چپتر 87: چه چرت و پرتی. من قوی‌ترینم! (۲)
0بام!
چونگ میونگ در حالی که به سقوط‌بقیه دوباره‌ی بک چون روی زمین نگاه می‌کرد،نبود با حس شادابی بدنش رو کش‌وقوس داد.
«آخیش، انگار‌می‌شد یه سوءهاضمه‌ی‌دردش ده‌ساله برطرف شد.»
چونگ میونگ با لبخندی به بک‌احیا چون که کاملاً بی‌هوش شده بود‌صدایی و نمی‌تونست تکون بخوره، نگاه کرد.
«نهایت سعیم رو کردم.»
با اینکه یکم دستش سنگین بود، اما چونگ میونگ طوری بک چون رو کتک‌نبود زده بود که هیچ آسیب موندگاری روی بدنش جا نذاره. با اینکه غش کرده‌رژه بود، وقتی به هوش می‌اومد حالش خوب می‌شد. هرچند، دردش تا یه روزی باهاش می‌موند.
«آره، چقدر می‌چسبه که‌دردش آدم مشکلاتش رو این‌جوری‌آره با کتک حل کنه!»
چونگ میونگ برگشت. اینکه بک چون‌احیا و بقیه می‌تونستن تو کنفرانس رقابت کنن‌خودت یا نه، دیگه مشکل چونگ میونگ نبود.
«...نه.»
حالا که بهش فکر می‌کرد، اصلاً دلش‌بقیه نمی‌خواست اون حرومزاده‌های جونگنام رو ببینه که‌نبود جلوش با غرور و پیروزی رژه می‌رن.
«همم. پس‌می‌شد چطور... آخ!دردش لعنتی! زهره‌ترکم کردی!»
چونگ میونگ که چمباتمه زده بود و داشت فکر می‌کرد، یهو از جا‌خودت پرید و سریع به یه طرف دیگه فرار کرد. یو ییسول بدون هیچ‌بعد هشداری جلوش ظاهر شده بود، چمباتمه زده بود و داشت بهش زل می‌زد.
«آ-آه، خدایی!می‌چسبه تو روحی‌مشکلاتش چیزی هستی؟!»
باید یه فکری به حال این دختر می‌کرد. اگه‌کنفرانس این قضیه هی تکرار می‌شد، قطعاً قبل از اینکه‌اصلاً بتونه کوه هوا رو احیا کنه، از سکته قلبی می‌مرد.
«وقتی پیدات می‌شه‌هرچند یه صدایی از خودت‌می‌موند دربیار! یه چیزی بگو!»
«گفتم!»
«کی؟!»
«قبلاً، وقتی داشتی کتکش می‌زدی.»
«...»
چونگ میونگ نگاهی به بک چون انداخت‌سکته که مثل یه جنازه پهن زمین شده‌دربیار بود، و بعد رو کرد به یو ییسول.
یه لبخند‌می‌چسبه محو روی‌مشکلاتش لب‌هاش بود.
«دیدی؟»
«آره.»
«همه‌چیز رو دیدی؟»
«فقط از‌می‌چسبه یکم پیش‌مشکلاتش به بعد رو.»
«همم.»
«می‌خوای من رو بکشی؟»
«نه، اون دیگه خیلی زیاده‌روی‌ـه.»
این دختر همیشه‌آدم سریع می‌ره سراغ‌کنه کشت و کشتار.
چونگ میونگ با‌مشکلاتش دقت سر یو‌برگشت ییسول رو برانداز کرد.
و سرش رو کج کرد.
«چیه؟»
«هیچی، فقط داشتم فکر می‌کردم اگه یه‌برگشت پس‌گردنیِ کوچیک بهت بزنم، شاید چیزایی که‌مشکل دیدی رو فراموش کنی. فراموشی‌ای چیزی بگیری.»
«...فراموش کردم.»
«واقعاً؟»
«آره. همه‌چیز رو فراموش کردم.»
