چپتر 123: چپتر 123: بهتون نشون می‌دم وقتی به کوه هوا دست درازی می‌کنید چه اتفاقی می‌افته! (3)
0«خبری از سوهنگ نشده؟»
«...هنوز نه.»
«که این‌طور...»
وی لیشان آه آرامی کشید؛ ناامید‌بدجوری بود و به نظر می‌رسید صورتش‌کار تمام شادابی‌اش را از دست داده است.
«رهبر دروازه.گفتی باید کمی‌وودانگ بیشتر صبور باشید.»
«...می‌دونم. می‌دونم، اما...»
با دیدن اینکه وی لیشان‌ولی برای پیدا کردن کلمات دست‌وپا می‌زد،سرفه شخص دیگر، یوپ پیونگ، آهی کشید.
'حتی نمی‌تونه درست‌وحسابی استراحت کنه.'
سالن تمرین لبه طریقت هیچ تمایلی به همزیستی با دروازه هوایونگ نداشت. از زمان افتتاح این سالن تمرین،زخمی آن‌ها مدام در حال بحث و درگیری بودند. حالا، حتی بعد از شکست دادن رهبر دروازه هوایونگ، لبه‌شاگردان طریقت هنوز راضی نبود و مدام تقاضا می‌کرد که دروازه هوایونگ از آنجا برود و دیگر هرگز برنگردد.
این رفتاری‌حال به‌شدت زورگویانه‌درگیری و زیاده‌روی بود.
با این حال، دروازه هوایونگ‌ولی قدرت لازم برای اعتراض به‌درسته چنین اعمال توهین‌آمیزی را نداشت.
کانگهو دنیایی است که در آن قوی از ضعیف تغذیه می‌کند. کسانی که‌می‌کنم قدرت ندارند نمی‌توانند در برابر قدرتمندان تلافی کنند. با وجود اینکه تمام عمرشان را‌راه در کانگهو زندگی کرده بودند، تازه الان داشتند این واقعیت دلخراش را درک می‌کردند.
«گفتی شاگردهای وودانگ رسیدن؟»
«هنوز نه. ولی‌بحث با توجه به زمان،حتی باید همین زودی‌ها برسن.»
«درسته... سرفه! سرفه!»
«حالتون خوبه؟ رهبر دروازه؟»
«...خوبم.»
«شما بدجوری‌حال زخمی شدید.درگیری لطفاً دراز بکشید.»
«همین کار رو می‌کنم.»
این جوابی بود که وی لیشان داد، اما هم او‌دراز و هم یوپ پیونگ می‌دانستند که اوضاع آن‌قدر وخیم است که‌سادگی رهبر دروازه نمی‌تواند به همین سادگی دراز بکشد و استراحت کند.
اگر شاگردان فرقه وودانگ از راه می‌رسیدند، آن‌ها فوراً از خانه‌هایشان بیرون انداخته‌حالتون می‌شدند. وی لیشان چطور می‌توانست دراز بکشد و استراحت کند وقتی دروازه هوایونگ، جایی‌می‌دانستند که تمام عمرش از او مراقبت کرده بود، در آستانه انحلال اجباری قرار داشت؟
«بچه‌ها چطورن؟»
«...به نظر می‌رسه آشفته‌ن.»
«مطمئنم که‌حالتون هستن. درسته...خوبم حتماً همین‌طوره...»
آه آرامی‌گفتی از دهان وی‌رسیدن لیشان خارج شد.
با وجود اینکه شنید شاگردان آشفته‌اند، اصلاً نمی‌توانست آن‌ها را‌دادن سرزنش کند. با وجود تهدید قریب‌الوقوع درگیری با وودانگ، همه شاگردان‌زورگویانه همچنان در پست‌های خود مانده بودند و از فرقه محافظت می‌کردند.
'پس عمرم‌شاگردهای رو الکی‌رسیدن هدر ندادم.'
همین وفاداری به تنهایی‌خوبم برای وی لیشان پاداش‌شدید کافی به حساب می‌آمد.
«رهبر دروازه.»
یوپ پیونگ بعد‌بحث از صدا زدن‌حالا او آهی کشید.
یوپ پیونگ شاگرد ارشد وی لیشان بود. او مدت‌ها دنباله‌روی وی‌سرفه لیشان بود و با هم دروازه هوایونگ را رهبری می‌کردند؛ اما‌کار حالا، در حال تقلا بودند و نمی‌توانستند هیچ راه‌حل دیگری پیدا کنند.
