چپتر 773: چپتر 773
0«بمییییرید!»
«اوووااا! این دزدهای دریاییِ حروم‌زاده!»
«فقط بمیرید!»
شاگردان هواشان با‌ماهی چشم‌های از حدقه‌مسموم درآمده هجوم بردند.
«چـ-چی شده؟»
«این حروم‌زاده‌ها چه‌شون شده؟»
بالا بردنِ‌بودند روحیه در برابر‌طبیعی دشمن کاملاً طبیعیه.
اما بینِ بالا بردنِ انگیزه و لبریز شدن از کینه‌ای‌سگ‌صفت‌های عمیق، فرقِ بزرگی هست. شاگردان هواشان طوری به سمت دزدهای دریایی‌اون یورش بردند که انگار با قاتلِ پدر و مادرشون روبه‌رو شده‌ن.
«آآآآخ! حروم‌زاده‌ها!»
«چرا، آخه‌کشیده چرا این‌کار‌تور رو می‌کنید؟!»
شاید دزدهای دریایی حسابی هول‌طبیعی کرده بودند، اما از دیدِ شاگردان‌تمرین هواشان این واکنش کاملاً طبیعی بود.
توی این‌مثل مدت چقدر سخت‌زدیم تمرین کرده بودند؟
بعد از مبارزهٔ تمرینی با وودانگ، به ضعف‌های خودشون پی برده بودند‌تقصیرِ و برای همین، با فراموش کردنِ استراحت، تمامِ وجودشون رو وقفِ تمرین‌همه‌شون کردند. و مگه هنر الهی ابر بنفش رو هم یاد نگرفته بودند؟
با اینکه به خاطرِ تسلطِ ناکافی هنوز قدرتِ‌ماهی کاملش رو نشون نمی‌داد، اما هنر الهی ابر‌البته بنفش هنوز هم هنر الهی ابر بنفش بود.
اون‌ها بدونِ هیچ شکی باور داشتند‌بود که با توجه به اون‌همه یادگیری و‌مبارزهٔ تلاش، توی این نبرد قراره حسابی بدرخشند.
اما...
«دنبالِ کشتی کشیده شدیم!»
«توی تور گیر‌شدیم افتادیم و مثل‌افتادیم ماهی دست‌وپا زدیم!»
«مسموم شدیم!»
«این کاریه که‌ماهی یه آدم می‌کنه؟!مسموم ای سگ‌صفت‌های حروم‌زاده!»
البته که تقصیرِ این‌ها نبود. اما برای شاگردان هواشان که هنوز اون‌قدرها‌تقصیرِ تو عمقِ زندگی غوطه‌ور نشده بودند، این دزدِ دریایی یا اون دزدِ‌همه‌شون دریایی هیچ فرقی با هم نداشتند؛ همه‌شون یه مشت دزدِ دریایی بودند.
شاگردان هواشان که مثل چونگ میونگ چشم‌هاشون رو برگردونده بودند، شمشیرهاشون رو به حرکت‌می‌کنه درآوردند. با نگاه به مسیرِ عجیب و تکانهٔ وحشیانهٔ شمشیرها، به نظر می‌رسید این‌نداشتند نه یه فرقهٔ درستکار، بلکه یه فرقهٔ شیطانیه که برای جنگِ قدرت هجوم آورده.
«اووهااات!»
شمشیر جو گول طوری‌دست‌وپا می‌چرخید که انگار می‌خواست‌آدم آدم‌ها رو چرخ کنه.
«حـ-حروم‌زادهٔ روانی!»
«نمی‌تونیم جلوشون‌کشیده رو بگیریم!تور بپرید پایین!»
«کجا می‌رید، حروم‌زاده‌ها!»
شاگردان هواشان در حالی که تقریباً فقط سفیدیِ چشم‌هاشون معلوم‌سگ‌صفت‌های بود، با وحشی‌گری هجوم می‌بردند و دزدهای دریایی هم با‌دزدِ استیصال فرار می‌کردند و خودشون رو به زحمت توی رودخونه می‌انداختند.
«دارید فرار می‌کنید؟»
«هی! برید‌کشیده اون‌ور، برید اون‌ور!گیر بعدی اون کشتیه!»
«بزن بریم!»
