چپتر 1303: جان گرفتن

«پیش‌تر مرده‌ام...»

ادواردز سرش را چرخاند و با چشمانِ آبیِ روشنش به‌اینکه​ خدمتکارِ نامرئیِ برنادت نگاه کرد. نگاهش دیگر سرد و تهی‌جمله‌اش​ نبود. برقی عجیب و آکنده از ناباوری در آن موج می‌زد.

انگار تازه در این لحظه فهمیده بود که مدت‌ها پیش مرده‌روشن​ و دوباره «زنده» شده است. او تفاوتی با ویلیام، پولی و گریم‌نیا​ نداشت؛ همان کسانی که خودش ادعا می‌کرد باید در برابرشان محتاط بود.

این دگرگونی تنها دو ثانیه طول کشید و‌سرِ​ سپس چهرهٔ ادواردز در هم رفت. پوستِ ازپیش‌رنگ‌پریده‌اش‌آنکه​ به‌سرعت تیره شد و اینچ به اینچ شکافت.

زیرِ پوستش، تکه‌های سرخ‌رنگِ گوشت با‌درهم‌رفته​ سرعتی محسوس شروع به پوسیدن کردند‌شیر​ و مایعِ زردِ بدبویی از آن‌ها چکید.

با صدای ویژژژ!،‌لغزید​ ادواردز تبرِ سیاه را‌شیر​ در دستش بالا برد.

اووف!

تبرش بی‌رحمانه فرقِ سرش را شکافت،‌باشند​ گویی می‌خواست جلوی افکارِ بدی را‌گفت​ که در ذهنش پدیدار شده بود، بگیرد.

تبر سنگین و تیز‌پایین​ بود. جمجمهٔ ادواردز را‌لغزید​ تا میانِ ابروهایش درید.

چکه، چکه، چکه. قطراتِ شیری‌رنگِ مایعِ مغزی‌نخاعی از تیغهٔ‌باشند​ تبر پایین چکید و روی چهرهٔ درهم‌رفته و پاره‌پارهٔ ادواردز‌آنکه​ لغزید، گویی روی یک توت‌فرنگیِ سرخِ روشن شیر ریخته باشند.

ادواردز پس از اینکه تبر را به سرِ‌لغزید​ خودش کوبید، با صدایی بم و خش‌دار به‌سرِ​ خدمتکارِ نامرئیِ برنادت گفت: «نزدیک... نزدیکِ من نیا...»

پیش از آنکه جمله‌اش را تمام کند، چهره‌اش‌سرِ​ به همان حالتِ تهی بازگشت. نگاهش رفته‌رفته توخالی شد‌جمله‌اش​ و سپس چرخید و به‌سوی جنگل به راه افتاد.

آن بدنِ لاغر و‌پایین​ چروکیده‌اش کمی خم شد،‌لغزید​ گویی قوز درآورده بود.

برنادت به دلیلِ تردیدها و نگرانی‌هایی که دربارهٔ ورود به آرامگاه داشت، او را محک زده بود. تنها کاری که از دستش‌کند​ برمی‌آمد این بود که به‌طورِ غیرمستقیم مشکلِ وجودِ ادواردز را بسنجد و ببیند آیا می‌تواند از پاسخش سرنخ‌های بیشتری به دست آورد یا‌داشت​ نه. هرگز انتظار نداشت این شوالیه از عصرِ روزل که در سراسرِ قارهٔ شمالی نامدار بود، چنین واکنشِ شدید و عجیبی نشان دهد.

برنادت پس از دو ثانیه‌روی​ سکوت، خدمتکارِ نامرئی را واداشت‌سرخِ​ تا خطاب به پشتِ ادواردز بگوید:

«نوادگانت وضعِ خیلی خوبی‌شیر​ دارند. همهٔ آن‌ها به‌سرِ​ نوعی آدم‌های موفقی شده‌اند.»

