چپتر 152: تلاشِ خوب

مِهِ خاکستری با همان حالتِ همیشگی و تغییرناپذیرش در فضا موج می‌زد و‌نقره‌ای​ ستارگانِ سرخِ وهم‌انگیز در فاصله‌هایی گوناگون پیرامونش آویزان بودند. کلاین در قصرِ بلندی که‌مهار​ به خانهٔ یک غول می‌مانست نشست و به منظرهٔ آشنای پیشِ رویش چشم دوخت.

پس از چند ثانیه، نگاهش را گرفت و پوست‌بزی‌ماهِ​ زرد و قهوه‌ای را پیشِ رویش ظاهر کرد. سپس‌مواد​ قلمی برداشت تا وردِ اصلاح‌شده‌اش را برای آیینِ احضار بنویسد.

...

کلاین پس از سه‌خواهد​ بار بررسیِ دقیق، جملهٔ غیب‌بینی‌قلم​ را در پایینِ آن نوشت:

هوف. نفسش را بیرون داد، قلم را‌کامل​ زمین گذاشت، زنجیرِ نقره‌ای را از آستینش‌دیگر​ درآورد و آن را در دستِ چپ گرفت.

آویزِ توپاز بی‌حرکت بالای پوست‌بز، درست با فاصله‌ای‌داد​ اندک از جملهٔ غیب‌بینی آویزان ماند. او افکارش‌دستِ​ را مهار کرد و به حالتِ تفکر فرو رفت.

...

کلاین پس از ۷ بار تکرارِ جمله، چشمانش را‌ماهِ​ که اکنون تقریباً تمام‌سیاه شده بودند باز کرد و به‌شعله​ آویزِ توپاز که در خلافِ جهتِ عقربه‌های ساعت می‌چرخید نگریست.

این یعنی نتیجه‌بساز​ منفی بود: خطری‌عصارهٔ​ در کار نخواهد بود!

کلاین گفت: «پس می‌توانم امتحانش کنم.» سپس اشیاءِ پیشِ‌خالصِ​ رویش را ناپدید کرد. نیروی روحی‌اش را بیرون داد‌یادداشت​ تا دورش بپیچد و حسِ سقوط را شبیه‌سازی کرد.

وقتی به اتاق‌خوابش بازگشت، از آنجا که کلِ اتاق را‌زمین​ با دیوارِ روحی مهروموم کرده بود، بی‌درنگ میزش را خلوت‌بالای​ کرد و شمعی با بوی نعناع درست در وسطِ آن گذاشت.

فیتیلهٔ شمع را کمی فشار داد و‌روغنِ​ آن را با نیروی روحی مالش داد‌پودرِ​ تا اصطکاک ایجاد کند و شمع روشن شود.

زیرِ نورِ کم‌سوی و لرزان،‌روغنِ​ کلاین روغن‌های عصاره، شبنم‌ها و پودرِ‌بابونه​ گیاهِ مربوطه را روی شعله چکاند.

ناگهان عطری آرام‌بخش در‌روغنِ​ هوا پیچید و اتاق میانِ‌خالصِ​ روشنایی و تاریکی نوسان کرد.

کلاین دو قدم به عقب برداشت، به‌نفسش​ شمعی که نمایندهٔ خودش بود نگاه کرد‌آستینش​ و به زبانِ یوتون فریاد زد: «من!»

سپس زبانش را به‌مقدس​ هرمس تغییر داد: «من‌عصارهٔ​ به نامِ خودم احضار می‌کنم:

همین که حرفش تمام شد، حس کرد نورِ لرزانِ شمع‌کامل​ ناگهان به رقصی پرشور درآمده و با عطرِ پیرامونش گردابی‌بچکان​ ساخته است. گرداب با سرعتی دیوانه‌وار نیروی روحی‌اش را می‌بلعید.

