چپتر 676: چپتر 676
0ایم سوبیونگ که به گوشه‌ای کشیده شده بود،شرور با نگاهی مظلومانه به چونگ میونگ زل زد.بست درست مثل توله‌سگی بود که دعوایش کرده باشند.
اما نگاه چونگ میونگ و بک چون که‌می‌کردم روبه‌رویش ایستاده بودند، مثل خنجر برنده بود. همین باعث‌سرش شد ایم سوبیونگ برای حرف زدن بیشتر مِن‌ومِن کند.
«نه...»
«چه مرگته!»
اما قبل از اینکه بتواند‌حدی حرفش را بزند، با این‌جرئت فریاد، ایم سوبیونگ از جا پرید.
«... این‌طور‌لعنتی نیست که نیت‌نجات بدی داشته باشم...»
«چی گفتی، حروم‌زاده؟ نیتِ بد؟ نیت بد نداری؟ گند‌راستش زدن به کاسه‌کوزه‌ی بقیه هم حدی داره! یه حروم‌زاده‌جایگاهِ از فرقه‌های شرور چطور جرئت کرده پاش رو بذاره اینجا!»
وقتی چونگ میونگ چشمانش را بست‌انداخت تا بلکه خودش را کنترل کند،اوصاف بک چون از پشت او را چسبید.
«چـ-چونگ میونگ! صبر‌کاسه‌کوزه‌ی کن، اون هرچی باشه‌فرقه‌های شاه جنگل سبزه، پس...»
«دقیقاً چون شاه جنگل سبزه باید کتکش‌ولش بزنم! اگه این یارو شاه جنگل سبز‌کشتن نبود، اصلاً به خودم زحمت می‌دادم بزنمش؟»
«... حرفت درسته، اما.»
حرفش کاملاً بی‌منطق بود، اما‌باش شرایط طوری بود که آدم‌بی‌راه حس می‌کرد حق با اوست.
«لـ-لعنتی! جونِ آدمی رو نجات دادم که اگه ولش می‌کردم خودش‌پاش سقط می‌شد، و حالا با پای خودش برگشته تا من رو به‌اون کشتن بده... آخ نه، باید بکشمش! باید سرش رو از تنش بکنم!»
«چـ-چونگ میونگ!لعنتی یـ-یه لحظه‌آدمی آروم باش!»
بک چون نگاهی به ایم سوبیونگ انداخت. راستش را بخواهید، حرف چونگ میونگ چندان هم بی‌راه نبود، اما‌جایگاهِ با تمام این اوصاف، این مرد شاه جنگل سبز بود. شخصی با بالاترین جایگاهِ ممکن. فارغ از اینکه‌خوشش متعلق به چه جناحی بود، مقامش حتی از یک جنگجوی قدرتمند که در اوج قرار داشت هم بالاتر بود.
اصلاً امکان نداشت‌لحظه چنین آدمی از شنیدن‌راستش این توهین‌ها خوشش بیاید...
«هِه‌هِه.»
اما ایم سوبیونگ به‌جای اینکه عصبانی شود و‌می‌کردم فاجعه به بار بیاورد، فقط نیشش را باز‌بکشمش کرد و با فروتنی پشت سرش را خاراند.
«مگه برای‌سرش همین نیست که‌لحظه این‌طوری اومدم اینجا؟»
«... ها؟»
و بعد‌گند با چهره‌ای‌بقیه جدی گفت:
«من آدمِ نمک‌نشناسی نیستم. کمک‌های بی‌شماری از فرقه کوه هوآ و‌حالا تائوئیست چونگ میونگ به من رسیده، پس چطور می‌تونستم توی همچین‌باش روز خاصی برای تبریک گفتن نیام؟ همین که پاشدم اومدم... کیـاک!»
در نهایت، ایم سوبیونگ با‌لحظه لگدی که چونگ میونگ حواله‌ی‌بخواهید صورتش کرد، به عقب پرت شد.
