چپتر 911: دژهای آبی!
0«د- دژهای آبی!»
«دژهای آبی!»
نادیده گرفتنِ‌فقط اون کشتیِ‌وجود غول‌پیکر غیرممکن بود.
چهرهٔ مردمی که اون کشتیِ سیاه‌اما و عظیم رو چسبیده به جزیره شکوفه‌اشغال آلو دیدن، درجا مثل گچ سفید شد.
البته، همون‌طور که همه می‌دونستن، نیروهای دژهای‌راهِ آبی کسانی نبودن که بی‌دلیل دست به‌کردنِ کشتار بزنن یا به بقیه آسیب برسونن.
درست همون‌طور که راهزن‌های کوهستان به خودشون زحمت نمی‌دادن از کوه پایین بیان و به‌رها خونه‌ها حمله کنن، دزدانِ دریایی هم کاری به کارِ کسانی که پاشون رو روی خشکی‌میان می‌ذاشتن نداشتن. این یه قانونِ نانوشته بود که دژهای آبی برای بقای خودشون رعایتش می‌کردن.
اما هرچقدر هم که‌وجود این حرف‌ها درست باشه، دژهای‌نکردن آبی بازم دژهای آبی بودن!
دیدنِ نیروهای دژ آبی که جزیره شکوفه آلو رو‌باشه اشغال کرده بودن—جایی که مردم تا همین الان برای رفت‌وآمد‌رفت‌وآمد ازش استفاده می‌کردن—کافی بود تا زهرهٔ همه رو آب کنه.
«یـ- یعنی‌تاجرها واقعاً مشکلی‌معامله پیش نمیاد؟»
«چرا کوه هوآ اجازه می‌ده همچین‌معامله اتفاقی بیفته؟ اگه همین‌طوری ولش کنیم، جزیره‌زندگی‌شون شکوفه آلو واقعاً می‌افته دست‌شون، مگه نه؟»
«...اصلاً می‌شه کاسبی کرد؟»
فقط یه دلیل وجود داشت‌می‌کردن که مردم بعد از دیدنِ‌بازم اون صحنه درجا فرار نکردن.
دلیلش این بود که بیشترِ آدم‌های اینجا تاجر بودن. کسانی‌خرجِ که از جزیره شکوفه آلو استفاده می‌کردن و کسانی که شهرِ‌می‌تونستن مجاورِ جزیره رو پر کرده بودن، اکثراً تاجرها و خانواده‌هاشون بودن.
و بقیه هم کسانی بودن که برای معامله با‌راهِ این تاجرها اومده بودن؛ یعنی اگه از اینجا فرار می‌کردن،آسونی‌ها باید یه راهِ جدید برای درآوردنِ خرجِ زندگی‌شون پیدا می‌کردن.
رها کردنِ خونه و کاشانه به اون‌صحنه آسونی‌ها که به نظر می‌رسید نبود. برای همین،شهرِ فقط می‌تونستن با اضطراب قدم رو قدم بذارن.
«فـ- فکر‌برای کنم دارن‌رعایتش میان این‌طرف.»
«چی؟»
با فریادِ اون‌اکثراً شخص، چشم‌های همه‌معامله از تعجب گرد شد.
کشتی که در حاشیهٔ جزیره‌داشت شکوفه آلو بود، آروم‌آروم دماغه‌اش‌دلیلش رو به سمتِ اسکله چرخوند.
«چیکار کنیم؟برای باید همین‌رعایتش الان فرار کنیم؟»
«اگه فرار کنیم دیگه می‌خوایم چه غلطی بکنیم؟ اگه‌درآوردنِ نتونیم کاسبی کنیم، همه‌مون از گشنگی نمی‌میریم؟ تو این‌نظر وضعیت، همون بهتر که دندون رو جیگر بذاریم و بمیریم.»