«...رهبر دروازه. چرا‌خوبه دوباره با رهبر‌بدجوری لبه طریقت صحبت نمی‌کنیم؟»
«فایده‌ای نداره.»
وی لیشان‌حال سرش را‌درگیری تکان داد.
«اگه چیز دیگه‌ای می‌خواستن، شاید می‌تونستیم با حرف زدن حلش کنیم. اما تنها خواسته‌شون اینه که ما‌زخمی رو از نانیانگ بیرون کنن. با مذاکره باهاشون به چی می‌خوایم برسیم؟ اونا فقط یه چیز می‌خوان،اگر اهداف ما موازی با هم پیش می‌رن اما هرگز به هم نمی‌رسن یا با هم تلاقی پیدا نمی‌کنن.»
«دارید می‌گید باید جلوی‌خوبم چشم‌هامون تحمل کنیم و‌شدید ببینیم که این اتفاق می‌افته؟»
«...جواب فرقه اصلی به‌زودی می‌رسه.»
«رهبر دروازه...»
چهره یوپ‌شاگردهای پیونگ در‌رسیدن هم رفت.
وی لیشان مردی باهوش و منطقی بود،زخمی اما هر زمان که پای نام کوه‌جوابی هوا به میان می‌آمد، قضاوتش تار می‌شد.
این بیماریِ وی لیشان بود.
«حریف ما فرقه وودانگه. با اینکه کوه هوا اخیراً‌شکست شروع کرده به اسم‌ورسم پیدا کردن، اما فرقه وودانگ‌برنگردد یه غول بی‌رقیبه. کوه هوا چطور می‌تونه بهمون کمک کنه؟»
«...»
«خیلی خوب می‌شد اگه کمک می‌فرستادن؛ اما اگه کوه هوا درکی از اوضاع داشته‌جوابی باشه، مداخله نمی‌کنه. درگیری با وودانگ چه فایده‌ای براشون داره؟ رهبر دروازه، باید منطقی‌می‌رسیدند باشید. هیچ‌کس برای کمک به ما نمیاد. این چیزیه که خودمون باید باهاش کنار بیایم.»
وی لیشان‌گفتی به یوپ‌وودانگ پیونگ خیره شد.
می‌دانست که‌حال این مرد‌درگیری اشتباه نمی‌کند.
«با این حال...»
«برای همینه که بهتون گفتم فرستادن پول برای کوه هوا رو متوقف کنید.می‌کنم چرا این‌قدر برای چیزی که وقت نیاز کمکی نمی‌کنه تلاش می‌کنید؟ اگه اون پول‌راه رو به جای اونا برای وودانگ یا شائولین می‌فرستادید، باز هم این اتفاق می‌افتاد؟»
حق با او بود.
با این‌حال حال، وی لیشان‌بودند نمی‌توانست موافقت کند.
«ما کوه هوا هستیم.»
«...»
یوپ پیونگ ساکت ماند.
«ریشه‌های ما چیزی نیستن که بتونیم رهاشون کنیم؛ هرگز‌شکست نباید دور انداخته بشن. فکر می‌کنی بهتره میراث‌مون رو‌برنگردد انکار کنیم و اسم کوه هوا رو کنار بذاریم؟»
«رهبر دروازه...»
«اگه این کار رو می‌کردیم، مهم نبود کجا می‌ریم، همه‌جا همین آش و همین کاسه بود.می‌دانستند اگه فرقه وودانگ اسمش رو از دست بده، وودانگ رو رها می‌کنیم؛ و اگه نفوذ فرقه‌انداخته شائولین کم بشه، اونا رو هم رها می‌کنیم. نه، مطلقاً نه! من نمی‌خوام این‌طوری زندگی کنم.»
«هیچ‌کس نمی‌دونه...»
«نیازی ندارم کسی بدونه.درگیری من از چیزی که‌بعد باید محافظت کنم، محافظت می‌کنم.»
یوپ پیونگ آهی کشید.
ناامید شده‌حالتون بود و‌خوبم احساس خفگی می‌کرد.
اما...
'به خاطر‌حال همینه که‌درگیری اون رهبره.'