ادواردز که پشتش به آرامگاه بود، لحظه‌ای‌پاره‌پارهٔ​ ایستاد. سپس به راهش ادامه داد، از‌باشند​ مرزِ نامرئی گذشت و واردِ جنگل شد.

به نظر می‌رسید هدفش به سمتِ‌روشن​ گورستانِ دارای ستونِ سنگی است؛ همان‌کوبید​ جایی که مردگان می‌توانستند «حیاتِ جدید» بیابند.

هم‌زمان، برنادت‌مغزی‌نخاعی​ به آسمان‌پایین​ چشم دوخت.

رنگ‌های سیاه و کم‌رنگی که در فضا پخش شده بود، به‌وضوح‌خش‌دار​ محو شده بودند، اما حسی وصف‌ناپذیر به چشم می‌خورد. کلِ جزیرهٔ‌بازگشت​ بدوی دستخوشِ تغییری نامحسوس شده بود که نمی‌شد به‌دقت توصیفش کرد.

ناگهان، برنادت که در لبهٔ‌روی​ مرزِ نامرئی پنهان شده بود،‌سرخِ​ دستش را به پشتش کشید.

حس می‌کرد پشتش‌لغزید​ سنگین شده است،‌روشن​ گویی چیزی آنجا بود.

وقتی کفِ دستِ چپش به‌روی​ هدف خورد، برنادت فهمید که‌سرخِ​ یک دسته موی اضافه آنجاست.

در این لحظه، او بلوزی به سبکِ اینتیس با یک گلِ توریِ بزرگ‌نزدیک​ دورِ یقه، یونیفرمِ کاپیتانیِ طرح‌دارِ نیلی‌رنگ، شلواری بژ، چکمه‌هایی تا زانو و کلاهی‌به‌سوی​ سه‌گوشِ پردار به تن داشت. مثلِ رهبرِ یک کشتیِ دزدانِ دریایی لباس پوشیده بود.

او موهای بلندِ بلوطی‌اش را به‌صورتِ گوجه‌ای بسته بود و بقیهٔ تارها را‌ریخته​ طوری رها کرده بود که تا وسطِ کمرش می‌رسید. اما حالا، با وجود اینکه‌کند​ مدلِ مویش تغییری نکرده بود، موهایش بلندتر شده و به گودیِ کمرش رسیده بود.

سپس برنادت سرش را پایین انداخت و به‌ریخته​ کفِ دستِ راستش نگاه کرد. دید که ناخن‌های‌نزدیک​ هر پنج انگشتش در حالِ بلند شدن است.

ملکهٔ راز هیچ نشانه‌ای از تعجب یا وحشت بروز نداد. او از غرایزِ یک ژرف‌بین و تمامِ‌کوبید​ تجربیاتی که در طولِ زمان اندوخته بود پیروی کرد. چند قدم به جلو برداشت و از طریقِ یک‌جنگل​ مرزِ نامرئی، به‌طورِ کامل از جنگلِ بدوی خارج شد و به محوطهٔ خالیِ آرامگاهِ امپراتورِ سیاه پا گذاشت.

در این حین، برنادت‌شیر​ حتی خدمتکارِ نامرئی را‌سرِ​ به عالمِ ارواح بازگرداند.

سه یا چهار ثانیه بعد،‌روی​ لرزشِ زمین را حس کرد.‌سرخِ​ آرامگاه به‌وضوح شروع به لرزیدن کرد.

برنادت ناخودآگاه برگشت‌لغزید​ و به جنگلِ‌روشن​ بدوی نگاه کرد.

نگاهش لحظه‌ای خیره ماند.

درختانِ سبزِ تیره شاخه‌هایشان را تکان می‌دادند‌اینکه​ و ریشه‌هایشان را از خاک بیرون می‌کشیدند.‌نزدیکِ​ سپس، همچون انسان‌ها، به برنادت نزدیک شدند.