«آدمِ زنده که دهنش تار‌خانواده‌هاشون عنکبوت نمی‌بنده، نه؟ ولی بازم‌جدید باید یه جوری خرج‌مون رو دربیاریم.»
«من که‌فقط نمی‌تونم برم. شماها‌داشت اگه مجبورید، برید.»
اونایی که فکری تو سرشون بود، از قبل جنس‌هاشون‌باشه رو از انبارها خالی کرده بودن. اما با این‌الان حال، بازم نمی‌تونستن به این راحتی‌ها از اینجا دل بکنن.
شاید اتحادیه‌های تجاری که می‌تونستن تو گانگبوک خودشون رو سرپا نگه دارن هیچ نگرانی‌ای‌کردنِ نداشتن، اما برای اونایی که خرجِ زندگی‌شون رو از راهِ تجارت با گانگنام درمی‌آوردن،میان اغراق نبود اگه می‌گفتن تمامِ دار و ندارشون به جزیره شکوفه آلو بستگی داره.
«بـ- بیاین فعلاً فقط ببینیم چی می‌گن.اومده مگه دژهای آبی این قانون رو ندارن‌پیدا که به آدم‌های روی خشکی آسیب نرسونن؟»
«لعنتی، واقعاً اینو باور می‌کنی؟ یادت رفته‌صحنه که یه روستای نزدیکِ رودخونه توسطِ همین‌تاجر حروم‌زاده‌های دژهای آبی با خاک یکسان شد؟»
«آره خب، ولی بازم...»
«قوانینِ فرقه‌های شرور مثلِ گوشواره تو گوش‌راهِ یا حلقه تو بینیه. چیزی که هر وقت‌خونه دلشون بخواد عوضش می‌کنن، چطور می‌تونه قانون باشه؟»
«پس باید چیکار کنیم؟»
در حالی که مردم درگیرِ این بودن که‌فرار بفهمن باید چه خاکی تو سرشون بریزن، کشتیِ‌مجاورِ سیاه و عظیم هر لحظه به اسکله نزدیک‌تر می‌شد.
بالاخره، کشتی سرعتش رو‌رعایتش کم کرد و شروع به‌باشه پهلو گرفتن تو اسکله کرد.
قورت.
برای لحظه‌ای سکوت برقرار شد. صدای‌معامله قورت دادنِ آب‌دهانِ خشکِ یه نفر‌خرجِ مثلِ رعد و برق تو فضا پیچید.
از روی کشتیِ بی‌نهایت بلندی که اونجا‌صحنه بود، گروهی با لباس‌های آبیِ دژهای آبی پایین‌شهرِ پریدن و به‌سرعت محوطهٔ اسکله رو اشغال کردن.
«برین عقب!»
«اگه نمی‌خواین سرتون‌خانواده‌هاشون رو به باد بدین،راهِ همین الان برین عقب!»
تاجرها با تهدیدِ‌اکثراً نیروهای دژ آبی‌معامله با عجله عقب کشیدن.
«نـ- نه، یه‌دلیل لحظه صبر کنین.بعد من یه سؤالی دارم...»
«مرتیکهٔ احمق!»
در گیرودارِ این اوضاع، وقتی یکی از تاجرها‌جدید سعی کرد بدونِ عقب‌نشینی و با قاطعیت حرف بزنه،آسونی‌ها یکی از دزدانِ دریایی آمیزای خودش رو بالا برد.
اما درست تو همون‌تاجرها لحظه‌ای که چیزی نمونده‌باید بود گلوی تاجر سوراخ بشه...
«مرتیکهٔ عوضـــــــی!»
غرشِ رعدآسایی منفجر شد. دزدِ‌می‌کردن دریایی که آمیزا رو تو دستش‌بودن داشت، درجا مثلِ سنگ خشکش زد.
«من، من...»
از روی عرشهٔ‌اکثراً بلندِ کشتی، مردی آروم‌آروم‌اومده خودش رو نشون داد.
