چپتر 98: چپتر 98: من که شوخی ندارم (۳)
0«...رهبر فرقه.»
هیون جونگ بدون‌تمومش اینکه چیزی بگه،باید فقط چشماش رو بست.
«...نباید اینو متوقف کنیم؟»
هیون سانگ با صدایی لرزان‌بتونه این رو گفت. اما هیون‌بنابراین جونگ نتونست جوابی بهش بده.
متوقفش کنن؟
آخه چطور‌الان می‌تونستن جلوش‌آیا رو بگیرن؟
اونا در‌خودش حضور کلی از‌بتونه رهبران بانفوذ بودن.
«ما حریف فرقه لبه جنوبی نمی‌شیم. اگه‌دوباره ادامه بدیم، بچه‌ها فقط صدمه می‌بینن، پس‌سکوت شاید بهتر باشه همین الان تمومش کنیم.»
آیا این‌عنوان چیزی بود‌می‌تونست که باید می‌گفت؟
این یه بی‌آبرویی‌تمومش کامل برای اسم‌باید کوه هوا بود.
حتی اگه کوه هوا در آستانه فروپاشی بود... نه، دقیقاً‌بنابراین به خاطر اینکه در آستانه فروپاشی بودن، یه چیزی داشتن‌درک که باید تحت هر شرایطی ازش محافظت می‌کردن. اسم و غرورشون.
اگه نمی‌تونستن از غرور و اعتبار اسم‌شون محافظت کنن، اون‌وقت کوه هوا‌موقعیت دیگه یه فرقه درجه یکِ در حال نابودی به حساب نمی‌اومد. اونا واقعاً‌باخت‌های تبدیل به یه فرقه درجه سه می‌شدن که لیاقت هیچ احترامی رو نداشت.
اون لحظه،عنوان زمان فروپاشی واقعی‌سکوت کوه هوا می‌بود.
هیون جونگ نمی‌تونست اجازه همچین چیزی رو بده. نه به خاطر شرافت خودش،هوا بلکه برای محافظت از این احتمال که کوه هوا بتونه یه روزی دوباره‌نمی‌تونستن احیا بشه. بنابراین، به عنوان رهبر فرقه، تو این موقعیت فقط می‌تونست سکوت کنه.
با این حال، اوضاع اون‌قدر خراب بود که حتی هیون‌بنابراین سانگ هم که حال و روز هیون جونگ رو درک‌درک می‌کرد، نتونست جلوی خودش رو بگیره و حرفش رو زد.
باخت‌های پشت سر هم.
نُه بار پشت سر هم.
اونا همین الانش هم بدترین نتیجه رو تو‌بی‌آبرویی تاریخ کنفرانس‌ها به دست آورده بودن. اما بزرگ‌ترین مشکل،دقیقاً برد یا باخت نبود، بلکه محتوای خود مبارزات بود.
نُه تا شاگرد رفتن جلو و حتی یه نفرشون هم نتونست به‌موقعیت حریفش دست بزنه. انگار داشتی تماشا می‌کردی که یه بچه بره به جنگ‌باخت‌های یه آدم بالغ. نه، شاید اون حتی از این هم کمتر غم‌انگیز بود.
تمام رهبران‌خودش مهم شانشی‌احتمال داشتن تماشا می‌کردن.
«چطور می‌تونیم‌عنوان این بی‌آبرویی‌می‌تونست رو تحمل کنیم؟»
چشم‌های هیون جونگ لرزید.
حس می‌کرد پنج اندام حیاتی‌ش دارن تو بدنش‌احیا تیکه‌تیکه می‌شن. این تحقیر نبود که آزارش می‌داد؛اوضاع بلکه ناامیدی‌ای بود که شاگردهاش داشتن تجربه می‌کردن.
اونا بدون اینکه بتونن قدرت حریف رو بسنجن، این بچه‌ها رو هل داده بودن تو‌کنه این مبارزه ناامیدکننده. رهبر فرقه با فکر کردن به ضربه روحی‌ای که به این بچه‌ها وارد‌نتیجه می‌شه، بچه‌هایی که به خاطر ارشدهای بی‌عرضه‌شون داشتن زجر می‌کشیدن، دلش می‌خواست خودش رو تیکه‌تیکه کنه.