«تو دیگه چه جونوری هستی، حروم‌زاده! چطور جرئت می‌کنی؟چندان یه راهزن به خودش می‌گه نجیب‌زاده! اگه یه راهزن‌فارغ نجیب‌زاده‌ست، پس تو این دنیا کسی هست که کنفوسیوس نباشه؟»
ایم سوبیونگ‌گند سریع از‌بقیه جایش پرید.
«هاها! یه نجیب‌زاده محدود به شرایط نیست. آدم تو هر‌می‌شد موقعیتی که باشه، اگه قلبش پر از مهربانی، اراده و‌لحظه خرد باشه، می‌شه بهش گفت نجیب‌زاده... نه، لگد نزن! اِهِه!»
بک چون پای‌تنش بالاآمده‌ی چونگ میونگ‌آروم را روی هوا گرفت.
«... آخ، تائوئیست بک چون. این‌قدر یواش‌یواش‌راستش نیارش جلو، فقط درست‌وحسابی نگه‌ش دار. این‌طور‌شخصی که بوش میاد، داری به من نزدیک‌تر می‌شی.»
«... معذرت می‌خوام. حواسم نبود.»
بک چون که دیگر ذره‌ای دلش‌دادم برای ایم سوبیونگ نمی‌سوخت، آهی کشید‌پای و چونگ میونگ را به عقب کشید.
«اوک! اوک! آخخخ!»
چونگ میونگ کاملاً رد داده بود و‌راستش طوری به ایم سوبیونگ خیره شده بود‌شخصی که انگار می‌خواست سرش را با دندان بکَند.
«دو روزه که اینجایی؟»
«آره، تماشای رفت‌وآمد مردم بهم آرامش میده... هاها. حس‌سقط می‌کنم به‌جای اینکه همه‌ش تو کوهستان بچپم، باید هر‌تنش از گاهی بیام بیرون و با مردم معاشرت کنم.»
«...»
بک چون با دیدن صورت‌باش چونگ میونگ که از شدت خشم‌تمام سرخ شده بود، با تردید گفت:
«شاه جنگل سبز، شـ-شما یکم عجولید.داره اگه می‌دونستیم شاه جنگل سبز قراره‌بذاره بیاد اینجا، ما هم دست‌روی‌دست نمی‌ذاشتیم...»
و ماجرا‌لعنتی به همین‌جا‌آدمی ختم نمی‌شد.
البته، درست بود که فرقه کوه هوآ جنگل سبز را نجات داده بود. با این‌مرد حال، هیچ‌کس حدس نمی‌زد که آن‌ها روابط خوبی با هم داشته باشند؛ حداقل کسانی که به‌امکان اینجا آمده بودند تا با چشمان خودشان شکل‌گیری اتحاد دوستان آسمانی را ببینند، چنین فکری نمی‌کردند.
و مگه بینِ حدس زدنِ یه‌انداخت چیزی و دیدنش با چشم‌های خود‌اوصاف آدم، زمین تا آسمان فرق نبود؟
«هاها، اینا که مسائل پیش‌پاافتاده‌ست. کی‌داره به این چیزا اهمیت میده... ها؟بذاره نباید ولش کنی! تائوئیست بک چون! دستت!»
دست بک چون که کم‌کم‌نجات داشت شل می‌شد، دوباره با‌می‌شد تردید چونگ میونگ را محکم چسبید.
«انگار سر و‌تنش کله زدن با اینا‌باش هیچ فایده‌ای نداره، نه؟»
چرا هر چیزی که به‌باش فرقه کوه هوآ مربوط می‌شد،بی‌راه باید این‌قدر دیوانه‌وار پیش می‌رفت؟
«هی! تو! یوپ! اوومف!»
درست وقتی که چونگ میونگ داشت کاملاً از کوره در می‌رفت، ایم‌پای سوبیونگ بالاخره از جایش بلند شد و به‌عنوان آخرین راه نجات، بطری‌راستش شرابی را که در دست داشت، مستقیم چپاند توی دهان چونگ میونگ.