یکم خنگه،می‌چسبه اما غریزه‌مشکلاتش بقای فوق‌العاده‌ای داره.
با حرف یو‌مشکلاتش ییسول، چونگ میونگ‌برگشت چشم‌هاش رو ریز کرد.
«در عوض،می‌شد اون شمشیر رو‌روزی بهم یاد بده.»
این زن هیچ‌وقت‌بتونه بی‌خیال نمی‌شه! تو‌احیا سرش چی می‌گذره؟
قبلاً به‌زور از دستش قسر در رفته بود، اما دیگه امکان‌رقابت نداشت. مگه همین الان ندیده بود که چونگ میونگ با چه لذتی‌حرومزاده‌های داشت بک چون رو کتک می‌زد؟ دیگه نمی‌تونست مهارت‌هاش رو مخفی کنه.
پس باید‌آدم استراتژیش رو‌این‌جوری عوض می‌کرد.
چونگ میونگ نفس‌هرچند عمیقی کشید و شروع‌می‌موند کرد به حرف زدن.
«چرا می‌خوای یادش بگیری؟»
«...»
شاید این یه ضدحمله‌ی غیرمنتظره بود، چون یو ییسول یکم جا‌کنن خورد. با چهره‌ای که تا حدودی شوکه به نظر می‌رسید به‌حرومزاده‌های چونگ میونگ نگاه کرد. اینکه همچین حالتی تو چهره‌اش نمایان بشه...
«از اونایی‌ـه‌می‌شد که نمی‌تونن‌دردش دروغ بگن.»
یو ییسول لحظه‌ای مکث‌کوه کرد و بعد لب‌قلبی به سخن باز کرد.
«نمی‌تونم دلیلش‌می‌چسبه رو بهت‌مشکلاتش بگم، اما...»
با این حال،مشکلاتش توی مکثش یه‌برگشت صداقتی موج می‌زد.
«باید به‌می‌شد اون هنر‌دردش شمشیرزنی مسلط بشم.»
چونگ میونگ‌قبل به یو‌کوه ییسول نگاه کرد.
«فکر نکنم فقط به‌مشکلاتش خاطر اینکه به نظرش قشنگه‌می‌تونستن بهش علاقه پیدا کرده باشه.»
یه اشتیاق خاصی تو چشم‌هاش بود. داشت از ماجرایی‌کنفرانس محافظت می‌کرد که باعث این لجبازیش شده بود. داستانی‌اصلاً که چونگ میونگ حتی کوچک‌ترین ایده‌ای در موردش نداشت.
«پس، می‌خوای‌می‌شد اون تکنیک‌دردش رو یاد بگیری؟»
یو ییسول‌قبل با قاطعیت‌کوه سر تکون داد.
«نیازی نیست.»
«ها؟»
«این در اصل هنر شمشیرزنی‌روزی کوه هواست. اگه صبر کنی،می‌چسبه به طور طبیعی می‌تونی یادش بگیری.»
«...کوه هوا‌قبل دیگه این‌کوه رو آموزش نمی‌ده.»
«اوه؟»
می‌دونه که‌آدم دیگه توی کوه‌کنه هوا وجود نداره؟
پس تشخیص داده بود که شمشیری که چونگ میونگ به نمایش‌آدم گذاشت، تکنیک شمشیر شکوفه آلو بود. البته اگه بخوایم دقیق‌تر بگیم،مشکل این نسخه تغییریافته‌ی چونگ میونگ از تکنیک شمشیر شکوفه آلو بود.
چونگ میونگ سر تکون داد.
«آره. الان‌می‌چسبه تو کوه‌مشکلاتش هوا نیست.»
«...»
«اما به‌زودی‌می‌شد برمی‌گرده. وقتی‌دردش که زمانش برسه.»
«زمانش؟»
چونگ میونگ به یو ییسول نگاه کرد.برگشت به جای اینکه جواب سؤالش رو بده، دستش‌نبود رو دراز کرد و به آسمون اشاره کرد.