کلاین در حالی که ناراحتیِ ناشی از تخلیهٔ نیروی روحی‌اش را‌بابونه​ تحمل می‌کرد، خواندنِ ورد را به پایان رساند: «گلِ خواب، گیاهی که‌وسواسِ​ به ماهِ سرخ تعلق داری، لطفاً قدرتت را به وردِ من ببخش...»

سپس دید که لرزشِ نورِ شمع متوقف‌کامل​ شد. نور به درخششی خاکستری آغشته شده بود‌مواد​ که تا اندازهٔ یک کفِ دست گسترش یافت.

کلاین پیشانیِ دردمندش را مالید و زمزمه کرد: «چیزی احضار‌زمین​ نکردم... آها، شاید باید آن بالا روی مِهِ خاکستری به‌بالای​ آن پاسخ دهم؟ احضار کردنِ خودم واقعاً دردسرِ بزرگی است...»

خود را آرام کرد، سپس چهار قدم در خلافِ جهتِ عقربه‌های‌شبنمِ​ ساعت برداشت و دوباره به فرازِ مِهِ خاکستری رسید. دید که‌این​ بر فرازِ صندلیِ افتخار در پشتِ میزِ باستانی، نوری موج می‌زند.

سرچشمه‌اش نمادِ عجیبِ پشتِ همان صندلی بود. نمادی‌کامل​ عجیب که از چشمی بی‌مردمک، نشانی از پنهان‌کاری‌مواد​ و خطوطی درهم‌پیچیده به نشانهٔ تغییر تشکیل شده بود.

کلاین فقط دست دراز کرد تا آن را لمس کند که بی‌درنگ شنید: «من! من به نامِ خودم احضار می‌کنم،‌مرحله​ ابلهی که به این عصر تعلق ندارد، فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری، شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را‌گلو​ در دست دارد.» سپس دید که نیروی روحیِ خروشان با نوری موج‌دار درآمیخت و دروازه‌ای وهم‌انگیز اما بی‌شکل پدید آورد.

دروازه لرزید، گویی می‌خواست باز شود.‌هوف​ کلاین بی‌درنگ الهامی دریافت کرد و با‌نقره‌ای​ اراده‌ای قوی خواستارِ باز شدنِ آن شد.

تقریباً در همان لحظه، مهِ بی‌کران‌قطره‌ای​ و قصرِ بلند به جلو کشیده‌خالصِ​ شدند. چند موجِ نامحسوس پدیدار شد.

امواج به‌سوی‌مقدس​ دروازهٔ وهم‌انگیز و‌روغنِ​ بی‌شکل هجوم بردند.

اما کلاین هرچه فشار‌روغنِ​ آورد، دروازه باز نشد. هر‌خالصِ​ حرکتی به سکوتی مرگبار می‌انجامید.

کلاین اراده‌اش را مهار کرد و در‌نفسش​ حالی که دلیلِ شکستش را می‌سنجید، اخم‌آستینش​ کرد: «دروازهٔ احضار هنوز شکل نگرفته است؟»

او سرسری این‌محیطی​ دروازه را «دروازهٔ‌قطره‌ای​ احضار» نامیده بود.

کلاین به‌آرامی سر تکان داد و کم‌وبیش فهمید چه اتفاقی افتاده است. گفت: «همم، نیروی روحی‌مواد​ کم دارم، برای همین نمی‌توانم دروازهٔ احضارِ کاملی بسازم. وقتی به ردهٔ ۸ دلقک ارتقا پیدا‌زبانِ​ کنم و از مرحلهٔ خطرناکِ اولیه بگذرم، می‌توانم دوباره امتحانش کنم. شاید آن موقع دیگر مشکلی نباشد...»

این آزمایش به او اعتمادبه‌نفس داد. دلگرم شده بود، چراکه این نخستین‌گلِ​ بار بود که از فضای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری پاسخی دریافت می‌کرد‌نیست​ — البته به‌جز آن باری که دربارهٔ خورشیدِ فروزانِ ابدی غیب‌بینی کرده بود!