راهزنانِ نوکریم با‌ماهی دیدنِ چشم‌های دیوانه‌وارِ اون‌ها،کاریه بی‌سروصدا دهن‌هاشون رو بستند.
«بهتره سر به سرشون نذاریم.»
«به خاطر اینه که اون‌ها هم‌افتادیم تو کوهستان زندگی می‌کنن... در مقایسه‌کاریه با اون‌ها ما واقعاً هیچی نیستیم.»
«به همه‌بودند می‌گم که هرگز‌طبیعی با هواشان درنیفتن.»
اون رئیسِ اوباشِ(؟) دیوونه که‌زدیم اون‌طرف داره تنهایی وحشی‌بازی درمیاره به‌البته کنار، حتی نوچه‌هاش(؟) هم حسابی درنده‌ن.
اگه این بچه‌ها فقط یه تیکه پوستِ‌کاریه حیوون تن‌شون می‌کردند، می‌تونستند یه کوهِ گنده رو‌اون‌قدرها قورت بدن. اون‌وقت کلاً چشم‌اندازِ نوکریم عوض می‌شد...
«برید اون‌ور! برید اون‌ور!»
«اونجا یه عالمه‌دیدِ از این دزدهای‌بود دریاییِ حروم‌زاده هست!»
«بزنید همه‌شون رو بکشید!»
«دو- دوجانگ‌نیم...مثل شاید بهتر‌دست‌وپا باشه یکم آروم...»
«چی؟»
«نـ-نه...»
معلوم نیست‌مثل راهزن کیه‌دست‌وپا و تائویی کیه.
خوشبختانه یا متأسفانه، هیچ‌کس اون‌قدر‌زدیم دل‌وجرئت نداشت که این واقعیت رو‌البته زیرِ سؤال ببره و بررسی‌ش کنه.
«اوراچاااا!»
گورورونگ!
در همین حین، چونگ‌دست‌وپا میونگ داشت یه کشتیِ‌آدم دیگه رو جلوتر غرق می‌کرد.
در جلو، مثل یه پرنده پرواز می‌کرد و کشتی رو در هم می‌کوبید، در‌نبود حالی که در عقب، گروهی شاملِ اون راهب و بک چون رهبریِ راهزنان رو‌چشم‌هاشون بر عهده داشتند، از کشتی به کشتیِ دیگه می‌پریدند و دزدهای دریایی رو جارو می‌کردند.
«آآآآآآخ!»
«لعنتی!»
نگاهِ سردرگم و گیجی روی چهرهٔ‌مسموم دزدهای دریایی که کشتی‌هاشون رو ول‌تقصیرِ کرده و فرار می‌کردند، کاملاً مشهود بود.
از همون اول هم، دزدهای دریایی اگه با برتریِ عددی‌سگ‌صفت‌های فشار نمی‌آوردند، نمی‌تونستند با شاگردان هواشان رقابت کنند. پنج شمشیر‌دزدِ حالا از بیشترِ اساتیدِ رزمیِ پیشگامِ فرقه‌های معتبر هم قوی‌تر بودند.
به محض اینکه پاشون به کشتی می‌رسید، از دیدِ دزدهای دریایی دیگه‌کاریه کاری از دست‌شون برنمی‌اومد. روی کشتی‌هایی که فضای محدودی دارند، استفاده از‌نشده برتریِ عددی سخته و استفاده از سلاح‌های مختلف هم کارِ راحتی نیست.
بنابراین باید خالصانه فقط با تکیه بر مهارت می‌جنگیدند، اما‌سخت هر چقدر هم که جای پای شاگردان هواشان لغزان بود، اون‌ها‌فراموش کسانی نبودند که با این تعداد دزدِ دریایی به مشکل بربخورند.
علاوه بر این،
«اووواااا! دنبالِ رهبرها برید!»
«هواشان! هواشان! پایگاه هواشان!»
«پایگاه هواشان‌بودند نیست، فرقهٔ‌واکنش هواشانه، ای عوضی!»
«چه فرقی می‌کنه!»
راهزنان که معمولاً دورِ افرادِ قوی جمع می‌شن،آدم تحت‌تأثیرِ تکانهٔ شاگردان هواشان قرار گرفته بودند و‌عمقِ با فریاد زدن، دزدهای دریایی رو به عقب می‌روندند.