طولی نکشید که‌مشکلاتش انگشت چونگ میونگ به‌بقیه نرمی هوا رو شکافت.
اولش، یو ییسول سرش رو کج کرد، انگار که متوجه‌می‌چسبه حرکات نمی‌شد. اما خیلی زود فهمید که دستش داره مسیر‌کنن یه شمشیر رو رسم می‌کنه و با جدیت بهش خیره شد.
«شمشیر دوشیزه یو؟»
«درسته.»
یو ییسول با دیدن‌این‌جوری حرکات چونگ میونگ نفسش‌می‌تونستن تو سینه حبس شد.
این قطعاً‌می‌شد شمشیر دوشیزه‌دردش یو بود.
تکنیکی که برای طولانی‌ترین‌کوه زمان ممکن صیقلش داده‌قلبی و تمرینش کرده بود.
اما شمشیر دوشیزه یوی چونگ میونگ با مال‌بقیه یو ییسول فرق داشت. به جای تفاوت توی‌حالا حرکات، به نظر می‌رسید یه تفاوت بنیادی‌تر وجود داره.
وقتی حرکات متغیر و کوتاه‌کنه و بلند دستش تموم شد،رقابت یو ییسول به آرومی آه کشید.
«فهمیدی؟»
یو ییسول‌قبل سرش رو‌کوه تکون داد.
«نه. هیچی نفهمیدم.»
همون لحظه که چونگ‌این‌جوری میونگ می‌خواست چیزی بگه،می‌تونستن یو ییسول پیش‌دستی کرد.
«اما این وظیفه‌ی منه که ازش سر در بیارم. فکر کنم‌آدم می‌دونم داری در مورد چی حرف می‌زنی. منظورت اینه که تا وقتی‌نبود به یه سطح خاصی نرسم، نمی‌تونم یادگیریش رو شروع کنم، مگه نه؟»
«آره.»
«باید با اصلاح کردن‌مشکلاتش چیزی که الان دارم،بقیه پایه‌ام رو قوی کنم.»
«خوب گرفتی.»
یو ییسول سر تکون داد.
«می‌دونم.»
چونگ میونگ‌می‌چسبه به یو‌مشکلاتش ییسول نگاه کرد.
«فکر می‌کردم خنگه،مشکلاتش اما انگار کله‌اش‌برگشت خوب کار می‌کنه.»
هر چی باشه،هرچند عقل و شخصیت دو‌می‌موند تا چیز کاملاً متفاوتن.
«درسته. اما، اگه به کسی‌هوا در مورد اتفاقات امروزِ اینجا‌پیدات چیزی بگی، عمراً بهت یادش بدم.»
«یه کلمه‌می‌چسبه هم در‌مشکلاتش موردش حرف نمی‌زنم.»
«خیلی هم عالی. دخترِ خوب.»
در حالی که چونگ‌دردش میونگ سر تکون می‌داد، یو‌چقدر ییسول چشم‌هاش رو ریز کرد.
«من ارشدتم،قبل و تو‌کوه سال‌پایینیِ منی.»
«می‌دونم، می‌دونم.می‌چسبه باشه بابا،مشکلاتش دخترِ خوب.»
«...»
چونگ میونگ می‌تونست ببینه‌دردش که دست یو ییسول‌آره شمشیرش رو محکم فشار می‌ده.
چونگ میونگ سریع برگشت.
«پس، تا دیدار بعدی،مشکلاتش ساگو. قبل از اون‌بقیه نیا سراغم. رو اعصابه.»
«ببخشید...»
یو ییسول دستش رو دراز کرد و سعی‌آره کرد چونگ میونگ رو بگیره، اما اون معطل‌بقیه نکرد و بلافاصله به سمت پایین کوه راه افتاد.
«آها! اون احمق رو هم بنداز‌احیا تو اتاقش. اگه همون‌جا ولش کنی،صدایی وقتی بیدار شه از شوک می‌میره.»
