چپتر 454: چپتر 454: چرا اون شخص باید بیاد اینجا؟ (4)
0می‌درخشید.
راهب اعظم که زیر‌داره نور خورشید ایستاده بود،زدن چشم‌ها رو خیره می‌کرد.
«عجب برقی می‌زنه.»
نه، قضیه فقط این نبود.
چونگ میونگ که داشت به راهب‌های شائولین پشت‌نفر سر راهب اعظم نگاه می‌کرد، با نارضایتی سرش رو‌افت کج کرد و با صدایی شبیه به ناله گفت:
«اون یارو اینجا چی‌کار می‌کنه؟»
یون جونگ ترسیده بود‌نداره و سرش داد زد:شیرینی «او-اون رهبر شائولینه، پسره‌ی احمق!»
اما چونگ‌نفر میونگ اصلاً‌گرم اهمیتی نداد.
«خب که‌برای چی؟ رهبر فرقه‌ی‌داره ما که نیست.»
«...»
یون جونگ که از این‌آدم حرف زبونش بند اومده بود،رفع فقط سرش رو تکون داد.
«فقط بیا‌نفر بریم ببینیم‌گرم چی می‌گه.»
هیون جونگ شاگرداش رو هدایت‌داره کرد و به سمت دروازه‌گرم رفت و بعد تعظیم عمیقی کرد.
«خوش اومدید، راهب اعظم.»
«مدتی می‌شه که همدیگه‌نداره رو ندیدیم، رهبر فرقه.شیرینی امیدوارم حالتون خوب بوده باشه.»
هیون جونگ‌نفر لبخندی زد‌گرم و گفت:
«به لطف توجه شما، تونستیم بدون هیچ مشکلی‌نفر پیش بریم. از کوه سونگ تا اینجا راه درازیه.افت چی باعث شده این همه راه رو بیاید اینجا؟»
راهب اعظم لبخند زد:
«مهم نیست راه چقدر طولانی باشه، هیچ‌شهد دلیلی وجود نداره که آدم از جایی که‌نفر شهد شیرینی برای رفع تشنگی داره، رو برگردونه.»
چشمان هیون جونگ برقی زد.
«شهد.»
اون دو نفر لبخند زدن و با هم‌زدن گرم صحبت شدن، اما کسایی که از کنار‌افت تماشاشون می‌کردن، افت نامحسوس دما رو حس کردن.
«هوا سرد نیست؟»
«خب، زمستون تو راهه.»
«درسته، اما...»
راهب اعظم چرخید و به‌برگردونه چونگ میونگ که با دست‌های‌صحبت به سینه ایستاده بود، نگاه کرد.
«حالت خوبه؟»
«با اون بار و‌گرم بندیلی که شائولین فرستاد کوه‌تماشاشون هوا، خیلی هم راحت نبودم.»
«بار و بندیل.»
راهب اعظم لبخند تلخی‌داره زد. منظورش از بار‌زدن و بندیل، هه یون بود.
«فکر کنم بستگی به اون بار و‌شهد بندیل داشته باشه. با این حال، بهتر نیست‌نفر اون رو یه گنجینه‌ی ارزشمند در نظر بگیری؟»
«ها؟ حرفم رو نشنیدی؟ کچل؟»
«...»
«اگه می‌خوای چیزی بفرستی، حداقل باهاش پول هم بفرست! یه یارویی‌شدن رو با دست خالی فرستادی که فقط علف می‌خوره، اونم علفی که‌راهه تو کوه هوا به سختی پیدا می‌شه؟ شما که کلی پول دارید!»
«...»
راهب اعظم پلک زد. راستش‌صحبت اصلاً به ذهنش هم خطور‌می‌کردن نکرده بود که پول بفرسته...
«اما علفی‌برای که به‌تشنگی سختی پیدا می‌شه؟»
راهب اعظم لبخند معذبی زد.
«هاها... با‌دلیلی این حال،نداره مگه کمکی نکرد؟»
«کمک؟»
همین‌طور که چونگ میونگ سرش رو کج کرد، راهب اعظم روش رو‌شدن برگردوند و گلوش رو صاف کرد. با اینکه فقط چند کلمه با‌راهه هم حرف زده بودن، دوباره یادش اومد که چونگ میونگ چه جور آدمیه.
و در‌رفع حال حاضر، وضعیت‌برگردونه کمی خجالت‌آور بود.