گذشته از این، دلیل غرغرهای یوپ پیونگ این بود که به این مرد‌خوبه احترام می‌گذاشت. اگر وی لیشان از آن دسته مردهایی بود که به‌راحتی کوه‌می‌دانستند هوا را کنار می‌گذاشت، یوپ پیونگ هرگز تا این حد به او احترام نمی‌گذاشت.
«و من باور دارم.»
«به چی؟»
«کوه هوا ما‌بحث رو به حال‌حالا خودمون رها نمی‌کنه.»
یوپ پیونگ‌شاگردهای سرش را‌رسیدن تکان داد.
«رهبر دروازه، این مسئله ربطی به صداقت یا‌شدید نیت نداره، مسئله سرِ تواناییه. آیا کوه هوا‌می‌دانستند اصلاً توانایی مقابله با فرقه وودانگ رو داره؟»
«...وقت‌هایی هست‌گفتی که قلب‌وودانگ به‌تنهایی کافیه.»
یوپ پیونگ‌حال تازه می‌خواست‌درگیری جواب بدهد که...
تق تق تق!
کسی داشت در می‌زد.
چهره‌های وی لیشان و یوپ پیونگ بلافاصله در هم رفت. آن‌ها دروازه‌ها را‌حالتون قفل کرده بودند و از پذیرش هر ملاقات‌کننده‌ای امتناع می‌کردند. با این وجود،داد اگر کسی به دروازه می‌کوبید، به این معنی بود که با آن‌ها کار دارد.
در این زمان،بحث تنها کسی که‌حالا اینجا کاری داشت...
«رهبر دروازه وی! اونجایی؟رسیدن باید درباره مسائلی باهات‌زودی‌ها صحبت کنم، بیا بیرون!»
چهره یوپ‌حالتون پیونگ در‌خوبم هم رفت.
این صدای‌گفتی رهبر سالن تمرین‌رسیدن لبه طریقت بود.
'لعنتی، به این زودی!؟'
آن‌ها بدون دلیل به اینجا‌ولی نمی‌آمدند. پس، حتماً شاگردان وودانگ‌درسته را با خود آورده بود.
«چی‌کار کنیم؟ رهبر دروازه؟»
«مگه چاره دیگه‌ای هم داریم؟»
وی لیشان آهی کشید.
«باید برم بیرون. اون اومده‌ولی اینجا تا من رو ببینه،درسته اگه نرم، فکر می‌کنن ترسوام.»
وی لیشان در‌خوبه حالی که از روی‌زخمی تخت بلند می‌شد، می‌لرزید.
«چی شده؟»
«کاملاً مشخصه که چرا اینجام.بودند همون‌طور که گفتم، اومدم تا‌دادن درباره مسائلی باهات صحبت کنم.»
با تماشای رهبر لبه طریقت که مثل یک گراز وحشی‌درسته راهش را به داخل باز می‌کرد، سخت می‌شد باور کرد‌دراز که او روزگاری واقعاً یکی از شاگردان وودانگ بوده است.
حداقل هر کسی که‌خوبم تائوئیسم را مطالعه کرده‌شدید بود نباید این‌طور رفتار می‌کرد.
«من دیگه‌گفتی حرفی برای‌وودانگ گفتن ندارم.»
«حرفی برای گفتن نداری!؟ اگه‌بودند مبارزه رو باختی، قرار بود از‌راضی نانیانگ بری. هنوز اینجا چی‌کار می‌کنی؟»
«کدوم قانونی می‌گه که فقط‌ولی به خاطر باختن توی یه‌درسته مسابقه باید از اینجا بریم؟»
«همچین چیزی وجود‌خوبه نداره! اما مگه‌بدجوری تو هیچ غروری نداری؟»
وی لیشان آهی کشید.
هیچ قانونی وجود نداشت که بگوید کسی بعد‌بعد از باخت در یک مسابقه باید آنجا را ترک‌هرگز کند. مگر اینکه، البته، روی نتیجه شرط‌بندی کرده باشند.
با این حال، اگر وضعیت به نبردی بین دو‌برسن فرقه کشیده می‌شد، این یک قانون نانوشته بود که‌شدید بازنده باید بدون هیچ حرفی آنجا را ترک کند.
نه، دقیق‌تر بگیم، بهتره‌خوبم بگیم طرف بازنده قدرت مقاومت‌لطفاً در برابر برنده رو نداشت.
