چپتر 62: رهبر فرقه! اون خدای ثروته! (۲)
0کوه هوا‌درسته بدجوری به‌جونگ هم ریخته بود.
هفت روز از ناپدید شدن ناگهانی‌تکون یه شاگرد درجه سه از کوه‌میونگ هوا می‌گذشت. این اتفاق خیلی بزرگی بود.
البته، وقتی کوه هوا سقوط کرد، فقط‌گیر یکی دو نفر نبودن که شبونه فرار‌ذهن کردن. اما این دیگه یه چیز عادی نبود.
به لطف همین‌کنه قضیه، جو کوه‌یون هوا افتضاح بود.
«...یعنی ممکنه‌درسته براش حادثه‌ای‌جونگ پیش اومده باشه؟»
«حادثه؟»
«انگار هر چقدر هم صبر کنیم، قرار‌گیر نیست برگرده. اما من هیچ دلیلی نمی‌بینم که‌گذشت بخواد کوه هوا رو ترک کنه، مگه نه؟»
«درسته.»
یون جونگ‌درسته سرش رو‌جونگ تکون داد.
جو گول راست می‌گفت. چونگ میونگ هیچ دلیلی برای‌راست ترک کوه هوا نداشت. اگه حتی یه ذره هم‌قصد قصد همچین کاری رو داشت، اون قرص رو بهشون نمی‌داد.
یعنی اون داروی به این‌تصور ارزشمندی رو داد تا بلافاصله‌بکنی بعدش کوه هوا رو ترک کنه؟
بیشتر به نظر می‌رسید که شاید‌یون بهشون سم داده و قبل از‌راست اینکه اثر کنه، فلنگ رو بسته باشه!
اما...
«اگه چونگ میونگ دلیلی برای ترک فرقه‌داد نداره، اما بعد از این‌همه مدت هنوز برنگشته...اگه معنیش این نیست که اتفاق بدی براش افتاده؟»
«گول.»
«بله، ساهیونگ.»
«هر چقدر هم سعی می‌کنم،سرش اصلاً نمی‌تونم تصور کنم که اون‌چونگ تو یه حادثه گیر افتاده باشه.»
«...»
«تو می‌تونی تصورش رو بکنی؟»
«من می‌تونـ...»
چهره‌ی خندون چونگ میونگ از ذهن‌تکون جو گول گذشت. البته نه یه‌میونگ لبخند گرم، بلکه یه پوزخند شیطانی.
«اه. عمراً.»
حتی اگه از یه صخره پرت می‌شد پایین و بعدش‌بکنی می‌افتاد تو یه صخره‌ی بزرگ‌تر، چونگ میونگ حتی تو جهنم هم‌عمراً یه راهی برای زنده موندن پیدا می‌کرد. غیرممکن بود که برنگرده.
«پس چی شده؟»
«خوبه اگه چیزی باشه که‌سرش بتونه ارشدها رو راضی کنه.می‌گفت اونا حسابی عصبانی به نظر می‌رسن.»
«آره...»
«ساسوک اون گوم دوباره به‌تصور اقامتگاه رهبر فرقه احضار شده.بکنی نگرانم یه اتفاق بدی بیفته.»
«هوووف.»
یون جونگ‌درسته اخم کرد و‌سرش روش رو برگردوند.
«چه مرگش شده آخه؟»
با اینکه فکر می‌کرد همه‌چیز‌تصور درست می‌شه، یون جونگ به‌بکنی طرز عجیبی نگران چونگ میونگ بود.
«اون بیش‌ترک از حد‌مگه مغرور نیست؟!»
هیون جونگ با‌یون شنیدن این صدای‌تکون تند اخم کرد.
«هفت شبانه‌روز گذشته. این اولین‌سرش باریه که یه شاگرد درجه سه‌چونگ این‌قدر طولانی بدون اجازه غیبت می‌کنه.»
«همم.»
«این چیزی نیست که بتونیم نادیده‌اش‌یون بگیریم. حالا که فرقه بالاخره داره پایه‌هاش‌می‌گفت رو دوباره می‌سازه، بقیه چی فکر می‌کنن؟!»