ایم سوبیونگ که بدونِ عبور از کشتی،مثل روی دماغه ایستاده بود و این روند رو‌سگ‌صفت‌های تماشا می‌کرد، با بادبزنش پشتِ سرش رو خاروند.
«این دیگه...»
سرش رو کمی کج کرد.
«اصلاً با عقل جور درمیاد؟»
البته نه اینکه ناراضی باشه. برعکس، کاملاً‌مثل واضح بود که وضعیت خیلی رضایت‌بخشه. اما‌می‌کنه نمی‌تونست جلوی حسِ مسخره بودنِ ماجرا رو بگیره.
«این از اون موقعیت‌هایی‌واکنش نیست که جریانِ نبرد‌مدت باید این‌جوری پیش بره.»
طرفِ مقابل از شرایطِ محیطی استفاده کرده بود و به عاقلانه‌ترین شکلِ‌تقصیرِ ممکن واردِ نبرد شده بود. حتی اگه ایم سوبیونگ شخصاً رهبری می‌کرد‌همه‌شون و با نیروی مشابهی می‌جنگید، چاره‌ای جز تحملِ یه مقدار تلفات نداشت.
«باید آماده می‌بودم‌ماهی که حداقل نصفِ‌مسموم کشتی داغون بشه.»
موقعِ نزدیک شدن برای نبردِ تن‌به‌تن، حملهٔ توپ‌ها اجتناب‌ناپذیر‌دست‌وپا بود. حتی اگه گونگ‌میونگ هم زنده می‌شد، شاید تلفات‌این‌ها کمتر می‌شد اما باز هم تغییرِ وضعیت کارِ سختی بود.
با این حال، اون آدمِ‌طبیعی مسخره تنهایی پرید وسط و‌سخت ورقِ میدونِ نبرد رو برگردوند.
«هاهاهات. داره دیوانه‌ـم می‌کنه.»
این لحظه‌ای بود که تمامِ آموخته‌هاش‌مسموم زیرِ سؤال می‌رفت، اما ایم سوبیونگ بیشتر‌این‌ها از اینکه عصبانی باشه، سرگرم شده بود.
«آره، این‌کشیده اژدهای الهی‌تور کوه هوآست!»
همون بهتر که‌دیدِ اون آدم یه‌بود نمه روانی باشه.
«برای کوبیدن آماده‌ماهی بشید! به کشتیِ‌مسموم بعدی حمله می‌کنیم!»
«بله!»
چوااک!
ایم سوبیونگ‌بودند بادبزنش رو‌واکنش کاملاً باز کرد.
«تکانه‌مون رو از دست ندید! فشار بیارید و‌آدم فوراً پشتیبانی کنید! کماندارها! دارید چی‌کار می‌کنید! تیراندازی کنید‌زندگی و همهٔ اون‌هایی رو که دارن غرق می‌شن بکشید!»
«بله!»
با پیچیدنِ صدایی شبیه‌به سوت‌گیر در گوش‌ها، کماندارهای روی هر‌زدیم کشتی شروع به تیراندازی کردند.
«کووواااغ!»
«تـ-تیر! برید زیرِ آب!»
«نـ-نه!»
جریانِ آبِ‌کشیده اینجا به‌طرزِ‌تور وحشتناکی قویه.
«آآآآخ!»
کسانی که تیر بهشون اصابت می‌کرد، جیغ‌های وحشتناکی می‌کشیدند. اون‌هایی‌سگ‌صفت‌های که گلوشون سوراخ می‌شد درجا می‌مردند و غرق می‌شدند، اما‌دزدِ اون‌هایی که دست‌وپاشون تیر می‌خورد هم نمی‌تونستند نفسِ راحتی بکشند.
دلیلش این بود که جریان تند آب،کاریه اون‌هایی رو که نمی‌تونستن درست حرکت کنن، با‌اون‌قدرها خودش می‌برد و می‌کشید توی یه گرداب عمیق.
«نـ... نجاتم بدین!»
«نجاتم بدین! خواهش می‌کنم!»
جو سونگ با‌ماهی دیدن این صحنه‌های وحشتناک‌کاریه روی رودخونه، نوچ‌نوچ کرد.