«آروم، آروم. این‌قدر حرص نخور. اول‌آروم یه قلپ از این بخور. آها،بی‌راه همینه! اوه! چقدرم قشنگ می‌خوری! بنوش، بنوش!»
قلوپ. قلوپ. قلوپ.
همین‌که شراب از گلویش‌بقیه پایین رفت، بدنِ منقبض‌شده‌ی‌شرور چونگ میونگ شل شد.
«کوااااک!»
و چیزی که از دهان‌لحظه چونگ میونگ بیرون آمد، فقط‌بخواهید یک صدای از سرِ رضایت بود.
«این لامصب حرف نداره.»
«این شراب رو مخصوص آماده کردم. مگه می‌شه یادم‌چطور بره که اژدهای الهی کوه هوآ چقدر اهل دل و‌کنترل نوشیدنیه؟ اگه اینو نمی‌دونستم، چطور می‌تونستم به خودم بگم نجیب‌زاده؟»
«فقط همین یه بطریه؟»
«اِهِه! معلومه‌سرش که نه. چندتای‌لحظه دیگه هم دارم.»
«هاها. همون‌طور که‌لحظه فکر می‌کردم، تو‌انداخت این کارا حسابی واردی!»
«هاهاها. دقیقاً، دقیقاً!»
این دو نفر با خنده‌ها و نگاه‌های گرم‌شان، ناگهان به‌می‌شد دو تا دوست صمیمی تبدیل شدند. بک چون که داشت این‌آروم صحنه را تماشا می‌کرد، صورتش از شدت انزجار در هم رفت.
«کاش جفت‌شون‌سرش همین الان‌بکنم بس می‌کردن.»
اما برخلافِ میل او، این دو نفر‌راستش چنان اصلاح‌ناپذیر بودند که حتی پادشاه جهنم‌شخصی هم حاضر نبود آن‌ها را گردن بگیرد.
«خب حالا، برای چی اومدی؟»
وقتی عصبانیتِ چونگ میونگ با خوردن شراب‌ولش فروکش کرد و این سؤال را پرسید،کشتن ایم سوبیونگ شانه‌ای بالا انداخت و گفت:
«اومدم اینجا‌سرش تا بهتون‌بکنم تبریک بگم.»
«چرت‌وپرت نگو.»
«نه بابا، دارم راستش‌بقیه رو می‌گم. مگه جنگل سبزِ‌چطور ما هم عضو اتحاد نیست؟»
«... از کی تا حالا؟»
«تمام فرقه‌هایی که عضو اتحادن‌لحظه برای شرکت توی مراسم و جشن‌چندان گرفتن اومدن، پس چطور ما نیایم؟»
«... می‌گم،بکنم از کی‌آروم تا حالا...»
«این چیزا الان مهم نیست.»
ایم سوبیونگ لبخندی زد.
«فکر می‌کنی چه کسانی‌بکنم بیشتر از همه حواس‌شون‌انداخت به اتحاد دوستان آسمانی جمعِ؟»
«فرقه شائولین؟»
«نه، فرقه‌های شرور.»
«ها؟»
انگار که تازه به‌بکنم اصل مطلب رسیده باشند،انداخت نگاه ایم سوبیونگ جدی شد.
«وقتی اتحاد دوستان آسمانی برای خودش اسم‌ورسمی به هم‌چندان بزنه و نفوذش رو گسترش بده، فکر می‌کنی نه فرقه‌متعلق بزرگ و پنج خاندان بزرگ قراره چه واکنشی نشون بدن؟»
«سعی می‌کنن دعوا راه بندازن.»
چونگ میونگ با‌جونِ عصبانیت دندان‌هایش را‌دادم روی هم سایید.
«بگو پاشن بیان ببینم!بکنم اصلاً گور بابای تائوئیست‌انداخت بودن، زنده‌زنده پوست‌شونو می‌کنم!»
«...چونگ میونگ، تو خودتم تائوئیستی.»
«آه، راست‌گند می‌گی. بعضی‌بقیه وقتا یادم می‌ره.»