توانایی رهبر، معیاریه که یک فرقه باهاش سنجیده می‌شه. وقتی کاملاً‌درسته مشخص شده کدوم طرف برتره، یک فرقه چطور می‌تونه دووم بیاره؟بکشید مگه کاملاً واضح نیست که تازه‌واردها ترجیح می‌دن شاگرد فرقه قوی‌تر بشن؟
«حرفی برای‌حال گفتن ندارم.درگیری لطفاً برید.»
«نه، فکر نکنم بخوام برم.»
چشمان رهبر‌حالتون لبه مسیر‌خوبم برقی زد.
«فقط وقتی خون‌شاگردهای و خون‌ریزی راه‌ولی بیفته سر عقل می‌آی؟»
در حالی که فضا ناگهان سنگین‌حالا شد، یکی از مردانی که از عقب‌تقاضا تماشا می‌کرد، آروم به جلو قدم برداشت.
«رهبر سالن تمرین،وودانگ اجازه بدید من‌توجه به جاتون صحبت کنم.»
«آه، شما؟حالتون این که یه‌شما مسئله خیلی پیش‌پاافتاده‌ست...»
«مشکلی نیست.»
«پس، ازتون ممنونم!»
این برخورد در مقایسه با رفتاری که رهبر لبه مسیر‌درسته با وی لیشان داشت، کاملاً متفاوت و بسیار مؤدبانه بود. طبیعتاً،بکشید نگاه وی لیشان روی مردی که جلو اومده بود قفل شد.
یک ردای سیاه.
ابهتی که باعث‌شاگردهای شد رهبر سالن‌ولی تمرین تعظیم کنه.
روی سینه‌اش طرح یک درخت کاج گلدوزی شده بود که نماد ثروت‌نبود بود و هویت این مرد رو نشون می‌داد. فرقه‌های زیادی توی دنیا وجود‌اعتراض داشتن، اما فقط یکی بود که طرح کاج رو روی سینه‌شون حک می‌کرد.
'یک شاگرد از فرقه وودانگ.'
مردی که‌حالتون جلو اومده‌خوبم بود، تعظیم کرد.
«از دیدنتون خوشحالم،شاگردهای من جین هیون هستم،توجه شاگرد درجه دو وودانگ.»
«وی لیشان.»
حرکتی باوقار و رفتاری محترمانه بود. اگر توی همچین موقعیتی با هم‌حالتون روبه‌رو نشده بودن، وی لیشان حتماً این مرد رو تحسین می‌کرد. اما حالا،داد پشت اون رفتار متواضعانه، مردی قرار داشت که هدفش نابودی وی لیشان بود.
وی لیشان برای لحظه‌ای‌خوبم مرد رو برانداز کرد‌شدید و بعد بدنش خشک شد.
«صبر کن!گفتی الان گفتی‌وودانگ جین هیون؟»
«بله، رهبر دروازه.»
«پس شما...شاگردهای شمشیر نابودنشدنی،رسیدن جین هیون هستید؟»
«شنیدن این حرف‌ها باعث خجالتمه.»
چهره وی لیشان‌شاگردهای با فهمیدن هویت‌ولی مرد تاریک شد.
'شمشیر نابودنشدنی.حال امروز قرار نیست‌بودند روز خوبی باشه.'
جین هیون یکی از بهترین شاگردهایی به حساب می‌اومد‌برسن که فرقه وودانگ پرورش داده بود. دنیا اون رو‌شدید اژدهای شمشیر می‌نامید و توی تحسین توانایی‌هاش هیچ درنگی نمی‌کرد.
احتمال زیادی داشت که اون تبدیل به شمشیر‌شدید اول فرقه وودانگ بشه. شاید در آینده، حتی‌می‌دانستند به بزرگ‌ترین شمشیرزن تاریخ فرقه هم تبدیل می‌شد.
انتخاب جین هیون توسط فرقه وودانگ‌ولی برای فرستادن به اینجا، نشون می‌داد که‌حالتون اونا چقدر این مسئله رو جدی گرفتن.
«من از رهبر سالن تمرین‌مون‌بودند شنیدم که چه اتفاقی افتاده.دادن گفتید که می‌خواید توی نانیانگ بمونید؟»
«بله.»
جین هیون‌حالتون آروم سرش‌خوبم رو تکون داد.
«فکر نمی‌کنم ایده خوبی باشه.»
با وجود‌حال لحن نرمش، صداش‌بودند وزن سنگینی داشت.