«وقتی رودخونه‌مثل رو دست‌کم بگیری،زدیم همین می‌شه دیگه.»
برای همین، مهارت‌شدیم شنا برای یه نبرد‌مثل آبیِ درست‌وحسابی از واجباته.
«اون... جناب شاه جنگل سبز.»
«چیه؟»
جو سونگ‌مثل با حالتی‌دست‌وپا شرمنده گفت:
«به نظرِ حقیرم، فکر کنم ایدهٔ‌افتادیم خوبی باشه که چند نفر رو‌کاریه با نیزه لبهٔ کشتی مستقر کنیم.»
«نیزه‌دار؟»
«بله... وقتی آدم‌ها می‌افتن تو آب، دیگه چشم‌شون جایی رو نمی‌بینه، واسه‌تقصیرِ همین براشون مهم نیست که این کشتیِ دشمنه یا هر چیز دیگه‌ای،همه‌شون فقط سعی می‌کنن بیان بالا. قبل از هر چیزی فقط دنبال زنده موندنن.»
«هووم.»
ایم سوبیونگ با‌شدیم نگاهی سرگرم به‌افتادیم جو سونگ خیره شد.
«پیشنهادِ خوبیه.بودند همین کار‌واکنش رو می‌کنیم.»
«ممنونم!»
جو سونگ سریع تعظیم کرد.
جو سونگ که تا حالا حتی برای رئیسِ دژ آبی نهنگ بزرگ، یعنی ماهی سیاه‌سگ‌صفت‌های وحشی، این‌قدر دولا راست نشده بود، خوب می‌دونست که ایم سوبیونگ شخصیتِ خیلی مهم‌تریه که‌مشت اصلاً با اون قابل‌مقایسه نیست. مگه اون هم‌ردهٔ شاه اژدهای سیاه، امپراتور رودخانه یانگ‌تسه نبود؟
فقط به خاطر اینکه شاه جنگل‌بود سبز نظرش رو قبول کرده بود، اون‌قدر‌مبارزهٔ ذوق‌زده شد که کل بدنش گر گرفت.
«آدمِ باهوشی هستی.»
«مـ... ممنونم.»
«رئیست که خیلی‌شدیم باهوش به نظر نمی‌رسید.مثل مطمئنم حسابی سختی کشیدی.»
«... یه کم...»
«قصد نداری‌مثل بیای زیردستِ‌دست‌وپا من کار کنی؟»
«بله؟ می‌تونم؟»
«اوه، فقط جهت اطلاع می‌گم، احتمالاً انتخاب دیگه‌ای‌ماهی نداری. اگه نیای زیردست من، احتمالاً اون یارو می‌کِشدت‌تقصیرِ و بقیهٔ عمرت رو باید تو جهنم زندگی کنی.»
با حرف‌های ایم سوبیونگ، جو سونگ با‌توی چهره‌ای مات‌ومبهوت سرش رو برگردوند. چونگ میونگ رفته‌وودانگ بود بالای کشتی و با عصبانیت عربده می‌کشید:
«آهاهاهات! بمیرین! بمیرین، حروم‌زاده‌ها!»
«...»
جو سونگ که دوباره‌تور با چهره‌ای بی‌حالت سرش رو‌دست‌وپا برگردونده بود، همون‌جا وا رفت.
«اگه به همین‌دیدِ راحتی قبول کنی،بود من حرفی برام نمی‌مونه.»
«خوشحالم که زود دوزاریت می‌افته. پس اول لباست رو عوض‌سگ‌صفت‌های کن. اون یارو چهره‌ها رو خوب یادش نمی‌مونه، واسه همین‌دزدِ ممکنه تا چشمت بهت بیفته، یه کتک مفصل بهت بزنه.»
«...»
«نوچ، نوچ، نوچ. خیلی وحشیه.»
رهبر راهزن‌ها، اون تائوئیست رو به‌بود وحشی‌گری متهم می‌کرد، اما هیچ‌کس روی‌بعد کشتی فکر نمی‌کرد این قضیه عجیب باشه.
واقعاً صحنهٔ غم‌انگیزی بود.
«عـ... عقب‌نشینی!»