«رهبر فرقه...»
هیون جونگ آهی‌تمومش کشید و چشماش‌باید رو باز کرد.
«...این خیلی غم‌انگیزه.»
«اما...»
«از دستم ناراحت نیستی؟»
همون موقع بود.
«کواک!»
آخرین شاگرد درجه دو، در‌بتونه حالی که شمشیر از دستش‌بنابراین رها شد، روی زمین افتاد.
برای یه شمشیرزن، از دست دادن شمشیرش بی‌آبروییِ بزرگ‌تری از‌روز مرگه. شاگرد فرقه لبه جنوبی اون‌قدر ماهر بود که فقط‌الانش مچ دستش رو هدف گرفت تا به نتیجه دلخواهش برسه.
«نمی‌فهمم یه شمشیرزن چطور می‌تونه‌بود شمشیرش رو ول کنه. کوه هوا‌اسم بهتون یاد نمی‌ده این یعنی چی؟»
تمسخر.
حتی با وجود‌بلکه چنین تمسخر توهین‌آمیزی،روزی هیچ‌کس نتونست حرفی بزنه.
ده باخت پشت سر هم.
هیچ نتیجه‌ای فاجعه‌بارتر از این وجود‌باید نداشت. چهره ارشدهای کوه هوا به‌کوه طرز وحشتناکی در هم رفته بود.
«حتماً باید این‌جوری می‌شد؟»
اونا فکر می‌کردن بالاخره فرصتی‌بتونه برای احیای کوه هوا به دست‌عنوان آوردن. اخیراً مدام اتفاقات خوبی می‌افتاد.
اما اونا بیش از حد غرق تو رویاهاشون بودن؛ فراموش کرده‌درک بودن که واقعیت چقدر بی‌رحمه. در نهایت، کوه هوا یه فرقه‌نتیجه رزمی بود. هرگونه تجملاتی اگه با قدرت پشتیبانی نمی‌شد، بی‌معنی بود.
همه اونجا به‌تمومش شدت متوجه این‌باید حقیقت تلخ شدن.
«کارت عالی بود!»
«بله، ارشد!»
ساما سونگ‌عنوان زد رو‌می‌تونست شونه آک هو.
این نتیجه رضایت‌بخش بود.
نه تنها همه برنده شدن، بلکه تک‌تک مبارزات‌احیا کاملاً یک‌طرفه بود. دلگرم‌کننده‌ترین بخش ماجرا این بود که‌اون‌قدر این اتفاقات جلوی چشم تمام مقامات شانشی افتاده بود.
«حالا شهرت کوه هوا‌احتمال به زمین می‌خوره و‌احیا دیگه هیچ‌وقت بلند نمی‌شه.»
مگه تو چند نسل گذشته بارها رویای همچین وضعیتی رو‌روز ندیده بودن؟ ساما سونگ احساس افتخار می‌کرد که حضور داره‌الانش تا برآورده شدن آرزوی دیرینه فرقه‌ش رو به چشم ببینه.
احتمالاً تا الان،تمومش تماشاچی‌ها هم متوجه‌باید اوضاع شده بودن.
جای تعجب نداشت‌بلکه که صدای پچ‌پچ‌ها‌روزی به گوش می‌رسید.
«این دیگه خیلی یک‌طرفه‌ست.»
«با این حال، من یه انتظاراتی از کوه هوا داشتم...روز به نظر می‌رسه که گذشته‌ها گذشته، و الان یه چیز‌الانش دیگه‌ست. دیگه نمی‌شه مثل گذشته به کوه هوا نگاه کرد.»
«مگه از قبل اینو نمی‌دونستیم؟»
«بازم، این دیگه خیلی اسفناکه... راستش،روزی واقعاً نمی‌تونم بگم فرقه لبه جنوبی قویه‌می‌تونست یا کوه هوا بیش از حد ضعیفه.»
«هر دوش نیست؟»
«حیف شد. چقدر بد. به‌سکوت نظر می‌رسه کار کوه هوا‌روز واقعاً تمومه. همه‌چیز به باد رفت...»