یو ییسول با شنیدن کلمات‌این‌جوری چونگ میونگ که از دور‌کنفرانس به گوش می‌رسید، آهی کشید.
«شکوفه‌های آلو.»
نوک شمشیر چونگ‌هرچند میونگ شکوفه‌های آلو‌باهاش رو آزاد کرده بود.
منظره‌ای که با وجود‌کوه تمام وقتش توی کوه‌قلبی هوا، هرگز نتونسته بود ببینه.
فقط...
یو ییسول چشماش رو بست.
شمشیر توی ذهنش به حرکت دراومد. نوک شمشیر قبل‌چقدر از اینکه بلرزه، به نرمی هوا رو شکافت؛ و بعد‌رقابت شروع به آزاد کردن شکوفه‌های آلوی درخشان و شفاف کرد.
شکوفه‌های آلو.
در انتهای شمشیر.
مردی که‌آدم اون شمشیر رو‌کنه تو دست داشت.
«پدر.»
-من حتماً این تکنیک رو برمی‌گردونم. دلم می‌خواد یه روز به‌می‌شه کوه هوا برگردم و با این کار برای گناهانم توبه کنم.انداخت ییسول. با من بیا. هیچ جایی بهتر از کوه هوا نیست.
اما در نهایت نتونست‌مشکلاتش باعث بشه که شکوفه‌های آلو‌می‌تونستن به طور کامل شکوفا بشن.
ولی حالا، درست روبه‌روش،این‌جوری کسی بود که می‌تونست‌می‌تونستن این کار رو انجام بده.
«باید یادش بگیرم.»
به هر قیمتی که شده.
بوم!
چونگ میونگ با سرعت‌این‌جوری از درِ خوابگاه شکوفه‌می‌تونستن آلوی سفید پرید تو.
«اییک!»
«اومد!»
و با‌می‌چسبه واکنش عجیبی‌مشکلاتش روبه‌رو شد.
«چیه؟»
با اینکه کله‌سحر بود، به‌روزی نظر می‌رسید یون جونگ و جو‌آدم گول توی طبقه اول منتظرش بودن.
«مثل اینکه تمریناتون‌بتونه خیلی راحت شده. اومدین‌سکته آمار من رو بگیرین؟»
«نه، اینجا‌می‌چسبه کلاً ریخته‌مشکلاتش بود به هم!»
«ها؟»
«ساهیونگ بک چون غیبش‌دردش زده بود، برای همین همه‌چقدر ساسوک‌ها اومدن اینجا رو گشتن.»
عوضی‌های حال‌به‌هم‌زن.
آخه اگه بک چون غیبش‌این‌جوری زده، چرا باید بیان به این‌رقابت خوابگاه؟ فکر کردن چونگ میونگ دزدیدتش؟
آه.
«به اینجاش فکر نکرده‌دردش بودم. می‌تونستم بدزدمش و یواشکی‌چقدر یه کتک مفصل بهش بزنم.»
انگار بین شاگردای درجه‌کوه دو، چند تا بچه‌قلبی باهوش هم پیدا می‌شد.
«بدون هیچ مدرکی‌آدم دارن اتهام می‌زنن.کنه می‌رن رو اعصابم.»
با شنیدن‌آدم این حرف‌ها، یون‌کنه جونگ لبخند زد.
«پس کار‌می‌شد تو نبوده!دردش خدا رو شکر...»
«البته درست فکر می‌کردن.»
«...»
«اگه درست فکر‌مشکلاتش می‌کردن پس دیگه‌برگشت چرا بهت برمی‌خوره؟! چرا؟!»
نه، این الان مهم نبود.
«تو با‌قبل ساهیونگ بک‌کوه چون بودی؟»
«آره.»