«...»
در همین‌سرش حین، ایم‌بکنم سوبیونگ خندید.
«شاید این‌طوری‌بکنم به نظر برسه،باش اما این‌طور نیست.»
«ها؟»
«طبیعیه که این‌طوری فکر کنی، چون آدمایی مثل اژدهای الهی کوه هوآ، تائوئیست چونگ میونگ، زیاد در قید و‌بکنم بندِ غرور یا بهانه‌های موجه نیستن. اما نه فرقه بزرگ کانگهو نمی‌تونن بی‌خیالِ غرور و اعتبارشون بشن. برای همین،مقامش اونا نمی‌تونن به جناح عدالت که هنوز دردسری درست نکرده، فقط به این بهانه که رو اعصابشونه، حمله کنن.»
«همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
بک چون طوری که‌آروم انگار قضیه را گرفته‌بخواهید باشد، سرش را تکان داد.
اگر نه فرقه بزرگ یا پنج خاندان بزرگ آشکارا با اتحاد دوستان‌بذاره آسمانی دشمنی می‌کردند، همه می‌گفتند که آن‌ها احساس خطر کرده‌اند و می‌خواهند هر‌باشه فرقهٔ دیگری را که ممکن است جایگاهشان را به چالش بکشد، زمین بزنند.
شاید این موضوع برای فرقه‌هایی که مثل کوه هوآ چیزی برای از دست دادن‌کشتن نداشتند، مشکل بزرگی به حساب نمی‌آمد. اما برای کسانی که در رأس قدرت بودند‌تمام و فرقه‌های برجسته‌ای مثل نه فرقه بزرگ را کنترل می‌کردند، قطعاً جای نگرانی داشت.
«پس ممکنه سعی کنن زیرپوستی ضربه‌آروم بزنن، اما براشون سخته که آشکارا کاری‌تمام بکنن. در عوض، به اطراف‌شون نگاه می‌کنن.»
«...منظورت اینه‌بکنم که اون‌آروم هدف، جناح شیطانیه؟»
«آره.»
ایم سوبیونگ‌لعنتی با هیجان سرش‌نجات را تکان داد.
«دلیل اینکه اتحاد دوستان آسمانی این‌قدر مورد توجه قرار گرفته، به خاطر‌بی‌راه کاراییه که کوه هوآ تا الان انجام داده. برای بالا بردن شهرت‌حتی و پخش کردن اسم‌ورسم، هیچ‌چیزی بهتر از نشون دادن قدرت و عملکرد نیست.»
«درسته.»
در واقع، از وقتی کوه هوآ و بقیهٔ فرقه‌ها با هم پیمان‌بذاره برادری بستند، نفوذشان به طرز چشمگیری افزایش یافته بود. با این حال، این‌باشه کارهای کوه هوآ بود که واقعاً توجه مردم را به خودش جلب می‌کرد.
و همین قضیه‌جونِ برای نه فرقه‌دادم بزرگ هم صدق می‌کرد.
اگر نفوذ اتحاد دوستان آسمانی بیشتر می‌شد، کاملاً‌انداخت روشن بود که نه فرقه بزرگ هم از‌شخصی قدرت‌شان برای تحت‌تأثیر قرار دادنِ موریم استفاده می‌کردند.
«پس...»
چونگ میونگ با‌کاسه‌کوزه‌ی حالتی کمی کنجکاو به‌فرقه‌های ایم سوبیونگ نگاه کرد.
«یعنی نه فرقه بزرگ‌آدمی حالا دنبال یه هدف جدید‌سقط می‌گردن تا شهرت‌شونو ببرن بالا؟»
«آره.»
ایم سوبیونگ لبخند زد.
«خب، اون‌قدرها هم موضوع عجیبی نیست. قبلاً هم بارها از این اتفاقا افتاده. برای‌وقتی همین، جناح شیطانی هم داره با دقت این قضیه رو زیر نظر می‌گیره. احتمالاً‌سبزه به جز من، آدمای دیگه‌ای هم از طرف اونا این دور و بر باشن.»