ریشِ بلند و‌دلیل سیاه، با هیکلی‌بعد باشکوه و باابهت.
فقط دیدنِ اون ردای سیاه که با‌هرچقدر یه اژدهای طلایی گلدوزی شده بود کافی‌کرده بود تا هویتِ اون مرد رو حدس بزنن.
«شـ- شاه اژدهای سیاه.»
چشم‌های درندهٔ شاه‌اکثراً اژدهای سیاه با‌معامله شدتِ تمام برق می‌زد.
او ذاتاً اون‌قدر قدبلند و باابهت بود که ترس رو تو دلِ‌آدم‌های مردم بندازه. و وقتی همچین آدمی از خودش خشم ساطع می‌کرد، بعضی‌جدید از کسانی که تماشاش می‌کردن حس کردن پاهاشون سست شده و دارن می‌افتن.
«مگه بهت‌برای نگفته بودم به‌می‌کردن مردم آسیب نرسون؟»
«شـ- شاه‌تاجرها اژدهای سیاه.معامله من فقط داشتم...»
«سگ‌تولهٔ بی‌مصرف!»
شاه اژدهای سیاه با صدای بومی از‌صحنه کشتی پایین پرید و آروم‌آروم به دزدِ‌تاجر دریایی نزدیک شد. و یهو، یقه‌اش رو چسبید.
«بـ- بهم رحم کنین...»
«برو یکم‌تاجرها کله‌ات رو‌معامله خنک کن!»
شاه اژدهای سیاه دزدِ دریایی‌خانواده‌هاشون رو با یه دست بلند کرد‌درآوردنِ و به یه طرف پرت کرد.
دزدِ دریایی تو هوا پرواز کرد و در حالی‌نکردن که جیغ می‌کشید، وسطِ رودخونه یانگ‌تسه سقوط کرد. بعد‌تاجرها از صدای شالاپِ آب، سکوت همه‌جا رو فرا گرفت.
«آ- آدمیزاد...»
«اون واقعاً زورِ یه آدمیزاده؟»
تاجرها با دهن‌های باز به شاه اژدهای‌اومده سیاه زل زدن، در حالی که نمی‌تونستن چیزی‌رها رو که همین الان دیده بودن باور کنن.
«همف!»
شاه اژدهای سیاه نگاهی به اطرافش انداخت.هرچقدر خداروشکر، نگاهِ غضبناکش به سمتِ تاجرها نبود،کرده بلکه به دزدانِ دریایی دوخته شده بود.
«یه بار دیگه می‌گم. هر کسی اینجا به مردم آسیب برسونه، تاوانش رو پس می‌ده. کسانی که مردم رو‌می‌رسید کتک بزنن جفت دست‌هاشون قطع می‌شه، کسانی که مردم رو زخمی کنن سرشون از تن جدا می‌شه، و کسانی‌دماغه‌اش که کسی رو بکشن، به روزی می‌اندازم‌شون که نه بتونن زندگی کنن و نه بمیرن، تا بشن خوراکِ ماهی‌های رودخونه!»
«بله! حتماً به خاطر می‌سپاریم!»
شاه اژدهای سیاه جوری‌وجود سر تکون داد که‌فرار انگار راضی شده بود.
«از حالا به بعد، اینجا توسطِ‌اما ما، یعنی دژهای آبی، اداره می‌شه.دیدنِ بقیهٔ چیزها مثلِ سابق پیش می‌ره!»
یکی از تاجرها که زیرِ فشارِ ابهتِ او له‌درآوردنِ شده بود، دلش رو به دریا زد و دستش‌نظر رو بالا برد. تمامِ صورتش غرق در عرقِ سرد بود.
«چیه؟»
«شـ... شاه اژدهای سیاه. یعنی...داشت ما می‌تونیم مثل قبل از‌دلیلش جزیره شکوفه آلو استفاده کنیم؟»
«آره!»