ساما سونگ‌الان با شنیدن این‌بود حرف‌ها لبخندی زد.
افکار عمومی به سمت فرقه لبه جنوبی تغییر کرده بود. با‌عنوان این حال، هدف ساما سونگ اینجا بالا بردن اسم فرقه‌ش نبود؛جلوی هدفش این بود که کوه هوا رو به اعماق پرتگاه بفرسته.
برای این کار،بلکه حتی جوانه‌ها هم باید‌دوباره تا ریشه سوزونده می‌شدن.
«حالا وقتشه که‌موقعیت تمومش کنیم. دیدید‌کنه ارشدهاتون چیکار کردن؟»
«بله، ارشد!»
شاگردان درجه سه‌بلکه فرقه لبه جنوبی‌روزی مصمم به نظر می‌رسیدن.
«تردید نکنید.»
چشم‌های ساما سونگ درخشید.
«یه شیر حتی موقع شکار خرگوش هم تمام تلاشش‌کامل رو می‌کنه. هیچ رحمی نشون ندید. باید جوری نابودشون‌خاطر کنید که دیگه هیچ‌وقت به فکر یادگیری هنرهای رزمی نیفتن.»
«بله! حتماً به خاطر می‌سپارمش!»
ساما سونگ با‌بلکه یه پوزخند موذیانه‌روزی به آسمون نگاه کرد.
«چه روز صافیه.»
و عجب‌الان روز خوبی‌آیا هم هست.
«...»
یون جونگ‌خودش زبونش بند‌احتمال اومده بود.
اصلاً دلش نمی‌اومد به شاگردای درجه دوی که اون‌خراب گوشه جمع شده بودن نگاه کنه. حتی بدون اینکه‌نُه قیافه‌شون رو ببینه، می‌فهمید چقدر تو ناامیدی غرق شدن.
وضعیت شاگردای درجه‌تمومش سه هم دست‌باید کمی از اونا نداشت.
«یعنی اختلاف بین‌بلکه فرقه‌های ما تا‌روزی این حد زیاده؟»
کنفرانس‌هایی که تا الان برگزار می‌شدن هم همیشه با شکست تموم می‌شدن، اما هیچ‌وقت‌سکوت اوضاع این‌طوری نبود. هیچ‌وقت این‌قدر یک‌طرفه نبود. این کنفرانس بیشتر شبیه این بود که‌بار یه آدم گنده خیلی راحت و بی‌خیال پاش رو بذاره روی یه مشت مورچه.
تازه اونجا بود که فهمیدن کوه‌کنه هوا تا حالا هیچ‌وقت با قدرت‌می‌کرد واقعی فرقه لبه جنوبی روبه‌رو نشده بوده.
«...حالا نوبت ماست؟»
«...»
چهره شاگردای‌خودش درجه سه‌احتمال درهم رفت.
درسته که اونا زیر دست چونگ میونگ تمرین‌اون‌قدر کرده بودن، اما این اختلاف قدرتی که به‌باخت‌های چشم دیده بودن، اعتمادبه‌نفس‌شون رو کاملاً پودر کرده بود.
نه، احتمالاً‌الان همه دیگه‌آیا تسلیم شدن...
اما مشکل‌خودش اصلی اصلاً‌احتمال این نبود...
یون جونگ به‌بلکه چونگ میونگ که کنارش‌دوباره نشسته بود نگاه کرد.
و هین!عنوان نفسش تو‌می‌تونست سینه حبس شد.
قرچ!
صدای دندون‌قروچه‌اش باعث شد دل یون جونگ هری بریزه‌بشه پایین. صورت چونگ میونگ از شدت خشم جوری سرخ‌خراب شده بود که انگار هر لحظه ممکن بود منفجر بشه.
«...»
هر بار که یکی از ارشدها شکست می‌خورد،اون‌قدر رنگ صورت چونگ میونگ یه درجه سرخ‌تر می‌شد؛ حالا‌پشت دیگه قیافه‌اش دقیقاً شبیه یه آلوی قرمز شده بود.