یه روزی می‌رسه که تمامِ رازهای اینجا رو می‌فهمم! کلاین‌زمین​ با هیجان در دل اعلام کرد. سپس پس از آنکه خود‌پوست‌بز​ را در نیروی روحی پیچید، به‌سرعت در مِهِ بی‌کران فرود آمد.

...

پس از بازگشت به اتاق‌خوابش، به‌سرعت شمع را‌کامل​ فوت کرد. پیش از برداشتنِ دیوارِ روحی، آیین‌مواد​ را پایان داد و میزِ کارش را تمیز کرد.

همین‌که خمیازه کشید، ناگهان تندبادی وزید.‌ماهِ​ روی تخت افتاد، پتو را روی خودش‌خواب​ کشید و خیلی زود به خواب رفت.

در رؤیای مه‌آلودی که در پی آمد، کلاین ناگهان‌قلم​ بیدار شد و فهمید در اتاقِ پذیراییِ خانه‌اش نشسته‌توپاز​ است و «روزنامهٔ امانتِ شهرِ تینگن» را در دست دارد.

...نکنه کاپیتان دوباره اومده اینجا؟ ابتدا جا‌روغنِ​ خورد و در حالی که به بیرونِ پنجرهٔ‌گلِ​ پیش‌آمده نگاه می‌کرد، از این درماندگی خنده‌اش گرفت.

با صدای قیژژ! در باز شد. دان آرام به‌شبنمِ​ داخل آمد؛ بادگیرِ سیاهی به تن داشت که از‌بچکان​ زانوهایش پایین‌تر می‌رفت و عصا و پیپی در دست داشت.

هنوز کلاهِ سیلندریِ سیاهش را بر‌ماهِ​ سر داشت و زیرِ آن چشمانِ‌گلِ​ خاکستری و ژرفش به چشم می‌خورد.

دان به اتاقِ پذیرایی آمد و‌هوف​ روی مبلِ تک‌نفره نشست. با آسودگی‌زنجیرِ​ پای راستش را روی پای چپش انداخت.

عصایش را کنار گذاشت، کلاهش را برداشت و به‌ماهِ​ عقب تکیه داد. بی‌صدا آنجا نشست و طوری به‌مواد​ کلاین نگاه کرد که گویی در حالِ تفکر بود.

کاپیتان، امروز دیگه‌بساز​ می‌خوای چی‌کار کنی...‌عصارهٔ​ کلاین مات‌ومبهوت مانده بود.

برای اینکه لو ندهد می‌داند این‌ماهِ​ یک رؤیاست، تظاهر کرد که تحت‌تأثیر قرار‌خواب​ نگرفته و به خواندنِ روزنامه ادامه داد.

یک دقیقه، دو دقیقه، پنج دقیقه. سرش را بلند کرد تا به‌زنجیرِ​ دان که روبه‌رویش نشسته بود نگاه کند. متوجه شد که کاپیتان همچنان‌اندک​ بی‌صدا آنجا نشسته است و غرق در افکارش به او نگاه می‌کند.

پنج دقیقه، ده دقیقه، پانزده دقیقه. کلاین روزنامه را چند بار زیرورو‌خالصِ​ کرد و از گوشهٔ چشم به دان نگریست و متوجه شد که‌نیازی​ آن مرد هنوز بی‌صدا و غرق در افکارش به او خیره مانده است.

کاپیتان، داری منو خیلی معذب می‌کنی... کلاین نمی‌توانست آرام بنشیند. روزنامه را تا کرد‌خواب​ و کنار گذاشت. سر تکان داد و به دان لبخند زد. سپس به آشپزخانه‌است​ رفت تا دستمالی بیاورد و شروع به پاک کردنِ میزِ ناهارخوری و میزِ عسلی کرد.