هیون جونگ قدمی به جلو برداشت تا‌شهد قبل از اینکه چونگ میونگ خودش رو‌چشمان تو دردسر بندازه، جلوی حرف زدنش رو بگیره.
«لطفاً بفرمایید داخل. می‌ترسم مردم دنیا‌شدن بهم لعنت بفرستن که راهب اعظم‌نامحسوس شائولین رو دم دروازه نگه داشتم.»
«یه مهمون ناخونده چطور می‌تونه‌داره درخواست مهمان‌نوازی کنه؟ اگه فقط یه‌صحبت لیوان آب بهم بدید، ممنون می‌شم.»
درست همون موقع که‌داره داشتن کلمات آرومی رو‌زدن رد و بدل می‌کردن...
«راهب اعظم!»
یه نفر در حالی که‌صحبت فریاد می‌زد، بیرون پرید و‌می‌کردن مستقیم به سمت راهب اعظم دوید.
«اوه، هه یون...»
ها؟
چشمان راهب‌دلیلی اعظم از‌نداره تعجب گرد شد.
«هه یون؟»
ها؟
مرد بیچاره‌رفع مجبور شد چند‌برگردونه بار پلک بزنه.
«این همونه؟»
آخه کی جز اون می‌تونست اون‌شدن ردای زردی که داد می‌زد مال‌نامحسوس شائولینه رو بپوشه و به سمتش بدوه؟
البته، حق با اون‌تشنگی بود؛ کسی که به سمتش‌زدن می‌دوید واقعاً هه یون بود.
اما...
«این هه یونه، اما...»
یه چیزی عجیب بود.
اون پسری که به نظر می‌رسید فقط چشم‌های معصومی‌زدن داره، اصلاً پیدا نبود، پس چرا این مرد جوون‌نامحسوس با پوست صاف و براق داشت به سمتش می‌دوید؟
علاوه بر این،تشنگی صورتش خیلی متفاوت‌چشمان به نظر می‌رسید.
به خاطر پوست برنزه‌ش بود؟ یا چیز دیگه‌ای؟ اون بچه دیگه خجالتی‌داره به نظر نمی‌رسید. وقتی تو چشماش نگاه می‌کرد، یه نیروی قوی وجود‌افت داشت. انگار همین الان می‌تونست یه شیطان رو با دست‌های خالی بکشه.
«اوه...»
راهب اعظم چشماش رو‌تشنگی مالید و دوباره به‌نفر شخص روبه‌روش نگاه کرد.
«نـ-نه. اگه دقیق‌تشنگی نگاه کنی، ظاهرش‌چشمان خیلی تغییر نکرده.»
راهب اعظم خیلی زود‌نداره فهمید که شک و‌شیرینی تردیدش از کجا نشأت می‌گیره.
اون چشم‌ها.
چشمان هه یون که زمانی نرم و‌چشمان ضعیف بود، طوری که انگار حتی نمی‌تونست‌کنار به یه مورچه دست بزنه، حالا می‌درخشید.
هه یون‌رفع که به سمتش‌برگردونه می‌دوید، صدا زد:
«راهب اعظم!»
«... هه یون؟»
«بله، راهب اعظم!»
راهب اعظم یه جواب واضح‌برگردونه گرفت، اما هنوز هم پذیرفتنش‌صحبت براش سخت بود. چی باید می‌گفت...
بعد از چند روز ترک کردن‌جایی خونه، اون جوجه حالا تبدیل به یه‌برگردونه خروس گنده شده بود و برگشته بود.
راهب اعظم با‌زدن این احساس دهنش‌شدن رو باز کرد:
«... خیلی تغییر کردی.»
«نمی‌فهمم منظورتون چیه.»
هه یون سرش رو کج کرد، اما‌شهد بک چون و بقیه که از پشت تماشا‌نفر می‌کردن، با حرفای راهب اعظم سر تکون دادن.
«خیلی تغییر کرده.»
«آره. وقتی با هم بودیم زیاد بهش‌چشمان فکر نمی‌کردم، اما در مقایسه با زمانی‌کنار که تازه اومده بود اینجا، خیلی عوض شده.»
«... الان‌رفع یه کم‌داره احساس بدی دارم.»
راهب اعظم مات و‌نداره مبهوت به نظر می‌رسید‌شیرینی و نمی‌تونست حرف بزنه.