کلِ جنگلِ‌مغزی‌نخاعی​ بدوی «زنده»‌پایین​ شده بود!

برنادت با نگاه به انبوهِ درختانی که گویی آسمان را‌اینکه​ می‌پوشاندند و به سمتش هجوم می‌آوردند، احساس کرد آخرالزمان نزدیک است.‌تمام​ حس می‌کرد کلِ منطقه قرار است زیرِ پوششِ جنگل مدفون شود.

اژدهای سرخِ غول‌آسایی که شعله‌های آتش روی پوستش جریان داشت، به‌سرعت به آسمان‌ریخته​ پرواز کرد. یک گرگِ شیطانیِ هشت‌پا دیوانه‌وار میانِ درختان دوید... همهٔ موجوداتِ فراطبیعی‌تمام​ و جانورانِ جهش‌یافتهٔ این جزیره به تکاپو افتادند و به سمتِ آرامگاه هجوم بردند.

با اینکه یک ژرف‌بین بود، اما برنادت باز هم‌کوبید​ انتظار نداشت پرسشِ ساده و غیرمستقیمش چنین ناهنجاری‌ای به بار‌کند​ آورد. گویی کلیدی بود که درِ مغاک را گشوده بود.

فرازِ مِهِ خاکستری، کلاین چیزهای بسیار‌درهم‌رفته​ بیشتری دید. او با تکیه بر‌شیر​ دانشش از علومِ غریبه، حدسِ خاصی زد.

وضعیتِ ادواردز با ویلیام، گریم و پولی‌شیر​ فرق داره. انگار یه رخنه توی نظمِ‌خش‌دار​ این جزیرهٔ بدویه، یا بهتره بگم، یه سایه...

وقتی فهمید که پیش‌تر مرده،‌روی​ نظم این رخنه رو پیدا‌سرخِ​ کرد و شروع کرد به «تعمیرات».

و این ترمیمات با خود تقویتِ‌باشند​ نظم را به همراه داشت و‌گفت​ باعث شد کلِ جزیره دچارِ ناهنجاری شود.

می‌تونم حس کنم که قدرت‌های امپراتورِ سیاه تا حدودی اینجا حضور دارن. همین روی‌باشند​ ادواردز تأثیر گذاشت و باعث شد بعد از به دست آوردنِ «زندگیِ» جدید، بخشی‌چهره‌اش​ از اراده‌اش رو حفظ کنه. اما نظمِ اولیهٔ این جزیرهٔ بدوی از کجا اومده؟

هاه...

همان‌طور که افکارِ کلاین در‌روی​ تکاپو بود، ناگهان حس کرد‌سرخِ​ برنادت دچارِ ناهنجاری‌های خاصی شده است.

تاپ، تاپ، تاپ. برنادت‌شیر​ می‌توانست صدای تپشِ قلبِ‌سرِ​ خود را مبهم بشنود.

این تپشِ قلب تا‌پایین​ حدی آشفته بود، گویی‌لغزید​ ترکیبی از دو صدا بود.

دو صدا... دلِ برنادت‌توت‌فرنگیِ​ لرزید و با آرامش توجهش‌باشند​ را به خود معطوف کرد.

در ثانیهٔ بعد،‌تیغهٔ​ مطمئن شد که تپشِ‌پاره‌پارهٔ​ قلبش دو منبع دارد.

یکی از‌سرخِ​ قلبش می‌آمد و‌ریخته​ دیگری از شکمش.

به نظر می‌رسید قلبِ اضافه‌ای‌روی​ در شکمش وجود دارد؛ قلبی‌سرخِ​ که به‌سرعت باز و بسته می‌شد.

علاوه بر این،‌لغزید​ این «قلب» داشت‌روشن​ ذره‌ذره رشد می‌کرد!