«صبر کن، فکر کنم...این‌جوری قضیه اون‌طوری که من‌می‌تونستن فکر می‌کنم نیست، درسته؟»
«تو چی فکر می‌کنی؟»
یون جونگ‌قبل یه لبخند‌کوه معذب زد.
«بعیده. می‌دونم آدم خیلی بافکری هستی، پس احتمالاً اون چیزی که‌رقابت تو ذهنمه اتفاق نیفتاده، ولی امیدوارم همون‌طور که قبلاً گفتی، تصمیم‌اون نگرفته باشی بکوبی تو صورت ساهیونگ یا مشت بزنی تو شکمش...»
«این دو‌آدم تا چه فرقی‌کنه با هم دارن؟»
«حمله به‌می‌شد صورت آسیب‌دردش اضافه داره.»
جو گول به نشونه تأیید سر تکون داد،قلبی انگار که حقیقت این حرف رو درک کرده‌گفتم باشه. چونگ میونگ دستاش رو تو هوا تکون داد.
«اِهِه. من که بچه نیستم.»
«نـ-نه. درسته. چونگ میونگ! این ساهیونگ‌برگشت همیشه بهت ایمان داشت. هر چقدر هم‌مشکل که دیوونه باشی، عمراً ساسوک‌مون رو بزنی.»
«من که نزدمش.»
«درسته!»
«له و لوردش کردم.»
«درسته. له و‌مشکلاتش لورده. بک چون خودش‌بقیه هم آدم داغونیه... چی؟»
صورت یون جونگ لرزید.
«لهش کردی؟»
«آره.»
«کیو؟ ساسوک‌مون رو؟»
«شـ-شوخیه، دیگه؟»
«اصلاً. مگه من‌بتونه آدمی‌ام که سر کتک‌سکته زدن کسی شوخی کنم؟»
تو اون لحظه، یون جونگ با سرعت‌برگشت نور به سمت چونگ میونگ هجوم برد‌مشکل و یقه‌ش رو گرفت و تکون داد.
«هی، سگ دیوونه! حتماً باید حتی تو دردسر درست کردن هم سنگ‌دیگه تموم بذاری؟! اگه به کسی بگه چی‌کار کنیم؟! همه‌ش به خاطر اینه‌ببینه که نمی‌فهمی حمله به یه ارشد توی یه فرقه چقدر جرم سنگینیه!»
«وای خدای من!»
چونگ میونگ‌قبل یه لگد نثار‌هوا یون جونگ کرد.
بعد از اینکه خیلی راحت‌این‌جوری یون جونگ رو از سر راه‌رقابت برداشت، چونگ میونگ گردنش رو مالید.
«خودم همه اینا رو می‌دونم. هیچ مشکلی‌بقیه پیش نمیاد، پس انقدر نگران نباش. مگه‌نبود نمی‌دونی من چطوری کارا رو راست‌وریز می‌کنم؟»
«... می‌دونم. می‌دونم.»
یون جونگ به آرومی گفت.
«وای خدای من. حتی اگه عقلت رو از دست‌می‌تونستن داده باشی، این دیگه خیلی زیاده. چطور تونستی ساسوک‌مون‌فکر رو بزنی؟ یه گناه‌هایی هستن که هیچ‌وقت نباید مرتکب شد.»
«این کی‌آدم تا حالا از‌کنه قوانین پیروی کرده؟»
«آخ...»
یون جونگ از حقیقت بی‌رحمانه‌ای که از دهن جو گول‌پیدات بیرون اومد، ناله‌ای کرد. وقتی به این فکر کرد که‌می‌زدی صبح قراره چه اتفاقی بیفته، اشک تو چشماش حلقه زد.
«این جوِ سنگین دیگه‌مشکلاتش چیه؟ فکر کردین من‌بقیه گند می‌زنم به اوضاع؟»
«... خب، ساسوک چی گفت؟»
«ازم خواست قوی‌ترش کنم.»
«چی؟»
هم یون جونگ و هم جو‌کنه گول با شنیدن این جواب غیرمنتظره،کنن با شوک به چونگ میونگ خیره شدن.