یون جونگ با دیدن‌آیا قیافه چونگ میونگ، لبه‌ی‌بی‌آبرویی لباسش رو چنگ زد.
«این عوضی‌خودش همین الاناست‌احتمال که قاطی کنه.»
می‌گن سه سال تو معبد بمونی، تو خوندن‌احیا دعا استاد می‌شی. اما سه ماه موندن کنار چونگ‌اون‌قدر میونگ کافی بود تا آدم تو جوخوانی استاد بشه!
یون جونگ‌عنوان با صدای‌می‌تونست لرزونی گفت.
«چو... چونگ‌الان میونگ، بیا‌آیا آروم باشیم.»
«...آروم باشم؟»
یون جونگ با شنیدن صدای کج‌وکوله و ترسناک چونگ میونگ، حس کرد قلبش اومد‌سکوت تو دهنش... نه، نمی‌تونست بی‌خیال بشه! این کنفرانسِ بین دو تا فرقه بود! نه‌بار فقط رهبر فرقه، بلکه آدمای فرقه لبه جنوبی و مقامات شانشی هم داشتن تماشا می‌کردن!
اگه این پسره قاطی می‌کرد،سکوت فاجعه‌ای خیلی بدتر از باختن‌روز شاگردای درجه دو اتفاق می‌افتاد.
یون جونگ جوری به چونگ‌بود میونگ نگاه می‌کرد که انگار می‌خواست‌اسم یه سگ هار رو آروم کنه.
«چـ... چونگ میونگ. خوب فکر کن. یادت‌دوباره بیار دیروز چی می‌گفتی. برای اینکه یه آدم‌کنه بتونه کارهای بزرگی انجام بده، صبر مهم‌ترین چیزه!»
«...صبر.»
«آره! صبر!»
«...ساهیونگ.»
«بله، چونگ میونگ.بلکه من اون حرفا‌روزی رو خوب یادمه...»
«داشتم با خودم فکر می‌کردم.»
«درباره چی؟»
چونگ میونگ سرش رو خیلی آروم،باید با سرعتی کشنده به پهلو چرخوند‌کوه و به چشمای یون جونگ خیره شد.
و
یون جونگ تو چشماش خوند.
چشمای چونگ میونگ دیگه‌می‌تونست هیچ کنترلی نداشتن و‌اون‌قدر کاملاً دیوانه‌وار شده بودن.
«...من.»
چونگ میونگ مثل یه‌احتمال حیوون درنده غرید و‌احیا از جاش بلند شد.
«اصلاً چیزی‌خودش به اسم صبر‌بتونه تو وجودم ندارم!»
این که افتخار کردن نداره.
ای عوضی!
اون آم نفس عمیقی کشید. رنگ تو صورتش نمونده بود و دیگه نمی‌تونست‌می‌تونست این وضع رو تحمل کنه. دلش می‌خواست همه‌چیز رو ول کنه و از‌پشت اونجا بره. اما تا وقتی رهبر فرقه دستور نمی‌داد، نمی‌تونست کارش رو متوقف کنه.
«در ادامه... مبارزات شاگردای‌احتمال درجه سه رو برگزار‌احیا می‌کنیم. از بین اونا...»
همون موقع بود که...
«بگیرینش! عمراً نذارین در بره!»
«چونگ میونگ!خودش تو قراره‌احتمال نفر آخر بری!»
«مردم دارن نگاهمون می‌کنن!احتمال آبرو برامون نموند! تو رو‌بشه خدا! این کار رو نکن!»
اون آم با‌موقعیت گیجی به شاگردای‌کنه درجه سه نگاه کرد.
به نظر می‌رسید همه‌شون دست‌به‌دست هم دادن تا جلوی یه نفر‌اسم رو بگیرن، در حالی که اون یه نفر با چشمایی که‌ازش از خشم برق می‌زد، مدام خودش رو به جلو هل می‌داد.
«چونگ میونگ؟»
چشه این بچه؟
اون آم شک و تردیدهایی داشت، اما‌اوضاع باید حرفش رو تموم می‌کرد. این وظیفه‌اش‌بگیره بود و کلی آدم داشتن نگاه می‌کردن.
«خب، نفر اول...»
