چپتر 783: چپتر 783
0«تموم شد!»
«اوآآآآآآ!»
«فکر کنم الان اشکم دربیاد!»
شاگردان کوه هوآ در‌گم‌شده حالی که هق‌هق می‌کردند، به‌اون‌طرفی‌ها اسکلهٔ تکمیل‌شدهٔ روبه‌رویشان خیره شدند.
چیزی که بهش می‌گفتند اسکله، در واقع چیزی بیشتر از یه‌کشیده تپه سنگ، صخره و خاک نبود که بخشی از رودخونه رو پر‌الوارهای کرده بود... نه، اتفاقاً همین موضوع باعث می‌شد حتی تأثیرگذارتر هم باشه.
«...فکر کردم کمرم قراره بشکنه.»
«خدایا... همیشه همین‌جوری الکی می‌گفتم که می‌تونیم یه کوه‌پلی رو با خاک یکسان کنیم... ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌بودند واقعاً یه کوه رو از روی زمین محو کنیم...»
با شنیدن این حرف،گم‌شده چشم‌های شاگردان کوه هوآ‌کار هم‌زمان به پشت سرشان چرخید.
یه تپهٔ کوچیک که درست چسبیده به اسکله بود، حالا کاملاً ناپدید‌کامل شده و جایش رو یه فضای خالی گرفته بود. تمام خاک، سنگ‌ها‌بزرگی و صخره‌هایی که اون تپه رو تشکیل می‌دادند، توی رودخونه ریخته شده بود.
«...یه حس رضایت‌بخشی توش هست.»
«ولی یه‌جورایی غم‌انگیز هم هست.»
شاگردان کوه هوآ که با چهره‌هایی‌داشت کمی پیچیده و عجیب به اسکله نگاه‌پلی می‌کردند، هماهنگ با هم سر تکان دادند.
حقیقتِ غم‌انگیزتر این بود که دقیقاً هم‌زمان، اتفاق مشابهی باید‌پلی در اون طرفِ رودخونه هم در حال رخ دادن باشه. پس،کشتی‌ها حالا دو تا اسکله و دو تا تپهٔ گم‌شده وجود داشت...
«انگار کار‌دادند اون‌طرفی‌ها هم‌غم‌انگیزتر تقریباً تموم شده؟»
نگاه شاگردان کوه هوآ به سمت جزیره چرخید. پلی که از جزیره به روی رودخونه کشیده شده بود،بودند تقریباً کامل به نظر می‌رسید. راهزنان نوکریم دست به دست هم داده و این کار رو کرده بودند. آن‌ها‌درخت‌ها کشتی‌ها رو به هم وصل کرده و الوارهای بزرگی رو روی آن‌ها قرار داده بودند تا یه پل بسازند.
«...آخه این ایدهٔ یه‌گم‌شده آدمیزاده که روی یه‌کار جزیره پل چوبی بسازه؟!»
اگر صخره‌ها، خاک و سنگ‌های‌کار تپه‌ها زیر آب دفن شده‌پلی بودند، پس درخت‌ها کجا رفته بودند؟
درخت‌هایی که از ریشه درآورده بودند، به دست‌باید راهزنان نوکریم هرس (؟) و به الوار تبدیل‌کار شده و برای ساخت پل به کار رفته بودند.
«با اینکه کشتی‌های زیادی رو‌اون‌طرفی‌ها به هم بستن، ولی خوب‌کشیده می‌تونه این وزن رو تحمل کنه.»
«معلومه که خیلی محکمه.»
«محکم بودنش چه فایده‌ای‌انگار داره؟ با یه تیرِ آتیشی‌جزیره همه‌ـش می‌سوزه و خاکستر می‌شه.»
«حـ... حرفای نحس نزن!»
«این حروم‌زاده داره بدیمنی میاره!»
«نکنه قراره یه نبرد صخرهٔ‌وجود سرخِ دیگه راه بیفته؟ اون روز،سمت یه نبرد توی کوگانگ برپا می‌شه.»
«...»