شاه اژدهای سیاه با‌معامله صدای بلندی که به‌جدید گوش همه برسد، اعلام کرد:
«به نام شاه اژدهای سیاه، اعلام می‌کنم‌اومده که هیچ غارتی تو این جزیره شکوفه‌پیدا آلو در کار نیست! ما ازتون محافظت می‌کنیم!»
«پس، پس هزینه‌ـش...»
«همم.»
شاه اژدهای سیاه اخم کرد.
برخلاف ایم سوبیونگ که با شنیدن اسم پول چشمانش‌راهِ برق می‌زد و از جا می‌پرید، شاه اژدهای سیاه‌کاشانه هنوز از اینکه خودش دربارهٔ پول حرف بزند، ناراضی بود.
یکی از دزدان دریایی که‌داشت افکار درونی‌اش را حدس زده‌دلیلش بود، سریع دهان باز کرد:
«شاه اژدهای سیاه قصد دارن هزینهٔ استفادهٔ فعلی‌حرف‌ها رو دو برابر کنن. از اونجایی که مدیریت‌مردم عوض شده، طبیعتاً هزینه‌ها هم باید تغییر کنه!»
بازرگانان در حالی که‌معامله آب دهانشان را قورت‌جدید می‌دادند، سر تکان دادند.
دو برابر شدن هزینه به اندازهٔ کافی منطقی به نظر می‌رسید. البته بعضی‌ها‌زندگی‌شون در دلشان ناراضی بودند، اما شکایت را باید با در نظر گرفتن طرف‌بذارن مقابل به زبان آورد. هیچ‌کس جرئت نداشت جلوی شاه اژدهای سیاه چانه بزند.
اگر برای پس‌انداز چند پشیز‌داشت چانه می‌زدند، ممکن بود مجبور‌دلیلش شوند روی جانشان معامله کنند.
«برید.»
شاه اژدهای سیاه‌خانواده‌هاشون با دست به‌باید جلو اشاره کرد.
«از الان به بعد، این شهر هم تحت کنترل هجده‌جدید دژ آبی رودخانه یانگ‌تسه قرار داره. هر کسی که اینجا‌نظر می‌مونه یا تجارت می‌کنه، باید به دژهای آبی مالیات بده!»
«بله!»
دزدان دریایی برای به‌رعایتش دست گرفتن کنترل شهر‌حرف‌ها به جلو هجوم بردند.
در حالی که برخی از وعدهٔ محافظتِ دژهای آبی خیالشان راحت شده بود، عده‌ای‌کردنِ دیگر از دو برابر شدن هزینهٔ استفاده از جزیره شکوفه آلو ناله می‌کردند و برخی‌این‌طرف هم شک داشتند که آیا اصلاً می‌شود به حرف دژهای آبی اعتماد کرد یا نه.
با این حال، در کمال تعجب افراد بسیار‌باید کمی متوجه شدند که همهٔ این‌ها به معنای‌کردنِ اولین گسترش اتحاد مستبدین پلید به سمت گانگبوک است.
«دژهای آبی‌برای کوگانگ رو‌رعایتش اشغال کردن.»
دانه‌های تسبیحی که‌خانواده‌هاشون به آرامی در دستش‌راهِ می‌چرخیدند، ناگهان متوقف شدند.
چشمان بوپ جونگ که تا‌خانواده‌هاشون پیش از آن در مراقبه‌جدید بسته بود، کمی تنگ شد.
«...گفتی اشغال؟»
«بله، بانگ‌جانگ. دقیقاً کوگانگ نیست،می‌کردن یه شهر جدید کنارشه که‌بازم هنوز امپراتوری اسم رسمی براش نذاشته...»
«مردم بهش‌تاجرها می‌گفتن جزیره‌معامله شکوفه آلو.»
«بله، درسته بانگ‌جانگ.»