«واقعاً چه اتفاقی افتاده؟»
کسی که برای پیدا کردن حقیقتِ چیزها رفته بود، برگشته بود و‌شدن راهب اعظم رو دیده بود. اما چرا شخصی که روبه‌روش بود، بعد‌راهه از فقط چند ماه تجربه کردن دنیا، این‌قدر تغییر کرده به نظر می‌رسید؟
راهب اعظم ناخودآگاه‌تشنگی دهنش رو باز کرد‌نفر اما بعد جا خورد.
اینجا کوه هوا بود و اون از شائولین اومده‌برای بود. حالا هر چقدر هم که اوضاع شوکه‌کننده بود،صحبت نباید شوکه‌شده به نظر می‌رسید. بنابراین با لحنی جدی پرسید:
«اهم. درسته. به روشنگری رسیدی؟»
«... روشنگری‌برای می‌تونه بره‌تشنگی خودشو بکشه.»
«ها؟»
الان چی شنیدم؟
اما هه یون اصلاً‌گرم به واکنش اون اهمیتی نداد‌تماشاشون و فقط با گریه گفت:
«راهب اعظم! اومدید‌رفع دنبالم؟ می‌دونستم می‌تونم به‌چشمان راهب اعظم اعتماد کنم.»
«... منظورت‌رفع از این‌داره حرف چیه؟»
راهب اعظم کمی خجالت‌زده به نظر می‌رسید، اما هه یون‌رفع شبیه کسی بود که نمی‌تونست حرف بقیه رو بشنوه، در حالی‌کنار که با چشم‌های پر از اشک دست‌های راهب اعظم رو گرفت.
«بـ-بیاین برگردیم شائولین...»
«تچ تچ. اون رو ببین.»
چونگ میونگ‌رفع همون‌طور که تماشاش‌برگردونه می‌کرد، نوچ‌نوچ کرد.
«حتی حیوونا هم می‌دونن وقتی بهشون‌جایی غذا و پناه می‌دی چطور قدردانی کنن،برگردونه اما این بشری که اینجاست رو ببین.»
«...»
با شنیدن این حرف،تشنگی هه یون ساکت شد‌نفر و به عقب نگاه کرد.
آه. حرف‌هاش اشتباه نبود.
اون‌ها بهش غذا می‌دادن. اما این به‌شهد خاطر این بود که با آدم‌ها مثل گاو‌نفر و گوسفند رفتار می‌کردن، فقط بهش علف می‌دادن!
«ادا درنیار و برگرد.»
چونگ میونگ نزدیک‌رفع شد و سر‌برگردونه هه یون رو گرفت.
هه یون مثل گاوی که دارن می‌برنش کشتارگاه، به‌گرم راهب اعظم نگاه کرد، اما این وضعیت اون‌قدر عجیب‌دما بود که چونگ میونگ فقط به کشیدنش ادامه داد.
در همون لحظه،وجود هیون جونگ گلوش‌جایی رو صاف کرد.
«فعلاً بیاید بریم داخل.»
«...د-درسته.»
راهب اعظم آهی کشید.
اینجا کوه هواست.
کوه هوا.
«اهم.»
«کواک.»
با اینکه روبه‌روی هم نشسته بودن،جایی نمی‌تونستن راحت حرف بزنن و سکوت‌داره معذب‌کننده‌ای فضا رو پر کرده بود.
راستش، کوه هوا و شائولین اون‌قدر به هم نزدیک‌تماشاشون نبودن که بتونن این‌طور رفتار کنن و در نتیجه، کسانی‌درسته که نشسته بودن هیچ حرفی برای گفتن به هم نداشتن.
لطفاً حداقل‌برای یه چیزی‌تشنگی بگید، رهبر فرقه.
ممکنه از خفگی بمیرم.
در حالی که ارشدها‌نداره به اطراف نگاه می‌کردن،شیرینی هیون جونگ نگاهش رو دزدید.
منم معذبم!
فقط توی مسابقات شرایطی پیش اومده بود که هر دو‌گرم طرف اون‌قدر احساس راحتی کنن که حرفی بزنن. اما الان، تحمل‌هوا این وضعیت برای راهب اعظم شائولین به تنهایی خیلی سخت بود.
شائولین تا الان حرفی نزده بود‌چشمان و در نتیجه، فقط یه نفر‌کسایی می‌تونست این فضا رو تغییر بده.
«چرا همه این‌قدر ساکتن؟»
چشم‌های ارشدهای کوه هوا به یه سمت چرخید، به سمت‌می‌کردن اون صدای آروم و معصومانه. لحظه‌ای که همه چونگ میونگ‌چرخید رو دیدن که نشسته، چشم‌هاشون پر از حس رهایی شد.