«برگردین به پایگاه!شدیم ما عمراً بتونیم‌افتادیم اینجا پیروز بشیم!»
اون‌هایی که زنده مونده‌واکنش بودن، با تمام توان شروع‌چقدر کردن به چرخوندنِ دماغهٔ کشتی.
صحنهٔ فرار دزدان دریایی به سمت خشکی‌کاریه برای در امان موندن از دست راهزن‌ها‌نبود و تائوئیست‌های کوه‌نشین، واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد.
«این... این حروم‌زاده‌ها!»
«ما رو‌کشیده هم با‌تور خودتون ببرین!»
«خدای من...»
اون‌هایی که تو آب افتاده بودن و زیر بارونِ تیر قرار داشتن، با چشم‌هایی ناامید به کشتیِ‌زندگی در حال عقب‌نشینی نگاه می‌کردن. عقب‌نشینی چیزیه که اگه شرایطِ نبرد مساعد نباشه، هر لحظه ممکنه اتفاق بیفته،عجیب اما آخه کی وقتی نزدیک به نصفِ آدم‌هاش دارن غرق می‌شن، رفقاش رو ول می‌کنه و فرار می‌کنه؟
«ما... ما دیگه کارمون تمومه...»
هیچ راهِ دیگه‌ای نبود.
اون‌هایی که برای زنده موندن از کشتیِ دشمن بالا می‌رفتن، فوراً با یه نیزه ضربه‌وودانگ می‌خوردن و می‌افتادن پایین. حالا باید بین غرق شدن یا تیر خوردن یکی رو انتخاب می‌کردن.ابر شاید کسی پیدا می‌شد که بتونه تا ساحل رودخونه شنا کنه، اما تعدادشون خیلی کم بود.
درست تو همون‌ماهی لحظه‌ای که ناامیدی تو‌کاریه چشم‌های دزدان دریایی نشست...
«اون حروم‌زاده‌ها دارن فرار می‌کنن؟»
صدای عصبانی‌ای‌کشیده روی رودخونه‌تور منفجر شد.
«تعقیب‌شون کنین! برین دنبال‌شون!»
«اول کارِ‌مثل این باقی‌مونده‌ها‌دست‌وپا رو تموم...»
«تموم کردن و‌ماهی درد! تعقیب‌شون کنین!مسموم چرا تندتر نمی‌رین؟»
«دـ... داریم می‌ریم. همهٔ این حروم‌زاده‌ها‌افتادیم رو ول کنین و بیفتین دنبالِ‌کاریه کشتی‌ها! دیگه بهشون تیراندازی نکنین! تعقیب‌شون کنین!»
پاروهای جمع‌شده دوباره‌دیدِ پایین اومدن و کشتی‌ها‌توی شروع به حرکت کردن.
«اگه عقب‌مثل بیفتیم، همه‌تون‌دست‌وپا می‌میرین! بهشون برسین!»
«بله!»
کشتی‌ای که راهزن‌های جنگل سبز روش بودن، از بین کشتی‌های در حال غرق‌آدم شدن رد شد و با تمام سرعت شروع به پیشروی کرد. تو این فاصله،فرقی راهزن‌هایی هم که از کشتیِ دشمن بالا رفته بودن، سریع برگشتن تو کشتیِ خودشون.
«مگه حلزونِ‌بودند آب‌پز خوردین؟واکنش چرا این‌قدر کندین؟»
«مـ... ما همین‌ماهی الانم داریم تمام‌مسموم تلاشمون رو می‌کنیم.»
«تمام تلاشتون؟ نه بابا، شماها فقط باید پارو بزنین و حتی‌البته همین کار رو هم نمی‌تونین درست انجام بدین؟ اون‌وقت بازم می‌خواین‌فرقی بخورین و زنده بمونین؟ چیه، می‌خواین کاری کنم دیگه نتونین چیزی بخورین؟»
«هـ... همین‌کشیده الان سرعت‌تور رو می‌بریم بالا!»
«زود باشین!»
دزدان دریایی بدون تردید هجوم بردن تو کابین.آدم دزد دریایی‌ای که پارو رو تو کابین گرفت و‌زندگی فوراً نشست کفِ زمین، با صدای بلندی داد زد:
«سـ... سریع پارو بزنین! زود باشین، بچه‌ها!کاریه اگه ‹اون یارو› بیاد پایین تو کابینِ‌نبود پاروها، همه‌مون رو تا حد مرگ کتک می‌زنه!»