وقتی مسئول امور مالی، هیون یونگ، صداش‌داد رو بالا برد، همه سر تکون دادن.نداشت واضح بود که این مسئله قابل چشم‌پوشی نیست.
همون موقع بود که‌جونگ هیون سانگ، مسئول هنرهای‌گول رزمی، به حرف اومد.
«حالا حالا، آروم باش، ساهیونگ.»
«چطور می‌تونم الان آروم باشم؟»
«چرا این‌طوری به قضیه نگاه می‌کنی؟ اگه‌داد بچه دچار حادثه‌ای شده باشه چی؟ ممکنه‌نداشت همین الان به کمک نیاز داشته باشه.»
«حادثه؟ چقدر احتمال داره تو کوه هوا حادثه‌ای‌گول پیش بیاد؟ تازه اگه هم راست باشه، خودش‌حتی با پای خودش رفته بیرون. یعنی این اشتباه ماست؟»
«شاید پاش لیز خورده باشه...»
«...اوممم...»
هیون یونگ با درک‌جونگ اینکه این احتمال منطقیه،گول فوراً دهنش رو بست.
کوه هوا واقعاً کوه پرشیبیه. لیز خوردن و صدمه دیدن آدما اینجا‌میونگ یه چیز عادی بود. حتی جنگجوهای ماهر هم گه‌گداری به خطر می‌افتادن؛بهشون هیچ عجیب نبود اگه یه شاگرد درجه سه جونش رو از دست می‌داد.
«نباید کوهستان‌می‌کنم رو بگردیم؟ اگه‌تصور زخمی شده باشه...»
«درسته، باید بگردیم.»
هیون جونگ که تا‌جونگ اون موقع ساکت بود،گول با صدایی سنگین جواب داد.
«قطعاً نمی‌تونیم‌درسته این احتمال‌جونگ رو رد کنیم.»
با این‌می‌کنم حال، هیون‌نمی‌تونم یونگ تسلیم نشد.
«با این وجود، نمی‌تونیم از این قضیه بگذریم. مگه این مشکل فقط‌راست به خاطر این نیست که یه شاگرد درجه سه با میل خودش‌داشت کوه هوا رو ترک کرده؟ اصلاً چرا به اون بچه اجازه داده شد؟»
چهره‌ی هیون‌درسته جونگ کمی‌جونگ در هم رفت.
این کسی جز هیون جونگ نبود که به چونگ میونگ‌می‌گفت این اختیار رو داده بود. حالا، هیون یونگ داشت می‌گفت که‌داشت رهبر فرقه بیش از حد به اون بچه آزادی عمل داده.
«برای اون‌می‌کنم کار دلیلی‌نمی‌تونم وجود داشت.»
«دلیل که همه‌جا هست.مگه نظم فقط با پیروی‌سرش از قوانین فرقه حفظ می‌شه.»
«مسئول امور مالی.»
«رهبر فرقه. این چیزیه که پایه‌های کوه هوا رو می‌لرزونه. از‌چونگ کی تا حالا کوه هوا به بچه‌ها امتیازات ویژه می‌ده؟ اون‌اون حتی یه شاگرد ارشد هم نیست، فقط یه شاگرد درجه سه‌ست.»
«کافیه.»
«...»
هیون یونگ با شنیدن‌جونگ اون صدای سنگین و‌گول سرد، دهنش رو بست.
اگه یه کلمه دیگه می‌گفت،سرش از حد خودش تجاوز می‌کرد. اونم‌چونگ نمی‌خواست با رهبر فرقه دعوا کنه.
«...رهبر فرقه. من‌اصلاً زیاده‌روی کردم. قصدم‌کنم سرزنش کردن شما نبود.»
«می‌دونم.»
هیون جونگ نفس عمیقی کشید.