واقعاً خوشحالم که اینجاست.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌تشنگی از حضور این‌چشمان پسره خوشحال بشم.
وقتی ارشدها بهش نگاه کردن، چونگ میونگ‌شهد طوری شونه بالا انداخت که انگار قضیه رو‌نفر گرفته و بعد به راهب اعظم نگاه کرد.
«ولی برای‌نفر چی اومدی؟ حتماً‌صحبت راه درازی بوده.»
«حرف‌هایی برای گفتن داشتم.»
راهب اعظم با لحن ملایمی‌برگردونه جواب داد و فنجان چایش‌صحبت رو بالا آورد و مزه‌مزه کرد.
«چای فوق‌العاده‌ست، رهبر فرقه.»
«اولین بارتون بود که این چای رو می‌چشید، برای همین‌می‌کردن نگران بودم. شاید چای خیلی اعلایی نباشه، اما حالا که‌چرخید توی کوه هوا هستید، چشیدن چای شکوفه آلو باید لذت‌بخش باشه.»
«عطر شگفت‌انگیزی داره.»
راهب اعظم سر تکون‌داره داد و بعد به‌زدن هیون جونگ نگاه کرد.
«در مورد‌دلیلی قبیله ده‌نداره هزار نفر شنیدم.»
«آه...»
«کوه هوا‌برای کار شگفت‌انگیزی‌تشنگی انجام داد.»
به نظر می‌رسید‌تشنگی راهب اعظم این‌چشمان دستاورد رو تحسین می‌کنه.
«آمیتابا. مقابله با اون‌ها کار آسونی نیست، اما‌شیرینی کاملاً مشخص شد که نیروهای کوه هوا چقدر‌زدن قدرتمندن و مردم دارن شما رو تحسین می‌کنن.»
«ممنونم.»
راهب اعظم‌برای به ارشدها‌تشنگی هم نگاه کرد.
«وقتی به زمانی که توی شائولین همدیگه رو دیدیم فکر می‌کنم،شدن نمی‌تونم به یاد نیارم که جایگاه کوه هوا چقدر تغییر کرده. فکر‌راهه نمی‌کنم از این به بعد تلاش‌های افراد کوه هوا نادیده گرفته بشه.»
با ادامه حرف‌هاش،وجود همه ارشدها مغرور و‌شهد سربلند به نظر می‌رسیدن.
راستش رو بخواید، این تعریف‌ها کم‌وبیش حقیقت ماجرا‌کنار بود، اما اینکه راهب اعظم شائولین داشت این‌سرد حرف‌ها رو می‌زد، تأثیرش رو چند برابر می‌کرد.
هر کسی هر چی می‌خواد بگه، راهب اعظم‌نفر شائولین همیشه بالاترین جایگاه رو توی دنیای هنرهای رزمی‌افت داشت. در حالی که لبخند می‌زدن، راهب اعظم گفت:
«و همچنین عذرخواهی می‌کنم. معمولاً وقتی همچین‌نفر اتفاقی می‌افته، قانون اینه که فرقه‌های رزمیِ نزدیک‌می‌کردن حمایت کنن، اما همه‌چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد...»
«واقعاً ناگهانی بود.»
«اگه فرقه لبه جنوبی درهاش رو نمی‌بست، کوه هوا‌تماشاشون مجبور نمی‌شد به تنهایی بجنگه. اما حتی با این وجود،درسته کارهای اون‌ها هم چیزی نبود که ما پیش‌بینی کرده باشیم.»
«مشکلی نیست.»
هیون جونگ لبخند زد.
«راهب اعظم که این‌قدر سرش شلوغه، چطور می‌تونه از این‌رفع فاصله دور به همه این کارها رسیدگی کنه؟ تازه، این یه‌کنار اصل اولیه است که ما باید مشکلات خودمون رو حل کنیم.»
«نه، رهبر فرقه. این‌گرم چیزیه که من باید‌کنار به خاطرش عذرخواهی کنم.»
راهب اعظم با‌رفع چهره‌ای درهم‌رفته، نارضایتی‌اش‌برگردونه رو بیان کرد.
اما چونگ‌رفع میونگ داشت‌داره بهش چشم‌غره می‌رفت.
این راکونِ‌دلیلی پیر داره‌نداره چه آشی می‌پزه...
درسته که کوه هوا هیچ کمکی دریافت نکرد،کنار اما این تقصیر شائولین نبود، با این حال، این‌زمستون مرد طوری حرف می‌زد که انگار تقصیر اون‌ها بوده.