همه با تصور کشتی‌های در حال‌اتفاق سوختن توی ذهن‌شان لرزیدند. اما گواک‌گم‌شده هی با شنیدن این حرف پوزخند زد.
«داری خواب‌داشت می‌بینی. اون از‌اون‌طرفی‌ها این‌جور عوضی‌ها نیست.»
«ها؟»
«فکر می‌کنی چونگ میونگ می‌ذاره‌کار چیزی که براش پول و زحمت‌کشیده صرف کرده به همین راحتی بسوزه؟»
«خب، اولاً که یه پاپاسی هم از جیب‌باید اون اینجا خرج نشده، در مورد زحمت هم‌کار که انگار تنها کاری که کرد فک زدن بود؟»
گواک هی با‌انگار این حرف جا خورد‌سمت و زبونش بند اومد.
«بـ... به‌هرحال، همچین اتفاقی نمی‌افته. شنیدم خاندان‌انگار تانگ یه داروی خاص آورده و روی‌کشیده کشتی‌ها مالیده. می‌گن داروییه که آتیش نمی‌گیره؟»
«...مگه همچین چیزی هم داریم؟»
«هیچ کاری نیست که خاندان تانگ‌اتفاق سیچوان نتونه انجام بده. اونجا همون‌گم‌شده جاییه که شمشیرهای هانچول رو می‌سازن.»
«راست می‌گی.»
همه یک‌صدا سر تکان دادند،وجود انگار که خودِ نام خاندان‌تقریباً تانگ سیچوان دلیل قانع‌کننده‌ای بود.
«پس الان کارمون تموم شده؟ همهٔ کشتی‌ها رو‌سمت به هم بستیم، همهٔ اسکله‌ها رو ساختیم و‌نوکریم حتی قایق‌های جداگانه‌ای برای جابه‌جایی آدم‌ها کنار گذاشتیم.»
«انگار کار‌دادند دزدای دریایی‌غم‌انگیزتر هنوز تموم نشده.»
«چرا؟»
«...هنوز نتونستن‌حال توپ رو‌گم‌شده پیدا کنن.»
«...»
«غیب شده؟»
وقتی چونگ میونگ چشم‌هایش‌کار رو ریز کرد، دزدهای‌جزیره دریایی به خود لرزیدند.
آب سرد رودخونه از چانه‌هایشان می‌چکید. حتی یه آسورای جهنمی هم با‌جزیره دیدن موشی که داره تو آب غرق می‌شه دلش به رحم می‌اومد،کشتی‌ها اما این تائوئیستی که جلویشان ایستاده بود، از هر آسورای جهنمی‌ای ترسناک‌تر بود.
«نه، این حروم‌زاده‌های دزد دریایی هیچ کاری جز رفتن تو‌پلی آب و خفه شدن بلد نیستن؟! سوزن که نیست! مسخره‌ست‌آن‌ها که نمی‌تونین اون توپ‌های به این گنده‌گی رو پیدا کنین!»
«دو... دوجانگ‌نیم. ما تا‌غم‌انگیزتر کفِ رودخونه رو هم‌باید گشتیم... فقط نمی‌تونیم پیداش کنیم...»
«حقیقت داره! لطفاً حرف‌مون رو باور‌تقریباً کنین. ما همه‌جای اون کشتیِ غرق‌شده‌نظر رو گشتیم و واقعاً هیچی نیست!»
چشم‌های چونگ‌حال میونگ از شدت‌وجود خشم شعله‌ور شد.
«پیداشون نکردین؟»
«بله. وا... واقعاً.حقیقتِ ما تمام تلاشمون‌اتفاق رو کردیم، اما...»
با نگاه به قیافه‌های زار و نزارِ دزدهای دریایی، به نظر می‌رسید که نه تنها تمام تلاش‌شان رو کرده بودند،کشتی‌ها بلکه حتی جان‌شان رو هم پای این کار گذاشته بودند. چهره‌هایشان بعد از نزدیک به یک هفته ماندن زیر آب و‌ریشه جارو کردنِ کف رودخونه، هیچ نشانی از سرزندگی نداشت و با گونه‌های فرورفته‌شان، انگار که یک ماه تمام گرسنگی کشیده بودند.