«کوااااک!»
اما حرف اون‌بلکه آم یه بار‌روزی دیگه قطع شد.
تا اومد اسم مبارزها رو اعلام‌کنه کنه، چونگ میونگ از چنگ ساهیونگ‌هاش‌می‌کرد در رفت و پرید وسط میدون.
«پوف.»
چونگ میونگ قدم به میدون گذاشت و‌دوباره یه نفس عمیق کشید. بعدش به سمت‌سکوت فرقه لبه جنوبی نگاه کرد و گفت:
«یکی‌تون سریع پاشه بیاد اینجا!»
«...»
«هر کی‌الان باشه فرقی نمی‌کنه.بود زود بیاین بالا.»
ساما سونگ به حرف اومد.
«...اون حروم‌زاده‌ی روانی!»
می‌دونست که این بچه یه تختش کمه، اما این دیگه یه لِوِل‌می‌کرد کاملاً متفاوت از دیوونگی بود. نه فقط جلوی فرقه لبه جنوبی، بلکه‌کنفرانس‌ها حتی جرئت کرده بود جلوی مقامات شانشی هم همچین حرفای مغرورانه‌ای بزنه!
«ارشد، آروم باشید.»
جین گوم-ریونگ سریع جلوی‌احتمال ساما سونگ رو گرفت تا‌بشه کنترلش رو از دست نده.
«ما نباید عجله کنیم‌احتمال و بیفتیم تو تله‌ی اون.بشه خیلی زود به التماس می‌افته.»
«هممم!»
جین گوم-ریونگ که دید‌آیا ساما سونگ هنوز حسابی شاکیه،کامل سرفه‌ای کرد و صدا زد:
«وو-ریانگ!»
«بله، ساسوک!»
سون وو-ریانگ، شاگردی که برای‌سکوت مبارزه با چونگ میونگ انتخاب شده‌درک بود، با قاطعیت سر تکون داد.
«برنامه عوض شده، اما‌آیا برای ما فرقی نمی‌کنه.بی‌آبرویی وظیفه‌ات رو انجام بده.»
«چشم! ساسوک! خیالتون راحت!»
سون وو-ریانگ شمشیر چوبی‌اش‌احتمال رو برداشت و سریع خودش‌بشه رو به چونگ میونگ رسوند.
بعد شمشیرش رو‌موقعیت به سمت چونگ‌کنه میونگ نشونه گرفت.
«اون دهن گشادت‌تمومش رو خرد می‌کنم. من‌می‌گفت از فرقه لبه جنوبی...»
تو یک چشم‌به‌هم‌زدن، چونگ میونگ‌بتونه از سر جاش غیب شد‌بنابراین و درست جلوی دشمنش سبز شد.
«سون...»
وو-ریانگ دیدش.
یه چهره‌ی خشمگین شبیه آشورا جلوش‌باید ظاهر شد. جوری که انگار هاله‌ای‌کوه از تاریکی دورش رو گرفته بود.
تاریکی؟
اونم تو روز روشن...
آه، تاریکی نبود؛ یه چیزی جلوی‌کنه دیدش رو گرفته بود. از اونجایی‌می‌کرد که دقیقاً تو صورتش بود، این...
«یه مشته؟»
همون لحظه.
صدایی منفجر شد که جمعیت از زمان‌دوباره ورود به کوه هوا تا حالا مثلش رو‌کنه نشنیده بود و تو کل محوطه اکو شد.
پااااااااااک!
چرخید!
بدن سون وو-ریانگ قبل از‌بتونه اینکه بیفته رو زمین، بیشتر از‌عنوان ده بار تو هوا ملق زد.
«...»
بدن سون وو-ریانگ که به کف‌کنه زمین چسبیده بود، به طرز رقت‌انگیزی‌می‌کرد تشنج می‌کرد، انگار که صرع گرفته باشه.
چونگ میونگ با‌تمومش دیدن دشمن جنازه‌شده‌اش،باید با لحنی بی‌حوصله گفت:
«من که باهاتون شوخی ندارم.»
قراره کاری کنم‌بلکه که همه‌تون برای‌روزی مرگ التماس کنین.