کی بود‌کشیده که ندونه‌تور ‹اون یارو› کیه؟
«هیییک!»
«طبل‌زن، عجله کن‌ماهی و طبل رو‌مسموم بکوب! زود باش!»
بوم! بوم، بوم،ماهی بوم، بوم! بوم، بوم،کاریه بوم، بوم، بوم، بوم!
طبل‌زنی که درست جلوی کابینِ پاروها نشسته بود،ماهی شروع کرد به تندتر کوبیدن روی طبل. بعدش،البته پاروزن‌ها هم هماهنگ با صدای طبل، تندتر پارو زدن.
پارو زدن کارِ بی‌نهایت طاقت‌فرسایی بود، خیلی بیشتر از اون‌سخت چیزی که بشه تصور کرد، اما این رزمی‌کارها که مقدار‌همین مشخصی نیروی درونی داشتن، تونستن با سرعتِ خیره‌کننده‌ای پارو بزنن.
«تندتر! بازم تندتر!»
«اوواااااا!»
«کیوووااااااا!»
با ترسی که به جون‌شون افتاده بود، دزدان دریایی‌ای که پاروها رو گرفته بودن جوری‌وودانگ پارو می‌زدن که انگار داشتن خون بالا می‌آوردن. صدای تَرَک خوردنِ پاروها جوری بلند شد‌الهی که انگار هر لحظه ممکن بود بشکنن، و کشتی با سرعتِ سرسام‌آوری شروع به حرکت کرد.
«خوبه!»
چونگ میونگ با رضایت سر تکون‌مسموم داد. فاصلهٔ بین اون‌ها و کشتی‌های‌تقصیرِ در حال فرار داشت کم‌کم بسته می‌شد.
«بزنیییییین برییییییم!»
چونگ میونگ که رفته بود‌طبیعی روی کشتیِ پیشتاز، شمشیرش رو‌سخت کشید و به جلو اشاره کرد.
طولی نکشید که کشتی‌های در حال فرار‌کاریه دیده شدن که متوقف شدن، جوری که انگار‌اون‌قدرها به یه جزیرهٔ پُر از نیزار کوبیده باشن.
«ها؟»
بوووم!
بوووووم!
کشتی‌هایی که روی سدِ شنی به‌مسموم گِل نشسته بودن، با صدایی شبیه به‌این‌ها رعدوبرق به عقب و جلو کج شدن.
«صـ... صبر کنین!ماهی هی، یواش‌تر! یه کم‌کاریه یواش‌تر! متوقفش کنین، عوضی‌ها!»
البته، کشتی‌ای که از‌تور قبل سرعت گرفته رو‌ماهی نمی‌شه یهویی متوقف کرد.
«داریم... داریم تصادف می‌کنیم!»
«محکم بچسبین!مثل بچسبـ... نه،دست‌وپا فقط بپرین پایین!»
«اوواااا! این‌مثل دیگه چه‌دست‌وپا لعنتیه، روانی‌ها!»
پاروها با ناامیدی پایین کشیده‌گیر شدن، اما هیچ راهی برای‌زدیم متوقف کردنِ کشتی وجود نداشت.
چونگ میونگ با دیدنِ کشتیِ‌طبیعی دشمن که با سرعتِ زیادی‌سخت نزدیک می‌شد، لبخندِ رضایت‌بخشی زد.
«یه کم زیاده‌روی نکردیم؟»
کوااااااانگ!
کشتیِ حاملِ چونگ میونگ دقیقاً‌گیر کوبید به عقبِ کشتیِ دشمن و‌مسموم بر اثر ضربه در هم شکست.
«ای‌وواااااا! ای حیوونِ حروم‌زادههههههه!»
صدای ناامیدانهٔ جو سونگ که نتونسته بود در برابر‌می‌کنه ضربهٔ تصادف مقاومت کنه و به آسمون پرتاب شده‌غوطه‌ور بود، به شکلی ضعیف روی رودخونهٔ خروشان طنین‌انداز شد.