«چه اتفاقی داره می‌افته؟»
هر چقدر هم بهش فکر می‌کرد، نمی‌تونست‌گیر بفهمه چرا چونگ میونگ باید همچین کاری کنه.گذشت یعنی بیش از حد بهش اختیار داده بود؟
«یعنی در‌ترک مورد اون بچه‌درسته اشتباه قضاوت کردم؟»
اون گوم که در‌جونگ سکوت ناظر ماجرا بود، با‌راست لحنی سنگین به حرف اومد.
«رهبر فرقه.»
«بگو.»
«من شاگردها رو صدا می‌زنم و یه‌جونگ گروه جستجو تشکیل می‌دم. ما کل کوه‌چونگ هوا و روستای پایین رو هم می‌گردیم.»
«همم.»
هیون جونگ‌درسته سرش رو‌جونگ تکون داد.
«باید همین کار رو بکنی.»
«بعد از پیدا کردن چونگ‌درسته میونگ، برمی‌گردم. این اشتباه من بود‌گول که درست بهش نظم یاد ندادم.»
«چطور ممکنه تقصیر تو‌جونگ باشه؟ تو که حتی‌گول استاد راهنمای اون نیستی.»
«من استاد راهنمای همه‌ی بچه‌هام.»
«اما...»
هیون جونگ که می‌خواست حرفی بزنه، سرش رو تکون‌تکون داد و دهنش رو بست. اگه چیز دیگه‌ای می‌گفت،اگه معنیش این می‌شد که خوابگاه‌ها تحت نظارت هیچ‌کس نیستن.
«این تقصیر تو نیست. تقصیر‌سرش منه که بیش از حد‌می‌گفت به اون بچه اعتماد کردم.»
«رهبر فرقه، این‌طور نیست.»
«الان مهم نیست که مقصر کیه. بعد از پیدا کردن اون بچه‌چهره‌ی هم برای بحث درباره‌ی درست و غلط دیر نمی‌شه. خیلی حیف می‌شه‌می‌شد اگه به خاطر تلف کردن وقتمون اینجا، نتونیم نجاتش بدیم، مگه نه؟»
همه سرهاشون رو پایین انداختن.
حتی اگه اشتباهی هم در کار‌تکون بود، هیچ‌کس نمی‌تونست نگرانی قلبی هیون‌میونگ جونگ برای اون شاگرد رو انکار کنه.
«اون آم.»
«بله، رهبر فرقه.»
«یه گروه جستجو به سرپرستی خودت تشکیل بده. باید‌تکون هر کمکی که از دستمون برمیاد برای پیدا کردن‌اگه اون بچه انجام بدیم. اول پیداش می‌کنیم و بعد...»
در همون لحظه،یون صدای بلندی از بیرون،داد جلسه‌شون رو قطع کرد.
«رهبر فرقه!»
پیشونی هیون جونگ چین خورد.
«الان وسط جلسه‌ـم...»
«بچه برگشته!درسته چونگ میونگ‌جونگ داره برمی‌گرده!»
هیون جونگ از جاش‌جونگ پرید؛ حس آسودگی غیرقابل‌انکاری‌گول تو صورتش موج می‌زد.
«حالش چطوره؟»
«بله. به‌ترک نظر خوب‌مگه میاد. اما...»
«کافیه. خودم می‌رم می‌بینمش!»
هیچ مشکلی پیش نیومده بود، یعنی‌تکون تصادفی در کار نبود. هیون جونگ از‌برای شنیدن اینکه اون سالم بود، خوشحال شد.
«صبر کنید، رهبر فرقه.»
اما، هیون یونگ نذاشت بره.
«چیه؟»
«رهبر فرقه.»
هیون یونگ نگاهی‌اصلاً به آدم‌های اطرافش انداخت‌گیر و دهن باز کرد.
«می‌فهمم که رهبر فرقه به اون بچه‌جونگ اهمیت می‌ده. با در نظر گرفتن تمام کارهایی‌میونگ که کرده، طبیعیه که همچین رفتاری باهاش بشه.»
هیون جونگ اخم کرد.
«می‌خوای چی بگی؟»
«رهبر فرقه.می‌کنم اون بچه رو‌تصور این‌قدر لوس نکنید.»
«...»