بک چون با‌جونِ شنیدن این حرف‌دادم سرش را چرخاند.
او افراد زیادی را دید‌لحظه که از گوشه‌وکنارِ دشت‌های مرکزی آمده‌چندان بودند و در حال نوشیدن بودند.
'یعنی بین اونا...'
این موضوع کاملاً غیرمنتظره بود.
اما وقتی بیشتر فکر می‌کرد، آن‌قدرها هم عجیب به نظر‌می‌شد نمی‌رسید. تأیید هویت تک‌تکِ کسانی که رفت‌وآمد می‌کردند غیرممکن بود،لحظه پس چطور می‌توانست دقیقاً بداند چه کسانی در آنجا حضور دارند؟
«ما فقط‌سرش خودمون رو به‌لحظه کوه هوآ می‌چسبونیم.»
«...نه، منظورم‌بکنم اینه که‌آروم چرا همه‌چیز این‌طوریه!»
«هاهاها! کوه هوآ فقط‌بقیه برادر جنگل سبز نیست،شرور بلکه برادر تمام فرقه‌های شیطانیه!»
ایم سوبیونگ پوزخندی زد‌آدمی و بازویش را دور‌می‌کردم شانه چونگ میونگ انداخت.
«بیا هوای‌سرش همدیگه رو‌بکنم داشته باشیم.»
«...می‌شه فقط بری‌لحظه بمیری؟ مگه من‌انداخت از تو کمک خواستم؟»
با این حال، ایم‌بقیه سوبیونگ به جای جواب پس‌چطور دادن، لحنش را متواضعانه کرد.
«تائوئیست.»
«همم؟»
«اوضاع ممکنه اون‌قدرها‌لحظه هم که دلت‌انداخت می‌خواد، راحت پیش نره.»
«...»
«همون‌طور که می‌دونی، موریمِ فعلی خیلی وقته که قدرت خودش رو روی‌پای هم تلنبار کرده. و این فقط شاملِ جناح عدالت نمی‌شه؛ فرقه‌های شیطانی هم‌بخواهید به خاطر اینکه مدت‌هاست جنگ بزرگی در کار نبوده، لبریز از قدرت شدن.»
«اما مگه جنگل‌تنش سبز به فاسد‌آروم بودن معروف نیست؟»
«...»
ایم سوبیونگ با شنیدن این حرف کمی پکر به‌چطور نظر رسید، اما چونگ میونگ اصلاً به این چیزها‌خودش اهمیت نداد. در عوض، دست او را کنار زد.
«...خب، به هر حال...»
ایم سوبیونگ که‌تنش کمی دمغ شده بود،باش به صحبت ادامه داد.
«درگیری‌هایی که تا الان کانگهو رو به خاک و خون کشیده، از یه اتفاقِ خیلی‌بالاترین بزرگ شروع نشده. اونا قدرتِ زیادی دارن و می‌خوان همه‌چیز رو با زور حل کنن، و‌چنین اگه اختلافی پیش بیاد؟ از اون به بعد دیگه نمی‌شه جلوی جنگ و خونریزی رو گرفت.»
«...»
«قصد ندارم با این حرفا بار روی‌ولش دوشت بذارم، اما شکل‌گیریِ اتحاد دوستان آسمانی ممکنه‌بده جرقهٔ یه تغییر بزرگ رو توی کانگهو بزنه.»
این حرف باعث‌تنش شد چهرهٔ بک‌آروم چون جدی شود.
او اصلاً فکرش را هم نمی‌کرد که تأسیس‌بخواهید این اتحاد تا این حد جدی گرفته شود. آن‌ها‌ممکن فقط می‌خواستند آدم‌های هم‌فکر را دور هم جمع کنند...
«خب که چی؟»
«ها؟»
اما چهرهٔ‌سرش چونگ میونگ کوچک‌ترین‌لحظه تغییری نکرده بود.