برنادت بی‌آنکه نیازی داشته باشد برای نگاه‌پاره‌پارهٔ​ کردن به شکمش از قدرت‌های رازکاوی استفاده‌باشند​ کند، بی‌درنگ حس کرد جنینی در رحم دارد.

اندازهٔ آن از یک انگور به اندازهٔ کفِ دستِ یک انسانِ عادی رسیده‌نزدیک​ بود. اگر به حالِ خود رها می‌شد تا رشد کند، ظاهراً طولی نمی‌کشید که‌جنگل​ کامل می‌شد. سپس رحمِ مادرش را پاره می‌کرد و غرق در خون بیرون می‌خزید.

برنادت بی‌آنکه بداند باردار شده بود. درکِ روحی‌اش و شیءِ مهرشده‌ای که‌شیر​ به همراه داشت، نتوانسته بودند آن را از پیش تشخیص دهند یا‌آنکه​ برای متوقف کردنش تلاشی کنند. گویی در برابرِ چنین نفوذی کاملاً ناتوان بود.

مادرِ زمین... ماهِ ازلی... درختِ‌سرخِ​ مادرِ هوس... این سه نامِ‌اینکه​ الهی در ذهنِ برنادت جرقه زد.

بنا بر آنچه می‌دانست، پدیده‌های رازآلودِ زیادی وجود نداشتند‌توت‌فرنگیِ​ که بتوانند چنین ناهنجاری‌ای ایجاد کنند. بیشترِ آن‌ها از‌صدایی​ حیطه‌های مرتبط با زمین و مسیرِ ماه نشئت می‌گرفتند.

ردهٔ ۰ از مسیرِ کاشتکار، مادر بود. ماهِ ازلی می‌توانست به‌خش‌دار​ یک سنگ قدرت‌های تولیدمثل بدهد، در حالی که ظاهراً درختِ مادرِ‌بازگشت​ هوس برخی از ویژگی‌های فرابشریِ رده‌بالای مسیرِ ماه را در اختیار داشت.

برنادت برای مقابله با جنینِ درونِ شکمش عجله‌ای‌لغزید​ نکرد. نگاهش بارِ دیگر تاریک شد و از‌سرِ​ تواناییِ پیشگویی‌اش استفاده کرد تا ببیند بهترین انتخابش چیست.

این بار، تنها یک‌توت‌فرنگیِ​ ثانیه طول کشید تا پیشگوییِ‌باشند​ مربوطه را به دست آورد:

«نجات در درونِ مقبره است.»

برنادت بی‌هیچ تردیدی دستِ راستش را‌باشند​ دراز کرد و به‌سرعت کلماتی سرشار‌گفت​ از درخششِ ستارگان را رسم کرد.

این کلمات که شبیهِ کلماتِ روی لوحِ کفر بودند، به‌سرعت‌سرخِ​ در هم تنیده شدند، نمادی عجیب ساختند و درِ مخفی‌ای را‌نزدیک​ گشودند که به نظر می‌رسید به اعماقِ عالمِ ارواح راه دارد.

پس از آن، «درِ مخفی» باز شد و تندبادِ شدیدی‌اینکه​ به بیرون وزید که به موجودی نیمی انسان و نیمی‌جمله‌اش​ هوا تبدیل شد. بالاتنه‌اش در پارچه‌ای سفید پیچیده شده بود.

برنادت با لحنی‌تیغهٔ​ آرام و صدایی باوقار‌پاره‌پارهٔ​ دستور داد: «پیشانی‌بندِ حکیم.»

مرد با احترام پاسخ داد و‌باشند​ وسیله‌ای را از پارچهٔ سفیدی که‌گفت​ دورِ بدنش پیچیده شده بود، بیرون آورد.

هستهٔ این وسیله چشمی عمودی بود که «الماس‌هایی» در آن نشانده شده بود.‌ریخته​ با نوری خالص سوسو می‌زد و قداستی غیرعادی از خود ساطع می‌کرد. سرشار‌تمام​ از هوش بود، اما در عینِ حال سرد و بی‌روح به نظر می‌رسید.