«مجازات فقط ابزاری برای اداره‌ی فرقه نیست، بلکه برای تربیت درست‌چونگ افراد هم هست. اگه به خاطر کاری که کرده درست و‌اون حسابی مجازات نشه، اون توله‌سگ هیچ‌وقت نمی‌فهمه چه کار اشتباهی کرده.»
هیون جونگ آهی کشید.
«فکر می‌کنی اینو نمی‌دونم؟ نگران نباش. من کسی‌ـم که بیشتر‌بکنی از هر کس دیگه‌ای می‌خواد اونو درست تربیت کنه. اگه‌شیطانی بچه سالم و سرحال باشه، برای نیم ماه مجازات می‌شه...»
«این کافی نیست.»
این اون‌درسته گوم بود که‌سرش پرید وسط حرفش.
«جرم برنگشتن به کوه‌جونگ هوا خیلی جدیه. باید‌گول حداقل نیم سال زندانی بشه.»
«اون گوم، اون‌اصلاً فقط یه بچه‌ست،کنم یه شاگرد درجه سه.»
«اگه این کار رو یکی از شاگردهای درجه دو‌تکون کرده بود، مجازاتش یه سال می‌شد. لطفاً چونگ میونگ‌اگه رو متناسب با جرمی که مرتکب شده مجازات کنید.»
هیون جونگ‌درسته چشماش رو‌جونگ محکم بست.
مقام رهبر فرقه برای این به وجود نیومده بود که خواسته‌ی خودش‌میونگ رو به بقیه تحمیل کنه و درباره‌ی همه‌چیز تصمیم بگیره. این مقامی‌بهشون بود که نظرات همه رو جمع می‌کرد تا به یه تصمیم برسه.
«...بقیه هم همین‌طور فکر می‌کنن؟»
«بله.»
«رهبر فرقه. از دستمون عصبانی نشید. ما‌داد استعدادهای اون بچه رو ارزشمند می‌دونیم، و‌نداشت دقیقاً به همین دلیله که داریم سخت‌گیری می‌کنیم.»
هیون جونگ‌درسته سرش رو‌جونگ تکون داد.
«می‌دونم.»
هیون جونگ بدون اینکه چهره‌ی خشک و‌جونگ جدیش رو تغییر بده، رفت بیرون. تمام‌چونگ کسانی که نشسته بودن هم بلند شدن.
اون آم‌درسته با دیدن این‌سرش صحنه آهی کشید.
«چه کار‌درسته کردی؟ ای‌جونگ بچه‌ی احمق.»
فقط اون آم می‌فهمید که هیون جونگ چقدر‌می‌تونی چونگ میونگ رو دوست داره. بنابراین، هیچ‌کس جز‌لبخند اون آم نمی‌دونست که اون الان چه حسی داره.
اونا تقریباً به ورودی رسیدن‌درسته و چونگ میونگ رو دیدن‌داد که داره از دروازه وارد می‌شه.
«اون...»
صورت اون آم‌یون و هیون جونگ‌تکون از عصبانیت گر گرفت.
هیچ جراحتی نداشت. خیلی خوب بود که چونگ میونگ آسیبی ندیده بود،چهره‌ی اما حداقل باید به خاطر گناه‌هاش تو خودش می‌رفت و پشیمون می‌بود.می‌شد با این حال، تو صورت اون بچه هیچ اثری از پشیمونی دیده نمی‌شد.
چرا این‌قدر با سینه‌ی سپر‌درسته و شونه‌های صاف راه می‌ره‌داد و این‌قدر با اعتمادبه‌نفس رفتار می‌کنه؟
«ای پسره‌ی پررو!»
هیون یونگ فریاد زد.
«ها؟»
چونگ میونگ که متوجه شد‌درسته این‌همه ارشد دارن به سمتش‌داد میان، سرش رو کج کرد.
«همه‌تون کجا دارین می‌رین؟»
«احمق! فکر‌درسته می‌کنی خودت‌جونگ کجا داری می‌ری؟»
«می‌رم رهبر فرقه رو ببینم؟»
هیون یونگ که داشت داد‌درسته می‌زد، به چونگ میونگ نگاه کرد‌گول که به هیون جونگ تعظیم کرد.