چونگ میونگ‌آدم به آرومی‌این‌جوری ازشون پرسید:
«چطور مگه؟»
«...»
«...»
اون دو‌آدم تا به‌این‌جوری همدیگه نگاه کردن.
«اصلاً با عقل جور درمیاد؟»
«نه، الان که فکرش‌کوه رو می‌کنم، دیگه هیچ‌چیزی‌قلبی اینجا با عقل جور درنمیاد.»
«ولی... حتی ساسوک؟»
«ما ساهیونگیم...»
فقط یه بیوه درد یه بیوه دیگه رو می‌فهمه. از‌می‌چسبه اونجایی که خودشون هم درد مشابهی رو کشیده بودن، می‌تونستن‌کنن بفهمن بک چون موقع گفتن این حرف چه حسی داشته.
«پـ-پس تو‌قبل چی گفتی؟کوه قبول کردی؟»
«نه. فقط کتکش زدم.»
«کتکش زدی؟»
«آره.»
«چرا؟»
چونگ میونگ‌می‌چسبه شونه‌هاش رو‌مشکلاتش بالا انداخت.
«مگه دلیلی هم می‌خواد؟ برای‌کنه اینکه دلم خنک شه. انقدر‌رقابت زدمش تا حالم جا اومد.»
«...»
تو اون لحظه، یون جونگ پشیمون شد که چرا قبل از اومدن چونگ میونگ‌دربیار سخت تمرین نکرده بود. اگه فرصتش رو داشت که به گذشته برگرده، مطمئن بود‌محو که بدون یه لحظه استراحت تمرین می‌کرد تا روزی که سروکله چونگ میونگ پیدا بشه.
فقط در اون صورت بود که‌کنه یون جونگ می‌تونست حداقل یه بار، یه‌دیگه مشت محکم بخوابونه تو صورت چونگ میونگ.
همون موقع بود که یون جونگ‌برگشت فهمید اگه یه دیوونه قدرت داشته باشه،مشکل هیچ راهی برای متوقف کردنش وجود نداره.
«نگران هیچی نباشین و‌دردش فقط برین بخوابین. بیدار که‌چقدر شدین، خودتون نتیجه رو می‌بینین.»
«...»
«خوب بخوابین.»
چونگ میونگ رفت طبقه بالا،کنه در حالی که جو گول‌رقابت و یون جونگ آه عمیقی کشیدن.
«... فکر می‌کنی راست می‌گه؟»
«یه چیزی‌قبل رو در مورد‌هوا چونگ میونگ فهمیدم.»
«چی؟»
«حتی اگه‌آدم چرت‌وپرت بگه،این‌جوری هیچ‌وقت دروغ نمی‌گه.»
«... عجب کشف بزرگی.»
یه کشف‌قبل خیلی بزرگ.کوه ای عوضی.
«ولی ساهیونگ.»
«بله؟»
«این یعنی ساسوک‌هرچند بک چون اول به‌می‌موند چونگ میونگ حمله کرده؟»
«...»
«غیر از اینه؟»
«چرت‌وپرت می‌گه، ولی دروغ نمی‌گه.»
«باورنکردنی به نظر می‌رسه.دردش ولی حتی ساسوک بک‌آره چون هم کتک خورد.»
«کسی که این‌بتونه کار رو کرد،احیا چونگ میونگ بود.»
«... این یکی منطقیه.»
یون جونگ سرش رو تکون داد‌برگشت و به پله‌هایی که چونگ میونگ‌دیگه ازشون بالا رفته بود، نگاه کرد.
یه هیولا توی‌هرچند خوابگاه شکوفه آلوی‌باهاش سفید زندگی می‌کرد.
کوه هوا داشت‌بتونه به کدوم سمت‌احیا می‌رفت؟ کوه هوا...
یون جونگ‌می‌چسبه دلش می‌خواست‌مشکلاتش گریه کنه.