کاپیتان، ببین، رؤیای من خیلی ساده، خیلی معمولی و خیلی خسته‌کننده‌ست. هیچ‌چیزِ ارزشِ دیدنی نداره. زود باش برو دیگه! چرا وانمود‌نیازی​ نمی‌کنی یه روحی و منم وانمود نمی‌کنم که ترسیدم، این‌طوری می‌تونی دستاوردت رو به‌عنوانِ یه کابوس تکمیل کنی! در سکوت دعا کرد‌هرمس​ و سرش را بالا آورد، اما تنها چیزی که دید چشمانِ خاکستری و ژرفِ دان بود که هنوز غرق در افکارش بود.

زیرِ چنین نگاهِ بی‌صدا و پیوسته‌ای، کلاین تمامِ‌داد​ مبلمان را دستمال کشید و اتاقش را تمیز‌دستِ​ کرد. در رؤیایش حسابی از پا درآمده بود.

چیزی که بیشتر از همه او‌قطره‌ای​ را خسته می‌کرد دان اسمیت بود که‌بابونه​ بی‌صدا و غرق در فکر تماشایش می‌کرد.

کلاین در حالی که خودش را مشغول کرده بود، نمی‌دانست چقدر زمان گذشته‌گلِ​ است تا اینکه سرانجام دید کاپیتان پاهایش را از روی هم برداشت و‌چون​ ایستاد. سپس عصایش را برداشت، کلاهش را سر کرد و از در بیرون رفت.

کلاین نفسش را حبس‌روغنِ​ کرد و رفتنِ دان‌شبنمِ​ را از خانه‌اش تماشا کرد.

بی‌اختیار دستِ راستش را‌خواهد​ بالا آورد تا برای‌داد​ خداحافظی دست تکان دهد.

هووف... وقتی همه‌چیز‌محیطی​ به حالتِ عادی برگشت،‌روغنِ​ کلاین آهِ آسودگی کشید.

واقعاً عجب کابوسی بود!‌قطره‌ای​ با خود فکر کرد و‌شبنمِ​ از فرطِ استیصال اشکش درنمی‌آمد.

...

بکلاند، محلهٔ‌شود​ غربیِ بکلاند،‌خواهد​ فروشگاهِ بزرگِ فیلیپس.

فیلیپس یکی از بهترین فروشگاه‌های بزرگ در پادشاهیِ‌عصارهٔ​ لوئن بود. درهای این فروشگاه تنها به روی اشراف‌دیگر​ و ثروتمندانی باز بود که شرایطِ عضویت را داشتند.

همیشه کالسکه‌های مجللی بیرونِ آن پارک شده بود که نشان‌های مختلفی رویشان‌پودرِ​ نقش بسته بود. اینجا نه‌تنها مکانی امن برای خرید بود، بلکه به دلیلِ‌نیست​ محدودیت‌های سخت‌گیرانه برای اعضا، به یک مکانِ اجتماعیِ محبوب نیز تبدیل شده بود.

آدری خدمتکارش، آنی، و سگِ گلدن رتریورش، سوزی را‌خالصِ​ با خود آورده بود. با راهنماییِ یک پیشخدمتِ بسیار‌یادداشت​ مشتاق، از کالسکه پیاده شد و از درِ ورودی گذشت.

در طولِ مسیر، دخترانِ ویکنت‌ها،‌داشت​ کنتس‌ها یا دوشیزگانی را دید‌زمین​ که والدینشان جایگاهِ اجتماعیِ بالایی داشتند.

ظرافتِ خود را حفظ کرد و با وقار به همهٔ آن‌ها سلام کرد. او با اشرافِ مختلف‌دیگر​ دربارهٔ موضوعاتِ گوناگونی گفتگو می‌کرد. برای نمونه، وقتی با کنتسِ خاصی روبه‌رو می‌شد، از دوختِ لباسش تعریف‌زبانِ​ می‌کرد و وقتی به بارونسِ خاصی سلام می‌کرد، عملکردِ برجستهٔ شوهرِ آن بارونس در مجلسِ اعیان را می‌ستود.