اما متأسفانه، این‌دادن چیزها اصلاً برای چونگ‌انگار میونگ پشیزی ارزش نداشت.
«اگه من‌وجود پیداش کنم‌انگار چی‌کار می‌کنین؟»
«ببخشید؟»
«می‌گم اگه من‌انگار پیداش کنم، می‌خواین‌تقریباً چه غلطی بکنین؟»
«ایـ... این که...»
«هی، بیا بیرون!»
«ها؟ داره‌دادند با کی‌غم‌انگیزتر حرف می‌زنه؟»
با این حرفِ ناگهانی، دزدهای دریایی که نمی‌دانستند چه خبر است، به‌نظر اطراف نگاه کردند. در همان لحظه، لباس چونگ میونگ تکان خورد و خیلی‌بسازند زود، چیزی سفید شبیه به یه گلولهٔ پنبه از جلوی لباسش بیرون پرید.
تِپ.
وقتی روی زمین فرود آمد،کار بک آه صاف ایستاد و‌پلی با صدای بلندی فریاد کشید.
«کیییی!»
البته، از دیدگاه‌انگار منطقی، صداش اون‌قدرها‌تقریباً هم بلند نبود.
«شنیدی چی گفت؟»
بک آه‌وجود با جدیت‌انگار سر تکان داد.
«برو پیداش کن.»
هویک!
راسوی سفید با‌دادن سرعت برق دوید و‌انگار توی آب شیرجه زد.
دزدهای دریایی‌وجود با دیدن این‌کار صحنه پلک زدند.
«چه خبره؟»
«الان چی دیدم؟»
«چرا یه راسو‌دادن باید بره تو‌داشت آب؟ مگه فُکه؟»
به‌هرحال،
این آدم‌های فرقهٔ کوه‌غم‌انگیزتر هوآ، چه انسان باشن‌باید چه حیوون، هیچ‌کدوم‌شون عادی نیستن.
اما غافلگیریِ‌داشت اصلی کمی‌کار بعد اتفاق افتاد.
پات!
ناگهان، یه چیز‌داشت تیره از توی‌اون‌طرفی‌ها آب بیرون پرید.
«چی؟»
«اژدهاست؟»
«ما... ماهی‌حال کله‌ماری! چرا‌گم‌شده این‌قدر گنده‌ست؟»
«ولی چرا یه‌داشت ماهی کله‌ماری باید از‌تقریباً آب بپره بیرون... ها؟»
شالاپ! شلوپ!
ماهی کله‌ماری که از آب بیرون کشیده شده بود، داشت دست و پا‌می‌رسید می‌زد. وقتی با دقت نگاه کردند، دیدند که بک آه از پشت، یه ماهی‌ایدهٔ کله‌ماری رو که ده برابرِ خودش بود گرفته و داره به سمت ساحل می‌کشه.
«اربابشون اون‌حال ماهی کله‌ماریِ‌گم‌شده وحشی رو می‌گیره...»
«حیوون خونگی‌شون هم‌داشت یه ماهی کله‌ماریِ‌اون‌طرفی‌ها معمولی صید می‌کنه.»
آخه چطور‌دادند می‌تونن این‌قدر‌غم‌انگیزتر شبیهِ هم باشن...
اینکه چطور یه راسوی به این کوچیکی‌سمت می‌تونه یه ماهی کله‌ماریِ به این بزرگی‌راهزنان رو بگیره، دیگه اصلاً مسئلهٔ مهمی نبود.
«نه، این نیم‌وجبی رو باش!وجود بهت گفتم توپ‌ها رو بیار،تقریباً اون‌وقت رفتی واسه خودت ناهار گرفتی؟»
وقتی چونگ میونگ داد زد، بک آه شوکه شد‌جزیره و با شدت سرش رو تکان داد. بعد پنجهٔ‌داده بامزه‌اش رو دراز کرد و به آب اشاره کرد.