«پس منظورت اینه که نه فرقه بزرگ و‌بخواهید پنج خاندان بزرگ ممکنه برای اینکه نشون بدن ضعیف‌ممکن نیستن، بیفتن به جونِ فرقه‌های شیطانی و لت‌وپارشون کنن؟»
«...درسته.»
چونگ میونگ‌لعنتی با بی‌خیالی‌آدمی تمام گفت:
«حالا چه آدمای جناح شیطانی بمیرن چه‌باش نمیرن، یا نه فرقه بزرگ بمیرن یا‌اوصاف نمیرن، اینا چه ربطی به من داره؟»
«...»
«اگه بشه که خیلی هم عالیه، امیدوارم جفت‌شون با‌چطور هم بجنگن و بمیرن. اون‌وقت ما می‌افتیم به جون‌خودش کانگهو و همه‌چیز رو یه لقمهٔ چپ می‌کنیم. هه‌هه‌هه‌هه!»
«...»
«...»
پلک‌های ایم‌بکنم سوبیونگ و‌آروم بک چون پرید.
با دیدنِ چونگ میونگ که با فکر کردن به مرگ و‌پاش خونریزی نیشش تا بناگوش باز شده بود، واقعاً نمی‌توانستند تشخیص دهند‌صبر که او اصلاً بویی از جناح عدالت برده است یا نه.
«تائوئیست... این رو، خب می‌فهمم... یعنی، نمی‌فهمم... به نظر می‌رسه که‌حالا خودت متوجه قضیه شدی، اما اگه این وضعیت بیخ پیدا کنه، حتی‌انداخت اتحاد دوستان آسمانی هم نمی‌تونه از ترکش‌های این قضیه قسر در بره.»
«عجب چرت‌وپرتِ تابلویی.»
«ها؟»
چونگ میونگ اخم کرد.
«یعنی می‌گی اگه ما‌آدمی خودمون رو به اون‌می‌کردم راه نزنیم، این اتفاق نمی‌افته؟»
«...»
«روندِ دنیا همینه؛ همیشه در جریانه. حتی اگه پای ما‌بی‌راه هم در میون نبود، این اتفاق دیر یا زود می‌افتاد.جناحی همون‌طور که خودت گفتی، بهونه برای اونا اصلاً مهم نیست.»
«همم. درسته.»
«از اون گذشته.»
«ها؟»
چونگ میونگ لب‌هایش را بست.
'فرقه شیطانی‌گند بالاخره سر و‌حدی کله‌ش پیدا می‌شه.'
مهم نبود چقدر تلاش می‌کردند تا‌دادم زندگی آرامی داشته باشند، فرقه شیطانی‌پای هرگز اجازه نمی‌داد این آرامش دوام بیاورد.
«دقیقاً به همین خاطره‌بکنم که ما اتحاد دوستان‌انداخت آسمانی رو تشکیل دادیم.»
ایم سوبیونگ در حالی‌آروم که به چشمان مطمئن چونگ‌چندان میونگ نگاه می‌کرد، لبخند زد.
دقیقاً به خاطر شنیدنِ‌بقیه همین حرف بود که به‌چطور دیدنِ چونگ میونگ آمده بود.
«درسته! ما تمام تلاش‌مون‌آدمی رو می‌کنیم تا به‌می‌کردم جنگل سبز هم کمک کنیم.»
«...چرا الان؟»
«این‌طوری نکن دیگه. حالا بشین! از دستت هر کاری‌چندان برمیاد! حتی می‌تونی اون آدمای رو اعصاب رو هم‌فارغ زمین بزنی. فقط برو تو کارش و خودی نشون بده!»
«آه، گمشو بینم!»
ایم سوبیونگ به پاهای چونگ میونگ‌دادم چسبیده بود و بک چون که‌پای این صحنه را می‌دید، آهی کشید.
'...واقعاً این وضعیت طبیعیه؟'
بک چون به‌لحظه طور جدی نگرانِ آیندهٔ‌راستش اتحاد دوستان آسمانی شد.