آدری پیش‌تر در این کار مهارت نداشت؛ بیش از‌شبنمِ​ حد لجباز و مغرور بود. اما اکنون، حتی نیازی‌بچکان​ نداشت برای پاسخ‌گوییِ بی‌نقص تلاشِ زیادی به خرج دهد.

در چشمانِ یک تماشاگر، بیشترِ‌عصارهٔ​ احساسات و افکارِ زنانِ اشرافی‌بابونه​ روی چهره‌شان نوشته شده بود.

آدری با رسیدن به‌خواهد​ طبقهٔ دوم، واردِ مغازه‌ای‌داد​ شد که لباس‌های آماده می‌فروخت.

فروشندهٔ مغازه دوشیزه‌ای ریزنقش بود. او لباسی سیاه‌وسپید‌عصارهٔ​ به تن داشت و موهای بلوندش تا روی‌خواب​ شانه‌هایش می‌رسید. او یک داور بود، شیو دِرِچا.

آدری بدونِ تغییرِ حالتِ چهره‌اش نگاهی به‌ماهِ​ سوزی انداخت. سگ بلافاصله منظورِ صاحبش را‌خواب​ فهمید و به سمتِ پیشخوانِ دیگری دوید.

خدمتکار، آنی، به دنبالِ‌روغنِ​ سوزی رفت تا سعی‌شبنمِ​ کند او را برگرداند.

آفرین! آدری در دل او را تحسین کرد‌داد​ و به کنارِ شیو دِرِچا رفت و وانمود‌دستِ​ کرد که دارد به تنوعِ لباس‌ها نگاه می‌کند.

شیو در حالی که با صدای بلند‌روغنِ​ لباس‌ها را معرفی می‌کرد، با لحنی نجواگونه پرسید:‌گلِ​ «...برای چی قرار گذاشتی اینجا همدیگه رو ببینیم؟»

صدایش ظریف‌مقدس​ بود، درست مثلِ‌روغنِ​ صدای یک کودک.

آدری به‌جای پاسخ‌قطره‌ای​ دادن، در جواب‌ماهِ​ پرسید: «فروشندهٔ اصلی کجاست؟»

شیو به اطراف نگاه کرد‌داشت​ و گفت: «راضی‌اش کردم. خوشحال‌زمین​ شد که صبح رو استراحت می‌کنه.»

آدری در حالی که به لباس‌هایی با سبک‌های مختلف نگاه‌کامل​ می‌کرد، تکه‌کاغذی را که مرتب تا شده بود از کیفِ‌بچکان​ دستیِ چرمِ بره‌اش بیرون آورد و مخفیانه به شیو داد.

«دریاسالارِ دومِ طوفان، چیلانگوس، مخفیانه واردِ بکلاند‌ماهِ​ شده است. این پرترهٔ اوست. امیدوارم بتوانی او‌دیگر​ را برایم پیدا کنی. آه، و متوجه‌اش نکن.»

شیو تکه‌کاغذ را گرفت و باز کرد تا نگاهی‌خالصِ​ گذرا به آن بیندازد. دید که پرتره‌ای زنده از‌یادداشت​ مردی سی‌واندی ساله است که چانه‌ای پهن و منحصربه‌فرد دارد.

یه زمانی معلمِ هنرم مدام ازم‌هوف​ تعریف می‌کرد... آدری دزدکی نگاهی به‌زنجیرِ​ شیو انداخت و سرش را بالا آورد.

سپس افزود: «پادشاهی برای چیلانگوس ۱۰٬۰۰۰ پوند جایزه تعیین کرده‌کامل​ است. اگر او دستگیر شود، حتی شخصی که فقط سرنخ‌ها‌بچکان​ را ارائه داده باشد نیز قطعاً چند صد پوند پاداش می‌گیرد.»

درست همان‌طور که انتظار داشت،‌روغنِ​ به‌محض پایانِ جمله‌اش دید که‌خالصِ​ چشمانِ شیو از شادی برق می‌زند.