجی داشته؟»
«داره! بهت‌شوکه می‌گم واقعاً‌اصلاً وجود داره!»
«همم...»
ایم پیونگ طوری سر‌چرا تکان داد که انگار با‌نفوذش بی‌میلی آن را پذیرفته باشد.
«ولی ساسوک، پس...»
«بله؟»
«یعنی با هر رتبه‌بگذارد بالاتر رفتن، یه کلمهٔ‌شوکه "پیشین" بهش اضافه می‌شه؟»
«تا جایی که من می‌دونم...»
«پس اگه ساهیونگ یون جونگ بعداً صندلیِ رهبر فرقه رو‌مانده به ارث ببره، و رهبر فرقهٔ فعلی تا اون موقع‌تجمعِ هنوز زنده باشه، باید بهش بگیم رهبر فرقهٔ پیشینِ پیشینِ پیشین؟»
«...»
بک هیون صورتش را با هر دو‌چقدر دست پوشاند. کلماتی که اصلاً دلش نمی‌خواست‌آسمانِ به زبان بیاورد، بالاخره از دهانش پرید:
«آخه این‌عوض دیگه چه‌چرا اصل‌ونسبِ درب‌وداغونیه...»
«...خودت گفتی‌وقتی اصل‌ونسبِ کوه‌شدند هوآ قرص‌ومحکمه.»
«محکمه، حروم‌زاده! محکمه! کجای دنیا فرقه‌ای پیدا می‌کنی که‌صاف تو یه نسل سه نفر توش رهبرِ فرقه بشن؟شدند کجای دنیا فرقه‌ای با یه همچین اصل‌ونسبِ محکمی پیدا می‌شه؟»
«واقعاً به این می‌گن ‹محکم›؟»
«لعنتی...»
در همون لحظه، چونگ هوا‌دیدند که تا اون موقع ساکت‌مانده بود، دوباره به حرف اومد.
«امم، ولی...»
«دیگه چیه؟»
«نه. من منطقش رو می‌فهمم، اما یه‌حال جای کار می‌لنگه. همون‌طور که گفتی، کلمهٔ‌نفر ‹سابق› یعنی ‹مقامِ قبلی› یا ‹نسلِ قبلی›، درسته؟»
«بیشتر یه‌وقتی لقبِ احترامیه‌شدند تا ‹مقامِ قبلی›...»
«پس تکلیفِ نسلِ‌شده‌اند ساسوکِ ارشد اون‌شاگردان آم چی می‌شه؟»
«...ها؟ داری‌روی در موردِ‌بگذارد چی حرف می‌زنی؟»
«منظورم اینه که بزرگ‌ترها خودبه‌خود می‌شن بزرگِ فرقه، برای همین می‌تونی یه ‹سابق›شدیدی بهشون بچسبونی، اما نسلِ ساسوکِ ارشد اون آم که هیچ‌وقت مقامِ رهبرِ فرقه‌پرسید رو نداشتن... پس اگه بهشون بگیم رهبرِ فرقه و بزرگِ سابق، اشتباهه، مگه نه؟»
«...»
«پس یعنی تو هواشان‌اصلاً یه رهبرِ فرقهٔ اسبق داریم‌صاف اما رهبرِ فرقهٔ سابق نداریم؟»
«...»
«با این حال به نسلِ شاگردهای‌خیره‌کننده اون می‌گن بزرگ‌های سابق... اما نمی‌تونیم‌تغییرِ به مقامِ رهبری‌شون بگیم رهبرِ فرقهٔ سابق.»
ذهنش کاملاً به هم ریخت. بک هیون که حسابی گیج شده‌گیجی بود، با نگرانی سرش رو چرخوند. این مسئله‌ای نبود که اون بتونه‌عبور حل‌وفصلش کنه؛ مگه یکی دیگه نبود که این‌جور چیزها رو سروسامون می‌داد؟
«سـ... ساهیونگ! یه‌شده‌اند فکری به حالِ‌شاگردان این بکن... ها؟ ساهیونگ؟»
بک هیون سرش رو کج کرد. بک سانگ،شوکه همون کسی که باید این قضیه رو حل‌صاعقه می‌کرد، با نگاهی مات‌ومبهوت تو یه گوشه نشسته بود.
اون مرد‌عوض الان دقیقاً داشت‌شتابی چه غلطی می‌کرد؟
«ساهیونگ؟»
«این...»
«بله؟»
«...این کجاش مهمه آخه، بچه‌ها...؟»
انگار روح‌وقتی از دهنِ بک‌دیدند سانگ خارج شد.