«نانیانگ منطقه بزرگی نیست و اگه دو تا فرقه فرعی توی‌سرفه یه جای به این کوچیکی باشن، مشکلات فقط بیشتر و بیشتر می‌شن.می‌کنم این کار سختیه چون مجبوریم شاگردهای بالقوه رو با هم تقسیم کنیم.»
«این‌طور نیست که این رو‌شما نفهمم. اما چرا ما باید‌دراز بریم وقتی فرقه‌مون اول اینجا بوده؟»
«این مهم نیست. چیزی که مهمه اینه که این دو‌برسن دروازه نمی‌تونن بدون آسیب زدن به هم، کنار هم همزیستی‌لطفاً داشته باشن، و دروازه هوایونگ فرقه‌ایه که آسیب بیشتری می‌بینه.»
«...»
جین هیون پوزخند زد.
«این چطوره؟»
«ها؟»
«این درسته که فرقه فرعی وودانگ اخیراً باز شده و‌دادن به اعتبار شما لطمه زده، پس ما بابتش بهتون غرامت‌به‌شدت می‌دیم. اگه از نانیانگ برید، ما تمام هزینه‌ها رو تقبل می‌کنیم.»
یوپ پیونگ که‌وودانگ از گوشه‌ای گوش‌توجه می‌داد، اخم کرد.
'این حرومزاده‌ها!'
'فکر کردن‌گفتی ما به خاطر‌رسیدن پول رد کردیم؟'
مستقر شدن توی یه جای جدید به معنی شروع دوباره‌دادن از صفر بود. دروازه هوایونگ فرقه‌ای متعلق به نانیانگ بود. تمام‌زورگویانه شاگردها اهل نانیانگ بودن و تمام تاریخ فرقه اینجا قرار داشت!
ترک کردن این مکان به این‌توجه معنی بود که همه‌چیز رو دور‌حالتون بندازن و از پایین‌ترین نقطه شروع کنن.
«بابت پیشنهادتون ممنونم، اما...»
وی لیشان‌گفتی سرش رو‌وودانگ تکون داد.
«دروازه هوایونگ هیچ‌بحث قصدی برای انجام‌حالا این کار نداره.»
«خب.»
جین هیون لبخند موذیانه‌ای‌خوبم زد، انگار که از جواب‌لطفاً وی لیشان خوشش نیومده بود.
«رهبر دروازه.»
«...»
«اگه واقعاً می‌خواید‌وودانگ توی نانیانگ بمونید، یه‌همین گزینه دیگه هم هست.»
وی لیشان نگاهی به جین هیون انداخت.زخمی اون واقعاً امیدوار بود که بتونن راه‌جوابی دیگه‌ای برای حل این وضعیت پیدا کنن.
«چی می‌تونه باشه؟»
«اگه می‌خواید اینجا بمونید...درگیری شکوفه آلو رو از‌بعد روی تابلوی خودتون بردارید.»
چهره وی‌شاگردهای لیشان سفت‌رسیدن و سخت شد.
با دیدن بی‌واکنشی‌خوبه وی لیشان، جین هیون‌زخمی با خونسردی ادامه داد.
«این دو دروازه با هم سازگارن، اما فرقه‌های اصلی نه. مهم‌درسته نیست رنگ و بوی نفوذ کوه هوا چقدر کمرنگ شده باشه،بکشید همچنان برای فرقه فرعی وودانگ غیرقابل‌قبوله که در کنارش همزیستی داشته باشه.»
«چـ-چی...»
«انتخاب کنید.»
جین هیون با سردی گفت.
«اگه اسم کوه هوا رو حذف کنید، اون‌وقت ما دروازه هوایونگ رو می‌پذیریم. اگه‌خوبه بخواید، حتی می‌تونیم شما رو زیر پر و بال وودانگ بگیریم. اون‌وقت هم دروازه‌اوضاع هوایونگ و هم لبه مسیر می‌تونن با هم کنار بیان. در غیر این صورت!»
کلمات جین هیون تیز و‌بودند برنده شد، مثل خنجری که‌دادن به پرده گوش‌شون فرو می‌رفت.
«اسم دروازه هوایونگ‌وودانگ برای همیشه از‌توجه نانیانگ محو می‌شه.»
وزن این کلمات وقتی‌خوبم از دهن جین هیون بیرون‌لطفاً می‌اومد، خیلی سنگین‌تر احساس می‌شد.