«آه، پیداش کردی؟»
سر تکان داد.
«بچه‌ها رو ببر و بیارش.»
سر تکان داد.
بک آه با صدای «تودودوک» دوید و سریع از بدن یکی از‌گم‌شده دزدان دریایی بالا رفت و روی سرش نشست. بعد کمرش را صاف‌نظر کرد و پنجه‌ی جلویش را بیرون داد. ابهتش تقریباً شبیه یک ژنرال بود.
«کیییی!»
«...»
برای هر کسی که‌انگار تماشا می‌کرد، واضح بود که‌جزیره سمور دارد می‌گوید: «بریم، برده‌ها.»
«حیوون هم به صاحبش می‌ره.»
«آخه این چه سموریه...»
«نمی‌رین؟»
«می‌ـ... می‌ریم!»
«همین الان می‌ریم! همین الان!»
وقتی چونگ میونگ طوری به سمت دزدان دریایی‌جزیره دوید که انگار می‌خواست دوباره لگدی نثارشان کند،دست آن‌ها وحشت کردند و به داخل آب پریدند.
هیون جونگ که‌دادن از دور تماشا‌داشت می‌کرد، ناله‌ای سر داد.
«کاملاً مشخصه‌وجود که داره‌انگار عذاب‌شون می‌ده.»
برای یک تائوئیست غیرممکن بود که به مردم زور بگوید، اما مشکل این بود که آن‌ها‌کار دزد دریایی بودند. البته، کسانی که با غارت دیگران و خون به جگر کردن مردم زندگی‌کشتی‌ها می‌کردند باید مجازات می‌شدند، بنابراین سخت بود که چونگ میونگ را به خاطر تنبیه کردن‌شان سرزنش کرد.
«رهبر فرقه.»
«هم؟»
«فکر کنم حق با چونگ‌کار میونگه. آماده‌سازی‌ها تقریباً تموم شده، اما‌کشیده هیچ خبری از دزدای دریایی نیست.»
«اوناهاش، مگه اونا نیستن؟»
«...منظورم به جز اوناست.کار فکر می‌کردم بقیه دژهای‌جزیره آبی بهمون حمله می‌کنن...»
«بعیده چنین اتفاقی بیفته.»
هیون جونگ این‌داشت را زمزمه کرد‌اون‌طرفی‌ها و آهی کشید.
آن‌ها هم اخبار‌حقیقتِ را از هونگ‌اتفاق ده‌گوانگ شنیده بودند.
«سرآمدِ ده فرقه بزرگ، شائولین و‌تقریباً وودانگ، و خاندان نامگونگ، سرآمدِ پنج‌نظر خاندان بزرگ. و بعدش هم چینگ‌چنگ...»
چهره هیون جونگ در حالی‌وجود که با نگاهی تهی به رودخانه‌سمت خیره شده بود، در هم رفت.
هیون سانگ پس از لحظه‌ای سکوت گفت: «با اینکه چون‌پلی اخیراً اسم‌شون رو زیاد شنیدم دیگه برام واقعی به نظر‌آن‌ها نمی‌رسه، اما این نیرویی معادل حرکتِ نیمی از ده فرقه بزرگه.»
«مطمئن نیستم‌دادند رهبر فرقه‌غم‌انگیزتر می‌خواد چی بگه.»
«هیون سانگ-آ. مگه‌انگار اخیراً شائولین رو‌تقریباً خیلی زیاد ندیدیم؟»
«درسته.»
«پس، تا حالا‌داشت دیدی که برای‌اون‌طرفی‌ها نبرد آماده بشن؟»
هیون سانگ که‌حقیقتِ می‌خواست چیزی بگوید،اتفاق دهانش را بست.
تازه آن موقع‌انگار بود که فهمید هیون‌سمت جونگ می‌خواهد چه بگوید.
«شائولین پا‌حال به میدان‌گم‌شده نبرد گذاشته.»
وزن وحشتناک این جمله‌انگار به شدت روی دوش‌سمت هیون سانگ سنگینی کرد.