«تو این سن... تو‌اصلاً این سن دارم می‌شم بزرگِ‌صاف فرقه... منِ تو این سن...»
«...»
«همهٔ اون آدم‌های فرقه‌های همسایه که بالاخره‌حال باهاشون صمیمی شدم، تو اوجِ جوونی‌شونن... چرا‌نفر فقط من باید بشم بزرگِ فرقه... فقط من...»
«اهم.»
بک هیون از‌شده‌اند روی همدردی، به‌آرومی‌شاگردان گلویش رو صاف کرد.
«خب، با‌روی این حال... اون‌قدرها‌مهم هم بد نیست...»
«حالا که شهرتِ هواشان قراره بالا بره،حال اسم‌مون تو کلِ سرزمین می‌پیچه... مردم وقتی‌نفر بشنون ‹بزرگِ هواشان، بک سانگ› چه فکری می‌کنن؟»
«واو، ساهیونگ! با اون لقبِ احترامیِ تائویی،خانواده ‹استادِ تائویی بک›، من که درجا یه پدربزرگِ‌فرقه‌های مو سفید میاد تو ذهنم! اووه، چه باابهت!»
بک هیون که داشت با خوشحالی وراجی‌انگار می‌کرد، با دیدنِ نگاهِ قاتلانهٔ بک سانگ‌راحت از جا پرید و سرش رو پایین انداخت.
تازه با شنیدنِ حرف‌های بک سانگ‌آن‌ها بود که شاگردهای نسلِ بک متوجهِ‌شاگردان وضعیتِ خودشون شدن و یکی‌یکی آه کشیدن.
«...بزرگِ فرقه.»
«من که‌وقتی هنوز حتی‌شدند ازدواج هم نکرد‌ه‌ـم...»
«دقیقاً. اگه من بزرگِ‌اصلاً فرقه باشم، اصلاً کسی‌آسمانِ حاضر می‌شه باهام ازدواج کنه؟»
«حتی خودم هم‌تأثیر حاضر نیستم با‌آن‌ها خودم ازدواج کنم...»
چشم‌های مردهای مجردِ هواشان که‌شتابی هنوز به امیدی واهی چنگ‌ناگهان می‌زدن، پر از اشک شد.
«تائوییست‌ها رو چه به ازدواج؟»
«هی! تو‌شوکه هواشان می‌شه‌اصلاً ازدواج کرد!»
«بس کنید. چونگ میونگ کف می‌کنه‌آن‌ها و قاطی می‌کنه. اون یارو بعضی‌شاگردان وقت‌ها فکر می‌کنه اینجا فرقهٔ وودانگه.»
«اما این‌عوض قانونِ فرقه‌ست،چرا پس چرا...»
«ببخشید.»
در همون لحظه، کواک هو‌قابل‌مقایسه به‌آرومی دستش رو بالا برد.صاعقه نگاهِ همه به سمتِ اون برگشت.
«امم... فکر کنم شما‌بگذارد ساسوک‌ها دارین یه حقیقتِ‌شوکه مهم رو فراموش می‌کنین.»
«ها؟ چی رو؟»
«...وقتی یکی از شاگردهای کوهِ اصلی ازدواج می‌کنه،کاملاً باید خونه و زندگی‌ش رو تو هواشان راه‌دیگر بندازه، درسته؟ اونا نمی‌تونن زمین‌های فرقه رو ترک کنن.»
«درسته. چه حرفِ واضحی.»
«شما جرئتش رو دارین که‌مهم بیخِ گوشِ چونگ میونگ، خونه‌اصلاً و زندگیِ تازه‌عروس‌ودامادی راه بندازین؟»
«...»
برای لحظه‌ای، شاگردهای نسلِ بک که زبون‌شون بند‌کاملاً اومده بود، همگی کمی سرشون رو بالا گرفتن‌دیگر و تو یه چشم‌به‌هم‌زدن آینده‌های زیادی رو تصور کردن.
بعد سرشون رو‌شده‌اند پایین انداختن و‌شاگردان با رضایت لبخند زدن.
«بی‌خیالش شین.»
«غیرممکنه.»
«اون کسی که قراره با ما ازدواج‌خانواده کنه چه گناهی کرده؟ این کار مثلِ‌شاگردانِ اینه که گناهِ بزرگی رو دوش‌شون بذاریم.»