«با این اوضاع‌رفع وخیم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌چشمان بتونن وارد شانشی بشن.»
«چطور می‌تونستید این رو بدونید و‌چشمان براش آماده بشید؟ اگه به گفتن‌کسایی این حرف‌ها ادامه بدید، معذب می‌شم.»
«آمیتابا. رهبر فرقه،وجود چطور می‌تونید فکر کنید‌شهد که تقصیر من نیست؟»
«ها؟»
و به‌برای هیون جونگ نگاه‌داره کرد و گفت:
«احساسات شما رو درک می‌کنم،برگردونه رهبر فرقه. ناامیدی شما رو‌صحبت از کسانی که کمک نکردن می‌فهمم.»
هیون جونگ در حالی‌نداره که چهره‌اش سفت شده‌شیرینی بود پرسید: «...منظورتون چیه؟»
راهب اعظم رو به چونگ میونگ کرد و با چهره‌ای جدی‌افت گفت: «به همین دلیله که می‌تونم درک کنم کوه هوا داره سعی‌حالت می‌کنه با کسانی غیر از نه فرقه بزرگ متحد بشه، رهبر فرقه.»
چونگ میونگ اخم کرد.
پس قضیه اینه!
وقتی ازش پرسیدن چرا این‌همه راه رو تا اینجا‌برای اومده، جوابش این بود. با قدرت شائولین، فهمیده بود که‌شدن کوه هوا داره سعی می‌کنه با فرقه‌های دیگه متحد بشه.
برای همین‌نفر تصمیم گرفته بود‌صحبت وارد عمل بشه.
عوضی حروم‌زاده!
هیون جونگ که‌تشنگی جا خورده بود،چشمان گلوش رو صاف کرد:
«اهم. اون...»
«البته، من‌نفر درک می‌کنم،گرم رهبر فرقه. اما...»
چشم‌هاش رو ریز کرد.
«مسئله اینه که‌تشنگی آیا بقیه فرقه‌ها هم‌نفر درک می‌کنن یا نه.»
صورت چونگ‌دلیلی میونگ در‌نداره هم رفت:
«نه، این یارو رو ببین؟!»
«چونگ میونگ!»
«نکن!»
ارشدها فریاد زدن و مجبورش کردن بشینه. وقتی‌شیرینی شائولین داشت تماشا می‌کرد، یه شاگرد درجه سه‌زدن نباید جلوی چشم بقیه به ارشدها بی‌احترامی می‌کرد.
و راهب اعظم طوری لبخند‌صحبت زد که انگار می‌تونست حدس بزنه‌افت اون داره به چی فکر می‌کنه.
«رهبر فرقه.»
«بله، راهب اعظم.»
«می‌تونیم ما دو‌وجود نفر خصوصی حرف‌جایی بزنیم؟ مسئله مهمیه.»
«امم.»
هیون جونگ برای لحظه‌ای فکر کرد. اون از اون‌زدن آدم‌هایی نبود که چیزی رو از ارشدهاش پنهان کنه،نامحسوس اما حضور ارشدهای شائولین فضا رو سنگین کرده بود.
«همین کار رو می‌کنیم.»
هر دوی اون‌ها‌وجود به ارشدهاشون نگاه‌جایی کردن و گفتن:
«برید بیرون.»
«جاتون رو ترک کنید.»
کسانی که‌رفع نشسته بودن بلند‌برگردونه شدن و رفتن.
«آه.»
راهب اعظم صدا زد:
«تو همین‌جا‌برای بمون، اژدهای‌تشنگی الهی کوه هوا.»
چونگ میونگ که‌تشنگی داشت می‌رفت، به‌چشمان راهب اعظم اخم کرد.
«من؟»
«بله.»
«چرا؟»
«چون حرفی برای گفتن دارم.»
با دیدن پوزخند‌وجود این یارو، چشم‌های‌جایی چونگ میونگ دیوانه‌وار شد.
فکر نکنم‌نفر این حروم‌زاده دفعه‌صحبت قبل این‌شکلی بود؟
خب، بذار ببینیم.
این دفعه‌رفع می‌خوای چه‌داره مزخرفی ببافی؟
چونگ میونگ‌دلیلی بدون هیچ‌نداره حرفی نشست.
چشم‌های تیز او‌زدن و نگاه راهب اعظم‌کسایی روی همدیگه قفل شد...