«شائولین و وودانگ دارن از بالا به رودخانه یانگ‌تسه فشار میارن، و‌گم‌شده خاندان نامگونگ و چینگ‌چنگ از چپ و راست حرکت می‌کنن. این رودخانه‌نظر یانگ‌تسه‌ی پهناور از سه طرف توسط حملات این چهار فرقه محاصره شده.»
«رهبر فرقه...»
هیون جونگ‌حال سرش را‌گم‌شده تکان داد.
«صد سال‌وجود از جنگ‌انگار با ماگیو می‌گذره.»
«...»
«درگیری‌های کوچیک و بزرگی وجود داشته، اما‌سمت رهبران ده فرقه بزرگ و پنج خاندان‌راهزنان بزرگ هیچ‌وقت این‌طور هم‌زمان حرکت نکرده بودن.»
هیون سانگ‌حال با سنگینی‌گم‌شده سر تکان داد.
«نمی‌تونم به‌وجود معنیِ این‌انگار اتفاق فکر نکنم.»
هیون جونگ با‌حقیقتِ نگاهی پیچیده به‌اتفاق رودخانه‌ی جاری خیره شد.
فنجانی که تا لبه پر‌اون‌طرفی‌ها شده باشد، بالاخره سرریز می‌شود. چیزی‌کامل به نام صلح ابدی وجود ندارد.
نه‌تنها این، بلکه همه در‌وجود کانگهو پیش‌بینی می‌کردند که این‌تقریباً صلح خسته‌کننده روزی شکسته خواهد شد.
«فقط امیدوارم‌وجود اون روز،انگار الان نباشه.»
آهی آرام‌دادند از دهان هیون‌دقیقاً جونگ خارج شد.
«با این حال...»
«بله؟»
هیون جونگ نگاهی به پهلو انداخت.اون‌طرفی‌ها چشمانش روی چونگ میونگ بود که‌کامل با انگشتش به رودخانه اشاره می‌کرد.
«نمی‌تونم بفهمم‌دادند تو سرش‌غم‌انگیزتر چی می‌گذره...»
«چی‌کار می‌تونیم‌داشت بکنیم؟ اون‌کار همین‌طوریه دیگه.»
«هومم.»
کاری از دستش برنمی‌آمد، اما... این‌اون‌طرفی‌ها هیون جونگ بود که نمی‌توانست جلوی‌کامل احساس ناامیدی و نگرانی‌اش را بگیرد.
«ارـ... ارباب دژ!»
«...»
گونه‌های نام جوک،داشت ارباب دژِ آبیِ‌اون‌طرفی‌ها جریان گرداب، می‌لرزید.
«ارـ... ارباب‌دادند دژ! داریم‌غم‌انگیزتر عقب رانده می‌شیم!»
چاره‌ای جز عقب‌نشینی نبود.
آن‌ها دژهای آبی‌ای بودند که حتی جزو هجده دژ آبی رودخانه‌سمت یانگ‌تسه هم به حساب نمی‌آمدند. اما کسانی که الان داشتند از‌بودند آنجا به داخل یورش می‌آوردند، کسی نبودند جز فرقه مشهور وودانگ.
منظره‌ی شاگردان فرقه وودانگ که لباس‌های رزمی سفید بر‌جزیره تن داشتند و هماهنگ به جلو هجوم می‌آوردند، شبیه موج‌بودند عظیمی بود که در یک روز طوفانی در هم می‌شکست.
«این... این...»
خون در‌داشت چشمان نام‌کار جوک جمع شد.
«این تائوئیست‌های لعنتی! چرا یهو دارن‌داشت بهمون حمله می‌کنن؟ اونا قبلاً حتی نوک‌پلی دماغ‌شون رو هم به یانگ‌تسه نشون نمی‌دادن!»
«ارباب دژ!وجود باید یه‌انگار تصمیمی بگیرین!»
«لعنتی! فرار کنین!حقیقتِ به همه بگو پخش‌مشابهی بشن و فرار کنن!»