در حالی که بوپ گه‌داشت سریع سر تکان می‌داد، بوپ‌دلیلش جونگ لبش را کمی گاز گرفت.
«همین یه روز پیش بود که شنیدم جنگل سبز‌باشه داره از جزیره شکوفه آلو عقب‌نشینی می‌کنه. و تو‌الان کمتر از یه روز، دژهای آبی جزیره رو اشغال کردن؟»
«...بله.»
«کوه هوآ... نه، یعنی‌تاجرها جنگل سبز چیزی به‌باید اتحاد مستبدین پلید گفته؟ وگرنه...»
«تا اون حد خبر‌وجود ندارم. اما با در‌فرار نظر گرفتن ذات کوه هوآ...»
«...دقیقاً.»
بوپ جونگ چشمانش را بست.
می‌گویند وقتی لحظهٔ شک فرا می‌رسد، همه‌چیز مشکوک به نظر می‌آید و‌خرجِ انگار منطق برای لحظه‌ای متزلزل می‌شود. حتی اگر تمام مردم دنیا با‌اضطراب اتحاد مستبدین پلید معامله می‌کردند، فقط برای کوه هوآ غیرممکن بود که...
«...دژهای آبی‌فقط تا کجا‌وجود پیشروی کردن؟»
«از رودخونه‌برای گذشتن و‌رعایتش رسیدن به...»
صدای بوپ گه‌خانواده‌هاشون قطع شد. چهرهٔ بوپ‌راهِ جونگ در هم رفت.
«پس، اونا‌مجاورِ به شمال‌تاجرها رودخونه عبور کردن.»
«این‌طور به نظر می‌رسه، بانگ‌جانگ.»
«...نه فقط یه عبور موقت،می‌کردن بلکه اشغالش کردن و به‌بازم عنوان قلمرو خودشون اعلامش کردن.»
چشمان بوپ‌تاجرها جونگ برای‌معامله لحظه‌ای تاریک شد.
«بانگ‌جانگ. این یعنی اتحاد‌تاجرها مستبدین پلید داره پیشرویش به‌راهِ سمت گانگبوک رو اعلام می‌کنه؟»
«نه.»
«...بله؟»
بوپ جونگ سرش‌خانواده‌هاشون را تکان داد و‌راهِ با قاطعیت جواب داد:
«کار اتحاد مستبدین پلید‌تاجرها نیست. حتماً دژهای آبی‌باید دارن خودسرانه عمل می‌کنن.»
«چطور می‌تونید این‌قدر مطمئن باشید...»
بوپ گه که می‌خواست بپرسد چرا چنین فکری می‌کند،باشه خیلی زود دهانش را بست. اگر شخصی مثل بوپ‌الان جونگ با این‌همه اطمینان حرف می‌زد، قطعاً دلیلی داشت.
«اما برای‌تاجرها بقیه، مگه‌معامله فرقی هم می‌کنه؟»
بوپ جونگ به این سؤال‌خانواده‌هاشون جوابی نداد. خودش هم می‌دانست‌جدید که حرف‌های بوپ گه درست است.
تا زمانی که دژهای آبی وابسته به اتحاد‌فرار مستبدین پلید بودند، این کار به عنوان پیشروی‌مجاورِ اتحاد مستبدین پلید به سمت گانگبوک شناخته می‌شد.
و از آنجا که آن سرزمین گانگبوک بود، هیچ‌باشه ربطی به پیمان عدم تجاوز گانگنام که تا به‌الان حال ده فرقه بزرگ را محدود کرده بود، نداشت.
«چه احمقی...»
بوپ جونگ به‌اکثراً آرامی دندان‌هایش را‌معامله روی هم سایید.
چرا نمی‌فهمند؟
تا الان، ده فرقه بزرگ به خاطر ایجاد فاجعهٔ یانگ‌تسه‌بازم مورد انتقاد قرار گرفته بودند. بنابراین، کسانی که ده فرقه‌ازش بزرگ را زیر نظر داشتند، دربارهٔ این اتفاق پاسخ می‌خواستند.