جین هیون با دیدن‌وودانگ وی لیشان که توی شوک‌زودی‌ها فرو رفته بود، لبخند زد.
«جوابتون چیه؟»
«... ما...»
لب‌های وی لیشان می‌لرزید.
فقط زمان کوتاهی گذشته بود، اما حالت چهره‌اش بارها‌زودی‌ها و بارها تغییر کرد. در حالی که مدام با خودش‌شدید کلنجار می‌رفت، در نهایت با تأسف آهی کشید و گفت.
«ما نمی‌تونیم‌حال کوه هوا‌درگیری رو رها کنیم.»
«...»
«حتی اگه روزی برسه که تابلومون رو پایین‌شدید بیاریم، باز هم بخشی از کوه هوا باقی‌می‌دانستند می‌مونیم. این چیزی نیست که بتونیم رهاش کنیم.»
«هاا...»
جین هیون‌حال سرش رو‌درگیری تکون داد.
«دیگه کاری از دستم برنمی‌آد؛ هر دو گزینه‌ای که‌برسن بهتون دادم رو رد کردید. اگه تا شش ساعت‌شدید دیگه اینجا رو ترک نکنید، خودمون شما رو بیرون می‌ندازیم.»
وی لیشان‌حالتون لبش رو‌خوبم گاز گرفت.
«این رفتار برای‌شاگردهای فرقه معروفی مثل‌ولی وودانگ خیلی شرم‌آور نیست؟»
«در اشتباهید.»
«...»
جین هیون‌حالتون با صدایی‌خوبم سرد گفت.
«این‌طور نیست که وودانگ داره از شهرتش برای این کار سوءاستفاده می‌کنه. برعکس،حالتون دقیقاً به خاطر انجام همین کارهاست که اسم وودانگ توی تمام دنیا طنین‌انداز شده.می‌دانستند تازه، ما تمام تلاشمون رو کردیم. شما بودید که پیشنهادهای ما رو رد کردید.»
«ما...»
«کافیه. دیگه حرفی‌وودانگ برای گفتن ندارم.توجه شش ساعت وقت دارید.»
جین هیون سپس با صدای‌شما آرومی صحبت کرد تا فقط‌دراز وی لیشان بتونه صداش رو بشنوه.
«اگه می‌خواید برای کمک التماس کنید، بهتره دنبال یه‌زودی‌ها جای بهتر بگردید. فکر می‌کنید کوه هوا به دروازه‌زخمی هوایونگ کمک می‌کنه؟ اونم در برابر فرقه وودانگِ ما؟»
«... من...»
وی لیشان نتونست چیزی بگه.
پوزخند گشاد و‌خوبه تحقیرآمیزی روی صورت جین‌زخمی هیون نقش بسته بود.
'وحشتناکه.'
فرقه وودانگ داشت از سالن تمرین لبه مسیر‌بعد محافظت می‌کرد و به دروازه هوایونگ ظلم می‌کرد. اما‌هرگز کوه هوا هیچ کاری برای کمک بهشون انجام نمی‌داد.
فداکاری‌های وی لیشان بعد‌رسیدن از این‌همه سال به‌زودی‌ها چه دردی خورده بود؟
«کوه هوا جرئت نداره‌خوبم پیداش بشه. اگه رهبر‌شدید دروازه یکم عاقل‌تر بود...»
در همون لحظه...
«چی داره‌حال زر می‌زنه؟درگیری اون حرومزاده‌ی دورو؟»
«...»
جین هیون سرش رو‌خوبم به سمت صدای خفه‌ای‌شدید که از عقب می‌اومد چرخوند.
«تو کی هستی؟»
«آه، بکشید‌حال کنار! چرا‌درگیری در رو بستید؟!»
ساهیونگ‌هاش که جلوی‌وودانگ دروازه ایستاده بودن، به‌همین کنار هل داده شدن.
و مردی‌حالتون از شکاف بین‌شون‌شما قدم‌زنان جلو اومد.
'کی؟'
قبل از اینکه جین هیون حتی بتونه برداشتی‌بعد از این غریبه‌ی ناگهانی داشته باشه، با کلماتی‌برود بمباران شد که تا به حال نشنیده بود.
«منم. ای عوضی کوچولوی بی‌همه‌چیز.»
«...»
دهن جین هیون بدون‌وودانگ اینکه خودش متوجه بشه،همین از تعجب باز موند.