با اینکه آن‌ها هنوز وارد هجده دژ آبی رودخانه یانگ‌تسه نشده بودند، اما او همچنان‌نوکریم رئیس دژی بود که نامی بدنام برای خود در رودخانه یانگ‌تسه دست و پا کرده بود.اگر چنین مردی تصمیم دلسردکننده‌ای گرفته بود. با این حال، هیچ‌کس با حرف‌های نام جوک مخالفتی نکرد.
این به خاطر این نبود که دشمن بی‌رحم بود. به این‌سمت خاطر بود که همه می‌دانستند مهم نیست چقدر شجاعانه بجنگند، مقابله‌بودند با وودانگی که با اراده به جلو یورش می‌آورد، غیرممکن بود.
«عقب‌نشینی! عقب‌نشینی!وجود لعنتی! همه‌انگار فرار کنین!»
درست در همان لحظه‌ای‌غم‌انگیزتر بود که نام جوک‌باید با تمام توانش فریاد می‌زد.
«داری کار بی‌فایده‌ای می‌کنی.»
صدای ضعیفی‌حال از پشت سرش‌وجود به گوش رسید.
«...»
نام جوک که‌حقیقتِ از جا پریده بود،مشابهی فوراً سرش را برگرداند.
پیش از آن‌که متوجه شود، شخصی نزدیک شده و بی‌صدا پشت‌کامل سرش ایستاده بود. شمشیرزنی با لباس رزمی که نشان فرقه وودانگ‌الوارهای روی آن نقش بسته بود و شمشیری در یک دست داشت.
«تو...»
«انسان بالاخره باید‌داشت تاوان گناهانش رو‌اون‌طرفی‌ها پس بده. فقط برو.»
«توی حروم‌ـ...»
سوگ.
یک تاب‌حال دادن. فقط یک‌وجود تاب دادن بود.
یک ضربه‌ی بی‌تفاوت گردن نام‌کار جوک را به تمیزی برید،پلی انگار که یک شوخی باشد.
«که‌روک...»
در حالی که گردنش به تمیزی بریده شده بود، نام جوک‌کامل تلوتلوخوران به عقب رفت و با هر دو دست گلویش را‌الوارهای گرفت. چشمانش که پر از خون شده بود، مملو از شوک بود.
اما تمام تردیدهای نام جوک در‌داشت لحظه‌ای که حرف‌های مردی که گلویش‌جزیره را بریده بود شنید، از بین رفت.
«من هو‌وجود دوجین هستم،انگار رهبر فرقه وودانگ.»
«...»
بدن نام‌داشت جوک به‌کار آرامی فرو ریخت.
حداقل اگر کسی در زندگی پس از مرگ از او می‌پرسید‌سمت چه کسی او را کشته، این آخرین فکر قبل از مرگش‌بودند بود که می‌توانست آن نام را با افتخار به زبان بیاورد.
تلوپ.
هیچ گرمایی در نگاه هو دوجین که ارباب دژ را با یک ضربه‌وجود شمشیر از پا درآورده بود، وجود نداشت. او شمشیرش را بی‌رحمانه به حرکت‌راهزنان درآورد و دزدان دریاییِ لرزان را یکی پس از دیگری از پا درآورد.
سورونگ.
پس از مدتی، هو دوجین که‌داشت شمشیرِ بدون خونش را غلاف کرده بود،پلی با سردی شاگردانش را خطاب قرار داد.
«کسانی رو که‌داشت مقاومت نمی‌کنن نکشید!اون‌طرفی‌ها ما تائوئیست هستیم!»
«بله!»
«اما به کسانی که مقاومت می‌کنن‌تقریباً رحم نکنید! نابود کردنِ پلیدی هم‌نظر وظیفه‌ایه که باید به دوش بکشیم!»
«بله!»
با پاسخی بلند، شاگردان وودانگ شروع‌اون‌طرفی‌ها به پاک‌سازی دزدان دریایی کردند. با تماشای‌نظر این صحنه، چشمان هو دوجین تاریک‌تر شد.