آن‌ها می‌خواستند بدانند که آیا دلیل عبور‌راهِ نکردنشان از یانگ‌تسه واقعاً پایبندی به پیمان‌کردنِ بوده، یا از ترس اتحاد مستبدین پلید.
و ده فرقه بزرگ و‌خانواده‌هاشون پنج خاندان بزرگ چاره‌ای جز‌جدید پاسخگویی به این خواسته نداشتند.
این چیزیه‌فقط که نمی‌تونیم‌وجود ازش عقب‌نشینی کنیم.
مهم نبود که خواستهٔ خودشان چیست. برای اینکه خود را به عنوان فرقه‌های‌اشغال درستکار که نظم کانگهو را در برابر اتحاد مستبدین پلید حفظ می‌کنند ثابت‌واقعاً کنند، ناگزیر باید کسانی را که به گانگبوک حمله کرده بودند، مجازات می‌کردند.
اما آیا این‌خانواده‌هاشون مجازات واقعاً فقط‌باید به مجازات ختم می‌شه؟
اگر جنگی همه‌جانبه علیه دژهای آبی درمی‌گرفت، اتحاد‌باید مستبدین پلید در نهایت وارد عمل می‌شد. و اگر‌خونه این اتفاق می‌افتاد، شعله‌های آتش حتی بیشتر گسترش می‌یافت.
«چه احمق‌های نادونی... با این طمع‌های‌بعد پیش‌پاافتاده‌شون دارن فاجعه به بار می‌آرن.آدم‌های این صلح دروغین بهتر از جنگه.»
نام شخصی از دهان‌رعایتش بوپ جونگ که مدت‌ها‌حرف‌ها در عذاب بود، خارج شد.
«...چونگ میونگ.»
«با... بانگ‌جانگ؟»
«هوهو. شمشیر‌فقط جوانمرد کوه‌وجود هوآ... کوه هوآ!»
تق.
دانه‌های تسبیح در‌خانواده‌هاشون دستش با صدای‌باید خشکی پاره شدند.
بوپ جونگ می‌دانست.
تمام این‌ها‌فقط از اقدامات کوه‌داشت هوآ نشئت می‌گرفت.
با این حال، شائولین و ده فرقه بزرگ نمی‌توانستند به هیچ‌کدام از‌دیدنِ اقدامات اتحاد دوستان آسمانی خرده بگیرند، چرا که آن‌ها در سه سال‌کنه گذشته سهم بزرگی در محافظت از جزیره شکوفه آلو و تثبیت گانگبوک داشتند.
«بانگ‌جانگ...»
«به ده فرقه بزرگ و‌خانواده‌هاشون پنج خاندان بزرگ پیام بفرست. بهشون‌درآوردنِ بگو فوراً تو شائولین جمع بشن.»
«فرقه‌هایی که بونگمون کردن چی...»
«همهٔ فرقه‌ها.»
«اما بانگ‌جانگ...»
«مگه نگفتم همهٔ فرقه‌ها؟»
با بالا رفتن صدای‌وجود بوپ جونگ، بوپ گه‌فرار سریع سر تکان داد.
«همین کار رو می‌کنم.»
«عجله کن.»
«چشم!»
پس از اینکه بوپ گه با عجله رفت،فرار بوپ جونگ به دستش نگاه کرد. تسبیحی را‌مجاورِ دید که حالا به طرز اسفناکی پاره شده بود.
«هوهو.»
خنده‌ای ناامیدانه‌تاجرها از دهانش‌معامله خارج شد.
«چه دعوای سگی‌ای. هوهوهو. هوهوهوهوهو!»
خنده‌ای بلند، همزمان با‌وجود فرا رسیدن تاریکی، به‌فرار سردی در فضا پیچید.