سپس برنادت وسیله را‌توت‌فرنگیِ​ گرفت و آن را‌ریخته​ در وسطِ پیشانی‌اش «جاسازی کرد».

این یک شیءِ مهرشدهٔ درجهٔ ۰ بود‌پاره‌پارهٔ​ که برنادت معمولاً با خود حمل نمی‌کرد،‌باشند​ چرا که اثرهای منفی‌اش بسیار شدید بود.

با این حال، در این لحظه، پیشانی‌بندِ حکیم توانایی‌ای داشت که برای برنادت‌نزدیک​ بسیار مهم بود. او حاضر بود پیامدهای ناتوانی در استفاده از جادوی پلید و‌جنگل​ تأثیرِ تدریجیِ ویژگیِ فرابشری را که آهسته‌آهسته با او ادغام می‌شد، به جان بخرد.

اگر پیشانی‌بندِ حکیم را در مدتِ کوتاهی برنمی‌داشت، معادلِ این بود که معجونِ ردهٔ ۲ روی او ریخته شود.‌خش‌دار​ وقتی زمانش فرا می‌رسید، یا شانس می‌آورد و با موفقیت به حکیم ارتقا می‌یافت، یا مهارش را از دست‌بدنِ​ می‌داد و به هیولا تبدیل می‌شد. و بدونِ موادِ مکمل و آیینِ مربوطه، احتمالِ موردِ اول تقریباً ناچیز بود.

با قرار گرفتنِ چشمِ عمودیِ الماسی روی‌شیر​ پیشانی‌اش، بدنِ برنادت شروع به غیرمادی شدن کرد‌گفت​ و به مجموعه‌ای از دانشِ پیچیده تجزیه شد.

در آن لحظه،‌تیغهٔ​ او به موجودی از‌پاره‌پارهٔ​ اطلاعاتِ خالص تبدیل شد.

نوزادِ درونِ رحمش نتوانست‌شیر​ به چنین حالتی دست‌سرِ​ یابد و روی زمین افتاد.

اندازهٔ آن نصفِ یک نوزادِ عادی بود.‌پاره‌پارهٔ​ از پیش اجزای صورت و اندام داشت. پوستش‌اینکه​ چروکیده بود و چرکِ چسبناکی از آن می‌چکید.

با خروج از بدنِ مادرش، «او»ی‌روشن​ تکامل‌نیافته شروع به تحلیل رفتن کرد‌کوبید​ و به‌سرعت در هوا ذوب شد.

نوزاد به‌وضوح حاضر به تسلیم شدن نبود. تمامِ تلاشش را کرد‌روشن​ تا چشمانش را که با مایعِ چسبناکی بسته شده بود، باز‌نزدیکِ​ کند. دهانش را کاملاً باز کرد تا آخرین تقلایش را بکند.

در این لحظه، کلاین که بر‌باشند​ فرازِ مِهِ خاکستری بود، به لبهٔ‌گفت​ میزِ دراز و لکه‌دار ضربه زد.

تق!

او احتمالِ شکست‌لغزید​ را در تقلاهای‌روشن​ نوزاد افزایش داد.

نوزاد که نمی‌توانست خود را حفظ‌درهم‌رفته​ کند، در برابرِ جنگلِ سیاهی که‌شیر​ نزدیک می‌شد، کاملاً از بین رفت.

در همان زمان، سیلِ اطلاعاتی که برنادت به آن تبدیل‌صدایی​ شده بود، از میانِ درِ سنگیِ سنگین واردِ مقبرهٔ امپراتورِ‌چهره‌اش​ سیاه شد و او بدنِ اصلی‌اش را دوباره شکل داد.

در طولِ‌مغزی‌نخاعی​ این فرایند، انگار‌روی​ سایه‌ای سیاه دید.