«ایـ... این پسره؟»
«چونگ میونگ.»
«بله، رهبر فرقه.»
«دلیلی داره‌ترک که کوه هوا‌درسته رو ترک کردی؟»
«بله. رهبر فرقه.یون شرایطی پیش اومد‌تکون که اجتناب‌ناپذیر بود.»
هیون جونگ‌درسته سرش رو‌جونگ تکون داد.
«توضیح بده. اگه توضیحت ما‌تصور رو قانع نکنه، متناسب با کارت‌می‌تونـ مجازات می‌شی. قوانین کوه هوا سخت‌گیرانه‌ست.»
هیون یونگ‌ترک دیگه نمی‌تونست‌مگه تحمل کنه.
«چطور این شاگرد درجه سه جرئت می‌کنه این‌قدر مغرور باشه! اگه نتونی یه‌برای دلیل موجه برامون بیاری، تضمین می‌کنم که عواقب خیلی بدی در انتظارت باشه!داروی رهبر فرقه این‌همه بهت لطف داره، اون‌وقت تو این‌طوری جواب خوبیش رو می‌دی؟!»
چونگ میونگ به‌یون هیون یونگ نگاه کرد‌داد و سرش رو خاروند.
«نه، این‌طوری نیست...»
«تو! درست حرف بزن!»
با قاطعیت، جوابی‌یون از پشت سر‌تکون چونگ میونگ اومد.
«لطفاً این‌طوری رفتار نکنید.»
«ها؟»
تازه اون موقع‌کنه بود که فهمیدن‌یون چونگ میونگ تنها نیست.
«ارشد هوانگ؟»
«ا... ارشد هوانگ؟»
«مگه ما نامه‌ای‌اصلاً دریافت نکردیم که‌کنم می‌گفت شما مریض شدین؟»
هوانگ مون-یاک که از دروازه‌درسته وارد شد، به همه نگاه کرد.گول بعد رهبر فرقه رو برانداز کرد.
و تعظیم کرد.
«از دیدن‌درسته دوباره‌تون خوشحالم، رهبر‌سرش فرقه. حالتون چطوره؟»
«ارشد هوانگ. خیلی وقته ندیدمتون.تصور شنیدم حالتون خوب نبود؛ خوشحالم که‌می‌تونـ به نظر می‌رسه بهبود پیدا کردین.»
تظاهر می‌کرد که‌کنه آرومه، اما هیون‌یون جونگ شوکه شده بود.
«چـ... چطور اینجاست؟»
مگه همین هفت روز پیش نبود‌تکون که نامه‌ای گرفتن مبنی بر اینکه‌میونگ اون قراره از یه بیماری جدی بمیره؟
با این حال، ارشد هوانگ اینجا بود و‌می‌تونی به نظر می‌رسید تو بهترین وضعیت خودشه. انگار‌لبخند دقیقاً همون شکلی بود که دفعه‌ی قبل دیده بودنش.
«رهبر فرقه. این‌قدر عصبانی نباشید. جون من به‌سرش لطف این شاگرد جوون نجات پیدا کرد. اون هم‌نداشت جون منو نجات داد و هم صنف اونها رو.»
«بـ... بله؟»
«این لطف کوه هواست که هوای‌تکون اونها رو داشته. به خاطر همین تصمیم‌برای گرفتم بیام اینجا و شخصاً تشکر کنم.»
«...این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
همه به‌ترک چونگ میونگ‌مگه نگاه کردن.
چونگ میونگ فقط‌یون نیشخند زد و‌تکون شونه بالا انداخت.
«خب، دیگه این‌طوری شد.»
«آه!»
«این توله‌سگ!»
«یه جورایی،درسته این فقط‌جونگ منو عصبانی‌تر می‌کنه.»
چونگ میونگ هنوز هم وقتی‌سرش پای روی اعصاب ارشدها راه‌می‌گفت رفتن وسط بود، بهترینِ بهترین‌ها بود.