حتی اگه بهشون می‌گفتن تائوییست، بازم حاضر بودن یه آدمِ بی‌گناه رو بکشونن تو یه جهنمِ زنده؟بیدار و حتی اگه یه آدمِ روشن‌فکر پیدا می‌شد که شرایط رو درک کنه، بازم یه مشکلِ دیگه‌تجمعِ وجود داشت؛ کی دوست داشت ببینه همسرش یه روز در میون رو خاک‌وخل‌ها ولو شده و غلت می‌خوره؟
«پیروی از قانونِ‌تأثیر ازدواج چه فایده‌ای‌آن‌ها داره؟ وقتی واقعیت این‌طوریه...»
«ساکت.»
بک هیون با کلافگی‌شدند دستش رو تکون داد‌کاملاً و بحث رو عوض کرد.
«راستی، اون ساهیونگی که باعث‌وبانیِ‌قابل‌مقایسه همهٔ ایناست... الان کدوم گوریه؟ حداقل‌سرشان باید بیاد و یه توضیحی بده.»
«کی رو‌روی می‌گی؟ بک‌بگذارد چون ساسوک رو؟»
«آره. همون...عوض اهم. منظورم‌چرا رهبرِ فرقه‌ست.»
«اگه بک چون‌بیدار ساسوک رو می‌گی،سرپرستِ احتمالاً الان داره...»
کواک هو با نگاهی حسرت‌بار‌قابل‌مقایسه به دوردست‌ها خیره شد، انگار‌صاعقه داشت چیزی رو تصور می‌کرد.
«به نظر میاد داره‌بگذارد تاوانِ سنگینی برای کاری‌شوکه که کرده پس می‌ده.»
«...گیرِ یه مشت شغال افتاده؟»
«تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
بک هیون آروم سر‌اصلاً تکون داد، انگار می‌تونست‌آسمانِ صحنه رو مجسم کنه.
اون شیاطین عمراً ولش نمی‌کردن.
اون آهِ آرومی کشید و به‌خیره‌کننده بقیهٔ شاگردها نگاه کرد. چهره‌هاشون ملغمه‌ای‌تغییرِ از هیجان، نگرانی و دلواپسی بود.
اون به نمایندگی‌بیدار از بک سانگِ‌سرپرستِ مات‌ومبهوت به حرف اومد.
«همون‌طور که می‌دونین، رهبرِ فرقه هنوز بیانیهٔ قطعی نداده.صاف اون هیچ‌وقت چیزی رو از شاگردهاش پنهان نمی‌کنه، برای همین‌دیدند به‌وضوح توضیح می‌ده که چی رو باید بدونیم و چرا.»
«چشم، ساسوک.»
«چشم، ساهیونگ.»
«پس بی‌خودی فک‌تون رو خسته نکنین. ما الان بینِ خودمونیم و مشکلی نیست،خیره اما فقط ما که اینجا نیستیم، مگه نه؟ لزومی نداره این حس رو‌عادی به بقیه بدیم که گیج شدیم و داریم دست‌وپامون رو گم می‌کنیم. فهمیدین؟»
«بله.»
«بسیار خب. همه متفرق شین.»
«چشم!»
وقتی همه متفرق شدن،شدند بک هیون آهی کشید‌کاملاً و سرش رو برگردوند.
«ساهیونگ.»
«...آخه، من‌روی که خزانه‌دارم...بگذارد چرا من...»
«آه! مردم فکر می‌کنن‌چرا ما گداهای اتحادیهٔ گدایانیم! خودت‌نفوذش رو جمع‌وجور کن، بیا بریم!»
«اون مرد‌وقتی واقعاً پیشِ خودش‌دیدند چی فکر کرده...»
«ما از‌شوکه کجا بدونیم؟ اون‌قابل‌مقایسه همیشه همین‌طوری بوده.»
بک هیون در حالی که بک سانگِ ولوشده‌شوکه رو از رو زمین بلند می‌کرد، نتونست جلوی لبخندِ‌سرشان محو و عجیبی رو که رو لب‌هاش نشست، بگیره.
‹پس بک‌عوض چون ساهیونگ قراره‌شتابی رهبرِ فرقه بشه.›
اون هم معذب بود. نه اینکه به بک‌کاملاً چون اعتماد نداشته باشه، اما برای اونا رهبرِ‌دیگر فرقهٔ هواشان همیشه فقط و فقط هیون جونگ بود.
با این حال، علی‌رغمِ این‌قابل‌مقایسه نگرانی، یه حس به‌وضوح تو وجودش‌سرشان جوونه زد. حسی که اجتناب‌ناپذیر بود.
‹هواشان ممکنه از‌تأثیر این به بعد‌آن‌ها یکم جالب‌تر بشه.›
اون تو دلش کاملاً‌چرا مطمئن بود. بقیهٔ شاگردها هم‌نفوذش احتمالاً همین فکر رو می‌کردن.